Cyclocosmos

(24/11/07)      Huaraz - Pachacoto    (48km)

(Enzo)

Nous continuons à monter et les grandes Ardennes (cela y ressemble un peu) se transforment peu à peu en landes écossaises... tout change très vite ici..
Tout devait rouler aujourd’hui, mais l’altitude commence peu à peu a donner mal à la tête à Corinne. Nous effectuons donc quelques haltes nécessaires, le temps pour moi de photographier ces arbres bizarres qui poussent au milieu de plantes ressemblant à des cactus palmés (avec le fil électrique en prime). Le temps également de réparer la deuxième crevaison de Corinne de la journée... heu la première rustine (matériel made in Quito) n’avait pas tenu.

Soudain, là où nous ne l'attendions pas, les premiers vestiges d'une pyramide. Pas de quoi s’extasier, juste un peu de mystère au vu de l'orage qui se prépare en arrière plan.

La végétation se fait rare et l’oxygène aussi. Déjà en Equateur, c’était passé les 3500 m que nous nous étions demandé pourquoi dieu n’avait pas crée l`homme avec un troisième poumon. Probablement n’avait-il pas pensé qu’un jour celui-ci fumerait !!!

Il fait froid, petit à petit le soleil se couche et, en plantant la tente, je me rends compte qu’il faut que fasse rapidement une série de photos car la lumière jaunâtre qui nous englobe risque de rapidement disparaître de nos mémoires.

(Corinne)

We hebben (traditie-getrouw na een 5 of 6 tal dagen fietsen) een verlofdagje in Huaraz genomen.   Die verlofdagen vliegen altijd voor je het weet voorbij.   Eten, drinken, inkopen (voor de camping) doen, internet, wat rusten, (ik wat studeren),... en de dag is al voorbij... Altijd iets moeilijker om terug te beginnen, maar deze keer is het voor mij extra moeilijk omdat ik met een stijve nek opsta.   Heb dat normaal nooit en weet niet hoe ik daaraan kom (verkeerde positie bij het studeren? verkeerd geslapen?)   Soit, het begint niet goed voor mij vandaag.   We vertrekken ook weer veel te laat (10 à 11u : de meeste cyclos zitten om 7u al op de fiets...)   Er is (weeral) een soort van processie-parade (of hoe moet ik het noemen) dat het stadje animeerd.  (Constant zijn hier wel dergelijke feesten en parades en fanfares enz...)   We banen ons dus een weg (te voet) tussen de toeschouwers-menigte, en beslissen dan om een zijstraat te nemen, waar de jongeren hun pasjes inoefenen.   We zijn nog niet helemaal uit Huaraz of ik heb een platte band... (ik had het vorige keer nog over onze super-robuste-marathon-banden en nu in een stad 'fwieeet'....)    Enzo repareerd de band met plakkers die we in Quito gekocht hadden (=we zijn heel goed geequipeerd vertrokken, maar reparatie-plakkers waren we (komisch genoeg) 'vergeten'...)   Hij vloekt tijdens de reparatie, want de plakkers zouden niet deugen...  Soit, na een half-uurtje (in Belgie neemt hem dat niet meer dan 10minuten) vertrekken we weer.  

