Cyclocosmos

(30/12/07)     Puño - Juli     (84 km)

(Enzo )

Je suis malade, je suis tombé et j'ai perdu ma montre. Woinnn !!!

Décidément, le poisson cru ne me réussit pas. Hier sur le marché, j'ai mangé un « ceviche » (poisson cru mariné dans du jus de citron) mais probablement déjà trop tard dans la matinée. Dans l'article d'hier - pour ceux qui suivent - j'avais écrit «Un marché où il fait bon manger... heu... ».

Je commence donc la journée avec une turista bien accrochée. Quoi qu'il en soit, il faut pédaler et chaque kilomètre est une pénitence. Vu que je ne suis pas bien, j'en profite pour lancer un gros coup de gueule. Mare de ces connards de chauffeurs de bus et de minibus. Les routiers, eux, vous dépassent toujours avec beaucoup de précaution. Les e******* de chauffeurs de bus se contentent de klaxonner au dernier moment pour vous faire comprendre que si vous ne vous mettez pas rapidement dans le bas-côté, vous êtes mort. Depuis que nous avons quitté Cusco, les doigts d'honneur ne se compte plus.

Mais aujourd'hui ce fut trop tard. Je suis donc tombé, afin de ne pas me faire écraser, j'ai plié mon guidon et de par ce choc ma montre Polar (c'était un cadeau de Lora) s'est décrochée du guidon. Vu que je ne m'en suis aperçu que 10 km plus loin, je me suis tapé un petit 20 km aller-retour dans l'espoir de la retrouver... en vain. Finis les relevés d'altitude, de température et les calculs de dénivelés.

Je vous poste cette photo illustrant ce que l'on trouve dans chaque virage de ce tronçon Cusco - Puño. J'espère au moins que ces chauffeurs agonisent dans d'atroces souffrances.

Fin de journée, fin de coup de gueule.

(Corinne)

Desondanks de (niet te ernstige) turista van Enzo vandaag, trekken we vandaag verder richting grens Bolivia (omdat we voor nieuwjaar eventueel in Copacabana (=ook aan het titicaca-meer, maar aan Boliviaanse kant) willen zijn.)  De eerste 25kms rijden we langs het meer.  Hoe meer we Puno verlaten, hoe natuurlijker, authentieker en mooier de omgeving  wordt (met vegetatie, hier en daar een roeibootje langs de oever, hier en daar mensen die een duik nemen en in het water pletsen,...)   Daarna rijden we weer wat in het binnenland (om deze avond weer in een dorpje (Juli) dat verder aan het meer ligt aan te komen).  Hoewel we vrij dicht bij het meer rijden is het toch licht 'heuvelachtig'.   Enzo heeft vandaag niet erg veel kracht en is achterop.  Wanneer we in een (lawaaierig) dorp aankomen (=de dorpen zijn meestal lawaaierig) kan Enzo niet tegen al de chaos en al het geroep.   Tijdens de middag eet hij toch en komt hij weer wat op krachten.   Na een 50tal kms komen we in het laatste (grotere) dorp voor Juli en ik vraag hem of hij het nog ziet zitten om nog een 30tal kms meer te doen om toch vandaag Juli nog te bereiken, waar hij op instemt.  Op de koop toe wordt hij in dit laatste stuk nog 'van de baan' gereden door een minibusje en valt met zijn fiets.  (Ik ben ook al eens 'van de baan' gereden door een (in tegengestelde richting, inhalende) autocar.   De meeste toeristische bus- en car-chauffeurs zijn erg sympatiek en enthousiast en toeteren om ons goeiedag te zeggen, maar er zijn er ook (vooral hier in het zuiden van Peru, waar het toeristischer is, en er dus ook méér cars zijn) die erg aggressief toeteren, in de zin van 'Uit de weg !' en helemaal geen rekening met ons houden en dan kan je maar beter snel van de baan gaan.  Door deze val is zijn Polar-horloge (die ons vooral als zeer practische altimeter diende) losgekomen, maar het is op 5kms van Juli dat hij dit opmerkt.   Het is dan na 16u en we zien Juli al liggen.   Hij heeft eventueel nog een 2u (voor het donker wordt) om het horloge eventueel terug te zoeken en beslist (desondanks zijn weinige krachten) om 10kms rechtsomkeer te maken.   We spreken af, omdat het zinloos is om met 2 terug te rijden, dat ik reeds een kamer in een hostal (dat in de reisgids staat) te gaan nemen.   Ik rij verder richting Juli.   Bij het binnenrijden van het dorp lijkt het dorp mij miserabeler dan ik mij had voorgesteld.  Het eerste wat ik zie zijn dronkelappen.   Juli ligt aan het meer, maar je ziet het meer niet.  Er zijn wel 5 kerken in het dorp.   De Plaza de Armas (waar het hostal dat we afgesproken hadden is) ligt helemaal bovenaan een bergop en ik moet dus eerst het dorp helemaal door (wat mij een miserable indruk blijft geven...)   Wanneer ik een jongeman die voor het hostal staat vraag of er een kamer is, zegt deze zondermeer 'neen, er is er geen'.  Shit, dat is vervelend want we hadden hier afgesproken (en Enzo en ik kunnen hier niet via gsm/sms communiceren, omdat mijn gsm-toestel hier niet werkt).   Ik probeer hem dit uit te leggen (dat Enzo later komt en we hier hadden afgesproken en toon hem de reisgids enz) want ik geloof hem maar half, maar hij blijft zeggen 'neen, er is geen kamer'...  Op zoek naar een andere dan.   Ik doe wel 5keer de tour van het dorp en vraag aan de mensen, maar allen wijzen ze me hetzelfde hostal aan.  'maar dat is completo', zeg ik.   Tot een man mij zegt (het is ondertussen al schemerdonker, en ik dacht al dat we voor deze avond geen slaapplaats zouden vinden) dat het helemaal niet compleet is (dat er zelf amper iemand logeerd).   Ik ga terug en nu staat een andere jongeman voor de deur, die zegt dat er wel een kamer is.   Bizar, je moet de logica hier niet altijd proberen te begrijpen...)   Het is de eerste keer dat we niet samen ergens aankomen en dat ik alleen een dorp binnenrijdt en een hostal moet zoeken.   Voor diegenen die alleen (met de fiets) reizen moet dat toch niet altijd evident zijn, om op je fiets en spullen te letten enz.   De kamers zijn boven (de fiets kan niet mee boven = trap te smal) en dan moet je de bagages naar boven brengen terwijl je de fiets (zonder toezicht) beneden laat staan, terwijl er al 3 jongemannen (zeer geinteresseerd) rond staan te kijken (waaronder diegene die mij eerst had geweigerd).   Je moet uiteraard een beetje vertrouwen hebben, maar dit aspect moet als alleen-reizende misschien niet altijd evident zijn.  Ik heb ook geen slot voor de fiets (want dat heeft Enzo) en nadat ik de bagages in de kamer heb gebracht (welke weer zeer rudimentair is, met harde bedden en geen badkamer/wc, maar welke wel een mooi uitzicht op een mooie oude kerk heeft) ga ik terug naar beneden en drink een thee (met de fiets in het zicht, want je moet uiteraard altijd in het achterhoofd houden : geen fiets meer = einde reis).   Het is al een tijdje donker wanneer Enzo uiteindelijk ook het hostal bereikt.   Hij heeft het horloge niet teruggevonden (=spijtig).   

