13/11/2007

Las Lomas - Chulucanas


(02/11/07) Las Lomas - Chulucanas (75km)

(Enzo)

IMG_8073Une piste dans un semi-désert ponctuées de quelques points d’eau. C’est l’Afrique !

Ici, tout est en terre ou en terre battue. Les briques des maisons sont fabriquées avec cette même terre. Pourquoi chercher ailleurs ce dont on dispose sous la main.

Vu qu’une fois de plus nous empruntons des pistes sur lesquelles aucun gringo ne s’aventure, nous sommes assaillis de questions à chacune de nos haltes. La moitié du village s’attroupe autour de nos vélos pour contempler nos chronos et notre carte routière et c’est avec beaucoup de difficulté que nous essayons de leur expliquer que nous ne sommes pas des « gringo » mais que nous venons de Belgique, un petit pays se situant au nord de la France. Souvent, une personne âgée doit expliquer aux plus jeunes – entendez ici les Péruviens de moins de quarante ans – que la Belgique n’est pas un des états nord-américains.

 « Hablamos Francese » Ouf, la France ils connaissent. Nous disons d’ailleurs de plus en plus souvent que nous sommes Français.

Au fait, la Belgique existe toujours ?
 

(Corinne)

Na Las Lomas is het opnieuw groener met palmbomen, rijstplateaus, bananenbomen, mangobomen,... Vorige keer had ik het over het (dagelijkse) eten hier, dat ik dat niet zo graag mocht (eentonig en weinig groenten), maar daarentegen de fruitsappen zijn overheerlijk (van meloenen, mango's, ananassen, papaya's, enz...)   Voor 2 grote glazen meloensap gebruiken ze 3 (supergrote) meloenen (hmmm...) en ook overheerlijke fruitsalades (hmmm...)  Daarentegen (zoals hierboven reeds gezegd) weinig groenten.  Nogthans hebben ze alles hier (pepers, verschillende soorten mais, zeer veel verschillende soorten aardappelen...)  

 IMG_8068

Het eerste dorpje dat we na 25km asfaltweg tegenkomen krioelt weer van de tuc-tucs (ik voel me net in een pretpark) en elk hebben ze hun eigen toeter waar ze duchtig gebruik van maken.  Ook alle auto's, camions en bussen toeteren hier constant (= veel lawaai).  Ook is het niet altijd evident om door een (drukker) dorpje of stadje met de fiets te rijden : we begrijpen nog altijd niet goed of hier eigenlijk wel voorrang van rechts bestaat.  't Is een beetje wie eerst is, dus toch wel goed oppassen.  Ook oppassen voor de vele voetgangers en kinderen die ook hun zin doen (oversteken zonder kijken enz...)  Soms nog wat ezels, geiten en honden die ook niet uitkijken...  Vanaf dit dorpje nemen we weer voor 50km een stenen-weg, maar deze keer vrij berijdbaar ('t is toch al geen bergop), maar wel vermoeiend en weer zeer stoffig, maar het loont wel de moeite.  We passeren vele waterplasjes en kleine dorpjes met kleine huisjes/hutjes, wat het geheel iets afrikaans geeft (vrouwen dragen emmers water op hun hoofd enz).  Na een aantal kms willen we iets fris drinken en stoppen in zo'n klein dorpje.   Er is geen frigo dus 't wordt niet iets fris, maar nemen toch een PeruCola (smaakt naar CocaCola).   Er bestaat ook een fluo-geel drankje dat IncaKola heet, maar dat smaakt naar chewing-gum en lusten we niet echt.   Binnen de kortste keren zijn we weeral omsingeld door dorpelingen die ons bestaren en onze spullen betasten.  Ze zijn geintrigeerd door de wegenkaart (hebben er meestal nog geen gezien) en zeer nieuwsgierig.  Soms betasten ze onze handen enz... In het begin vonden we dat een beetje eng om zo omsingeld te worden, maar we zijn het nu al een beetje gewoon en wanneer we willen vertrekken na ons drankje moeten we ons een weg door de menigte banen.   Tot nu toe zijn de dorpelingen zeer vriendelijk.   Wanneer we rond 17u in Chulucanas (eerstvolgend groter dorp) aankomen is er (buiten de luidruchtige tuctucs) niet veel te zien.  Bijna alles is dicht.  Maar na een (koude) douche zijn alle restaurants open gegaan en is het dorp zo mogelijk nog luidruchtiger.   We zijn wat moe en kunnen die dag niet goed meer tegen al dat lawaai.  't Is hier soms alsof iedereen wel de luidste wil zijn.  Soms ook met muziek.  Dat staat altijd veel te luid (overstemd) en meestal meerdere muzieken door mekaar, en verkopers (iedereen is hier precies commercant in iets) die constant roepen.  Soms is het iets te veel (chaotisch, lawaai, vermoeiend).   Die avond hebben we ook een uur in een internet gezeten, zonder iets te kunnen posten, want plots was de internetconnectie voor die avond 'verbroken'... grrr.  We gingen dan maar slapen. 

20:58 Écrit par Corinne et Enzo dans 2 - Carnet de route Pérou | Lien permanent | Commentaires (0) | Tags : perou, velo, las lomas, chulucanas |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.