Het is weer heel warm en het gaat weer progressief naar omhoog + mijn stijve nek begint me parten te spelen (ik kan mijn hoofd langs geen enkele kant draaien) + na een 10tal kms heb ik opnieuw een platte band (die plakkers deugden dus echt niet)... =Alle ingredienten om het mij op mijn zenuwen te doen werken...   Nieuwe reparatie en reeds 13u30, met nog maar 10km op de teller...  We vertrekken weer verder.   Hoe meer we stijgen, hoe meer de stijve nek zich in een barstende hoofdpijn uitspreid... (=schouder, nek, achter- en voorhoofd : ik heb precies een hersenschudding = kan niet meer tegen het felle licht, noch tegen het geclaxoneer van de passerende voertuigen (die toch altijd systematisch LUID claxoneren,...)   Ik stop mijn fiets en zet mij neer.  Ik kan en wil niet meer verder en wil stande-pede gaan slapen... (maar dat kan natuurlijk niet zomaar...) maar ik heb het gevoel dat mijn hoofd gaat ontploffen en trek me van niets nog aan.   Zou het de altitude zijn?  Enzo raad mij aan om te eten en te drinken... Het helpt een beetje maar niet echt veel...  Voorbijgangers bekijken me nogal bezorgd, met mijn hoofd zo in mijn handen.   Ik weet echt niet hoe van die hoofdpijn af te geraken en neem dan toch maar een Perdolan.  (=Daar zit geen aspirine in, want je kan maar beter geen aspirine in altitude-hoogte nemen !  Zou alles alleen maar erger maken !)   Mits ik bijna nooit geen medicijnen consumeer heeft dat pilletje al snel een wonderlijk effect :  de hoofdpijn én zelfs de stijve nek is helemaal voorbij, zodat ik weer 'normaal' kan fietsen en de we de weg kunnen bereiken die we voor vandaag voor ogen hadden om te kunnen kamperen, namelijk iets verder dan Pachacoto.  Op de weg passeren we een soort van piramide.   Wel bizar die pyramiden in centaal- en zuid-amerika.  Zouden ze hier dezelfde kennis als de egyptenaren gehad hebben?  Of zijn de egyptenaren tot hier gekomen? 

In Huaraz hadden we nog gevraagd hoe ver Pachacoto was, en keer op keer als je hier dergelijke vraag steld antwoorden ze je ofwel 'hoeveelheid tijd je erover zult doen¡ (bvb 'Je zal er 4u over doen') ofwel als ze dan toch in kms antwoorden dan is dat steevas verkeerd.  In Huaraz hadden ze ons gezegd dat het 80kms naar Pachacoto was, maar na 45km waren we al in Pachacoto.    Het ziet er hier als in Schotland uit.   Mooie locatie om te kamperen.

(22/11/07)      Yungay - Huaraz    (56km)

(Enzo)

Nous arrivons enfin à 3100 m d’altitude et avons la très bonne surprise d’apercevoir les premiers sommets enneigés.

Finalement, les Andes péruviennes nous réservent autant de changements rapides et radicaux que les Andes équatoriennes. Imaginez qu’avant-hier nous cuisions sous des 46 °C et qu’aujourd’hui nous pensons à inverser l’ordre de nos vêtements dans nos sacoches.
La pluie a également fait son apparition et c’est un temps de moussons que nous allons probablement supporter pendant plus d’un mois. Dommage que nous ayons pris ces 10 jours de retard, car j’avais programmé notre itinéraire afin d’éviter de justesse la saison des pluies, mais là, nous sommes bien dedans.

Huaraz. Un jour de repos et que faisons-nous, comme d’habitude... Internet !
Vous ne direz pas qu’on vous oublie !
On se ravitaille également pour les prochains jours car maintenant cela va être la montagne et plus question de compter sur les rares petits villages que nous rencontrions tous les 30 ou 40 km.
Je vais donc de ce pas m’acheter une bonne paire de chaussettes chaudes !

(Corinne)

We verlaten Yungay al vroeg om niet te laat in Huaraz aan te komen.  Er hangt een vreemd sfeertje in Yungay.  Gisterenavond hebben we vernomen dat nog niet zo lang geleden (20jaar?) hier 30000 mensen door een natuurramp gestorven zijn.  Het hele dorp zou overspoeld geweest zijn met modder.   Dat maakt het hier een beetje 'kil' want deze ramp is uiteraard nog niet helemaal vergeten.  Vele huizen zijn hier dan opnieuw gemaakt (en vele zijn nog half in opbouw).   De constructie van huizen is hier helemaal anders dan bij ons.  Ze zetten eerst kolommen (=pilaren) en daartussen vullen ze dan op met (soort van) bakstenen.  De constructies zijn zo opgebouwd om beter bestand te zijn tegen aardbevingen (die hier kunnen voorkomen, daar het Andes-gebergte nog een zeer 'jonge' bergenketen is).  Ook als we over een brug rijden, dan wiebeld die meestal mee (ook op die manier gemaakt tegen aardbevingen).  Dus totaal andere manier van bouwen dan bij ons.  (In Baños (Equador) was een Engelsman die het hostal uitbaatte en die had een stuk laten bijbouwen, maar hij zei dat, desondanks hij in Engeland bouw-ingenieur was, hij hier helemaal 'niets' zelf kon berekenen.)     Meestal zijn de huisjes enkel gelijkvloers (in grotere dorpjes kan al eens een 2de verdiep zijn) en op het platteland bestaat het dak meestal uit een golfplaat.  Sommige mensen leven echt in zeer armzielige huisjes.

