27/11/2007

Huallanca - Yungay

(21/11/07)      Huallanca - Yungay    (53km)

(Enzo)

Nous allons enfin sortir de cette piste presque impraticable.

Et 2 jours de retard supplémentaires sur notre itinéraire ! On vous prévient déjà, même si on n’est pas vraiment pour, d’ici deux mois, nous serons probablement obligés d’effectuer quelques centaines de kilomètres en bus ou en train sans quoi nous n’atteindrons jamais Ushuaïa. Mais restons optimistes, nous verrons bien fin janvier où nous en sommes. Peut-être que le vent continuera à nous être favorable car pour le moment il souffle ¾ dos et nous avantage énormément.

Nous parcourrons donc aujourd’hui les 15 derniers km de cette piste difficile qui nous mène à la fin du canyon Del Pato.

Il était temps, car on doit se taper une série de tunnels (une quarantaine) dont on ne voit parfois pas l’issue. Je les traverse par conséquent à pieds afin d’avoir le temps de me plaquer contre les parois lorsqu’un routard s`y engage en klaxonnant comme un fou. C’est indiqué sur les panneaux, il faut klaxonner avant de s’y engager. Heu, vous croyez que l’on fait un effet boeuf avec nos petites sonnettes ? Pas fou, on utilise malgré tout nos lampes frontales que l’on braque directement dans les pare-brises histoire de faire croire que l’on est aussi gros qu’eux.

IMG_8589
 

Fin du canyon del Pato et petit barrage. Petit oui, mais quelle puissance énergétique dégagée par une dose d’ingéniosité datant des années 50. Ce barrage sert à alimenter des turbines se trouvant ... 15 km en aval. Comment ? Très simple. Ce barrage sert simplement à dévier une partie des eaux du Rio Santa dans un canal souterrain qui traverse toute la montagne pour se retrouver 15 km plus bas. A sa sortie, l’eau possède une énergie potentielle importante puisque les turbines se trouvent plusieurs centaines de mètres plus bas. Heu... le petit dessin ci-dessous est peut-être plus explicite.

IMG_8643
 

Asphalte ! YESSS !
Et tout d’un coup, comme par magie, tout est vert. C’est fou ce que les péruviens sont ingénieux pour canaliser l’eau. Chaque ruisseau est scindé en une multitude de petits canaux ne dépassant pas les 30 cm de large. Ici tout pousse et il n’y a pas un hectare de terre qui ne soit cultivé. Tout cela c’est le fruit du savoir-faire indien. Je ne sais pas s’ils sont tous propriétaires, toujours est-il que l’on ne voit qu’eux dans les champs.

 

(Corinne)

IMG_8584
Er zou nog een 12tal km stenenweg zijn... (Bizar want op de kaart is het na dit dorp een volle rode streep, maar zoals reeds gezegd, de kaart is niet altijd zoals het in werkelijkheid is... De vorige 60km was een rood-wit-gestreepte lijn en wanneer ik dat in Chao aan Enzo opmerkte, dan zei hij dat rood-wit gestreept wel goed zal meevallen... wat moeten dan de geel-wit-gestreepte lijnen voor wegen zijn?  ...en ik heb gezien dat er zo'n ook op onze uitgestippelde weg zijn...)   Deze laatste kms beginnen ook voor mij zwaar te wegen.  Ook ik ben het stof, het constant evenwicht houden en de trage snelheid nu beu aan het worden en op de koop toe zijn er nu verschillende tunnels door de rotsen.  Het heeft wel iets door zo'n tunnel rijden (alsof je naar een andere dimensie overgaat...) maar het kan in het midden ook heel donker zijn... We zetten onze Petz-lampen op, maar die schijnen niet zo ver en Enzo wil in de tunnels niet rijden omdat het ook daar te veel op de stenen 'hobbeld'... Vooraan de tunnels staat een bord dat men eerst moet claxoneren alvorens de tunnel in te rijden, maar wij hebben uiteraard geen claxon en als de tunnel wat lang is dan is dat op goed geluk dat er geen tegenligger afkomt... alhoewel... 2keer zijn we holderdebolder met fiets en al opzij moeten springen (hoewel er in die tunnels niet veel plaats is (=eigelijk maar voor 1 voertuig).   Die camion-chauffeurs (die zelf ook niet altijd claxoneren en je je dus enkel op het eventuele geluid van de motor en de koplampen moet concentreren) trekken er zich niet veel van aan en roepen doodleuk 'Hey, gringo's!'... best wel gevaarlijk.    Na 12km komen we een Oostenrijker met een 4x4 tegen die latijns-amerika vrij goed kent.  Hij zegt dat Bolivie, Chili en Argentinie het paradijs zijn om wild te kamperen, maar meldt dat het in Peru toch oppassen geblazen is... Positief nieuws dat hij verder meldt is dat het binnen 2kms asfalt is !

We rijden dieper en dieper de Andes in en er zijn dan ook meer en meer indianen hier, met hun typische 'flashy' kledij : breder rokken (en verschillende onderrokken) in felle kleuren (meestal fushia en groen en turquoise enz), met al even gekleurde sjaals en dikke sokken en de niet te vergeten lange pikzwarte vlechten en de hoed (ook de mannen dragen vaak dergelijke hoed).   Velen spreken ook Quencha (indianentaal).    

IMG_8630
 

Ze bewerken de velden, cultiveren groenten en kruiden en bloemen, die ze op de markt zullen verkopen,  of zitten soms gewoon voor de huisjes, wol (met de hand) te spinnen of te weven of iets anders ambachtelijks.   Als ik vroeger aan latijns-amerika dacht, dan dacht ik altijd aan dit soort taferelen en nu ben ik er midden in.

 IMG_8632

 

20:15 Écrit par Corinne et Enzo dans 2 - Carnet de route Pérou | Lien permanent | Commentaires (0) | Tags : velo, huallanca, yungay, perou |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.