Dit wordt onze laatste nacht in Peru, morgen steken we de grens met Bolivie over.              

(29/12/07) Puño - Puño (repos)

(Enzo) 

Comme promis, nous avons dormi jusqu'à 10h00.

Journée calme, juste le temps de revisiter ma collection de jouets (pour ceux qui la connaissent) en grandeur nature.

Un marché où il fait bon manger. Les marchés sont d'ailleurs souvent les seuls endroits où nous pouvons manger péruviens. Dans les restos, si ce n'est pas des restos pour gringos, on a le choix entre le plat du jour ou bien le plat du jour. Donc, pour la plupart du temps c'est riz poulet ou riz poulet avec malgré tout une soupe en entrée.

Bon je ne fais pas le difficile, regardez plutôt comme elle est belle ma collection de jouets. 
 

(Corinne)

Puno is dus redelijk toeristisch (dat kan je o.a. zien aan het aantal pizzeria's en bij aankomst in het centrum zijn er 'hostal-aanbevelers'.  Mist we geen adres hadden gaan we op dergelijk voorstel in, maar vragen eerst 'Tranquilo?'  ->  Si, si, muy tranquilo !  Het hostals lag vlak aan een 'minibus'-terminal.   Dergelijke minibusjes hebben altijd een soort van 'roeper' (die de bestemmingen afroept (hoewel deze ook duidelijk op de bus vermeld zijn) en zo passagiers lokt... en die kunnen echt wat 'af-roepen' (=die houden gewoon niet op !)   Overal in de straten in dorpjes/stadjes wordt nogal wat afgeroepen (=niet alleen op de markten)   Ze maken gewoon graag 'kabaal'.  Verder is de douche in het hostal weer een soort van 'electrisch' spul (=waar meestal 'lauw' water uitkomt en waar je maar beter niet aan kan komen want de vonken komen er soms letterlijk uit en in dit geval was er ook lichte stroom op de kranen)...      Nog mbt tot de kranen, rechts staat 'H' en links staat 'C'  : van Hot en Cold denk ik dan en ik draai aan de H-kraan, waar geen water uitkomt... (shit weer geen warme douche...) Uiteindelijk staat de 'H' voor Helada en 'C' van Caliente (in het spaans natuurlijk) en enkel de C-kraan werkt...

Men kan vanuit Puno excursies op 'floating islands' en een ander eiland maken, waar (zogezegd) een nog bijna onaangeroerde bevolking (die nog zonder electriciteit (maar wel met zonnepanelen en van het toerisme) leeft enz... Echter op een verlofdag doen we meestal niet veel meer dan rusten en rondwandelen (=we zien al zoveel (van het échte Peru) tijdens het rondreizen/fietsen).   Er is een (vrij grote) markt (zie foto's) waar we (goedkoop) middagmaal consumeren.  Enzo neemt een 'ceviche' (=rauwe vis met limon en ajuintjes = is wel lekker, maar op de markt misschien niet heel erg vers en de volgende dag heeft hij een 2de turista...)    We lopen ook wat rond langs de kade/dijk(?) (=het heeft wel iets kustachtig hier, hoewel we langs deze kant van het meer geen zee-indruk hebben (waar je de andere kant van het meer niet ziet), wat wel het geval zal zijn aan de Boliviaanse kant.)   Puno is dus vrij toeristisch en blijven dan ook niet langer dan 1 rustdag.

(28/12/07) Ayaviri - Puño (145 km)

(Enzo)

Hé hop, un nouveau record !

145 km d'altiplano comme hier et surprise !

Si vous avez lu mon article d'hier, vous savez mon étonnement pour la variété d'oiseaux rencontrée ici à 4000 m. Mais aujourd'hui, mon étonnement est vraiment complet.

A 500 mètres de la route, dans une rivière presque aussi calme qu'une lagune, j'aperçois quelques taches rosâtres qui me paraissent tout à fait inhabituelles. Je prends mon télé afin de m'assurer que je ne rêve pas. Corinne arrive en me demandant pourquoi je me suis arrêté ici. « Regarde, tes copains sont là ! »

Des flamands roses. Je n'avais lu leur présence ici dans aucun guide. En tout cas, ce ne sont pas des flamands africains qui auraient décidé de traverser l'Atlantique pour passer leurs vacances ici. Ceux-ci ont le dessous des ailes très coloré, presque rouge. Voilà un joli sujet de reportage pour le jardin extraordinaire. Ah, si nous avions un peu plus de temps...

Ne passons pas, malgré cela, notre exploit du jour sous silence.
145 km ! Avec le vent dans le dos certes, mais en étant obligé de traverser un orage de grêle pendant plus de 30 km. (Le salop, il avançait avec nous) Dans ces cas-là, on ne pense plus, on fonce. 32km/h au compteur pendant plus d'une heure. Avant de partir, je ne faisais même pas cela sans bagage... et sans grêle.

Une dernière petite côte type ardennaise (7km) et nous voici à Puño avec 2 jours d'avances sur notre nouveau planning.
Demain c'est certain, on dort jusqu'à 10h00.