Vanuit Yungay konden we ook een andere weg nemen die ons naar mooie laguna's (tussen de bergen) zouden brengen, maar spijtig genoeg zou dit nogal een grote omweg zijn om deze laguna's te bereiken (25km bergop en niet direct in de richting van Huaraz).   We houden het dus voor bekeken en gaan direct richting Huaraz.   We moeten daarvoor een 50-tal kms afleggen en daarbij een kleine 1000m stijgen.  (Huaraz zou op zo'n 3100m zijn).   Vandaag ben ik een beetje moe... (=terug een beetje pijn aan linker-knie en enkel...)  Ik tel vandaag dan ook de kms af.   Het landschap is nogthans weer zeer mooi en we zien zelf in de verte de eerste bergen met 'eeuwige sneeuw'  (voorzolang die nog eeuwig zal blijven...)   We zien het als een soort van beloning om deze besneeuwde bergen in de verte te zien (maar zullen er binnekort nog vele mooiere en van zeer dichtbij zien...)

We komen vrij vroeg (rond 14u) in Huaraz aan en het is er 'super'-toeristisch (=vele gringo's).  Nu weten we dat met de term gringo niet alleen noord-amerikanen bedoeld worden, maar blanken (liefst met licht-kleurige ogen) in het algemeen...  In het begin vonden we het helemaal niet leuk om 'constant' zo benoemt te worden, maar nu zijn we het een beetje gewoon geworden en sommigen gebruiken de term best op een sympatieke manier.   Wat nogthans wel opvalt is dat bijna 'alle' reclames (borden, affiches, spotjes op tv,...) met blanken (met lichtkleurige ogen en vaak ook blond of zelf rood-kleurig haren) zijn, terwijl hier hoegenaamd 'niemand' er zo uitziet (of het moest al geimmigreerde enkeling zijn...).  Dat is wel een beetje vreemd...     Dus, Huaraz is zeer toeristisch = het vertrekpunt voor vele trekkers en alpinisten (met hun dikke botienen), en dus bijgevolg vele tour-operators en agentschappen die meerdaagse trekkings in de bergen organiseren en ook vele trekkings- en alpinisten-winkels, waar we een extra multifuel-bidon dachten te kopen, maar alles is te huur en niet te koop...  Alles (of toch bijna alles) is hier op 'de toerist' afgestemd : de lama's worden op de pleinen tentoon gesteld, helemaal verkleed en al met wollen-felgekleurde dekens met 'Huaraz' in geprint (=een beetje zielig, want deze beesten horen eigenlijk in een hogere altitude en niet hier als toeristen-attractie), vele cafeetjes en restaurants met europees eten (da's wel goed voor mij) met Bob-Marley-muziek voor de 'coole' trekkers ipv de locale muziek.   Ik moet nu wel zeggen dat ik de 'populaire' salsa- en lambada-achtige muziek van hier een beetje beu-gehoord ben (=staat meestal ook overal vééééél te luid...)   Daarentegen hebben ze hier ook wel mooie en rustige (balade?) muziek  (ik ken de naam van dat soort muziek niet).   Niet echt zoals die mannen vanuit de Nieuwstraat met hun pamfluiten, maar hele rustige soort van gitaarmuziek ('bergen-muziek') met (beetje melancholische) gezangen.                              

(21/11/07)      Huallanca - Yungay    (53km)

(Enzo)

Nous allons enfin sortir de cette piste presque impraticable.

