16/11/2007

Chiclayo - Chépen - Trujillo


(06/11/07) Chiclayo - Chépen (75km)

(Enzo)

Là, c’est le vrai désert, vous savez, celui dans lequel on aperçoit des mirages lorsqu’on a soif et que les bidons sont presque vides. Malheureusement, nous devons attendre avant de pouvoir un peu profiter de ce spectacle car avant cela, le désert n’est qu’une grande poubelle (celle de Chiclayo) qui s’étend sur plus de 20 km : Pour le recyclage ici, on compte sur les chiens, les vautours et les démunis ! Je me demande ce qu’ils vont faire lorsque le désert sera saturé.

IMG_8149
 

Le vent souffle toujours 3⁄4 face et notre allure ne dépasse pas les 15 km/heure. Heureusement que Corinne a enfin compris ce qu’était un relais et comment se protéger du vent.

Courage Corinne, plus que deux jours et puis nous arrivons à Trujillo pour nous reposer chez Lucho Ramirez qui tient une maison pour cyclistes connues internationalement.

Justement, qui voyons-nous arriver au bout de cette ligne droite qui tend vers l’infini : « Lucy », une cyclo-randonneuse canadienne qui a passé quelques jours chez Lucho.

Après avoir passé quelques semaines à Pisco pour venir en aide aux sinistrés du tremblement de terre, elle continue son périple sud-américain vers le nord.

Prudence ! Elle nous incite vivement à ne pas effectuer, demain, les derniers 80 km qui nous séparent de Trujillo. Une bande organisée de voleurs rôderait sur ce petit tronçon de désert. Elle nous explique d’ailleurs que Lucho l’a accompagnée une partie du trajet pour sa sécurité. Sur notre chemin, nous interpellons d’autres villageois qui sont tous du même avis. Donc demain, un peu à contrecœur, nous monterons pour la première fois dans un bus.


(Corinne)

Vandaag zullen we weer door woestijngebied moeten, met zo goed als geen dorpje (eerstvolgende groter dorpje na 75km, wat ons streefdoel voor vandaag is).  Naarmate we Chiclayo verlaten en de woestijn inrijden stapeld de vuilnis zich langs de weg op...  We rijden precies door 1 grote vuilnisbelt.   De mensen smijten het allemaal zomaar.   Het is echt ongelooflijk, stinkt, krioelt van de gieren en honden (en zelfs enkele mensen) die proberen iets in de rommel te vinden...  Met de fiets zie je veel dingen, mooie, maar ook de lelijke dingen en dan is het iets minder fijn om met de fiets te zijn.     En opnieuw is er die wind !!!   Bergop is niet altijd leuk, maar sterke tegenwind zoals hier misschien nog minder...  Je gaat wel iets sneller dan in bergop, maar het is constant een struggle.  Ook al om niet op de grote baan geblazen te worden en op een gegeven ogenblik dacht ik in een zandstorm beland te zijn...  Ik wordt een beetje viesgezind.  Is dat het dan, met de fiets reizen ?  Door de vuilbakken, in tegenwind, in zandstorm, pffff...  

