14/11/2007

Chulucanas - qqpart

(03/11/07) Chulucanas - qqpart (97km)

(Enzo)

Une ligne droite de 100 km dans le désert. Tout heureux sommes-nous lorsque nous apercevons enfin un panneau indiquant « Cuesta ». Tu parles d’un col, 1 km à du 5%, même pas le temps de se faire un peu plaisir.

Enfin un village ! C’est sec, très sec. Ici, cela fait environ sept années qu’ils attendent l’enfant prodigue « El Niño ». Sept années sans pluie et ils doivent creuser toujours plus profondément pour alimenter les châteaux d’eau. Pour eux pourtant, pas de quoi s’alarmer, cela fait partie de leur quotidien... fatalité ?

IMG_8081
 

Fin de journée, nous-nous arrêtons dans un petit restaurant où ils ne servent que de la bière. Malgré tout, ils vont se démener pour nous servir un repas en sortant les quelques conserves qu’ils possèdent. Au menu de ce soir : Thon, biscuits style « parovita », un épi de maïs et quelques oignons. Finalement, c’est bien meilleurs que le traditionnel poulet-riz. :

Pendant que nous montons la tente sous la terrasse même du restaurant, (ici, les gens veulent vous voir dormir en sécurité) quelques hommes du village continuent à bien se saouler la gueule en attendant que leurs enfants viennent les supplier de rentrer à la maison. Heureusement que les épouses sont là pour remettre un peu d’ordre dans les poulaillers !

Nous sentons que nous sommes encore proche de la frontière équatorienne car ici les hommes (surtout les jeunes) vouent une haine profonde vis-à-vis de leurs voisins qu’ils ont pourtant dépouillés de quelques milliers d’hectares il y’a moins de dix ans à peine.

Je vais un peu approfondir la question.


 

(Corinne)

Vanaf vandaag wordt het weer woestijn.  Eerst zijn er duinen zoals je die bij ons ziet, maar dan hoger en veel meer.  Daarna wordt het droger en droger, waardoor een lang-uitgestrekte geasfalteerde baan doorloopt.  Het is ook wel vermoeiend want er is nogal veel (tegen)wind en er is niet 1 dorpje...  Wel weer veel kleurrijke vogeltjes hier (zie foto) en zelf kleurrijke papegaaien... Da's wel straf, we hadden speciaal in Equador een omweg langs de amazonieen gemaakt in de hoop gekleurde papegaaien te zien, die we daar niet gezien hebben (enkel grijze) en hier (in de woestijn!) zijn er dan wel !   't Is wel niet gemakkelijk om ze (en andere vogels) te fotograferen, want terwijl je ze vanop de fiets ziet en elkaar verwittigd (ik aan Enzo, of Enzo aan mij) en we dan gestopt zijn en foto-apparaat genomen hebben ...zijn ze al weggevlogen...  :-(   

IMG_8097
 

Na 50km beginnen we honger en dorst te krijgen (eten de weinige koekjes en appels die we hebben en we hebben ook niet veel (teweinig) water...)  Het begint een beetje moeilijk te worden.  Eindelijk is er toch 1 zeer klein dorpje (slechts enkele huisjes (én een kerk!)).   We kunnen er iets drinken, wel weer niet koud want geen koelkast.   Ook geen stromend water daar.  De dorpjes in de woestijn moeten hun water uit de grond halen van 40 tot wel 100m diep, dat ze dan moeten koken alvorens te kunnen consumeren.   Om 15u bereiken we een iets groter dorp dat we normaal als 'stop' voor vandaag aangeduid hadden, maar ook daar is niets te zien (en nog minder een hostal) en mits het nog vrij vroeg is besluiten we (na een eetmaal (rijst en kip voor 3sols = minder dan 1euro) want we hebben grote honger) toch door te rijden.  Zodoende kunnen we wat kms winnen.    Om 17u wil Enzo toch stoppen (want hij heeft pijn aan zijn achterste door zijn zadel dat niet goed zou zijn).  Ik had liever nog doorgebeten tot het eerste grotere dorp, maar dat is maar binnen 30kms...  We stoppen waar een aantal mannen samen een pint drinken.   Ik vind dat niet zo leuk (je weet nooit dat dat uit de hand kan lopen) maar gelukkig is er de oudere 'vrouw van het huis' die ons haar buitenruimte aanbied om onze tent te zetten.  We krijgen ook rijst met tonijn en mais.  De mannen blijven maar doordrinken en worden behoorlijk zat (ze worden blijkbaar al zat na 2 pinten).   De vrouw zegt dat ze enkel drinken als het vakantie is (allerheiligen) (ze verdiende er anders die avond wel goed haar kost mee) en om 21u komen de kinderen van de mannen hun smeken dat ze naar huis gaan... Het duurt wel effen, maar om 22u zijn ze allemaal weg... (...Ouf...).

21:30 Écrit par Corinne et Enzo dans 2 - Carnet de route Pérou | Lien permanent | Commentaires (1) | Tags : perou, velo, chulucanas |  Facebook |

Commentaires

Eh cela se voit que tu es un homme du nord, avec l'abscence de l'amour propre qui voit les choses autrement.

Écrit par : Gianni | 24/04/2010

Les commentaires sont fermés.