Et 2 jours de retard supplémentaires sur notre itinéraire ! On vous prévient déjà, même si on n’est pas vraiment pour, d’ici deux mois, nous serons probablement obligés d’effectuer quelques centaines de kilomètres en bus ou en train sans quoi nous n’atteindrons jamais Ushuaïa. Mais restons optimistes, nous verrons bien fin janvier où nous en sommes. Peut-être que le vent continuera à nous être favorable car pour le moment il souffle ¾ dos et nous avantage énormément.

Nous parcourrons donc aujourd’hui les 15 derniers km de cette piste difficile qui nous mène à la fin du canyon Del Pato.

Il était temps, car on doit se taper une série de tunnels (une quarantaine) dont on ne voit parfois pas l’issue. Je les traverse par conséquent à pieds afin d’avoir le temps de me plaquer contre les parois lorsqu’un routard s`y engage en klaxonnant comme un fou. C’est indiqué sur les panneaux, il faut klaxonner avant de s’y engager. Heu, vous croyez que l’on fait un effet boeuf avec nos petites sonnettes ? Pas fou, on utilise malgré tout nos lampes frontales que l’on braque directement dans les pare-brises histoire de faire croire que l’on est aussi gros qu’eux.

Fin du canyon del Pato et petit barrage. Petit oui, mais quelle puissance énergétique dégagée par une dose d’ingéniosité datant des années 50. Ce barrage sert à alimenter des turbines se trouvant ... 15 km en aval. Comment ? Très simple. Ce barrage sert simplement à dévier une partie des eaux du Rio Santa dans un canal souterrain qui traverse toute la montagne pour se retrouver 15 km plus bas. A sa sortie, l’eau possède une énergie potentielle importante puisque les turbines se trouvent plusieurs centaines de mètres plus bas. Heu... le petit dessin ci-dessous est peut-être plus explicite.

Asphalte ! YESSS !
Et tout d’un coup, comme par magie, tout est vert. C’est fou ce que les péruviens sont ingénieux pour canaliser l’eau. Chaque ruisseau est scindé en une multitude de petits canaux ne dépassant pas les 30 cm de large. Ici tout pousse et il n’y a pas un hectare de terre qui ne soit cultivé. Tout cela c’est le fruit du savoir-faire indien. Je ne sais pas s’ils sont tous propriétaires, toujours est-il que l’on ne voit qu’eux dans les champs.

(Corinne)

Er zou nog een 12tal km stenenweg zijn... (Bizar want op de kaart is het na dit dorp een volle rode streep, maar zoals reeds gezegd, de kaart is niet altijd zoals het in werkelijkheid is... De vorige 60km was een rood-wit-gestreepte lijn en wanneer ik dat in Chao aan Enzo opmerkte, dan zei hij dat rood-wit gestreept wel goed zal meevallen... wat moeten dan de geel-wit-gestreepte lijnen voor wegen zijn?  ...en ik heb gezien dat er zo'n ook op onze uitgestippelde weg zijn...)   Deze laatste kms beginnen ook voor mij zwaar te wegen.  Ook ik ben het stof, het constant evenwicht houden en de trage snelheid nu beu aan het worden en op de koop toe zijn er nu verschillende tunnels door de rotsen.  Het heeft wel iets door zo'n tunnel rijden (alsof je naar een andere dimensie overgaat...) maar het kan in het midden ook heel donker zijn... We zetten onze Petz-lampen op, maar die schijnen niet zo ver en Enzo wil in de tunnels niet rijden omdat het ook daar te veel op de stenen 'hobbeld'... Vooraan de tunnels staat een bord dat men eerst moet claxoneren alvorens de tunnel in te rijden, maar wij hebben uiteraard geen claxon en als de tunnel wat lang is dan is dat op goed geluk dat er geen tegenligger afkomt... alhoewel... 2keer zijn we holderdebolder met fiets en al opzij moeten springen (hoewel er in die tunnels niet veel plaats is (=eigelijk maar voor 1 voertuig).   Die camion-chauffeurs (die zelf ook niet altijd claxoneren en je je dus enkel op het eventuele geluid van de motor en de koplampen moet concentreren) trekken er zich niet veel van aan en roepen doodleuk 'Hey, gringo's!'... best wel gevaarlijk.    Na 12km komen we een Oostenrijker met een 4x4 tegen die latijns-amerika vrij goed kent.  Hij zegt dat Bolivie, Chili en Argentinie het paradijs zijn om wild te kamperen, maar meldt dat het in Peru toch oppassen geblazen is... Positief nieuws dat hij verder meldt is dat het binnen 2kms asfalt is !