IMG_8153
 

Na een 20tal kms is er geen afval meer en is de woestijn met z'n duinen best wel mooi en intrigerend.  (De wind is er spijtig genoeg nog wel...)   We ontmoeten in tegengestelde richting opnieuw een cyclotoerist(e!).  Een canadese (als vrouw alleen zou ik dat persoonlijk niet gemakkelijk doen).   We praten wat en wisselen wat informatie uit tot ze ons vraagt of we op de hoogte zijn dat het in Paijan 'gevaarlijk' is (in het bezonder voor rondreizende fietsers).  We weten van niets, maar ze beweert dat daar (dat ook een 50km-lange woestijngebied is zonder 1 enkel dorpje) reeds meerdere cyclo-toeristen werden aangevallen en beroofd.   Zo'n 4 à 5 tuctucs zouden je tot +/-20km in de woestijn volgen, je dan omsingelen en bedreigen en beroven.  Ah bon, dat zint me maar niets.  Vooral dat we die omgeving de volgende dag pas in de late namiddag tot avond aandoen en zelfs als slaapplek aangeduid hadden, maar zij raadt ons af daar te kamperen, of nog maar in hostal te overnachten.   We nemen afscheid en zetten elk onze weg in tegengestelde weg verder.   We bereiken onze bestemming Chépen (de ganse dag met tegenwind = steekt tegen...).  Hier en daar vragen mbt die woestijnzone rond Paijan en de mensen zeggen 'Si, si, male gente !'  Ik zeg tegen Enzo dat ik dat niet wil riskeren en ik hierdoor een bus wil nemen.  Hij is het met mij eens, want ook hij is het tegen de wind inrijden beu.   

 

(07/11/07) Chépen - Trujillo (40km)

(Enzo)

40 km pour rejoindre San-Pedro d’où nous prendrons le bus pour rejoindre Trujillo (voir explication ci-dessus).

Arrivés chez Lucho (que je croyais plus âgé vu le nombre d’années qu’il tient cette « casa de ciclistas), nous rentrons de suite dans le palais de la bicyclette. Les posters de ses idoles recouvrent les murs de son atelier qui regorge de matériel provenant de restes de bicyclettes démontées et de souvenirs laissés par d’autre cyclorandonneurs.

Surprise ! Si vous avez lu les articles précédents, vous savez que je ne sais presque plus rouler à cause du mauvais choix de selle que j’ai effectué en Belgique. Et là, que vois-je, une et une seule selle que Lucho  est disposé à me vendre. Je n’y crois pas, c’est exactement la selle que j’ai vainement cherchée avant mon départ. Une San-Marco Rolls.

Mon problème fessier résolu, je reviens un peu sur terre pour partager nos premières impressions sur l’Amérique du Sud avec deux joyeux retraités danois (Paejel et Hanine.. heu sorry, j’ai oublié l’orthographe) qui comme nous, se sont arrêtés ici pour se ressourcer quelques jours. Comme nous, ils sont partis de Quito espérant rejoindre Ushuaïa en 6 mois. A 62 ans, je ne peux que les admirer !


(Corinne)

We rijden nog een 40-tal kms om verderop een directe bus richting Trujillo te nemen.   Uiteraard is er geen loket en nog minder een uurrooster.  Iemand zegt ons binnen 10minuten is een bus.  Na 20minuten zegt iemand anders dat dat evengoed nog 2uur kan zijn voordat een bus komt...  Gelukkig moeten we niet meer te lang wachten en komt de bus tevoorschijn.  Mijn fiets ziet wel een beetje af in de koffer van de bus, maar langs de andere kant ben ik best wel tevreden om de woestijn vanop hoogte in de bus te bekijken en ook de vele kms in tegenwind niet te moeten doen.  We passeren Paijan, wat op al de andere dorpjes lijkt.  Op het eerste zicht niets bijzonder te bespeuren.  Hier zouden die boeven zijn?   

IMG_8433

In Trujillo is een 'Casa des cyclistas' (zie foto) bij een zekere Luis/Lucho Ramirez, waar rondreizende fietsers te gast mogen gaan.  Iedereen die latijns-amerika met de fiets doet, passeert wel langs daar, dus wij ook.   We moeten eerst wat zoeken voor de buurt en uiteindelijk bellen we hem op (want we hebben het exacte adres niet) en zeggen hem dat we belgen zijn.  Hij legt ons de weg uit en binnen de 10minuten fietst hij (Lucho) ons tegemoet en verwelkomt ons in zijn Casa des cyclistas.   Heel sympatiek en we blijven hier meer dan 1 week.     

22:15 Écrit par Corinne et Enzo dans 2 - Carnet de route Pérou | Lien permanent | Commentaires (0) | Tags : perou, velo, chiclayo, chepen |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.