08/02/2008

Tupiza - Villazon

Si vous désirez revivre notre aventure en Bolivie chronologiquement, cliquez sur ce lien.

En fin d’article, cliquez sur « Page suivante » pour avancer.

(30/01/08)   Tupiza - Villazon  (bus)

(Enzo)

On a donc pris le bus, on a donc été coincé dans la gadoue pendant plus d’une heure comme je le craignais hier.
Demain on passe la frontière. Ouf !


(Corinne)

Het regent de ganse nacht en we kunnen onze natte spullen dus niet drogen.   De volgende morgen is het zon en we zetten onze natte schoenen snel op het terras.  Enzo heeft maar 1 paar schoenen mee en ziet het niet zitten om met natte schoenen te gaan beginnen fietsen... Gisteren was hij Bolivia (met alle regen enz) een beetje beu (=ik ook wel een beetje want mijn grote tenen liggen nu helemaal open van de koude en vochtigheid) en, na met de uitbater van het hostalletje te hebben gepraat die zei dat de weg naar Villazon weer vol met plassen en modder zou zijn, beslist hij zelf om een bus richting Villazon te nemen...  Spijtig, want we hebben de laatste tijd niet meer zoveel gefietst... (salar, camion, bussen...) en dat was niet de bedoeling, maar als de omstandigheden er niet naar zijn...  In Argentinie zou het veel minder regenen en zelf vrij warm zijn...   De busreis richting Villazon is (desondanks de slechte modderige weg) wel weer mooi en we krijgen alweer spijt dat we het niet met de fiets doen.   Enkele keren moeten we ook wachten omdat weer bussen voor ons in de modder vast zitten (één keer moesten we 1 uur wachten...)     Later op de namiddag zijn er weer zeer grote, impressionante onweders.   Het bliksemt langs alle kanten (=net stobboscopen) en vanuit de bus is het in dit decor een echt spectacel.   Zelfs Enzo (die normaal bang is van onweer) kijkt gepassioneerd naar de vele bliksems...   In Villazon regent het weer en is het weer koud en is er niet veel om te eten buiten 'pollo'...    Hoewel Bolivie zeker een land is dat te bezoeken waard is (=ik heb reeds vele mooie bezienswaardigheden opgesomd), kijken we nu toch uit naar Argentinie.   

08:00 Écrit par Corinne et Enzo dans 3 - Carnet de route Bolivie | Lien permanent | Commentaires (0) | Tags : voyage, velo, bolivie, tupiza, villazon |  Facebook |

07/02/2008

Tupiza

(28-29/01/08)   Tupiza

(Enzo) 

Vu que ma selle me fait toujours aussi mal au cul, aujourd’hui j’en essaye une beaucoup plus large… une selle de cheval. Je m’étais pourtant juré de ne plus jamais monter sur un cheval de ma vie (suite à une chute lorsque j’avais 12 ans), mais me voici reparti pour une petite balade de cinq heures dans un joli canyon rouge. (Non, y’a pas de photo). Zut, voilà même que je me prends pour Clint et que je repars pour quelques galops… sans chute. Pour Corinne, c’est un peu plus délicat, elle s’accroche au coup de son dada pour ne pas tomber… Allé, au pas !

Ouille, je n’aurais peut-être pas du jouer au cow-boy hier. Finalement, ma selle de vélo n’est pas si mal.
Tupiza est une ville « far-west » assez agréable. On se dit même avec Corinne que l’on pourrait s’y installer pour ouvrir un petit hostal jusqu’à ce qu’une averse transforme les rues en véritables rivières. Pfff… plus d’une demi heure pour traverser l’artère qui nous sépare de notre hôtel.

Allé, adios Bolivie. Raz-le-boue ! Demain on prend le bus pour Villazon – ville frontière avec l’Argentine – en espérant qu’il ne sera pas à nouveau bloqué dans la gadoue.


(Corinne)