(Corinne)

Puno licht aan 'het' Titicaca-meer (aan de Peruviaanse kant) en graag zouden we er een verlofdagje inlassen, maar is nog 145kms ver.  Is dat haalbaar?  Mits we nog steeds in de altiplano zijn en (ja, idd Henri) nog steeds een windje in de rug is, gaan we het proberen = doortrappen, mits af en toe een halte wanneer we iets bijzonders zien, zoals die roze flamingo's (zie foto) !  (Ik dacht dat die enkel in Afrika voorkwamen...)   Later in de namiddag doorstaan we weer een heuse hagelstorm  : kegels van wel 0.5 tot 1cm dik !, maar ook een veel sterkere wind (nog steeds in de rug) waardoor we wel meer dan 30kms/h doen door de storm !  (zoals Enzo schrijft, dat deden we vroeger in Belgie zonder bagage zelfs niet...)  Hierdoor komen we reeds om 15u (na 100kms) in Juliaca aan.   Juliaca is een grotere (maar geen toeristische en een beetje vuile) stad en hebben zovizo geen zin om daar te blijven.  Nog 45km voor Puno : we doen het.  Eerst moeten we toch de binnenstad van Juliaca doorrijden, wat best wel grappig was, want zijn ontelbare tuc-tucs, maar niet met brommertje, maar met fietsen !   De straten zijn één en al fiets-taxis (die naar persoonlijke keuze gedecoreerd zijn, die voor alles en nog wat toeteren, kris-kras door mekaar rijden en geen verkeersregels respecteren), en wij daartussen...   De laatste 45kms waren wel zwaarder dan we hadden gedacht, de wind was een beetje gedraaid en we deden nog maar 18kms/u meer, en op het einde van de rit (na reeds 140kms in de knieen) kregen we nog een beklimming van 7 à 8kms... =heavy.  Boven aangekomen zien we wel 'eindelijk' het Titicaca-meer !  Zeer mooi uitzicht, spijtig dat het al een beetje te laat (donker) was om nog foto's te nemen.   Aan de andere kant van de top van het 'bergje' ligt Puno (in de valei = weer 8kms bergaf...)   Deze kant is een 'gecommercialiseerde' versie van het Titicaca-meer (met bootjes, kraampjes, enz...)

Histoire d'un peu rattraper notre retard, voici trois articles en un.
Corinne revient bientôt avec de nouveaux articles:

(25/12/07) Cusco - Quiquijana (75 km)

(Enzo)

Bein là, je ne sais pas quoi écrire. Je n'ai même pas pris de photo aujourd'hui.

On essaie de reprendre un petit rythme afin de rejoindre Copacabaña (Bolivie) pour le jour de l'an. 550 km en 6 jours (soit une moyenne de 90km/jour), difficile mais réalisable, d'autant plus qu'il ne reste plus qu'un seul col à franchir (selon nos sources).

Petite vallée fertile qui nous mène à notre bivouac du soir... juste le souvenir d'un orage qui me rappelle que ma deuxième phobie après le vertige est toujours bien présente. Cela tombe mal car il paraît qu'en se rapprochant de Puño les orages sont de plus en plus violents.

 (Vu que je n'ai pas fait pas de photo, j'en poste une de moi en Liquigas - celle-ci c'était à Pisac).

(Corinne)

We vertrekken op Kerstdag uit Cusco (=uit de stad).   Ik moet moed opbrengen, but 'got to move on'.   In het zuiden van Peru zijn meer toeristen.  Men merkt dat o.a. ook aan de mentaliteit van de mensen (sommigen (=uiteraard niet allemaal) minder vriendelijk dan in het noorden) en alles lijkt duurder.   We eten een soep die ons 8 sols/soep kostte (normaal is het 3 sols voor een menu !)   Ik ben kwaad op de dame (indiaanse) en wil haar zeggen dat ze oneerlijk is (maar laat het uiteindelijk maar...)   Maar gewoon meer en meer staat 'gringo' hier blijkbaar gelijk aan 'dollars'...   Tijdens onze rit zien we hier en daar kleine 'Kerst-feestjes/bijeenkomsten' in openlucht en hier en daar (op het platteland) zijn nog kleine vuurwerkjes...)    Ik kan me wel nog niet op de rit concentreren en kijk maar weinig maar het landschap (=veel naar de grond) en ben in gedachten en ben ook vrij snel moe (=mentaal).   Het dorp Quiquijana (na +/-70kms) is echter helemaal niet uitnodigend.  (Het had een beetje geregend en zag er zo langs de weg nogal triest uit en jongeren roepen langs alle kanten 'gringos' en we beslissen niet daar te logeren, maar iets verder te kamperen.   Deze keer zijn we wel niet zó goed 'verstopt', maar genoeg voor mij (ik had geen zin meer om verder te zoeken...)   Enzo is er niet zo gerust in.  Op de koop toe begint het weer te onweren (donders en bliksems, maar minder erg dan de vorige keer).   Uiteindelijk is er geen probleem en de volgende morgen worden we gewekt door het gekwetter van een groep kleine papegaaien.   In de lucht zien ze er zwart uit, maar wanneer ze (allen samen) neerstrijken zijn ze groen met rood.

(26/12/07) Quiquijana - Marangani (83 km)

(Enzo)

Si vous avez lu l'article d'hier, vous avez lu celui d'aujourd'hui. Je ne vais pas vous dire qu'on a vu un condor pour vous faire plaisir.

Juste une petite anecdote (malheureusement de plus en plus classique). Lors de notre halte du soir à Marangani (circulez y'a rien à voir) nous attendons gentiment sur la Plaza de Eamas que le restaurant du village ouvre ses portes. Très vite, comme toujours, nous sommes encerclés d'enfants qui nous posent les questions traditionnelles (où, quand, pourquoi...). Après quelques temps, ils s'éclipsent pour revenir quelques minutes plus tard. Et là, le plus jeune d'entre-eux (qui doit avoir environ 4 ans) nous regarde en disant à plusieurs reprises : « money ? ». Je lui jette un regard froid qui glace en même temps les autres enfants en lui disant que ce n'est pas « une bonne question ». Vu que « gringo » rime avec « money » je ne leur adresse plus la parole et ne répond plus à leurs questions, même si celle-ci sont pertinentes.

Fin de journée...