We rijden dieper en dieper de Andes in en er zijn dan ook meer en meer indianen hier, met hun typische 'flashy' kledij : breder rokken (en verschillende onderrokken) in felle kleuren (meestal fushia en groen en turquoise enz), met al even gekleurde sjaals en dikke sokken en de niet te vergeten lange pikzwarte vlechten en de hoed (ook de mannen dragen vaak dergelijke hoed).   Velen spreken ook Quencha (indianentaal).    

Ze bewerken de velden, cultiveren groenten en kruiden en bloemen, die ze op de markt zullen verkopen,  of zitten soms gewoon voor de huisjes, wol (met de hand) te spinnen of te weven of iets anders ambachtelijks.   Als ik vroeger aan latijns-amerika dacht, dan dacht ik altijd aan dit soort taferelen en nu ben ik er midden in.

(20/11/07)      Mirador - Huallanca    (32km)

(Enzo)

Comme hier nous-nous sentons très petits, comme hier nous évoluons à du 7km/h. Enfin moi, car Corinne, plus légère, vole littéralement sur cette piste. C’est très simple, à force de m’attendre, en fin de journée elle aura roulé une heure de moins que moi.C’est un peu dommage pour moi car je passe plus de temps à regarder le sol qu’à admirer la superposition de toutes ces couches géologiques... joli travail de Dame Nature ! Peu à peu, mais de façon temporaire, nous-nous détachons du Rio Santa afin de prendre un peu d`altitude. Enfin un village, enfin l’occasion de se ravitailler... en eau. Et oui, même en longeant une rivière, il n’est pas toujours aisé d’avoir suffisamment d’eau potable avec soi. La raison, le manque d’essence. Hier soir, nous avons brûlé le carburant qu’il nous restait afin de bouillir un maximum d’eau. Mais avec ces chaleurs, j’ai déjà rempli plusieurs fois mes bidons d’eau de sources. Allé, je ne vais pas en mourir. Corinne elle, est beaucoup plus prudente.A force de remplir mes bidons d’eau bouillie, d‘eau courante, en bouteille ou de source, de toutes façon je ne sais plus trop quel bidon contient quoi. Ah si, quand c’est du Gatorade, là je sais ! Aucune goutte d’eau n’est gaspillée. Hier soir donc, ayant jugé que nous ne pouvions plus que remplir deux bidons, nous avons conservé l’eau des pâtes afin de la réutiliser pour le petit-déjeuner... encore des pâtes, mais cette fois au sucre (recette de Corinne). Et pour ceux qui se demandent comment nous faisons pour nous laver, c’est très simple. Soit directement dans la rivière, soit nous en prélevons l’eau pour emplir une petite bassine pliable. 20 jours sans eau chaude voici bien un luxe que nous nous réjouissons d’à nouveau rencontrer.

(Corinne)