Tupiza is een aangenaam dorpje en we logeerden er in een klein en goedkoop, maar aangenaam en familiaal hostalletje.   Er was een klein keukentje (waar we zelf koffie en thee konden maken, en 's morgens zelf ontbijt kunnen maken) en onze was werd gedaan.    Mits ik met de zorgen van Brussel nog steeds niet erg optimistisch was, stelde Enzo voor om te gaan paardrijden (omdat hij weet dat ik graag paardjes heb).   Voor slechts 10 euro konden we voor 5 uur gaan.   Het was best wel leuk en we gingen naar zeer mooie plaatsen rond Tupiza, waar we met de fiets niet naartoe zouden zijn gegaan (omdat dat niet in de richting van Villazon was = onze volgende etappa = grens Bolivia/Argentie)    Tussen (rode) canyons enz.  Je voelt je net als in een western.   Het paardrijden zelf was een ander avontuur deze keer.   Ik heb nog niet veel te paard gereden en heb ook nooit geen lessen gevolgd.   Ik herinner mij wel in Egypte in de woestijn te hebben gegalopeerd en dat ging toen heel goed, en ook (tijdens deze reis) in Equador (Vilcabamba) ging het goed, maar deze keer sloegen de stoppen door wanneer mijn paard begon te galoperen.   Men had ons de avond tevoor nogthans gevraagd of we ervaren ruiters waren en (hoewel Enzo vroeger wel lessen heeft gehad) vroegen we toch voor een 'rustig' ritje.   De begeleider (een 17jarige jongen, die dit beroep al meer dan 4 jaar deed, maar wel zeer sympatiek was) was wel een beetje gehaast om ons zoveel mogelijk te tonen in de 5 uur,  en sloeg daarom telkens met zijn zweep op mijn paard opdat het zou gaan beginnen galopperen, terwijl ik het zelf altijd zo rustig mogelijk probeerde te houden...  Eén keer hing ik rond de nek van het paard tijdens de galop... Ik hield me aan het harde stuk van het zadel vast dat ik niet meer los durfde laten, tot ik uiteindelijk rond zijn nek hing (net als in een circus, alleen was ik geen kunstje aan het uitvoeren, maar stond ik op het punt te vallen...)  Enzo riep mij 'Trek aan de teugels ! Trek aan de teugels !' (maar ik had de teugels niet meer vast en kon hem dus niet doen stoppen...)   Ik riep maar 'Shhhht !   Shhhht !'    en ' 'Aouw ! Aouw !'   maar dat deed hem nog sneller lopen...  Ik zal eerst maar wat lessen gaan volgen voor de volgende keer...   Ik liet daarom daarna Enzo en de beleider vaak voor mij galopperen en ik probeerde ze zo goed en zo kwaad ik kon (op een rustigere manier) bij te houden, maar was dus altijd achterop.   We volgden (het pàard en ik) de sporen van de anderen, maar op een gegeven moment waren we ook de sporen kwijt en werden we beiden (het paard en ik) een beetje nerveus...   Al bij al was het wel leuk.   Bij het afstappen heb je na 5 uren wel effen het gevoel o-benen te hebben, en Enzo had nog enkele dagen pijn aan zijn achterste en ik aan mijn enkels (omdat ik mijn voeten tijdens de galop krampachtig in die voetteugels wilde houden...) 

De volgende dag was het Enzo die nog een extra dagje in Tupiza wou blijven.  Hij vond het er zeer aangenaam, dat hij zelf zei dat hij daar wel wou wonen... tot... de laatste avond een onwaarschijnlijke onweerbui de straten weer in grote rivieren veranderde... (wel 20 tot 30cms diep !)     Ook hier geen riolen en alles loopt naar het laagste punt (waar daar misschien wel een riool is?)    We moesten enkele straten door het diepe water stappen en onze voeten, schoenen, kousen en broekspijpen waren doorweekt....  Altijd iets hier... Enzo wou er prompt niet meer wonen en wou zelfs zo snel mogelijk uit Bolivie, met al z'n regen, water, modder, slijk, enz...   Men zou dit jaar niet van een 'El Niño' spreken, maar van een 'La Niña' (wat erger zou zijn... omdat het vrouwelijk is zeker?  zoals alle windstormen die meisjesnamen hebben...)  

  

08:00 Écrit par Corinne et Enzo dans 3 - Carnet de route Bolivie | Lien permanent | Commentaires (0) | Tags : voyage, velo, bolivie, tupiza |  Facebook |

06/02/2008

Cerdas - Atocha

(26/01/08)   Cerdas - Atocha  (28 km)

(Enzo)

Evidement, avec une carte qui vous indique « Atocha 44 km », on se retrouve un peu vite (15h00) à Atocha.

Quoi que... c'est déjà pas mal. On vous rappelle qu'avec les inondations qui touchent le pays, on évolue actuellement à une vitesse moyenne d'environ 6 km/heure.

Alors, que fait-on ? On s'arrête, on passe au car-wash pour nettoyer les vélos (c'est déjà la deuxième fois en quatre jours) et puis on se prend un petit « Alojamiento » en espérant que l'état des routes sera meilleur demain.

IMG_0023
Ceci n'est toujours pas un condor !


(Corinne)

IMG_0029
Op onze kaart stond dat de afstand tussen Cerdas en Atocha een 40tal kms was, echter na 28 kms zijn we er al...  De weg is deze keer droger en de route is weer zeer mooi.  We kunnen ook telkens de regen vermijden en het is zelf vrij mooi weer.    Atocha =groter dan Cerdas, maar toch klein dorpje.  Er is wel een station.    Ik heb echter wat zorgen (niet hier, maar (als per toeval) in Brussel = vervelende onderburen die steeds weer roet in het eten gooien...) en voel me hierdoor niet erg in vorm, tot zelf een beetje depressief.   We beslissen daarom hier een nachtje in een alojamiento te slapen. 