 (Heu, une petite photo de moi... en Liquigas)

(Corinne)

Het voordeel van niet erg 'verstopt' te zijn is dat we 's morgens snel terug op de weg zijn (en geen halsbrekende toeren moeten uithalen om fiets en bagages weer op de weg te krijgen).  Tijdens deze rit stopt een auto, het zijn fransen die ook een fietsreis maken (in omgekeerde richting, ze doen 'zogezegd' de weg van de Ché (=wel alleen maar asfalt en nu zijn ze met de auto...)).  Op de koop toe melden ze ons dat binnen 40km 'un col à plus de 4000m!' begint (=dit is om onze moraal te doen zakken, want het ging momenteel vrij vlot).  Met deze kennis proberen we nog om voor de avond in het midden van die 'col' te zijn (opdat we morgen-vroeg niet te veel moeten klimmen).   Maar na 84kms zijn we moe en blijven we logeren in het dorp Marangani.   Daar was geen hostal, maar we logeren bij de schoolmeester van het dorp (die een hostal 'begint' =zonder badkamer, zonder wc (=weer een gat in de grond buiten, waar de vliegen rondzwermen...)).   Wanneer we even op het pleintje van het dorp rusten zijn we al snel omringt door de dorpskinderen (die meer quechua dan spaans spreken, dus de communicatie is nogal stroef).   Wat ze wel kunnen zeggen is 'platta' (=muntstuk) en een zeer klein kindje (=van nog geen 4?) zei ons plots 'money' (in het Engels!)... Het begint een beetje op mijn zenuwen te werken.

(27/12/07) Marangani - Ayaviri (101 km)

(Enzo)

Après 25 km d'ascension, nous voici dans l'altiplano culminant à 4000 m. Nous ne sommes plus vraiment surpris par ce type de paysage. Seule la variété d'oiseaux rencontrée ici m'étonne un peu (même si nous n'avons jamais aperçu de condor). J'en profite pour en « shooter » quelques-uns dont ce petit épervier (heu, tu confirmes maman ?) qui ne me lâche pas du regard, même en s'envolant.

L'altiplano, c'est un pays en soi. Imaginez un petit pays (environ 250 km X 40 km) entouré de montagnes ne dépassant pas les 500 à 600 mètres. Vu que c'est plat comme une bière anglaise, vous avez l'impression d'évoluer dans un immense cratère. Sans oublier que nous sommes à 4000 m alt., une ligne de chemin de fer longeant la route nous donne un peu l'impression d'évoluer au far-west.

Faune et flore mériterait d'être observée d'un peu plus prêt, mais le vent nous pousse et nous en profitons pour tracer un peu plus... cela fera peut-être l'objet d'un autre voyage. (Bein oui, depuis notre départ de Quito, nous ne sommes finalement qu'en repérage).

(Corinne)

We beginnen dus de dag met bergop (=nog een kleine 30tal kms, want gisteren hebben we er nog geen 10 van gedaan).  Dit is de eerste echte klim sinds Cusco en voor mij is het mentaal nogal zwaar (=vroeger had ik 'trucjes' zoals zeker niet zeggen dat het moeilijk is, maar zeggen 'wat is het mooi' of 'het is helemaal niet moeilijk' enz, maar die trucjes werken momenteel niet meer, nochthans is deze beklimming niet zo heel zwaar...)  Uiteindelijk rond 12u bereiken ze de 'abra' (=top) en is het weer koud.   Na een klein bergafje komen we op de Altiplano (= +/-vlak op (4000m) hoogte) en zullen vrij lang in de Altiplano blijven (tot Puno=Titicacameer en zelfs tot in Bolivie).  Dat betekend 'voorlopig' geen zware beklimming meer (=al goed, want moet eerst nog mijn moed terugvinden).   We willen een dag winnen (omdat we langer in Cusco zijn gebleven dan gepland en omdat we nieuwjaar wel in Copacabana (=reeds over de grens in Bolivie) willen doorbrengen) en proberen vandaag, mits het plat is en er een klein windje in de rug is, om Ayaviri te bereiken, wat ons lukt.  Ayaviri = idem als de andere dorpjes in Peru = een Plaza de Armas, een cathedraal, een marktje (algemeen met groenten, fruit en 'prullen' en artisanale spullen), een hostal (met badkamer/wc buiten), pollo-à-la-brassa-keten, kinderen die 'commerce' doen...   Na 2 maanden Peru beginnen dergelijke dorpjes een beetje in herhaling te vallen. 

(23-24/12/07) Cusco - Pisac - Cusco (en bus)

(Enzo)

Quoi ! Vous avez été à Cusco sans allez visiter le Machu Pichu !

Hé bien oui ! Nous avons plutôt choisi un site moins touristique (à 30 km de Cusco) et surtout non payant (on est monté par où les touristes sont censés redescendre... c'est fou ce qu'on est débrouillard). En soi, la montée de deux heures est déjà une petite merveille.

Explosion de couleurs.
L'orange et le vert du lichen emprunt sur les roches, le bleu des colibris, le rouge des fleurs de cactus, sans oublier le blanc de mon visage lorsque nous sommes redescendus pour bien me rappeler que j'ai le vertige. Au sommet, un petit site tranquille avec juste une poignée de touristes discrets.

 Et hier en arrivant, pour bien profiter de notre journée « touristique », on s'est tapé le petit marché coloré de Pisac. Enfin quelques clichés (clichés) d'humains. J'avais oublié qu'il n'y a pas que la montagne au Pérou. Sur les marchés, il n'y a que des femmes, pas un seul poilu. Les hommes ne sont présents que les matins et soirs pour désempaqueter" et rempaqueter la marchandise.

Ce soir, retour à Cusco pour fêter calment Noël. Petite fin de soirée sur la terrasse de l'hôtel qui surplombe la ville histoire de constater que les péruviens sont des « détraqués » du feu d'artifice. Bien que les feux d'artifices officiels soient interdits depuis quelques années suite à un gigantesque incendie déclenché à Lima, les péruviens nous offrent un spectacle commençant vers 20h00, prenant son apogée à minuit pour ne se terminer que tard dans la nuit. Tout le monde s'y met mais avec beaucoup d'imprudence car il paraît que les doigts arrachés ce compte, rien qu'à Cusco, par centaines.

Joyeux Noël à tous... oups, un peu floue celle-lä.