Enzo wil vandaag zeer vroeg vertrekken om zoveel mogelijk uit de hitte te rijden.  De wekker gaat al om 5u af en het is al vrij licht.   Hoewel we dus vrij vroeg vertrekken brand de zon al snel op onze huid.  In onze bidons is thee dat we deze morgen met het rivierwater gezet hebben.   Dat is het enige wat we voor de ganse dag hebben en dat verontrust ons een beetje.  Normaal zouden we vandaag wel een paar dorpen moeten passeren, maar als die zoals Mirador zijn dan hebben we daar ook niet veel aan.   Maar plots na 8km rijden zijn er plots (zo uit het niets) 3 rudimentaire winkelkraampjes (? waarschijnlijk voor de zeldzame camions, bussen en auto's die in die hitte toch ook wel iets te drinken willen...)    We kopen mango's én Cola (=wat een feest !)   Zo gaat deze weg in deze canyon dan verder, moeizaam maar mooi.   Het gaat nog altijd licht naar omhoog.  Elke dag stijgen we +/-500 à 700m maar daar merk je niet zoveel van.   Dat is niets in vergelijking met de beklimmingen die we in Equador deden.  Het is hier (tot nu toe) heel progressief.   Dat is toch al goed.   Af en toe zijn er eens een paar haarspeldenbochten, waardoor je plots 250m hoger komt, maar daarna gaat het dan weer bergaf.     Een koppel op motto haalt ons in.  Het zijn Zwitsers die een wereldreis maken en ze hebben deze weg met de motto geriskeerd en hoewel ze het ook heel mooi vinden klagen ze ook over de slechte toestand van de weg en vragen aan ons of we weten hoelang die nog duurt én ze klagen ook dat ze zowat aan het koken zijn in hun pak.     We komen aan in een dorp en men zou er kunnen eten !  Enzo is in de wolken (hij zit er vandaag al evenzeer door) en hij zegt te dromen van een lekkere koude pint die hij naar hij zegt verdient zou hebben.   Het (enige) restaurant moet een pint gaan wisselen waar ze er wel koude hebben en hoewel er vanalles op het menu afgedrukt staat is het enige dat we kunnen krijgen 'pollo' (voor de verandering).  Die goedkope menu's (bestaande uit soep en dan een plat (=meestal pollo) voor 3 sols (=minder dan 1 euro) zijn wel goed voor ons budget, maar ik ben het nu toch een beetje beu-gegeten, maar als er niets anders is natuurlijk...  Enzo heeft weer nieuwe moed.   Ik denk dat we nog zo'n 15km moeten doen om een groter dorp te bereiken.   Rond 16u ziet Enzo het weer niet meer zitten (voor hem is dit soort weg echt heel vermoeiend en hij zegt dat als er nog zo'n wegen zijn hij wel een bus wil nemen).   Hij wil stoppen en kamperen, maar ik weet zeker dat het dorp op de kaart vermeld niet meer ver.  Hij gelooft er niets van (want soms vermeld de kaart al wel eens iets anders dan er in werkelijkheid is) en hij zegt dat we het dorp vandaag niet meer kunnen bereiken.   Ik rij toch door,  en hij is een beetje slechtgezind (zovizo omdat hij zich niet zo goed voelt, maar ook omdat ik koppig doorrijd), maar mijn intuitie wordt beloond en een 10tal minuten later zien we een vrij groot dorp met wel liefst 3 hostals.  We nemen het goedkoopste (20sols (=nog geen 5euro) voor 2) en dan is hij uiteindelijk zeer dankbaar.   Een douche !  De douche is welliswaar weer een koude douche, maar uiteindelijk geraak je daar wel aan gewend.   Zeker als het in de dag zeer warm geweest is dan is dat eigenlijk wel verfrissend.   Alles hangt uiteraard van de prijs af.   Aqua caliente = niet onder de 35sols... (dat nemen we alleen als het iets kouder is=in de bergen + als we kleren moeten wassen)...  maar in sommige dorpen heb je soms maar 1 (goedkoop) hostal (met enkel koude douche)...

(19/11/07)      Chuquicara -> Mirador     (34km)

(Enzo)

Delivrance !
J’ai vraiment eu l’impression d’être plongé dans le décor de ce film… en dix fois plus impressionnant. Nous suivons le Rio Santa dont le débit n’est parfois pas plus impressionnant que la Lesse en crue pour parfois se transformer en véritable Karsher.
Ici, j’imagine mieux ce que Reynolds et Cie ont dû endurer car mis à part la voie d’eau, aucune issue ne permet de s’échapper du canyon (Heu… oui je sais, ce n’était qu’un film). Nous remontons donc le long du Rio Santa (nous on a malgré tout un chemin) en direction d’Huaraz que nous n’atteindrons jamais dans les délais prévus au vu de la piste qui nous est proposée.