 

(27/01/08)   Atocha - Tupiza  (bus)

(Enzo)

On prend le bus... No comment !

(Corinne)

De volgende morgen voel ik me nog steeds moedeloos door de zorgen in Brussel en we nemen dan maar een bus tot Tupiza (vanaf hier rijden die wel : hoewel er verder nog wel een paar kleinere rio's over de weg lopen, is het in dit gedeelte van het land in vergelijking wel droger)...  Spijtig want de fietsreis had weer mooi geweest, vooral dat het veel bergaf gaat...    

 

  

10:45 Écrit par Corinne et Enzo dans 3 - Carnet de route Bolivie | Lien permanent | Commentaires (1) | Tags : voyage, velo, bolivie, atocha, tupiza |  Facebook |

05/02/2008

Uyuni - Cerdas

(25/01/08) Uyuni - Cerdas (28 km) (en camion)

(Enzo)

25 km comme prévu hier... et 50 km dans la benne d'un camion.

Les bus sont pleins (forcément, il n'y en a que deux par jour qui circulent) et les nombreux touristes coincés à Uyuni essayent de louer un 4x4 (très cher) pour se déplacer.

Une rivière, deux rivières sauvages (entendez par là des rivières ayant quitté leur lit pour défoncer la route) de passées et voici qu'à l'horizon apparaît une file de véhicules essentiellement constituée des 4x4. Ceux qui nous avaient dépassés ce matin.

Là, cela ne passe plus !

Le courant est tellement fort que seuls les camions s'y aventurent... et encore, pas tous.

Bon, on ne va pas se décourager. Un peu plus en aval, je peux traverser en n'ayant de l'eau que juste au-dessus des genoux. Je commence donc les navettes en passant les sacoches lorsqu'un routier apercevant mes manoeuvres nous propose de monter dans son camion afin de traverser la « rivière » ainsi que les suivantes (on ne se fait pas prier, raz-le-boue de jouer au petit baigneur).

Arrivés à Cerdas, un village sans éclairage, nous sommes déposés devant l'église que nous pouvons apercevoir dans la lumière des phares du camion. Une fois celui-ci parti, c'est la nuit noire. Nous n'apercevons aucune habitation, mais nous devinons leurs présences par les aboiements des chiens et par les rires et les cris des enfants qui ne sont pas encore couchés.

Vu que nous nous déplaçons avec la lampe frontale afin de trouver une place derrière l'église pour planter la tente, nous avons l'impression que c'est tout un village qui nous épie. Il n'en est probablement rien, mais la sensation est peu sécurisante.

Tente plantée, dodo !


(Corinne) 

