Cyclocosmos

(31/10/07) Sozoranga - Macara (35km)

(Enzo)

Maccara, poste frontière. Circulez, y’a rien à voir, y’a rien à faire. Ah si, il faut que l’on change nos dollars. Dans une banque, n’y pensons pas, ici tous ce fait dans la rue. Sur la place du marché, une dizaine d’hommes assis sur de petits tabourets nous attendent avec des valises  remplies de liasses (impressionnant). Le négoce n’est pas très compliqué, ils pratiquent tous le même taux de change (3 $ = 1 soles). Je choisi cependant un changeur ayant le maximum de petites coupures. Corinne préférera attendre demain et le passage de la frontière, histoire de ne pas mettre tous nos oeufs dans le même panier. (Question faux billets).

Demain, à nous le Pérou ! 

(Corinne)

Veel bergaf voor de laatste dag in Equador.  (Morgen passeren we de grens met Peru).  Het landschap wordt na de  de bergaf alsmaar vlakker (we verlaten de bergen) en droger...  De rivieren staan droog en het is zeer warm.  Wel nog veel exotische vogels en ook veel parkieten hier.  (Het is heel mooi wanneer ze in groep opvliegen =allemaal kleurtjes (geel, groen, blauw) en hun gekwetter doet me aan m'n jeugd denken toen we parkieten hadden...)  We passeren reeds een soort controle-post (we naderen de grens).   Equador en Peru zijn niet bepaald de beste vriendjes.  Nog niet zo lang geleden (1999) was er nog een oorlog tussen de 2 landen, waarbij Equador veel territorium aan Peru heeft moeten afstaan.   Ook worden dergelijke grens-gebieden nogal gecontroleerd voor drugs-trafiek (maar hierover later meer).

We dachten dat Macara iets groter zou zijn (omdat het toch een grens is) en dat er een bancontact zou zijn, maar het is uiteindelijk een nogal klein dorp.  We zullen het dus met nogal weinig geld tot de eerste grotere stad in Peru moeten doen (in de hoop dat de bancontact daar werkt)...

(30/10/07) Gonzanama - Sozoranga (75km)

(Enzo)

Plus que l’impression que l’on doit se dépêcher de sortir de l’Equateur, mais une fois de plus, l’architecte qui a conçu le plan des Andes a oublié de gommer quelques  massifs toujours placés sur notre route. On nous avait dit que cela descendait jusqu’à la frontière et vous connaissez le refrain, nous sommes remontés à plus de 2500 m. Franchement, on commence à la trouver mauvaise !

Les photos se font rares, mes articles se raccourcissent les crampes et autres douleurs se multiplient.

Courage, bientôt le Pérou.

(Corinne)

Het zou richting Macara alsmaar moeten dalen, maar natuurlijk is het niet één grote afdaling. Aan de voet van een 20km-lange beklimming biedt een pickup ons weer een lift aan (=zij weten dat de beklimming lang is...), maar Enzo bedankt vriendelijk... (Ik ben razend!) Hij zegt dat we moeten oefenen omdat we in Peru en Bolivie nog vele langere beklimmingen zullen krijgen (ipv tot 3000m tot 4 à 5000m... dat beloofd...) en dat we ons daarop moeten voorbereiden... Na elke bocht denk ik 'Zijn we nu niet helemaal boven?', 'Gaat het nu niet (eindelijk) naar beneden gaan?'... (dat kan je voor de bocht nooit echt zien...) shit, neen, nog naar boven... Helemaal boven is een dorpje dat helemaal in de wolken is. (bizar, lijkt een beetje spookachtig...) Dan is er een soort van plateau en een 10tal km verder is nog een dorpje dat al even spookachtig in de wolken is (alles dicht en niemand in de straten en de sluimerende wolken...) Ook weer behoorlijk koud daar (extra trui en kousen aantrekken) Dat is altijd wel wennen aan die temperatuurverschillen (beneden broeiend heet (=boven de 40gr) en dan boven koud... Enzo heeft al 2x 2antigripines genomen... is idd wel opletten voor verkoudheden...) Snel terug naar beneden) uit de koude en de afdaling is ook ijzig koud (m'n handen voelden als verlamd) met soms obstakels (bvb. heel de weg vol met koeien =niet altijd evident je daar een weg door te banen (je weet maar nooit met beesten hé) Maar van koeien ben ik niet zo bang (die zijn meestal aan de magere kant en nogal 'loom', naar van stieren wel (die zijn wel nogal vetgemest en niet bijzonder sympathiek. Maken soms vieze geluiden als je langs hun rijdt (alsof je 'hun' weg niet mag gebruiken) of blijven koppig op de baan staan en zetten het achter je rug op een drafje... (=wel, is één keer gebeurd...) Dat vind ik heel eng. (Plots kan ik van 8km/uur weer wel tot 25km/uur in bergop gaan, tot ik hem niet meer zie...) (van angsten trotseren gesproken... honden, stieren,...) Dikwijls zijn er ook ook geiten en varken (=meestal zwarte), maar die zijn schijterig bang en lopen kressend weg...) Na 15km dalen is de temperatuur weer wat aangenamer... We besluiten in het eerstvolgende dorpje (Sozoranga) te blijven want het is al laat.