(Corinne)

Zoals gisteren besloten gaan we 2daagjes naar Pisac en laten onze fietsen en bagage in het hotel achter.   Eerst bezoeken we nog 3 andere (kleinere) archeologische sites vlak boven Cusco (mits ons hotel op hoogte is moeten we niet ver stappen om de eerste site te bereiken).  Om de 3 sites te bezoeken maken we een wandeling van een 15tal kms.  Deze 3 sites waren een beetje ontgoochelend (vooral omdat we ook niets van die Inca- en andere civilisaties kennen en er dus ook niet zoveel van kunnen maken zonder gids... maar ik kan mij wel inbeelden dat voor diegenen die kunst-geschiedenis gestudeerd hebben ofzo die wel allemaal zeer boeiend moet zijn...)  Het is uiteraard wel interessant om weten waartoe dergelijke culturen zovele jaren geleden reeds allemaal in staat waren, maar ik vind gewoon een beetje ontgoochelend in vergelijking met wat in Egypte bijvoorbeeld allemaal te zien en bewaard is gebleven...   We nemen dan de bus tot Pisac.   Dit is een zeer aangenaam dorpje met een zeer kleurrijke markt.  (zie foto's)

De volgende dag gaan we de archeologische site van Pisac bezoeken (welke na de Machu-Pichu de meest impressionante zou zijn en welke ook veel groter dan Machu-Pichu zou zijn), maar het is ons voornamelijk om de wandeling daarnaartoe te doen.  Het is een soort 'mini-inca-trail' helemaal bergop op kleine weggeltjes tussen de vegetatie en de rotsen.  Vermoeiend, maar zeer mooi (en het is eens iets anders dan fietsen).  Naar boven gaan gaat vrij gemakkelijk (want je kijkt niet naar beneden), maar om terug naar beneden te komen kan je best ook wel geen hoogtevrees hebben...  Tevreden van onze lange mooie wandeling nemen we de bus naar Cusco terug, waar we kerst-avond zouden doorbrengen.  

In Cusco is een enorme kerst-markt (op de Plaza de Armas).   Zeer veel vuurwerk wordt er verkocht (we voelen ons er zelf een beetje onveilig) en hier en daar wordt al (rond 16uur) vuurwerk afgeschoten.   We horen dat er geen groot officieel vuurwerk zal zijn omdat dat momenteel in Peru verboden is (omdat enkele jaren geleden? meerdere slachtoffers/doden zouden gevallen zijn in Lima)... maar zovizo merken we dat latijns-amerikanen dol zijn op vuurwerk.  Bijna iedereen koopt er en loopt ermeer rond.   Reeds vanaf 20u begint het gespetter in gans de stad !  (Ik kan mij niet herinneren dat dat in Belgie voor Kerstmis zo uitbundig (laat staan) gebeurd...)  We gaan in een restaurantje iets eten (terwijl de kleine vuurwerkjes maar blijven doorgaan overal) en daarna gaan we op het terras van het hotel zitten vanwaar we een zeer mooi zicht over Cusco hebben.   Toevallig zijn er 2 andere Belgen (=de eerste die we tijdens de reis tegenkomen) = muziekanten, ook van Brussel, en het wordt een zeer aangename gezellige babbel-kerstavond.  Om middernacht is het summum van het vuurwerk.  Overal, overal, overal is er vuurwerk = heel impressionant !  (=uiteindelijk indrukwekkender dan een groot officieel vuurwerk) en dat blijft nog doorgaan tot wel 2uur 's morgens.

(22/12/07)   Cusco (1)

(Enzo)

Une petite turista pour tout bien commencer la journée (fallait pas manger des sushis en se disant que c’est bon marché) !
Pffff ! Quelle journée débile pour que Christophe, en Belgique, puisse avoir accès à mon courrier recommandé. Je lui avais pourtant laissé, avant mon départ, un papier signé accompagné d’une photocopie de ma carte d’identité le lui autorisant. Et bien non, ce n’est pas suffisant. Merci La Poste ! Vivement que le courrier électronique remplace cette institution !

En ce jour de turista donc, me voici parti pour rencontrer le consul de Belgique a Cusco (Roger Valencia). Heureusement que mon espagnol c’est amélioré car il ne parle ni le français ni le néerlandais (oui je sais, avec le néerlandais je n’aurais pas été bien loin). Tout se passe avec efficacité et rapidité sauf que… le document qu’il doit faxer doit être signé et que ma signature doit être identifiée par un notaire (ce sont les exigences de La Poste). Pas de problème, Roger m’embarque dans sa voiture à la recherche d’une étude ouverte le samedi. Bingo ! Après 15 minutes on a trouvé et je dois débourser la coquette somme de 0,50 EUR (C’est le Pérou).
Retour vers le consulat pour faxer le document. STOP ! Ce pont est trop joli, il faut absolument que je m’y arrête pour y déposer une gerbe (c’était mieux que de la déposer dans la voiture de Roger)

12h00 retour à l’hôtel. Vite au lit, Motilium et Immodium seront mes deux seuls repas de la journée.

Pour le moment on pédale beaucoup, mais promis, on remet nos articles á jour avant 2008.

(19/12/07)   Anta - Cusco (25km)

(Corinne)

's morgens is er in Anta geen ontbijt... Ze stellen 'trucha' met rijst voor (=forel : met al die rio's hier is het, naast kip, ook vaak forel op het menu), maar daar heb ik 's morgens-vroeg geen zin in.   We krijgen dan toch maar pan (brood) en een ei met koffie (zonder boter, noch confituur... bof...)  je kan maar niet te moeilijk zijn in dergelijke dorpjes... Leve Cusco, daar zal alles voor te eten zijn dat ik wens.  Niet te snel gejuicht, bij aankomst (na een toch wel moeilijkere rit van 25kms dan men ons gemeld had (=bijna alleen maar bergop) merken we dat in Cusco idd zeer vele restaurants zijn (er is zelf een bakker waar men croissants kan krijgen !) maar ook dat Cusco 'de' toeristen-stad bij uitstek is.  We hebben in 2maand en een half nog nooit zoveel 'gringos' (=blanken) samen gezien.   Echt het summum van de 'turistico' !   Toegegeven de Plaza de Armas is iets groter en mooier dan de vele Plaza de Armas die we al gezien hebben (en er zijn 2 cathedralen ipv 1...)  Alles is hier uiteraard ook duurder dan in de buitendorpjes (hoewel dat in europese normen natuurlijk nog altijd zeer goedkoop is en in vergelijking met menu's aan 3sols kan het bijna niet anders dan duurder zijn...).   Ook heel veel reis-agentschappen (voor Machu-Pichu, voor de Inca-trail, en zoveel meer...)   Hier verneem ik dan het slechte nieuws van het heengaan van mijn allerliefste poesje...  