IMG_0011
Mits er geen enkele bus vertrekt, vertrekken we zelf verder met de fiets richting Tupiza.  's morgens merk ik echter dat ik mijn KW niet meer heb.  Ik ga snel kijken in de plaatsen waar ik de vorige dag/avond allemaal geweest ben, maar geen KW meer te vinden... (Dat is wel vervelend, hier, waar het niet ophoudt met regenen...)  Ik ga op de markt kijken voor een alternatief, maar er is niet veel keuze.  Nep-adidas-spullen enz.  Hier zal ik zeker geen Nord-Face of zoiets vinden.  Allemaal echte 'markt'spullen.  Dat het niet echt modieus is kan mij hier niet echt schelen, maar de spullen lijken niet echt waterdicht... Er bestaan hier wel soorten van plastieken poncho's, maar die zijn niet echt praktisch (armen zijn bloot) en zijn nog zwaar ook.   Uiteindelijk koop ik, alvorens misschien in Argentinie iets beters te vinden, 3 plastieken overtrekken (precies een plastieken zak dat je over je trekt : niet echt windstop en kan snel kapot gaan, maar wel waterdicht).    We vertrekken uit Uyuni (spijtig voor de salar, maar we zullen nog wel eens terugkomen).   Het is weer overtrokken en de straten zijn weer een grote plas.   Wanneer we aan de weg richting Tupiza zien we al dadelijk dat die weeral niet echt berijdbaar is (vandaar dat de bussen niet rijden uiteraard).   Weer een grote slijkboel... Aan de zijkanten rijden gaat hier ook niet, want het zand is te nat en we zakken erdoor... Wat doen we : Terug naar Uyuni-centrum en (zoals de andere toeristen die er vastzitten) wachten tot de eerste bus vertrekt of de trein reserveren (maar daar is misschien maar binnen 10 dagen plaats op, want die zijn helemaal volgeboekt want iedereen neemt de trein...)   Neen, daar hebben we geen zin in.   Toch maar de weg proberen.    In Equador en Peru probeerde ik altijd op de zijkanten of in het midden van de pistes te rijden (omdat daar minder hobbels zijn), maar hier is op de zijkanten nog meer modder.   Op de 2 rijstroken (waar de wielen van voertuigen rijden) zijn er echter zeer veel putten (om de 30 à 40cm is een put) en wordt je helemaal door mekaar geschud.   Dat is niet zo leuk rijden en de vijzen van de fietsen komen er helemaal los van...  Telkens moeten we die opnieuw vastvijzen en ook moet (met al dat water) telkens nieuwe olie aangebracht worden... Als er grote plassen zijn probeer ik zoveel mogelijk vaart te nemen om in alle geval evenwichtsverlies te vermijden en met schoenen en al in de diepe plas te trappen...  tactisch fietsen...  Het klimt een beetje en gaat weeral niet erg snel.   Na 15kms is er weer een rivier die over de weg loopt.  Met mijn sandalen moet ik mijn schoenen niet uitdoen en ik stap er zo door (niet gemakkelijk want de bodem van de rivier is zand waar we dieper in zakken).  Na een paar kms echter lijkt de weg (nog wel modderig) maar opnieuw beter berrijdbaar en kunnen we wat sneller gaan...  Nog eens 10 kms en opnieuw een rivier over de weg... Verder zie ik een camion en ik denk bij mezelf, ik wacht tot die tot hier gereden is en kijk dan hoe diep het is (om in te schatten of we de bagage moeten afnemen...)   Ik wacht en wacht (op een lange afstand kan dat wel een tijdje duren alvorens die er is), maar de camion lijkt uiteindelijk niet te bewegen... Ondertussen is Enzo aangekomen en beslissen we hier ook weer met fiets en tassen doorheen te gaan.   Verder, bij de camion, zien we ook meer en meer mensen die een beetje overal lopen...  Wat is daar gaande?   We rijden ernaar toe en voor de camion staat een ganse file van camions en jeeps... Weer een manifestatie?   Neen, deze keer is het een 'zeer grote' rivier die over de weg loopt... (=wel anderhalve meter diep) en de voertuigen kunnen/durven er niet door... en daar kunnen wij, met onze fietskes, ook niet door...  We zien een oostenrijkse toeriste die we in Uyuni ook al hadden gezien.   Ze vond ook geen bus en dan doet ze de rit per jeep (zoals vele andere toeristen) maar dat is veel duurder... en uiteindelijk geraken de jeepen hier ook niet verder...  Wat nu?  We vragen of iedereen aan het wachten is op technische hulp ofzo, misschien een soort van bulldozer om de weg vrij te maken(?)  Maar neen (dit is Bolivia) men gaat gewoon wachten tot de rivier gezakt is !   De bolivianen zeggen dat dat maar  'enkele uren' kan duren (maar de Bolivianen zeggen zoveel) :  dit kan evengoed nog 2-3 dagen duren ook (zeker als het opnieuw begint te regenen)...  Wij moeten zien verder te geraken... Naast de weg loopt een spoorlijn en sommige localen wijzen ons erop dat we met onze fietsen op de spoorweg kunnen rijden (wat de voertuigen niet kunnen).    We zoeken een plaats waar de rivier minder diep en lang is om eventueel langs de overkant en op de spoorweg te geraken.    Terwijl we de tassen 2 per 2 aan de overkant brengen (de fietsen zullen we nadien tot daar moeten in de lucht dragen), stopt er plots een zeer grote camion en zegt ons 'Amigos, ik ga proberen met mijn camion door de rivier te rijden, ik heb een grote camion, dat moet lukken.   Zet jullie fietsen en bagages achterin en spring ook achterin in de camion !'    Ok dat doen we !    De camion steekt de lange file van camions en jeeps voorbij en wanneer we de rivier oversteken lijken we precies in een boot te zijn... Maar het is gelukt ! en we kunnen verder !   Aan de andere kant staat ook daar een lange file van voertuigen... te wachten...  De bestuurder van de camion rijdt verder en zet ons niet af, maar dat vind ik niet erg, want het is ondertussen al 16u en zo ver zouden we niet meer geraken...  We zitten achterin in de grote bak (het hobbelt zeer veel).   Er zijn nog andere mensen (localen) die een camion als lift gebruiken.   We zien niet ze heel veel, want het is gewoon een grote bak waar we inzitten.   Sommige staan op hun spullen om naar buiten te kijken en verder is er enkel een spleet van 5 cm aan de poort.   Het is een grote altiplano (=kms aan een stuk) en het is altijd een beetje hetzelfde, met hier als uitzondering dat alles overstroomd is.   We lijken op een groot meer te rijden... De camion rijdt niet erg snel (misschien slechts 15kms/u) en we rijden en rijden maar...  Af en toe laat hij enkele mensen eruit (waar, ofwel, een alleenstaand huisje staat, ofwel een minuscuul dorpje is).   De camion is bijna leeg en het begint donker te worden.   Hij gaat niet helemaal tot in Tupiza, maar in Cerdas neemt hij een andere richting en we spreken af dat hij ons in Cerdas afzet.    Eindelijk komen we in Cerdas aan en het is al helemaal donker.   In Cerdas blijkt geen electriciteit te zijn (althans dat denken we want er is zo goed als geen licht).   Wanneer de camion ons (aan de kerk) aflaad, is er veel licht van zijn koplichten, maar wanneer hij wegrijd is het pikkedonker.  We zien geen steek.  Wanneer we eindelijk onze Petzl-lichten gevonden hebben, zeg ik de tent achter de kerk te plaatsen.    Enzo wil liever buiten het dorp kamperen, maar het is echt pikkedonker (met nog altijd overal veel water) en uiteindelijk is het nog steeds altiplano, dus of we nu 1 km verder kamperen, zien doen ze ons toch...  Met tegenzin gaat Enzo mee achter de kerk.   Uiteindelijk was het een goede en rustige plaats.    De volgende dag zien we het (zeer kleine) dorpje in daglicht.  Voor de kerk is een heel groot plein (met een pomp =is weer goed om de fietsen wat te poetsen) met slechts enkele huisjes eromheen en er lijken uiteindelijk toch een paar electiciteitskabels te zijn...  

