24/11/2007

Chao - Chuquicara

(18/11/07)      Chao  -> Chuquicara     (77km)

(Enzo)

Sur les conseils de Lucho, nous empruntons une route privée (je pense que beaucoup de cyclos la connaisse) qui va nous mener durant une quarantaine de kilomètres vers les portes des Andes péruviennes. La sierra est proche, mais nous traversons d’abord un étrange paysage mi-lunaire, mi-volcanique. Je me demande d’ailleurs pourquoi ce chemin est privé. Qu’on-t-ils à y préserver ? Vu que nous ne rencontrerons personne à qui poser la question, le mystère restera indemne.

IMG_8463

Après ces 40 km, nous atteignons enfin le rio Santa. C’est ce fleuve qui va nous guider jusqu’à Huaras que nous devrions atteindre d’ici quatre jours. C’est d’ailleurs au bord de celui-ci que nous établirons le campement du soir avec une vue sur les premiers massifs qui nous laissent déjà rêveurs. Il était temps que nous redéployons notre tente car c’est pour nous notre maison et le confort y est souvent beaucoup plus grand que dans un hôtel… enfin, personal point of view !

IMG_8475

(Corinne)
Meestal worden we (als we niet in een te grote stad zijn) 's morgens wakker gemaakt door de hanen...  Die zijn hier overal en communiceren reeds zeer vroeg met elkaar...  Soms is het een echt concert.   Er zijn hier ook vele hane-gevechten, maar daar wil ik niet naartoe gaan want, ook al zou het schouwspel van de weddende en roepende mensen de moeite (kunnen) zijn, dan zou ik toch niet tegen het wrede dat zich in de arena afspeeld kunnen.   Ook vinden in zuid-amerika ook stieregevechten plaats.  Ik dacht dat dat enkel in Spanje was en wist niet dat die traditie ook hier plaatsvond.  Maar ook dat wil ik niet zien....    Die morgen ga ik naar de panaderia want (mits we al veel tijd verloren hebben) willen we vroeg vertrekken een geen 'desayuno' gaan nemen.    Het is 1 sol voor 8 pistolekes.   Ik zeg, ik wil er 10.   Neen, dat kan niet want het is 1 sol voor 8.   Ok, geef mij er dan 12 voor 1,5 sol.  Neen, dat kan niet, want het is 1 sol voor 8.    Blijkbaar kunnen ze de deductie niet maken.   Ook valt het op dat ze soms zeer lang (met de hand, op een papiertje) moeten rekenen om een simpel rekensommetje te maken...  Dat hangt er natuurlijk van af waar je bent, in een stad is het allemaal vrij gecivilseerd, maar mijn inziens zijn er op het platteland nog veel ongeschoolden.    M'n been is beter en we verlaten dus Chao vrij vroeg (het opnieuw vroeg opstaan valt een beetje moeilijk, want de 10 dagen Trujillo hadden we op het laatste de slechte gewoonte om niet voor middernacht te slapen en dus ook niet om 6u op te staan, dus is nu weer wennen en erin komen...)   Het laatste deel dat we nog doen van de noordelijke-woestijnkust is wel heel mooi.  Het zou wel het decor van de film 'Dune' van Lynch kunnen zijn.   Maar (en die route was reeds sinds lang gepland) we gaan weer richting bergen.   Onderweg worden we ingehaald door een 'mottard' (hij is een toerist want zovizo hebben de inwoners hier niet zo'n motto + hij heeft veel bagage bij).  Hij steekt zijn duim naar ons op.  Leuk.  En dan volgt en nog een, en nog een, en nog een...  Ze zijn misschien wel met 20 !  (en allen steken ze hun duim naar ons op!  ...wij hebben een motto zonder motor... )   Dat is ook nog een manier om dit continent te bereizen, of met de wagen zijn er ook veel.   Na 15km bereiken we de poort van de 'private weg' (=zou een natuur-reserve zijn.  Bijna alle cyclotoeristen nemen deze weg, want is autovrij).   Er staat wel niets vermeld (dus je moet het wel weten).   Een wachter komt ons tegemoet om ons de poort open te doen.   Dat gaat gemakkelijk.    En zo rijden we van de woestijn weg, stilletjes al een meer bergachtig landschap in.  Mengeling van woestijn en rotsen.  Een beetje maan-landschap (zie foto boven). Na een 25-tal kms in dit decor bereiken we een rivier, waarrond veel vegetatie  en een klein dorpje (zie foto) is. 

IMG_8481
 

Deze rivier (=Rio Santa) zal ons tot Huaraz blijven volgen.  We picknicken aan de rivier.   De private weg is 50km lang en 'licht' stijgend  (+/- 500m naar omhoog op een ganse dag = dat valt heel goed mee... )   Aan de uitgang van de private weg is weer een wachter die ons weer de poort moet openen om ons weer op de openbare (=asfalt!)weg te laten.    Nu zijn we wel al omringt door toch wel heel impressionante bergen.   De kleur is overwegend rood, maar in de late-middag-zon hebben ze iets roze, en ze lijken reeds zeer hoog.  Het eerste dorpje dat we tegenkomen (Chuquicara) is er (hoegenaamd) niets.   Enkel 2 kraampjes (dat is wel goed want we vergaan van de dorst, want in die private weg was uiteraard niets te vinden), maar hier is geen hostal.   Zovizo wil Enzo liever kamperen.   Echter waar we niet op gerekend hadden (en Enzo nog veel minder, want die dacht dat in Peru alle wegen goed waren...) is dat de volgende 60km weer 'stenen-weg' zullen zijn.    Enzo is ongoocheld en we geraken dus niet veel dan een paar kms verder en we beslissen reeds snel te kamperen, vlak aan de rivier. (zie foto, waar we van de weg afgaan om ons te 'verstoppen'). 

IMG_8503
 

We zijn vrij goed verstopt en hoewel het er heel warm is, sust de stoming van de rivier ons al snel in slaap.  

01:45 Écrit par Corinne et Enzo dans 2 - Carnet de route Pérou | Lien permanent | Commentaires (0) | Tags : perou, velo, chao, chuquicara |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.