(20-21-22/12/07)   Cusco (1)

Hoewel Cusco verder wel een zeer mooie stad is (met kleine straatjes, met trapjes en mooie gebouwen), treur en rouw ik gedurende de 3 opeenvolgende dagen en ben vrij veel in het hotel (=slapen) dat wel een mooi zicht over Cusco heeft.    We hebben dan uiteraard niet de Inca-trail gedaan (=trekking van 4 dagen en 3 nachten, zou nogal zwaar zijn en we fietsen zo al genoeg) en zijn zelfs ook niet de Machu-Pichu gaan bezoeken.  Zovizo was ik er niet in de stemming voor en Enzo (die allergisch voor toeristen is) dacht dat het té toeristisch zou zijn.  Ook wel vrij duur (rond de 250dollar : trein-bus-inkom enz) en we hadden van anderen al gehoord dat het 'al bij al' wel mooi is, maar langs een andere kant ook ontgoochelend kan zijn indien je er teveel van verwacht...    Indien ik toch buitenkom wandelen we door de stad met de vele winkeltjes en boetieks (dat verzet mijn zinnen wel een beetje...)   We komen de 2 franse motaars hier ook weer tegen.   Ze hebben net hallucinogene cacus-poeder gekocht (dat kan je hier zomaar kopen) dat ze 2 dagen geleden ook al hadden uitgeprobeerd en waren er helemaal 'weg' van.   Ik zie me dergelijks (zeker nu in mijn rouwperiode) niet proberen, maar vindt het wel grappig hoe ze er zo inthousiast over spreken.   Ze vertellen ons ook dat Pisac (waar ook een mooie Inca-site is) een zeer aangename uitstap vanuit Cusco is en we beslissen dat we de volgende 2 dagen naar daar trekken.   Zovizo heb ik nog niet de moed om reeds op de fiets te gaan en anderzijds moet ik mijn zinnen verzetten.

(18/12/07)   Entre Abancay et Anta (3)  (62 km)

(Enzo)

Fichtre, quel orage cette nuit ¡ C'est toujours impressionnant en montagne. Et ce matin, la pluie ne nous lâche pas. L'occasion pour nous de mettre au point le "repliage" de la tente sous le déluge. Y'a pas de miracle, l'intérieur restera sec, mais il faudra la redéplier au plus vite car l'extérieur est mouillé de chez mouillé.

Broummmmm ! (Quelque chose comme cela). Les pluies ont été tellement fortes cette nuit que des pans de montagne commencent à s'effondrer autour de nous. Nous sommes heureusement suffisamment éloignés (une cinquantaine de mètres) que pour ne rien risquer. Par contre, lorsque nous rejoignons la route, nous roulons plus d'une dizaine de kilomètres en épiant le moindre bruit suspect.

Hello Armando !

Ce dernier col de la journée n'en finissait pas. Ici, on ne décompte pas les lacets comme à l'Alpes d'Huez, on les compte en espérant que le prochain sera le dernier... passé les quarante, on ne compte plus.

Donc, certainement passé les quarante, un petit bonhomme (8 ans) se met à courir à côté de moi. Je lui demande si il compte courir longtemps comme cela et il me répond : « Jusqu'au sommet ». Ah, le sommet est donc proche ! Pas si proche que cela, car cela fait déjà deux kilomètres qu'il court à côté de moi. Allé bonhomme, je te laisse car j'ai envie d'accélérer. Un kilomètre plus haut, je m'arrête quelques instants pour attendre Corinne, pensant qu'elle est loin derrière moi. Que nenni, je la vois rapidement arriver à la vitesse d'un cyclomoteur. Elle a effectivement accroché un moteur à son vélo. Armando ! Il a repris un peu de force et décidé de pousser Corinne jusqu'au sommet. Quelle santé !

Sans qu'il ne demande rien, je décide de lui donner un sole pour le récompenser. Du coup, une jeune fille à peine plus âgée que lui se met à son tour à pousser Corinne. Je lui donne également un sole puis demande à Corinne d'accélérer sans quoi tous les gosses croisés sur le chemin vont s'y mettre également et nous ruiner... et ici, d'un virage à l'autre, le téléphone arabe fonctionne bien.

(Corinne)

's morgens regent het nog en we hebben beiden geen zin om op te staan (laat gaan slapen door het onweer... en wat voor een onweer !) en de tent te plooien enz.  Op de koop toe is de 'Thermarest' (=zelfopblazende slaapmat) van Enzo deze nacht plat gegaan  (er zit (door het kamperen in deze tropische omgeving) een gaatje in gekomen...)   We moeten naar Cusco om dit te repareren en ook om (nu begint het wel echt dringend te worden) om remmen te kopen !  (we zijn bijna op het metaal...)   We blijven eerst dan nog wat in de tent liggen, hopende dat het gaat beginnen stoppen met regenen, tot we plots een zwaar gedonder horen/voelen (anders dan de donderslagen van de nacht, maar al even angstaanjagend...  een aardbeving?   We kruipen snel uit de tent en zien een soort van 'lawine' van stenen die van de stijle bergen rolt...  Deze stort is de aanzet voor een soortgelijke stort aan de andere kant (deze keer de straatkant)... en dan is opnieuw weer één aan de andere kant van de rivier...  heel impressionant = door de vele regen en storm van de nacht.  Gelukkig zijn we ongeveer in het midden (=ver genoeg van de rotsen aan de straatkant en al even ver van de rotsen aan de rivierkant).   We plooien snel de tent (proberen eerst de binnentent te plooien en dan pas de buitentent) en vertrekken snel.   Op de straat liggen vele stenen en rotsen... (sommigen die je maar beter niet op je hoofd krijgt of je bent zo plat als een vijg...)   We rijden snel door... Hier en daar zien we politie en straatwerkers de stenen (soms met kraan) verwijderen  (ze zeggen dat gevaar voor nieuwe storten zou geweken zijn...)   Rechts van ons stroomt de rivier zeer snel in tegengestelde richting.   Deze rivier is helemaal 'rood' (de aarde is hier hier rood).   (lijkt wel een titel voor suske en wiske 'De rode rivier'...).    We zetten vandaag onze klim van gisteren verder en zullen nog een kleine 40tal kms moeten klimmen.   (Gisteren 50km naar beneden = klim van 50km, waarvan we gisteren maar een 10tal van begonnen zijn...)   's morgens is dat soms wel lastig wanneer je (=de spieren) nog niet opgewarmd bent.   Klimmen, klimmen, klimmen (zonder stoppen...)   Je bent dan alsof in een 'trance'  (=regelmatige ademhaling, regelmatige beenbewegingen, je probeert je door niets af te laten leiden...)  Heel even (=toch wel bijna 5kms) kreeg ik 'hulp' van een jongentje (zie foto).     Als we volwassenen zien vragen we altijd 'hoe lang nog klimmen', maar ze kennen niets van kilometers (nog 5, nog 10, nog 15,...) =altijd ander antwoord... We stoppen in een dorpje aan een winkeltje om drinken te kopen.   In het winkeltje lopen wel een 30tal hamstertjes los.   (het is een grappig zicht, maar als je weet dat ze eigenlijk dienen om opgegeten te worden, vindt ik het niet meer zo grappig)   Eén van de specialiteiten hier is 'cuy picante' (=hamster).   Enzo heeft het al eens gegeten (ik niet).     We zijn pas rond 15u boven op de berg en we zullen Cusco vandaag waarschijnlijk niet meer halen.  Na de berg is het immers geen stijle bergaf, maar 'pampa' zoals ze dat hier noemen (=zogezegd plat, maar =overwegend bergaf, met bergopjes...)   We beslissen om in Anta (op slechts) 25kms van Cusco te logeren...)    Het is er zeer modderig en vuil. Het enige hostal is een kamer zonder vensters, harde planken-bedden en een wc buiten (=gat in de grond, zoals bij de scouts of het doet me ook een beetje denken als ik vroeger bij grootmoeder logeerde...)   Er was wel een lieve kat (=ik wist toen het nieuws van Poekietje nog niet...) 