Sous un joli 46 °C (encore un nouveau record) nous évoluons à une moyenne horaire de 7km. On pensait avoir tout vu au niveau pistes en Equateur, mais ici c’est le summum. Rien que des pierres (pas des cailloux) et de la poussière. C’est bien mélangé, de façon tout à fait aléatoire, histoire de ne pas pouvoir effectuer plus de 10 mètres sans rencontrer une énorme pierre qui, je vous le jure, n’a vraiment rien à faire là. Le pire c’est que rien n’est tassé. Au vu du camion que nous voyons passer toutes les heures (on se demande si ce n’est pas toujours le même) vous pouvez aisément imaginer à quel point la piste est meuble et à quel point je joue à l’équilibriste chaque coup de pédale donné.

Enfin je comprends. Le chemin que nous suivons n’est rien d’autre qu’une route minière (donc aucune raison d’y construire une piste cyclable). Je dirai même ancienne route minière vu que sur plus de 40 km nous ne rencontrerons que deux mines de charbons encore exploitées et beaucoup de vestiges, trace d’une ancienne ruée vers l’or et autres minerais.

Enfin, là où ne l’attendions pas, une oasis s’étendant sur un peu plus d’un km. Une rizière ponctuée de quelques maisons et de quelques arbres fruitiers. Simplement parce que le canyon s’est élargi de quelques mètres mais surtout parce que les Péruviens sont des magiciens de l’irrigation.

Camping au bord de notre Rio Santa.
Petit bain glacé qui fait du bien sous ces chaleurs.
Bonne nuit les petits.

(Corinne)

Wanneer we ons 's morgens weer op de weg begeven weten we dus dat we +/-60km op deze slechte stenenweg voor ons hebben.  Voor Enzo valt dit nogal zwaar.  Hij zegt dat hij met de bagage zijn evenwicht niet kan houden en dat we eigenlijk ook geen echte mountainbike-fietsen hebben.   Het is ook onwaarschijnlijk warm (+-/46graden!) en hij kan daar niet goed tegen en zegt dat zijn hoofd draait enz...  Buiten al het stof dat deze stenenweg meebrengt (=dat vindt ik niet zo leuk) vindt in het al bij al wel redelijk plezant om te proberen het evenwicht te houden en daarbij een bepaalde snelheid te behouden (maar misschien is dat, zoals Enzo zegt, niet zo goed voor de fiets?)  De stenen petsen soms meters ver weg onder onze banden dat ik soms denk dat ik nu wel een platte band heb, maar onze Marathon-banden zijn echt zeer resistent (=zijn daar ook voor gereputeerd).   Hoewel het dus vrij moeilijkzaam gaat loont deze weg zeker de moeite.   We doorkruisen de 'Canyon del Pato', welke bestaat uit canyons, bergen, rotsen, kliefen, spleten waar de rivier met sterke stroming doorloopt.  Het is irreel mooi en ik heb zeker geen spijt dat we deze weg genomen hebben (hoewel het op sommige plaatsen wel een beetje gevaarlijk is zonder enige beschuttingsberm).  Het is zeer anders dan wat we in Equador gezien hebben.  Ik voel me net in de Grand-Canyon (hoewel ik er nog nooit geweest ben en ik eigenlijk niet écht weet hoe het daar is), maar deze canyons trotseren mijn verbeelding.  De bergen en rotsen zijn overwegend rood, met bruin en zwart.  Soms lijken ze nacré.  Spijtig dat we zoveel naar de grond moeten kijken (om de grootste stenen tijdens het rijden te vermijden) en we dan minder tijd hebben om het landschap te aanschouwen, maar je 'voelt' het wel helemaal rond je.   En als ik even ophoud met fietsen en stilstaand een berg bekijk dan lijkt die wel te 'bewegen'... Lijkt misschien een beetje raar en het is ook een optisch effect, maar het is alsof m'n ogen moeite hebben met het dieptezicht, door de grootsheid ervan. (ik weet niet of andere mensen dat ook hebben?)    Er zijn ook vele (kool- en andere?)mijnen, waar we mijnwerkers zien.  Maar er zijn ook vele (goud- en zilver)mijnen waar niemand nog werkt (leeggeplunderd?).  