(Ook hier gaat het nog bergop !)

Slechts één enkele hostal en slechts één enkele eetkeet in gans het dorp(je). Deze keer is het menu vis (=er is meestal maar één keuze) (weer met rijst en maniok... ik dacht dat de aardappellen van hier kwamen? Waarom zijn er dan bijna geen? hoewel, hier ook al veel kip met frieten gegeten, lijkt hier de zondagsschotel.) Soit, vis dus, maar we zijn hier in de bergen en niet aan de kust (en we hebben al gezien dat de vis hier zomaar (zonder ijs) op de markt ligt (waar men konstant de vliegen van afwuift...)... als dat maar goed komt... maar uiteindelijk rook en smaakt hij toch lekker (en was eens een welkome afwisseling). We besluiten (weer) vroeg te gaan slapen, maar Enzo heeft nogal last (jeuk) van z'n muggebeten, hij kan er (al een paar dagen) niet van inslapen (en ik bijgevolg van z'n gewoel ook niet, waardoor we beiden een beetje vermoeid geraken...) Ook deze nacht moet hij om 1u terug (anti-jeuk?)-produkt aanbrengen. Wanneer we opnieuw proberen in te slapen voel ik 'iets' kriebelen aan m'n voet en als reactie schop ik hard met m'n voet (dat Enzo denkt dat ik aan het dromen ben). Ik zeg 'neen, ik slaap nog niet, maar ik voel iets aan m'n voet...' (heb al een onaangenaam voorgevoel =herinneringen van Azie en Afrika...)  We proberen terug in te slapen, en dan voel ik het met zekerheid.  'Het' komt op m'n been naar boven gekropen.  Ik maak zo'n grote kreet en bons in het bed dat Enzo ervan uit het bed valt (en daarbij zijn been bezeert).  E: 'Wat is er? Wat heb je?'  C: 'Er is een beest! Doe het licht aan!'  Ik zie 2 kakkerlakken (1 grote en 1 kleine) heel snel uit het bed op de muur dribbelen... Bahhh, die beesten (zijn eigelijk heel onschuldig, maar die) haat ik echt, met hun vieze harde/zwarte karapas.  Maar in zo'n warme landen kan je daar niet veel aan doen.  Dat kan in een dure lodge evengoed voorvallen.   Ook al is het niet koud, ik trek m'n termisch ondergoed aan om verder te slapen en vraag Enzo om de muurkant te nemen, die een beetje boos is (zegt dat ik overdreef) omdat hij zijn been bezeert heeft, maar hij trekt zelf toch ook maar een T-shirt en broek aan...  
Daarna slapen we wel goed.

(29/10/07) Vilcabamba - Gonzanama (30km)

(Enzo)

Allé chouette, une dispute une vraie !

Arrivé au sommet  d’une petite grimpette, j’arrive avec un peu  de retard  à un croisement en « Y ».
Corinne a pris à gauche, moi je prends à droite (d’habitude on s’attend).

Chacun de notre côté, nous entamons  la descente d’un col en étant persuadé avoir pris le bon  chemin (Corinne avait pris le bon chemin). Un, deux, trois, quatre kilomètres et pas de Corinne. Je demande, « ¿Ha visto una ciclicta ?».
« NO » .. Argggg me voici forcé à rebrousser chemin et là, je commence à m’inquiéter.  Pourquoi ne m’a-t-elle pas attendu au croisement ? Est-elle bien arrivée à ce croisement ? N’est-elle  pas tombée dans un fossé ? Bref, j’entame une remontée angoissante. Une heure plus tard, nous voici à nouveau réuni, ayant tous les deux rebroussés chemin pour arriver ensemble à notre point de séparation.
Là, nerveusement, je lui lance un « Ah, c’est malin ! ». Du coup, tout aussi énervée, de me voir fâché, elle décide qu’il est temps que nous nous séparions. Elle sort mon sac de couchage pour bien me signifier qu’elle rentre à Bruxelles et moi je repars vite dans la bonne direction, ne voulant rien entendre de ces projets. J’avais intérêt à vite continuer sans rien dire, sans quoi, à cette heure ci, nous serions déjà bien loin l’un de l’autre.

