29/11/2007

Yungay - Huaraz

(22/11/07)      Yungay - Huaraz    (56km)

(Enzo)

Nous arrivons enfin à 3100 m d’altitude et avons la très bonne surprise d’apercevoir les premiers sommets enneigés.

Finalement, les Andes péruviennes nous réservent autant de changements rapides et radicaux que les Andes équatoriennes. Imaginez qu’avant-hier nous cuisions sous des 46 °C et qu’aujourd’hui nous pensons à inverser l’ordre de nos vêtements dans nos sacoches.
La pluie a également fait son apparition et c’est un temps de moussons que nous allons probablement supporter pendant plus d’un mois. Dommage que nous ayons pris ces 10 jours de retard, car j’avais programmé notre itinéraire afin d’éviter de justesse la saison des pluies, mais là, nous sommes bien dedans.

Huaraz. Un jour de repos et que faisons-nous, comme d’habitude... Internet !
Vous ne direz pas qu’on vous oublie !
On se ravitaille également pour les prochains jours car maintenant cela va être la montagne et plus question de compter sur les rares petits villages que nous rencontrions tous les 30 ou 40 km.
Je vais donc de ce pas m’acheter une bonne paire de chaussettes chaudes !

 

(Corinne)

We verlaten Yungay al vroeg om niet te laat in Huaraz aan te komen.  Er hangt een vreemd sfeertje in Yungay.  Gisterenavond hebben we vernomen dat nog niet zo lang geleden (20jaar?) hier 30000 mensen door een natuurramp gestorven zijn.  Het hele dorp zou overspoeld geweest zijn met modder.   Dat maakt het hier een beetje 'kil' want deze ramp is uiteraard nog niet helemaal vergeten.  Vele huizen zijn hier dan opnieuw gemaakt (en vele zijn nog half in opbouw).   De constructie van huizen is hier helemaal anders dan bij ons.  Ze zetten eerst kolommen (=pilaren) en daartussen vullen ze dan op met (soort van) bakstenen.  De constructies zijn zo opgebouwd om beter bestand te zijn tegen aardbevingen (die hier kunnen voorkomen, daar het Andes-gebergte nog een zeer 'jonge' bergenketen is).  Ook als we over een brug rijden, dan wiebeld die meestal mee (ook op die manier gemaakt tegen aardbevingen).  Dus totaal andere manier van bouwen dan bij ons.  (In Baños (Equador) was een Engelsman die het hostal uitbaatte en die had een stuk laten bijbouwen, maar hij zei dat, desondanks hij in Engeland bouw-ingenieur was, hij hier helemaal 'niets' zelf kon berekenen.)     Meestal zijn de huisjes enkel gelijkvloers (in grotere dorpjes kan al eens een 2de verdiep zijn) en op het platteland bestaat het dak meestal uit een golfplaat.  Sommige mensen leven echt in zeer armzielige huisjes.

IMG_8602
 

Vanuit Yungay konden we ook een andere weg nemen die ons naar mooie laguna's (tussen de bergen) zouden brengen, maar spijtig genoeg zou dit nogal een grote omweg zijn om deze laguna's te bereiken (25km bergop en niet direct in de richting van Huaraz).   We houden het dus voor bekeken en gaan direct richting Huaraz.   We moeten daarvoor een 50-tal kms afleggen en daarbij een kleine 1000m stijgen.  (Huaraz zou op zo'n 3100m zijn).   Vandaag ben ik een beetje moe... (=terug een beetje pijn aan linker-knie en enkel...)  Ik tel vandaag dan ook de kms af.   Het landschap is nogthans weer zeer mooi en we zien zelf in de verte de eerste bergen met 'eeuwige sneeuw'  (voorzolang die nog eeuwig zal blijven...)   We zien het als een soort van beloning om deze besneeuwde bergen in de verte te zien (maar zullen er binnekort nog vele mooiere en van zeer dichtbij zien...)

We komen vrij vroeg (rond 14u) in Huaraz aan en het is er 'super'-toeristisch (=vele gringo's).  Nu weten we dat met de term gringo niet alleen noord-amerikanen bedoeld worden, maar blanken (liefst met licht-kleurige ogen) in het algemeen...  In het begin vonden we het helemaal niet leuk om 'constant' zo benoemt te worden, maar nu zijn we het een beetje gewoon geworden en sommigen gebruiken de term best op een sympatieke manier.   Wat nogthans wel opvalt is dat bijna 'alle' reclames (borden, affiches, spotjes op tv,...) met blanken (met lichtkleurige ogen en vaak ook blond of zelf rood-kleurig haren) zijn, terwijl hier hoegenaamd 'niemand' er zo uitziet (of het moest al geimmigreerde enkeling zijn...).  Dat is wel een beetje vreemd...     Dus, Huaraz is zeer toeristisch = het vertrekpunt voor vele trekkers en alpinisten (met hun dikke botienen), en dus bijgevolg vele tour-operators en agentschappen die meerdaagse trekkings in de bergen organiseren en ook vele trekkings- en alpinisten-winkels, waar we een extra multifuel-bidon dachten te kopen, maar alles is te huur en niet te koop...  Alles (of toch bijna alles) is hier op 'de toerist' afgestemd : de lama's worden op de pleinen tentoon gesteld, helemaal verkleed en al met wollen-felgekleurde dekens met 'Huaraz' in geprint (=een beetje zielig, want deze beesten horen eigenlijk in een hogere altitude en niet hier als toeristen-attractie), vele cafeetjes en restaurants met europees eten (da's wel goed voor mij) met Bob-Marley-muziek voor de 'coole' trekkers ipv de locale muziek.   Ik moet nu wel zeggen dat ik de 'populaire' salsa- en lambada-achtige muziek van hier een beetje beu-gehoord ben (=staat meestal ook overal vééééél te luid...)   Daarentegen hebben ze hier ook wel mooie en rustige (balade?) muziek  (ik ken de naam van dat soort muziek niet).   Niet echt zoals die mannen vanuit de Nieuwstraat met hun pamfluiten, maar hele rustige soort van gitaarmuziek ('bergen-muziek') met (beetje melancholische) gezangen.                              

21:03 Écrit par Corinne et Enzo dans 2 - Carnet de route Pérou | Lien permanent | Commentaires (0) | Tags : perou, velo, yungay, huaraz |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.