(17/12/07)    Entre Abancay et Anta (2)  (82 km)

(Enzo)

On était bien camouflés, mais nous avons malgré tout été réveillés par cinq gentil chasseurs uniquement armés de lance-pierres. La chasse à la perdrix ou tout du moins à un oiseau qui y ressemble au vu de leur trophée. Beaucoup de convivialité, quelques questions-réponses sur notre périple et nous voici repartis pour une journée de grimpette. C'est le traditionnel « je monte à 4000 m pour redescendre à 2000 m. Nous reprenons donc le chemin habituel qui nous mène des cactus vers les rangées de sapins et inversement.

Zut, cela faisait si longtemps que nous n'étions plus descendus à 2000 m que j'en avais oublié l'un de mes deux ennemis sud-américains : les moustiques. (l'autre ennemi étant les chiens). Le pire, c'est qu'avec ma peau, même le plus puissant des Repel n'a aucune efficacité. J'en profite d'ailleurs pour vous poster une petite photo traînant dans le tiroir de l'Equateur pour vous montrer ce que veux dire pour moi se faire dévorer par des moustiques ». Moustiques qui en Amérique du Sud sont en fait pour la plus part de petites mouchettes qui ne vous sucent pas le sang mais vous arrachent littéralement un petit bout de peau.

Il y'a de l'orage dans l'air, le bivouac s'impose !C'est un peu la jungle (des milles pattes géants s'aventurent dans la tente) mais c'est parfait pour la nuit.

(16/12/07)    Entre Abancay et Anta (1)  (29km)

(Enzo)

Nous y voici, dans la saison des pluies.

(14/12/07)    Ayacucho - Abancay   (bus)

We hebben besloten om het gedeelte tussen Ayacucho en Abancay dan toch met de bus te doen.  Deze etappe zou alleen maar slechte piste zijn en zou 3 keer tot boven de 4000m gaan om telkens opnieuw tot 2000m te dalen en bijgevolg was het in Ayacucho beginnen regenen.  Daar zouden we in deze omstandigheden misschien wel 10dagen over gedaan hebben.  Het zijn 2 busritten (1 van meer dan 12uur en dan nog 1 van nog eens meer dan 6 uur = meer dan 18 uur voor een kleine 3 à 400km  :  In Belgie leg je dergelijke afstand met openbaar vervoer in 2 à 3 uur af, maar we zijn hier in Peru).  We zijn al vroeg in de bus-terminal opdat onze fietsen onderaan de bus kunnen en niet boven op de bus vastgemaakt moeten worden.  De bus zou om 6u30 vertrekken, maar vertrekt uiteindelijk maar om 7u30.  Ondertussen verkopen kinderen thee op de bus.   Hun ogen zijn halfopen en hun stem is zagerig.  Deze zijn zonder twijfel onder invloed van 'iets?'.  Het heeft de ganse nacht geregend en het regent nog steeds wanneer we vertrekken en de sloppenwijken rond Ayacucho lijken 1 grote modderpoel.  (In dergelijke buurten is de grond binnen in de huizen ook aarde en moet het er met zo'n weer ook nogal modderig zijn.)   Ik kijk door het venster om te zien wat we met de fiets zouden gemist hebben.   In de vallei is het nog vrij tropisch met ontzettend veel cactussen en aleo-vera's en een stromende rivier (en idd een echte rotpiste).  Het stijgt heel langzaam en in de dorpen boven zijn de mensen weer dik aangekleed en komt de damp uit hun mond (=het ziet er met de regen en wind extra koud uit).   Hoe meer we boven (de 4000m) komen, hoe geringer de vegetatie wordt (geen bomen meer) en helemaal bovenaan blijft niets meer dan nog een soort van lang gras en rotsen over.   Dan volgt reeds de eerste afdaling en de vallei is zeer mooi (het is ondertussen ook gestop met regenen en de zon schijnt weer) en dan krijg je wel effen spijt dat je in de bus en niet op de fiets zit.  De ravijnen zijn hier wel vrij stijl en in sommige bochten is maar net genoeg plaats voor de bus. (In sommige bochten zijn zoveel herdenkingskruisjes samen dat het niet anders kan dat er ooit eens een bus moet zijn ingevallen).  Enzo, die last van hoogtevrees, heeft kijkt maar liever niet naar beneden, des te meer dat je in de bus geen enkele controle hebt en met de fiets je de controle in eigen handen hebt.  Ook ik wordt van al het gehobbel een beetje misselijk en we krijgen een beetje spijt dat we de bus genomen hebben.   In de vallei stopt de bus en iedereen moet uitstappen (=was uiteindelijk een opluchting).   Er is een 'restaurant' en vrouwen die vruchten verkopen.    Wanneer we weer de bus opstappen en vertrekken begint een man (=passagier) een verhaal over zijn zielige leven in de stad (Huancayo) te vertellen.   Het duurt heel lang (bijna 20minuten) en dan gaat hij rond.   We zien dat de 'localen' hem geld geven en nu geven we soms ook geld aan de bedelaars (eerst gaven we alleen maar voedsel), maar er zijn er op sommige plaatsen zo vaak die iets komen vragen dat we (afhankelijk van de persoon/omstandigheid) nu ook soms geld geven.   30 minuten na middagpauze heeft de bus een lekke band en dan helemaal boven (de 2de berg) is er een 2de lekke band...  Gelukkig blijken ze (met deze slechte pistes) genoeg reservewielen te voorzien, maar ik weet niet of ze er nog wel een 3de hebben...   Om 19u komen we in de bus-terminal (van Andahuaylas = intermediair stadje) aan.  Het regent weer heel erg en we hebben onze 'connectie' voor Abancay gemist.   Ik moet zovizo nog ticketten voor deze rit kopen (want dat kon in Ayacucho niet rechtsreeks?) en het meisje aan het loket zegt "De bus vertrekt om 19u"  (ik) "maar het is al 5 na 19u?"  (opnieuw zij) "De bus vertrekt om 19u"  (Soms zijn ze hier wel 'ingewikkeld'...)   Uiteindelijk nemen we de bus rond 20u en tot onze grote verbazing is het identiek dezelfde bus dan de vorige rit (=nog even vuil) en (bij overmaat van ramp) met dezelfde chauffeurs (die net reeds 12uur gereden hebben en bijgevolg is het nu nacht, mistig en regent het hard en zou het even 'gevaarlijke' piste zijn...)    Dat zint Enzo niets en hij zegt "Nooit geen bus meer !" (zeker als hij bij aankomst in Abancay merkt dat zijn zadel door het transport gescheurd is...)   Deze laatste rit was ook wel een beetje een nachtmerrie.   We hadden de laatste ticketjes en zaten bijgevolg helemaal achteraan in de bus, waar de bus het meeste hobbelt en er geen plaats voor benen is.  Op de koop toe 'viel' het venster naast mij telkens (om de 5 minuten) 2cm open... = onmogelijk om te slapen dus en het was dan ook zeer koud en vochtig tijdens de ganse rit (waarbij ik toch probeerde de ganse tijd het venster dicht te houden...)   Afgepeigerd (=meer dan met de fiets) komen we rond 2u 's nachts in de gietende regen in Abancay aan...  "nooit geen bus meer"  (we zullen zien...)   We blijven in ieder geval een dagje in Abancay om uit te rusten (=wederom, zoals meerdere stadjes in zuid-Peru, veel 'europeser' dan in noord-Peru). 