L’orage est passé, mais pas notre calvaire quotidien. Histoire de faire joli, nous avons comme toujours décidé d’emprunter un itinéraire alternatif. Grossière erreur. Pensant même avoir pris un raccourci, nous voici au contraire occupé à escalader une montagne via un chemin reliant toutes les concessions minières du versant. Autrement dit, après avoir effectué un kilomètre dans un sens, la route tourne pour un nouveau kilomètre dans l’autre sens. Résultat, nous-nous retrouvons exactement au même endroit mais 20 mètres plus haut. Après 10 kilomètres, nous ne nous sommes éloignés que d’une centaine de mètres de notre point de départ et au vu de la distance qui nous sépare du sommet, nous en avons pour une semaine afin de basculer de l’autre côté.

Un pick-up passe (le premier de la journée et probablement le seul). Invitation cordiale à monter. Sauvés. A nous voir, ils ont compris que l’on était mal embarqué et nous l’avons nous-même constaté en voyant  s’éloigner lentement, très lentement, notre point de départ.

Promis, demain on reprend la Panaméricaine.

(Corinne)

Na het verlofdagje, back on the road again. Vilcabamba was wel de moeite, maar was eigenlijk een beetje een omweg en we zijn nu ver van de Panamerican en zullen weer veel moeten klimmen om uit de vallei te geraken... met 'slechte piste'... beuuuh... (er staan ook geen aantal kilometers voor deze weg op onze (nogthans gedetailleerde) kaart... dat beloofd... in de bergen weet je nooit welke afstand je effectief zult moeten afleggen)...   Zoals altijd gaat het fietsen hernemen de eerste dag na een verlofdag wat moeizamer...  Het gaat dus bergop en (zoals meestal als het bergop gaat) ben ik voor op Enzo.  Ik had de kaart op voorhand wat bestudeerd en wist dat we voorbij een dorpje Putundera moesten.  Bovenaan de berg gaat het weer bergaf, maar met een splitsing : één richting Putundera en één die een andere richting uitging... Zonder aarzelen neem ik de Putundera-afslag en rij verder door bergaf... Na een 5tal kms besluit ik toch op Enzo te wachten (want het is er nogal desolaat, geen kat te zien, snikheet, zéér droog, rotsachtig-woestijnachtig, met zéér veel insecten...)  Ik dacht Enzo in de afdaling te filmen... en ik wacht en wacht maar, maar hij komt maar niet... Na een kwartier maak ik mij toch een beetje ongerust (want in afdalingen is hij normaal redelijk snel).  Ondertussen beginnen de insecten mij te belagen... Ik maak rechtsomkeer en beklim opnieuw de bergaf die ik niet afgereden heb, met slechte piste... puf-puf... (gelukkig dat ik reeds na 5km gestopt was en niet helemaal tot beneden was gegaan...)   Een (zeldzame) auto komt naar beneden gereden en ik doe hem stoppen (allemaal mannen...) en vraag of ze Enzo gezien hebben :  neen, neen, niemand gezien... Shit, zou hij misschien in een ravijn getuimeld zijn?  Ik klim verder naar boven en begin ook in de ravijnen te kijken en roep 'Enzo, Enzo !!!' (wat je normaal in de bergen zeer goed moet horen met de weerkaatsing...)... niets... shit-shit... Ik zag mezelf al in gedachten weer helemaal tot Vilcabamba rijden om daar een politie-patrouille op te trommelen om hem te gaan zoeken...  Bovengekomen zie ik hem (gelukkig) uit de andere afslag uitrijden... Hij roept tegen mij 'Slim hé !!!'  (hij was zelf ook een beetje op de zenuwen, maar dat maakte mij wel redelijk kwaad, want ik ZONDER kaart nam de juiste weg en hij MET kaart nam de verkeerde weg én ik was weer helemaal naar boven gekommen om hem te zoeken én dan durft hij mij nog uitmaken... Grrrr...  Ik wou al bijna gelijk terug naar Belgie gaan....)    Soit, we hadden zo veel tijd verloren en de bestemming die we voor vandaag beoogden konden we wel vergeten...  Zeker wanneer het na de afdaling weer ongelooflijk begon te stijgen... =zo vermoeiend op slechte piste...  (we passeren verschillende mijnen.... Het is alsof deze weg enkel bestaat om die mijnen te bereiken...)

Uiteindelijk komt (de enige) pickup met 3 jonge, sympatieke equatorianen dezelfde weg opgereden en zien ons zwoegen.   Deze keer is het zelfs Enzo (die d'er nogmaal op tegen is) die de uitnodiging gretig aanvaart.  Hup, fietsen en bagage in de pickup en rijden maar. Steeds hoger en hoger (zelfs in de wagen had ik een beetje last van hoogtevrees op die slechte wegen daar)... Ze gaan zelfs tot helemaal het dorpje dat we voor vandaag als bestemming gepland hadden... Fantastisch, want daar hadden we anders zeker meer dan 2 dagen over gedaan (=bijna 1uur en een half met de pickup)   Gonzanama lijkt een bizar dorp.  Lijkt eigenlijk een beetje communistisch (op 't eerste zicht) met een rode kerk waar indoctrinerende muziek uit luidsprekers over het ganse dorp luidt... Lijkt alsof een dorp voor de mijnwerkers...  Uiteraard geen toerist te zien en uiteraard weer alleen rijst en maniok als kost te vinden hier... pfff... en geen internet... pfff (want de electriciteit is al de ganse dag in gans te provincie uitgevallen)... pfff...  en een stinkend-vochtige hotelkamer, zonder vensters en zonder warm water... pfff... Ben het vandaag (desondanks de reddende lift) allemaal een beetje beu... een beetje moe...)  