19:44 Écrit par Corinne et Enzo dans 3 - Carnet de route Bolivie | Lien permanent | Commentaires (1) | Tags : bolivie, uyuni, cerdas, tupiza, voyage, velo |  Facebook |

01/02/2008

Uyuni (Salar aller-retour)

(23/01/08)   Uyuni (Salar aller) (33 km)

(Enzo)

 

IMG_9990

Tout cyclo qui traverse la Bolivie fait un passage presque obligé par Uyuni afin de s'immortaliser roulant sur le salar.
Nous venons de passer une petite semaine à nous traîner dans la boue pour arriver devant... un immense lac. On savait que le salar se recouvrait en partie d'une couche de quelques centimètres d'eau durant la saison des pluies, mais là c'est presque une mer qui s'étend devant nous. C'est bien simple, même les 4x4 ne peuvent s'aventurer plus loin que l'Hostal Del Sal ne se trouvant pourtant qu'à une petite vingtaine de kilomètres de la côte... heu... de l'entrée du salar.

Quelle déception ! Tout ça pour ça !

IMG_9981

Bon, on va essayer de vite oublier et de se consoler en nous disant qu'en nous dirigeant au plus vite vers le sud nous nous éloignerons peu à peu de cette saison des pluies vraiment pas faite pour la pratique du vélo.

Petite consolation, nous dormirons dans un hôtel en sel... très petite consolation.


(Corinne)

IMG_9989

Alle cyclisten die latijns-america doen, willen over de Salar van Uyuni rijden. De Salar ligt uitgestrekt achter Uyuni, maar we moeten eerst nog een 20-tal kms (tot het dorp Colchani) rijden, waar routes in de salar rijden.   Opnieuw is de weg nat en modderig met grote plassen, hangen de fietsen en schoenen snel vol en rijden we lange stukken naast de weg.    De salar weerkaatst de zon.   In het dorp Colchani lijkt het (zoals in vele kleine dorpjes in Bolivie) dat er net een bom gevallen is : straten in aarde (=modder) met grote plassen, kleine (vrij miserabele) huisjes, amper een winkeltje,... Dit is de ingang van de salar en is helemaal niet toeristisch uitgebaat.   Wel komt er om het half uur een jeep vol toeristen doorgereden om de salar in  te rijden.   Ik vraag mij af wat de mensen die hier wonen van deze toeristen-parade denken...  Men vertelt ons in het dorp dat het onmogelijk is om met de fiets in de salar te gaan, omwille van teveel water... In Uyuni hadden men ons vertelt dat er water was, maar ook droge stukken en dat het met de fiets wel kon... Nog een 5tal kms rijden om de salar van dichtbij te zien en dan zullen we het zelf wel zien... Ontgoocheling, idd teveel water om er met de fiets op te rijden (=soms tot 30 à 40cms diep...)   De salar lijkt eerder op een 'meer'.   Zelfs de jeeps hebben grote moeite om te rijden en zouden naar het schijnt enkel tot  het zout-hotel gaan (=hotel helemaal in zout, maar waar nu niet meer gelogeerd wordt omdat er geen sanitairsvoorzieningen zijn) dat zich op slechts 20 à 30kms in de salar bevindt.   Er is ook een eiland (+/-70kms ver) en een volcaan, maar daar gaan de jeeps nu (met deze wateroverlast) niet.   Ook al ga je met de jeep op de salar, dan zou men bijna enkel water zien... De salar is overstroomt...   Ik loop effen met mijn voeten in het water om te zien of het toch niet te doen is, maar moet al snel opgeven.    Het zout-water is zeer bijtend (heb na meer dan 1week nog altijd een droge huid tot over mijn enkels) en je kan er dus best niet te lang doorheen stappen.   Het zou ook desastreus voor onze fietsen zijn (ketting, etc...)   Spijtig, misschien dat het water morgen wat gedaald is(?)...  We keren terug naar Colchani en daar vinden we ook een zout-hostal.  