(16/12/07)    Tussen Abancay en Anta (1)  (29km)

Na het verlofdagje in Abancay zijn we 'on the road again'.   We vertrekken weer pas laat (12u = te laat), maar wanneer we een verlofdagje nemen, nemen we meestal een 'beter' hostalletje (met TV) en gaan we later slapen.  (Niet dat er veel interessants op TV is, maar is eens 'verstand op nul').     Mits we weer moeten beginnen met een berg over de 4000m is het misschien niet zo erg dat we pas laat vertrekken (omdat indien we de berg niet helemaal overgeraken we dan niet te hoog kamperen).   Het stijgt stijl.  Niet altijd maar meestal, is de voet en de top van de berg het stijlst en tussenin (grootste gedeelte) minder stijl.  Wanneer je weet dat je de ganse dag enkel zal klimmen moet je langzaam en gedoseerd beginnen en dit ritme dan aanhouden.  Het blijft vandaag echter nogal lang vrij stijl gaan... Na 20 km zien Abancay nogthans nog steeds in de vallei liggen... Rond 15uur begint het weer te regenen, maar grappig, slechts aan 1 kant van de berg :   zodoende zijn we (door de bochten) in de ene bocht gedurende 15 minuten in pijpestelen en daarna gedurende 15 minuten in de zon (waar het vocht uit onze kleren weer verdampt) om dan opnieuw 15 minuten door de gietende regen en opnieuw 15 minuten in de zon... (=grappig).   Hoe meer we bovenkomen hoe meer/langer we in de regenbui zitten en begint de nattigheid toch wel koud aan te voelen en zoeken we weer een plaats om te kamperen.  Als we pas beginnen zoeken is het altijd moeilijk (rotsen rechts en piek naar beneden links...) maar (zoals altijd) vinden we uiteindelijk een goede, effen en verborgen plek en op de koop toe is het (voor een half uurtje) gestopt met regen (=net genoeg tijd om de tent te zetten (want we kunnen met onze tent, zoals dat bij sommige andere tenten wel kan, niet eerst het buitenzeil en dan pas het binnenzeil zetten en moeten dus altijd goed opletten dat het binnenzeil niet nat wordt...).   Van geluk gesproken, want de tent was nog maar pas gezet of het begint weer zeer hard te regenen (om te koken is dat ook niet zo simpel dan).   Het blijft de ganse avond en nacht zeer hard regenen.   Zo hard dat we beginnen te twijfelen of de tent wel helemaal en voor de ganse nacht waterdicht zal blijven (want dergelijke toestand hebben we in Belgie niet uitgeprobeerd...), of dat er geen 'overstroming' rond onze tent zou komen... want daar ben je dan zo hoog en koud in de bergen in de nacht in de regen, om dan een nieuwe plek te moeten gaan zoeken... 

Ik zal een tijdje geen nieuws schrijven.  Ik heb gisteren vernomen dat mijn liefste Poekie-kat eergisteren gestorven is.   Ik ben ontroostbaar triest.   Ze was de allerslimste, allerliefste en allermooiste kat voor mij.  Ze was mijn beste vriendin.

 Le petit chat est mort.

Poekie, l'amie de toute la jeunesse de Corinne est morte cette nuit. C'était elle qui la consolait lorsqu'elle était triste, c'était elle qui se couchait sur le bureau lorsqu'elle étudiait, c'était toujours elle qui se trouvait derrière la porte bien avant que Corinne n'ait entamé la montée des escaliers.

Corinne avait pris toutes les dispositions avant de partir en trouvant Stein pour occuper l'appartement et garder les chats durant notre absence, mais la vieillesse a malheureusement fait son oeuvre.

Adieu Poekie, ce sera Cuzco dans le deuil.

Un grand merci à tous ceux qui ont envoyé un petit mot gentil à Corinne.