(27/10/07) Loja - Vilcabamba (45km)

(Enzo)

Et c’est reparti, comme toujours on nous dit que cela descend pendant 45 km, mais bien sûr en bus ou en voiture on ne s’aperçoit pas qu’il y’a deux petits cols bien pentus en pleins milieu. Grrrr…
En plus aujourd’hui, la température affichée sur mon altimètre (merci Lora pour le cadeau) atteint les 43 °C au soleil (oui, l’altimètre est multifonctions). Pour ceux qui me connaissent et qui m’ont déjà vu suer dès que les 20 °C sont dépassés, vous aurez vite compris dans quel état je me suis retrouvé dès les premiers lacets du col. Trop is te veel ! Corinne devait m’attendre près de 15 minutes au sommet de chaque col… et dire que les jours suivants s’annoncent encore plus chaud ! Il faudrait peut-être que j’envisage à rouler de nuit.

Vilcabamba 5000 habitants… dont la moitié sont des gringos. Je comprends un peu mieux que les sourires se soient effacés et que les moqueries aient remplacé le pouce levé pour nous saluer. C’est probablement un endroit très agréable pour vivre et peut-être finir ses vieux jours, mais c’est tellement européanisé que je sens déjà que notre jour de repos ne sera  pas spécialement bénéfique. Nous voici donc à Vilcabamba dans l’hôtel indiqué comme le moins cher dans le Routard… piscine et jacuzzi compris (tu parles, merci le routard). Et le soir, on a eu droit à la fiesta animée par un duo guitar-basse britano-équatorien. Bref, rien pour nous aider á vraiment nous reposer.

Corinne en a malgré tout profité pour faire une petite ballade à cheval (elle en rêvait) pendant que je blablatais avec des touristes en savourant  quelques bières.

Hop, jour suivant !

(Corinne)

Dit was niet onze oorspronkelijk uitgestippelde route (die we normaal eerst, zoals iedereen, via de Panamerican verder naar beneden wouden gaan), maar we gaan naar Vilcabamba op aanraden van Equatorianen zelf + we hebben er hier al foldertjes over gezien + in de reisgidsen spreken ze er ook met veel lof over.   'Vilcabamba' zou 'heilige vallei' betekenen (in indianen-taal) en men zou hier langer leven (? tot wel 120jaar ?)... We zijn wel benieuwd om die zogezegde 'paradijselijke plek' in equador te gaan bezoeken en beslissen om onze verlofdag die normaal in Loja gepland was m te ruilen in een verlofdag daarginds, want Enzo heeft het toch zovizo niet met steden en ik zou er (naar het schijnt) kunnen paardrijden.  Tijdens de lange afdaling zien we wel dat het veel 'rijker' is (oa grote villa's met zwembaden enz)  Het is hier idd een mooie vallei (waar 2 rivieren samenkomen en met mooie kleurrijke bloemen en vogels), alleen zijn de bewoners wel een pak minder vriendelijk dan in de rest van Equador (misschien net omdat het rijker is?)  Ook zouden hier nogal wat amerikanen hebben geinvesteerd wat alles er allemaal veel duurder gemaakt zou hebben, en dus nemen ze ons als snel voor 'gringos'.  Steeds opnieuw moeten we uitleggen . 'No, no, son Belga !'  en als dat niet meteen tilt slaat (want ze weten meestal niet echt waar Belgie ligt) dan maar 'Son Francès !' ofwel (en deze werkt ook goed) 'Como la espousa del president !' (want die zou met een belgische getrouwd zijn) en dan gaat het van 'Aah si, es bueno !' (en dan zijn we weer goed)...  (binnenkort in Peru zullen dat laatste niet meer kunnen gebruiken... spijtig...)  Dus verlofdag in deze 'heilige vallei' waar we ons goed verwennen in een leuk hotelletje (hidden garden) met idd een zeer mooie tuin (waar de colibris weer feest houden) en zelfs met wereldkeuken (een feest, want eerlijk gezegd vindt ik de dagdagelijkse kost van de equatorianen niet te vreten...)   En de volgende dag idd een paardentochtje (zelfs in galop !  =heel leuk) 

Je kon eventueel ook meerdere dagen te paard door het National Park van Podocarpus gaan (dat hier net boven ligt, met lagoons enz), naar daar is spijtig genoeg geen tijd voor. 

