06/11/2007

Gonzanama - Sozoranga

(30/10/07) Gonzanama - Sozoranga (75km)

(Enzo)

Plus que l’impression que l’on doit se dépêcher de sortir de l’Equateur, mais une fois de plus, l’architecte qui a conçu le plan des Andes a oublié de gommer quelques  massifs toujours placés sur notre route. On nous avait dit que cela descendait jusqu’à la frontière et vous connaissez le refrain, nous sommes remontés à plus de 2500 m. Franchement, on commence à la trouver mauvaise !

Les photos se font rares, mes articles se raccourcissent les crampes et autres douleurs se multiplient.

Courage, bientôt le Pérou.

(Corinne)

Het zou richting Macara alsmaar moeten dalen, maar natuurlijk is het niet één grote afdaling. Aan de voet van een 20km-lange beklimming biedt een pickup ons weer een lift aan (=zij weten dat de beklimming lang is...), maar Enzo bedankt vriendelijk... (Ik ben razend!) Hij zegt dat we moeten oefenen omdat we in Peru en Bolivie nog vele langere beklimmingen zullen krijgen (ipv tot 3000m tot 4 à 5000m... dat beloofd...) en dat we ons daarop moeten voorbereiden... Na elke bocht denk ik 'Zijn we nu niet helemaal boven?', 'Gaat het nu niet (eindelijk) naar beneden gaan?'... (dat kan je voor de bocht nooit echt zien...) shit, neen, nog naar boven... Helemaal boven is een dorpje dat helemaal in de wolken is. (bizar, lijkt een beetje spookachtig...) Dan is er een soort van plateau en een 10tal km verder is nog een dorpje dat al even spookachtig in de wolken is (alles dicht en niemand in de straten en de sluimerende wolken...) Ook weer behoorlijk koud daar (extra trui en kousen aantrekken) Dat is altijd wel wennen aan die temperatuurverschillen (beneden broeiend heet (=boven de 40gr) en dan boven koud... Enzo heeft al 2x 2antigripines genomen... is idd wel opletten voor verkoudheden...) Snel terug naar beneden) uit de koude en de afdaling is ook ijzig koud (m'n handen voelden als verlamd) met soms obstakels (bvb. heel de weg vol met koeien =niet altijd evident je daar een weg door te banen (je weet maar nooit met beesten hé) Maar van koeien ben ik niet zo bang (die zijn meestal aan de magere kant en nogal 'loom', naar van stieren wel (die zijn wel nogal vetgemest en niet bijzonder sympathiek. Maken soms vieze geluiden als je langs hun rijdt (alsof je 'hun' weg niet mag gebruiken) of blijven koppig op de baan staan en zetten het achter je rug op een drafje... (=wel, is één keer gebeurd...) Dat vind ik heel eng. (Plots kan ik van 8km/uur weer wel tot 25km/uur in bergop gaan, tot ik hem niet meer zie...) (van angsten trotseren gesproken... honden, stieren,...) Dikwijls zijn er ook ook geiten en varken (=meestal zwarte), maar die zijn schijterig bang en lopen kressend weg...) Na 15km dalen is de temperatuur weer wat aangenamer... We besluiten in het eerstvolgende dorpje (Sozoranga) te blijven want het is al laat.

IMG_8036
 

(Ook hier gaat het nog bergop !)

Slechts één enkele hostal en slechts één enkele eetkeet in gans het dorp(je). Deze keer is het menu vis (=er is meestal maar één keuze) (weer met rijst en maniok... ik dacht dat de aardappellen van hier kwamen? Waarom zijn er dan bijna geen? hoewel, hier ook al veel kip met frieten gegeten, lijkt hier de zondagsschotel.) Soit, vis dus, maar we zijn hier in de bergen en niet aan de kust (en we hebben al gezien dat de vis hier zomaar (zonder ijs) op de markt ligt (waar men konstant de vliegen van afwuift...)... als dat maar goed komt... maar uiteindelijk rook en smaakt hij toch lekker (en was eens een welkome afwisseling). We besluiten (weer) vroeg te gaan slapen, maar Enzo heeft nogal last (jeuk) van z'n muggebeten, hij kan er (al een paar dagen) niet van inslapen (en ik bijgevolg van z'n gewoel ook niet, waardoor we beiden een beetje vermoeid geraken...) Ook deze nacht moet hij om 1u terug (anti-jeuk?)-produkt aanbrengen. Wanneer we opnieuw proberen in te slapen voel ik 'iets' kriebelen aan m'n voet en als reactie schop ik hard met m'n voet (dat Enzo denkt dat ik aan het dromen ben). Ik zeg 'neen, ik slaap nog niet, maar ik voel iets aan m'n voet...' (heb al een onaangenaam voorgevoel =herinneringen van Azie en Afrika...)  We proberen terug in te slapen, en dan voel ik het met zekerheid.  'Het' komt op m'n been naar boven gekropen.  Ik maak zo'n grote kreet en bons in het bed dat Enzo ervan uit het bed valt (en daarbij zijn been bezeert).  E: 'Wat is er? Wat heb je?'  C: 'Er is een beest! Doe het licht aan!'  Ik zie 2 kakkerlakken (1 grote en 1 kleine) heel snel uit het bed op de muur dribbelen... Bahhh, die beesten (zijn eigelijk heel onschuldig, maar die) haat ik echt, met hun vieze harde/zwarte karapas.  Maar in zo'n warme landen kan je daar niet veel aan doen.  Dat kan in een dure lodge evengoed voorvallen.   Ook al is het niet koud, ik trek m'n termisch ondergoed aan om verder te slapen en vraag Enzo om de muurkant te nemen, die een beetje boos is (zegt dat ik overdreef) omdat hij zijn been bezeert heeft, maar hij trekt zelf toch ook maar een T-shirt en broek aan...  
Daarna slapen we wel goed.

03:39 Écrit par Corinne et Enzo dans 1 - Carnet de route Equateur | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : gonzanama, sozoranga, equateur, velo |  Facebook |

Commentaires

helaba, Corinne & enzo Het is aangenaam lezen hoe je je dag doormaakt ginder, en blijkbaar al meerdere keren goed verschoten he ( kakkerlakken in bed hihi ).
Ik hoop dat het voor de rest goed verloopt althans voor enzo want op die ene foto lijkt hij er niet te best aan toe blijkbaar stik kapot.
doe hem de groetjes en tot de volgende keer.

Écrit par : jean-pierre | 06/11/2007

Je suis dans une île perdue au milieu des caraïbes mais même si je n'ai pas beaucoup le temps d'écrire, je prends celui de continuer à vous lire! Merci internet, quand on y pense c'est vraiment génial. Ici les gens ont à peine de quoi se loger et se nourrir, mais tout le monde à une connection internet! Bon, je vois que vous continuez votre progression et que les routes sont aussi diffiles d'un jour à l'autre et d'après ce qu'écrit Corine, cela ne va pas s'arranger! Vous allez être dans une forme olympique à votre retour! Bon courage en tout cas et prenez grand soin de vous.
Courage Enzo, tu verras les souvenirs magifiques que cela te fera et comment après cette grande aventure ta perception de la vie changera en positif!

Bises à tous les deux,

Lora

Écrit par : Lora | 06/11/2007

Ahora entiendo por qué los hombres son gringo tan frágil!

Écrit par : Juanolombia | 24/04/2010

Les commentaires sont fermés.