IMG_0007
 

Alle muren en meubilair (bedden, stoelen, tafels, enz) is helemaal in zout en het is helemaal niet duur.   Er is juist nog 1 klein kamertje vrij, want iets later komen er 2 jeeps aan met een bende toeristen (oa een Duitser, Autraliers, Zweden, Americanen van San-Francisco en ook een koppel Nederlanders (leuk om nog eens met nederlandstaligen te spreken)) waar we een gezellige babbel-avond mee doorbrengen.    

 

(24/01/08)   Uyuni (Salar retour) (27 km)

(Enzo)

Retour à la case départ.
Il fait "dégueu", nous sommes en train de nous tâter : On prend le bus pour nous rapprocher de l'Argentine, ou bien on continue à se taper des moyennes de 25 km/jour à pousser nos vélos dans la boue ?

Et bien ce fut facile de trancher, nous ne prendrons pas le bus car les routes sont tellement impraticables que le départ de ceux-ci est tout à fait incertain (de toute façon ils sont over-bookés).
Donc demain, là où les bus ne passent en principe pas, deux cyclos sans moteurs se forgeront un passage. Quel courage !

Allez, tous en coeur . "Quel courage !"


(Corinne)

De volgende dag is de salar nog een even groot 'meer'... Spijtig, nu zullen we zeker nog eens naar Bolivie terugkomen...   Het is weliswaar regenseizoen, maar de exacte weersomstandigheden zijn nooit te voorspellen.  Naar het schijnt zou het vorig jaar tijdens het regenseizoen relatief droog geweest zijn.   Dit jaar is er uitzonderlijk veel regen.   Terug in Uyuni aangekomen (waar het weer regent) zien we op het TV-journaal dat er grote overstromingen in La Paz, Cochabamba en Santa-Cruz zijn.   De toestand mbt wateroverlast door de vele regen is momenteel in Bolivie vrij ernstig te noemen, met reeds een 20tal doden.   Toeristen zitten dagen in bepaalde stadjes vast.   Bussen rijden niet (=te gevaarlijk) en treinen zijn volgeboekt.   In Uyuni zien we meerdere toeristen die er reeds 3 à 4 dagen niet weten hoe er weg te geraken.   Ook wij denken eraan eventueel een bus richting Tupiza en Vilazon te nemen (want ik ben de modder en de regen een beetje beu), maar tevergeefs, ook wij krijgen als antwoord dat de bussen niet rijden.   Wij kunnen gelukkig wel (in tegenstelling tot de toeristen die vastzitten) nog onze fietsen nemen en onze eigen benen gebruiken om verder te gaan. 

08:15 Écrit par Corinne et Enzo dans 3 - Carnet de route Bolivie | Lien permanent | Commentaires (1) | Tags : voyage, velo, bolivie, uyuni, salar |  Facebook |

31/01/2008

Uyuni

(22/01/08)   Uyuni

(Enzo)

Là, j'ai rien à dire, juste une photo pour faire comprendre que j'ai vraiment rien à dire.

IMG_9969

 

(Corinne)

Wanneer we Uyuni gisteren bereikten was het ondertussen ook daar beginnen regenen  (de onweer heeft ons in de 10kms om Uyuni te bereiken ingehaald).   Dit gaf een sombere indruk aan het dorpje.   Dit dorpje is iets groter, maar zelfde principe : 1 gepaveide (hoofd)straat, de andere straten in aarde.  Geen riolering =dus enorme plassen overal.   Het is wel (omwille van de salar) een zeer toeristisch dorpje (in het centrum).   Weer vele gringo's hier, maar wel cool.   Mbt 'gringo's' :  hier in Bolivia werden veel veel minder als gringo/gringa achterna geroepen (=wat wel een goede zaak was, want in Peru was het tientallen keren per dag).   Hier roepen ze meer 'amigo/amiga' (wat ik wel sympatieker vind).   Er zijn hier vele toeristische agentschappen die ook tours naar zuid-Lipez voorzien.   Dat zou naar het schijnt wel zeer mooi zijn (met reserves en een groene laguna en een gekleurde (=vuurrood) laguna en geishers (=natuurlijke warm-waterbronnen : sommigen aan 40graden, waar je in mag gaan (relaxen-thermen), anderen van meer dan 200graden (waar je beter niet in gaat...) en ook een van de mooiste woestijnen (genaamd naar de schilder Dali)...)  Ik had daar ook allemaal wel graag naartoe gegaan, maar het is ons met de fiets afgeraden (=te afgelegen =te gevaarlijk, indien er iets zou voorvallen zou hulp uren tot dagen kunnen duren, naar men zegt...)    We zullen dus ooit nog eens terugkomen om al dat moois te zien.   We hebben uiteindelijk maar een klein stuk van Bolivia gedaan, maar ook Bolivia heeft veel te bieden.  Geen kust meer (die hebben we in 1879? (als ik mij goed herinner) van de Chilenen verloren, maar er is ook jungle, mooie steden, al hetgeen hierboven beschreven én 'de' salar.   Daarvoor zijn we helemaal tot hier in Uyuni gereden om deze unieke salar te zien en te berijden...  Maar eerst een dagje verlof (na de 5 vermoeiende dagen Potosi-Uyuni) én alles wassen (de tassen en kleren die helemaal vol met modder hangen).   De fietsen krijgen een beurt in een (soort van) car-wash (met de karsher!).  (heerlijk om terug een echte propere fiets te hebben...)      