(26/10/07) Cuenca - Loja (4) (40km)

(Enzo)

Quatrième journée passée en haute montagne avant de rejoindre, ce soir, Loja, une petite ville assez sale (comme toutes les autres) qui, selon le routard, figure au troisième rang mondial des villes les plus « écologiques ». Il faudra que quelqu’un m’explique pourquoi. Il est vrai qu’ici, les poubelles fleurissent un peu partout, par contre, les bas-côtés des routes ressemblent, comme dans tout l’Equateur, à un immense terrain vague recouvert de bouteilles et emballages en tous genres. Et comme d’habitude, l’eau courante n’est soi-disant pas consommable... A la sortie de l’Equateur, c’est promis, je vous poste un petit article sur l’état des eaux en Equateur. (Il faut que je rattrape mon retard sur Corinne qui poste des articles trois fois plus long que les miens...)

(Corinne)

Korte trip = kort artikel.  We bereiken Loja al snel.  Zien het (reeds om 12u) beneden in de vallei, na een grote afdaling, in de verte liggen.   Niet zo'n heel groot (=eerder een provenciaals) stadje, maar wel heel veel volk.  Een beetje een gedoe om met onze fietsen op de smalle voetpaden met al dat volk een hotel te vinden.  We doen er verschillende, want lijkt allemaal iets duurder hier.  (Uiteindelijk de laatste die we doen, weeral bijna in 't zak gezet : '24 dollars! '  Pff, ok neen bedankt, te duur.  'Ah maar ik heb nog een andere, 11dollars!'  Ok, da's dan goed.   (Als blanke wordt je hier wel gemakkelijk overgetarifeerd...)  Het lijkt hier anders wel welgestelder (dan de rest van Equador) en ook iets europeser.   Vele jongeren (want er is hier een grote universiteit).  's avonds krioeld het van het volk in de straten, alle winkels en restaurants tot laat open (=veel ambiance) én mogelijk om italiaans te eten!

(25/10/07) Cuenca - Loja (3) (61km)

(Enzo)

Entre les Alpes, les Landes écossaises, voir même nos chères Fagnes, quelques gisements de terre rouges apparaissent parfois sans explication entre deux crêtes. Parfois, ce sont quelques kilomètres de terres arides parsemés de cactus que nous traversons et quelques kilomètres plus loin tout redevient vert. Voici notre menu quotidien que je photographie de moins en moins tant je reste concentré pour arriver au plus vite au sommet de chaque col, tant je reste concentré dans les descentes afin de ne pas effectuer le grand plongeon.

Finalement, la quête d’une place pour camper devient même réjouissante car, même si elle est très délicate en montagne, celle-ci annonce la fin de la journée et le petit plaisir bourgeois de pouvoir s’asseoir pour déguster quelques pâtes au thon et s’endormir avec le souvenir d’un bon thé chaud. 

(Corinne)

Na alles weer van achter de rotsblokken op de straat te brengen moeten we nog een 5tal km bergop.   Boven zijn de rotsen roodkleurig.    Het decor veranderd steeds : dan weer groene bergen dan weer eerder geel, soms bruin decor, dan weer rood...  Ook weer veel grote arenden die laag over ons hoofd vliegen.  Soms vind ik dat wel een beetje eng, alsof ze je bij je kraag kunnen vastnemen en met je zullen wegvliegen (zoals Kuifje door een condor)... maar da kan niet hé...)  Of soms voel ik mij tussen die arenden ook wel in een boek van Carlos Castaneda (feel the magic powers !  hihi...)  Soms zien we ook gieren, die van één of ander kadaver aan het peuzelen zijn.  (Als ze er maar niet voor ons zijn dan is het goed...)  Vorige keer zagen we gieren die rond een slapende hond dartelden... Eerst dacht ik ook (met die gieren errond) dat hij dood was, maar wanneer ik voorbij-fietste hief hij (kerngezond) zijn hoofd op (hij was maar aan het slapen)... Pech voor de gieren...  Vandaag passeren we ook een dorpje, naar de indianenstam Saraguro genaamd. We brengen er de middagpauze door. Het is dus een indianen-dorpje en de vrouwen dragen lange zwarte klederen (naar het schijnt nog als teken van rouw voor de dood van een Inca-koning +/-500 jaar geleden...)  Ook dragen ze vele sierraden (oorbellen en gekleurde halssnoeren) en hebben allen een typische gekleurde hoed en/of poncho.  Hier hebben de mannen hun haren ook lang (tot zelfs héél lang en zéér zwart) dat ze meestal in een staart dragen.  (Enzo heeft spijtig genoeg geen foto's genomen, en ik heb ook niet gefilmd.  't Is niet altijd evident om de mensen te filmen, ten eerste omdat je dan je dure camera moet bovenhalen en ten tweede omdat men niet zeker weet of ze wel op de foto willen...)  Ik zou graag wat meer van de indianen-cultuur willen leren (bvb mbt tot hun geloven en mbt de shamanen en alternatieve geneeskunde enz), maar 't is weeral tijd om verder te fietsen.  (Dit is een fietsreis en (hoewel je wel veel ziet) niet zoveel tijd om bij de dingen te blijven stilstaan...)  Na (nog) veel geklim en (lange) bergafs rijden we tot vrij laat. 

We beslissen weer te laat om een plekje te zoeken (reeds 17u). Enzo zegt dat het een tijdje niet meer zal klimmen, maar we rijden en rijden maar en vinden geen plekje, tot de volgende stijle en lange klim zich weer aanmeld...   Je hoort al van ver hoe een camion met veel moeite de klim maakt (alsof die in eerste versnelling blijft om het te blijven trekken...) ofwel de camion die (in omgekeerde richting) zeer zeer langzaam naar beneden komt (en van zijn 'speciale' rem gebruik maakt) om naar beneden te komen... Dat zegt weer genoeg, en na reeds een lange fietsdag zie ik het helemaal niet meer zitten om nog aan die klim te beginnen (en Enzo ook niet meer echt)... Shit, helemaal bovenaan zie ik een bus te haarspeldbochten maken en die ik écht wel héél hoog... Shit.  Na een 1 km klim zien we een klein schooltje en we herinnerden ons van San Pablo dat dit misschien een oplossing zou kunnen zijn.  Niemand in het schooltje, maar de buren vinden het OK dat we ons tentje er opslaan. Enzo socialized wat met hun (in de zin van 'Equador buonito !'  en 'Mucho questa con la bicicletta !'  enz...) en zo brengen we er een goede (veilige) nacht door...

(24/10/07) Cuenca - Loja (2) (70km)

(Enzo)

Les 10 jours d’incubation sont passés et la malaria ne s’est pas déclarée, ce qui était à supposer car elle ne sévit ici qu’à la côte (contrairement à ce que disent les locaux). Me voici donc rassuré. Par contre, depuis le départ, je n’ai toujours pas résolu mon problème de selle. J’en ai déjà changé une dizaine de fois la position, mais pas moyen de retrouver les réglages que j’avais effectués en Belgique. J’avais bien tracés des traits de réglage au marqueur, mais ceux-ci se sont effacé lors de l’empaquetage du vélo. Il faut que je trouve car je passe plus de temps à changer de position sur le vélo qu’à pédaler. En fin stratège que je suis, il faut bien que je pense à protéger mon arrière !

Compensation à mes ennuis quotidiens (pour Corinne tout roule toujours), le temps est enfin un peu plus frais (25 °C) ce qui n’est vraiment pas pour me déplaire car au rythme des montées, je sens que je me dessèche de plus en plus vite... comme la vieille racine que je suis donc devenu.

(Corinne)

De volgende morgen is het een echte modderpoel onder het afdakje, het heeft de ganse nacht geregend en was de ganse nacht vrij koud.  Ook 's morgens nog was het nog koud, maar al snel scheen de zon die ons al snel opnieuw opwarmde.  We zetten onze tocht richting Loja verder.  Het is hier iets minder groen, meer rotsachtig.  Alles lijkt groot en imposant.   Soms zijn er ook plateaus die ons aan de Hoge Venen (in Belgie-Duitsland) doen denken.   In Equador veranderen de landschappen als je kilometers aflegt snel.  Het is zeer gevarieerd.  (Ik vind persoonlijk dat Equador veel te bieden heeft : uiteraard zijn er de Galapagos-eilanden, er is kust (waar we niet geweest zijn), Andes-gebergte, Amazonieen(jungle) en zoveel meer... maar naar het schijnt is het toerisme hier achteruit gegaan, door allerlei verschillende redenen... de actieve volcanen (die toch een risico zouden inhouden en ganse regio's zouden kunnen verwoesten...(?)),  toerisme wordt niet gepromoot, een aantal gemeldde 'verdwijningen' maar hier is geen misdaad-opvolging, enz...)  Wat dat laatste betreft, persoonlijk hebben ik en Enzo ons hier tot nu toe nog niet onveilig gevoeld.  De meeste mensen zijn zeer vriendelijk en inthousiast.  Soms zijn het de Equatorianen zelf die ons op eventueel gevaar (bandieten) wijzen.   Soms vrees ik wel een beetje voor Peru, waar er meer armoede is.  Hier in Equador zien we uiteraard wel vele mensen die in miserable hutjes leven, met kindjes die bijna halfnaakt op straat rondlopen, enz, maar al bij al lijken deze mensen ons toch gelukkig met wat ze hebben, en in de steden bestaat ook veel middenklasse en ook echte welgestelde mensen... 