 

 

08:00 Écrit par Corinne et Enzo dans 3 - Carnet de route Bolivie | Lien permanent | Commentaires (0) | Tags : voyage, velo, bolivie, uyuni |  Facebook |

30/01/2008

Potosi – Uyuni (5)



(21/01/08) Potosi – Uyuni (5) (53 km)

(Enzo)

Ce matin, nous avions mis une « tac-tic » au point pour avancer sans nous embourber. Plutôt que d’emprunter la piste, nous devions avancer hors-piste en zigzaguant entre les buissons et les cactus. Vous savez, comme les motards pendant le Paris-Dakar. Cela aura duré trois petits kilomètres avant que, embourbés hors-piste, nous décidions de rejoindre malheureusement, les traces des poids lourds.

 IMG_9918

Vu que Corinne est plus habile que moi sur ce type de revêtement (peut-on encore appeler cela un revêtement ?), elle ne voit pas que derrière, un camion me dépasse pour bifurquer sur la gauche sur ce qui ressemble à un début de piste alternative non embouée.
N’apercevant plus Corinne, je prends la sage décision de suivre le camion. Un petit km plus loin, j’aperçois Corinne sur la piste principale complètement embourbée.

« Je pique ma crise de nerf ».
C’est tout ce que je peux entendre au loin (elle est distante d’une centaine de mètres).

« Je pique ma crise de nerf ».
Et alors que je m’approche, je la vois jeter son vélo par terre comme Bjarn Rijs lors d’un contre-la-montre du Tour de France (pour ceux qui suivent).

En attendant que la « crise » soit passée, je fais comme toujours, comme si de rien n’était… ça passe.

L’espoir d’atteindre Uyuni ce soir renaît. 15 km plus loin, la piste redevient effectivement praticable, même si nous dépassons encore quelques bus et camions embourbés. Nous en profitons d’ailleurs pour demander un peu d’eau potable à quelques touristes poussant leur bus. N’oubliez pas que nous étions partis avec une réserve d’eau pour trois jours et que nous en sommes déjà à notre cinquième jour sans point d’approvisionnement. Nous avons toujours la possibilité d’utiliser le filtre à eau mais nous préférons l’utiliser en cas d’extrême urgence car celui-ci ne filtre pas les virus (je me demande d’ailleurs ce qu’il fait toujours dans mes sacoches) et nous n’avons presque plus d’essence pour faire bouillir l’eau. Alors la générosité d’un gringo ne fait jamais de mal.

Il nous faut maintenant atteindre au plus vite Pulacayo (décrite comme une ville fantôme par le routard) afin de nous réapprovisionner. Nous n’avons plus aucune force, plus rien à manger et je sens que nous allons de plus en plus puiser notre énergie dans nos muscles. C’est pas bon ça !

Enfin nous apercevons Pulacayo… au sommet d’une colline !

Je ne sais plus vraiment comment nous y sommes arrivés. J’avais des vertiges et de très grosses crampes à l’estomac, mais nous y sommes arrivés.

Pulacayo est une vraie ville fantôme. Seule une poignée d’habitants y réside encore pour extraire le peu de métal se trouvant toujours sous le sol. Après avoir réussi à trouver un peu d’eau et une barre de chocolat dans la seule boutique encore ouverte, le sympathique « magasinier » nous dit : « Avant de `partir, allez jeter un coup d’oeil ici derrière, vous découvrirez les plus vieilles locomotives du pays. »

Nous passons une petite porte taillée dans un grand portail verrouillé pour découvrir une petite caverne d’Ali baba pour collectionneurs de trains.

Une fois de plus, nous ne nous attarderons pas car les orages approchent et nous avons hâte d’enfin atteindre Uyuni.

IMG_9947

spaceIMG_9956
 

Après cinq journées de galère, nous voici enfin à Uyuni. Tout le monde décrit cette ville comme glauque… heu ça c’est le moins que l’on puisse dire. Même si cela à son charme.