Vandaag maken we een afdaling van wel meer dan 20km : joepieee...  zou dit eigenlijk moeten filmen (maar kan niet met één hand afdalen en heb geen bevestigingssysteem voor m'm camera op m'n stuur....)   maar, met al die bochten, is het uitzicht steeds anders en werkelijk zeer mooi.   Met de fiets maak je er als het ware een beetje deel van uit.   Je ziet zoveel meer dan in een auto of bus.   Vandaag zien we ook de eerste cyclotoerist, een Fransman van Lille.  Beneden in de afdaling komt hij van de tegenovergestelde richting (hij zal nu de 20km naar boven moeten klimmen, maar verteld ons dat hij zelf ook net 15km is afgedaald en ons dus ook weer een klim van 15km te wachten staat...  't is hier echt altijd bergop tot helemaal boven, om dan weer bergaf tot helemaal beneden te gaan,...)   Hij kwam van Peru (=dus omgekeerde route dan ons) en vertelt ons dat het daar (nog) veel minder georganiseerd is dan hier in Equador... (ik verwachtte me idd aan minder asfalt en meer pistes daar... dat beloofd...  we zullen wel zien...)

Die avond vinden we in de beste kampeerplaats die we tot nu toe gevonden hadden.  In het midden van een beklimming, een open plaats achter rotsen, zodat 'niemand' ons er kon zien... Dat is heerlijk, echt op ons gemak.  (Wel een gedoe om al onze bagage en fietsen (geleidelijk, om niet op te vallen)  achter die rotsen te krijgen, maar eens alles getransfereerd zijn we er helemaal vrij.   Het is (voor een keer) ook nog vrij vroeg en hebben ruimschoots de tijd om te koken en te eten terwijl het nog klaar is, en kunnen rustig nagenieten van een theetje, terwijl de avond/nacht valt en we naar de vele natuur-geluiden (insecten, vogels,...) luisteren.       

(23/10/07) Cuenca - Loja (1) (57km)

(Enzo)

Miracle, la Panaméricaine que nous avions connue en sortant de Quito (véritable autoroute à quatre bandes) s’est transformée en route secondaire sur laquelle ne circulent plus que de rares camions. Il y’a même certains tronçons qui sont redevenus de la piste... n’oubliez pas, ici rien ne se répare. On vous construit une route, si elle est endommagée, débrouillez-vous.
Comme vous pouvez le voir sur la photo ci-dessous (si on arrive à poster nos photos car plus on descend vers le sud et plus les connexions sont merdiques), les Equatoriens disposent quelques branches d’arbre dans les trous afin de les signaler, mais attendent que quelqu’un prenne un jour la grande décision de les reboucher.
Il en va de même pour les chiens écrasés. On en croise souvent au milieu de la route en état de décomposition très avancé et jamais personne ne prendra l’initiative de simplement les déplacer sur le bas-côté. Finalement, c’est un peu la mentalité générale du pays. J’ai l’impression que les Equatoriens n’agissent que si ils reçoivent l’ordre de le faire et vu qu’ici l’ordre ne semble se concentrer qu’autour des banques (deux militaires en armes postés devant chaque banque).

Nous voici donc parti sur notre Panaméricaine pour 4 jours de montagne que l’on devrait passer entre 2000 et 3500 mètres d’altitude.
On reprend son soufle !!!

(Corinne)

Richting Loja waar we 4 dagen over zullen doen en we 3 keer na mekaar kamperen (om wat budjet uit te sparen en nu zijn we helemaal uit de jungle en weer 'helemaal' in de Andes, dus dat moet beter gaan...).  De eerste dag is al redelijk zwaar.  Eerst doen we er 15km over om uit Cuenca te geraken (de buitenstad is vrij groot en druk).  Dan vergissen we ons van weg, er zijn 2wegen om naar Loja te gaan, de Panamerican en een alternatieve die we eerst volgen tot we een grote pijl in de tegengestelde richting zien 'Loja' (???)... De alternatieve weg zou veel moeilijker zijn (veel stijler en geen asfalt) dus =rechtsomkeer (waarbij we nog een kleine 10tal km teveel rijden) Na 20km fietsen zijn we nog niet uit Cuenca... De panamerican is hier in het zuiden véél minder druk en best aangenaam rijden, echter na 20km begint het hier ook weer te stijgen... eerst heel langzaam (optisch zie je het eigenlijk niet echt, maar je voelt het wel en je gaat gewoon niet meer vooruit (?), maar de altimeter (=dank u Lora) vertelt dat we wel degelijk stijgen... en dan weer stijler en stijler.  Om 17u zijn we helemaal boven en het is hier zeer koud, bevinden ons in de wolken met regen...  Snel een extra trui en regenjas aandoen. 

Enzo zegt dat het niet zo'n goed idee is om zo hoog te kamperen omdat het 's nachts nog kouder zal zijn, echter we zien amper nog 5m voor ons (door de regen en wolkenmist) en wanneer we een houten hut met afdak zien zetten we er toch de tent onder.  Koud en vochtig is het die nacht wel en m'n thermisch ondergoed en dikke sokken komen weer goed van pas en ook ons hoofd bedekken we (met de speciaal daarvoor voorziene kap in de slaapzak), want naar het schijnt zou veel lichaamswarmte via het hoofd verloren gaan.  

(21/10/07) Paute - Cuenca (42km)

(Enzo)

Enfin, ne rien faire. Ah si, merde on oubliait, il faut qu’on tape nos articles et qu’on décharge nos photos... avec les claviers QWERTY et le débit du WEB ici, cela va prendre du temps !Un mot sur Cuenca : c’est propre, c’est calme (le dimanche), architecture remarquable (je suppose qu’ils doivent écrire un truc dans le genre dans les guides), mais il ne faut surtout pas sortir du centre historique car pour le reste c’est tellement embouteillé qu’un asthmatique n’y survivrait pas plus de 10 minutes.

Bon, j’ai dit repos.

(Corinne)

We moeten vanaf hier weer de Panamerican nemen en hoe dichter we bij Cuenca aankomen hoe drukker het wordt, met vele vieze uitlaatgassen... en weeral snikheet (40C?)

Cuenca binnenstadje zelf is een zeer mooi, met kleine straatjes met kasseien en kleine gekleurde huisjes met balconnetjes en binnenkoertjes en mooie kerken en katedralen.  Ik denk wel het mooiste stadje van Equador (zo staat het ook in de boekjes).    Zeer aangenaam vertoeven (wel veel toeristen, in tegenstelling tot waar we eerder vertoefden) en besluiten hier nog een extra verlofdagje (dat we zeker verdient hebben en kunnen gebruiken) te nemen.

(20/10/07) San Pablo - Paute (68km)

(Enzo)

Comme chaque jour, on trace, comme chaque jour les Equatoriens ont changé le décor pendant que nous dormions (Stellla). Vu que nous n’arrêtons pas de passer d’un côté à l’autre des Andes, nous avons l’impression de changer de pays tous les deux jours. 

En nous rapprochant du sud, quelque chose d’européen flotte sur nos journées. C’est la fin de cette surprenante partie orientale de l’Equateur que presque aucun touriste ne traverse. C’est la fin des pistes impraticables – enfin on l’espère jusqu’au Pérou – demain nous rejoindrons la Panaméricaine. C’est aussi un peu la fin des sourires et des grands signes qui nous ont suivis tout au long de ces premiers jours. Ici, nous retournons au pays des touristes, nous réalisons d’ailleurs que nous sommes très sale et qu’il est temps de prendre une bonne douche CHAUDE !

(Corinne)

Vanaf hier is het weer asfalt en het zou nog een 100tal km zijn om Cuenca te bereiken.   We vertrekken vroeg en rond de middag hebben we al een 40tal km afgelegd (=dat is motiverend).  Het gaat bergop/bergaf (maar wel meer bergop...)  Het landschap lijkt hier een beetje op Zwitserland (maar wel met andere huizen en andere mensen...)   Ik ben al wat minder bang van de honden (want er zijn er zoveel hier) en ik stap nu meestal niet meer van de fiets (ook niet als het bergop gaat of als ze met meerdere zijn (=wat ze meestal zijn...))  Ze komen echt heel dicht en blaffen en grommen en proberen in de saccochen te bijten (tot nu toe nog niet in de benen...) en lopen echt heel hard (vorige keer had een zijn poot door mijn wiel gestoken...)  Ze zijn echt gek die honden, lopen ook zo naast en achter auto's (we zien dan ook vaak 'verkeersslachtoffers'...)   Hier zijn al meer dorpjes dan de afgelopen 2dagen.   We hebben (eindelijk) een hele lange afdaling (tot Sevilla de Oro) om dan opnieuw bergop te gaan.   Op een gegeven moment zijn er werken aan de baan en zijn we 'gesandwiched' tussen een buldozer en een kraan die nog niet klaar is met de rotsblokken van de weg te verwijderen... Dat kan alleen maar hier... 5m achter ons de buldozer die steeds dichter komt, maar we kunnen niet verder... Aaaah... effen paniek.     Uiteraard vandaag geen tijd genoeg om Cuenca te bereiken en nemen na 68km een hotelletje in Paute (waar een lieve kat was, deed me wel denken aan m'n lieve katjes thuis, waar ik wel veel aan denk...)   Het is hier al een wat groter dorp.   We voelen dat we een stad (Cuenca) naderen.