 

(Corinne)

Toen we gisteren gingen slapen was er een zeer bizar geluid (kwie-kwie-kwie...) dat in grote cirkels rond de tent ging... Hoe later in de nacht, hoe meer kwie-kwie-kwies... Zeer bizar.   We weten nog altijd niet wat het precies was (insecten? nachtvogels?  we grapten erover en zeiden (want het klonk echt bizar) dat het misschien ruimtewezens waren...   :o)   ...we hebben 'het' nooit kunnen zien, want vanaf we de tent openden stopte het prompt...) maar het was eigenlijk zeer aangenaam en ging zo de hele nacht door....   

De volgende morgen-vroeg is het stralende zon !   Dat is goed (want als het 's nachts regent kan niets van kleren drogen) en we leggen alle natte kleren en schoenen in de zon die dan reeds na een half uur helemaal opgedroogd zijn !   Zodoende kunnen dan ook al het opgedroogde slijk afkloppen.   Nieuwe start ! (met 'propere' en droge kleren en opgepoetste fietsen).    Echter... na nog geen 2kms zit ik weer helemaal vast en zijn mijn kleren/schoenen weer helemaal onder het slijk...  Aaaaarrrrgggg...!!!!   Dit is niet leuk meer... We geraken niet verder en we hebben geen eten en (bijna) geen drinkwater meer !!!    en het volgende dorpje is op minstens 30kms... Pfff, ik zie het effen niet meer zitten (het is reeds 11u en er staat nog geen 3kms op de teller), maar er is geen andere keuze dan weer fiets schoonmaken en verdertrappen (vooral dat er zo goed als geen verkeer op deze weg langskomt...)   We beslissen om naast de weg te rijden, op nat zand zigzag tussen de cactussen, gaat niet erg snel, maar kleeft minder aan de banden...    15kms verder is de weg een groot zand-modder-plateau geworden en zijn er weeral 2 voertuigen die vastzitten : een camion en een bus...

IMG_9929

Alle passagiers staan weer naast de bus te kijken wat we kunnen doen en beginnen dan maar te duwen... Wij kunnen onze fietsen hierin wel verderduwen.   We hebben dit scenario reeds gisteren gezien, maar dit is wel 'de' gelegenheid om water te vragen  (aan een Argentijn die me net komt vragen of ik hetgeen ik film (=toeristen die bus duwen) op Youtube kan zetten).   Stom, maar we hebben slechts 1 bidon gevuld (=elk een halve bidon) = eigenlijk te weinig (we zullen moeten zuinig zijn!), maar is beter dan niets.   Daarna gaat het verder beter met de weg (=minder plassen, modder en slijk...)  en het gaat bergop, bergaf, bergop, bergaf,...   Na een langere bergop zien we in de namiddag eindelijk het dorpje Pulacayo (dat op de kaart staat én dat wel degelijk bestaat !).   Het ligt op ooghoogte (=bovenaan een 'andere' heuvel), maar de weg gaat eerst nog helemaal naar beneden, waardoor we weer helemaal tot boven moeten klimmen om het te bereiken.   Bij de eerste glimp van het dorp is het alsof het binnen 'handbereik' ligt, maar langs de weg is het eigenlijk nog bijna 15kms verder... Het bijna zoals een 'fata-morgana'... Je denkt al aan de lekkere cola en voedsel !   De bergop ernaartoe is tergend en zeer stijl (ik doe het te voet : heb geen krachten meer.  Met mijn physionomie moet ik geregeld en veel eten om de nodige energie te hebben... die ik nu niet meer heb...)    Het is ook ontzettend warm !    Maar het is wel een mooi zicht.   Het dorp vormt een mooie harmonie met de natuur en lijkt (van ver) een beetje sprookjesachtig.    Eindelijk bovengeraakt merken we tot onze ontgoocheling dat er eigenlijk ...'niets' is....  Het is weer een soort van spookdorp.   Hoewel... toch zien we enkele mensen.   'Hay una tienda mas abago!'   Ok, nog een beetje klimmen voor voedsel.   Er  was niet veel, maar genoeg om ons op te kikkeren.   (We waren voor Bolivia, met veel minder bevoorradingspunten dan in Peru, blijkbaar niet goed voorbereid en zullen het in Argentinie beter moeten aanpakken !)     Vlak voor het winkeltje hangt een groot bord 'Pulacayo, ciudad turistico !'    Bizar voor zo'n 'verlaten' dorp, hoewel er wel een museum is met oude locomotieven (=de oudste van Bolivia).   

IMG_9950
 

We nemen een kijkje, maar niet te lang want de wind en de wolken komen zeer aanzetten.   Nog een beetje verderklimmen (maar we zijn nu weer opgekrikt) en dan is een lange bergaf, terug effen bergop en dan zien we Uyuni in de verte liggen.   Achter ons is het al heftig aan het stormen, maar Uyuni zelf ligt helemaal in de zon en achter Uyuni zien we de salar (=de unieke en grootste zout-'woestijn' van de planeet) 'schitteren' !