Door de hitte drinken we veel en uiteraard is op deze weg geen enkel winkeltje... We passeren een dorpje Mirador (waar we dachten te eten) maar daar is geen levende ziel te bespeuren (=lijkt wel verlaten).  We rijden dus verder.   Enzo is op.  Hij kan niet meer en hoewel hij het ook heel mooi vindt ziet hij het ergens niet meer zitten.  We hebben nog maar 28km gedaan vandaag en zullen zodoende (nog meer) achterstand op de planning hebben...  We stoppen effen in de (zeer zeldzame) schaduw van een aantal (al even zeldzame) bomen.   Bizar dat hier in deze droge rotsen-woestijn plots wat bomen staan (ik denk dat buiten hagedissen en paar soorten vogels en cactussen hier niet zoveel van organismen leeft). 

Als bij wonder is een 10-tal meter verder een waterval !   Deze komt echt als een geschenk uit de lucht gevallen.  We gaan er met schoenen en al in staan en wassen al het stof van ons.  Wat een verfrissing ! We vullen ook al onze bidons want kunnen het water nadien koken (voor thee of koffie of pasta).   Hoewel dit watervalletje ons veel deugd deed ziet Enzo het toch niet zitten om nog lang op deze weg door te rijden en beginnen we een plaatje om te kamperen te zoeken, wat niet zo evident is want rechts zijn alleen maar rotsen en links alleen maar kliefen van een 20tal meter diep waarin de rivier kolt.  Uiteindelijk vinden we toch een open ruimte naast de rivier (maar ook niet te dicht, zodat we niet onderspoeld zouden worden indien het in de nacht plots hard zou beginnen regenen).   Er is er zeer veel wind en we hebben wat moeite om de tent op te slaan + de grond lijkt wel cement en we kunnen de pieken van de tent er maar met moeite met behulp van een steen inslaan.   We zijn wel weer goed verstopt en na een tijd neemt ook de wind af en we genieten (nu in alle rust) van het berglandshap.  Het heeft zeker iets om zo tussen deze bergen te overnachten.  We hadden wel niet voorzien om 2keer na mekaar te kamperen en hebben geen koffie of ontbijt voor de volgend ochtend.   Zovizo eten we als we kamperen 's avonds meestal pasta, maar nu zal het dus ook pasta (met suiker) 's morgens worden (=dat is wel goede energie om te fietsen), maar Enzo vindt dat niet te vreten met suiker.  Ik wel want ons moeder maakte vroeger ook soms macaroni met (weliswaar candij-)suiker (als dessert) klaar en dus doet mij dat aan mijn kindertijd denken.   We merken ook dat ons reservoir van 600ml benzine er toch nogal snel doorgaat.   Na 2-3 dagen intensief gebruik is die al bijna leeg. (Ik heb 's avonds graag mijn warm theetje voor het slapengaan en Enzo moet 's morgens zijn koffie hebben... Dan gaat het verbruik wel rap...)   Maar dat is niet genoeg voor Patagonie waar we soms wel langer na mekaar zullen (moeten) kamperen (omdat er gewoon niets is).   We mogen in Huaraz niet vergeten een extra reservoir te kopen.

(18/11/07)      Chao  -> Chuquicara     (77km)

(Enzo)

Sur les conseils de Lucho, nous empruntons une route privée (je pense que beaucoup de cyclos la connaisse) qui va nous mener durant une quarantaine de kilomètres vers les portes des Andes péruviennes. La sierra est proche, mais nous traversons d’abord un étrange paysage mi-lunaire, mi-volcanique. Je me demande d’ailleurs pourquoi ce chemin est privé. Qu’on-t-ils à y préserver ? Vu que nous ne rencontrerons personne à qui poser la question, le mystère restera indemne.

Après ces 40 km, nous atteignons enfin le rio Santa. C’est ce fleuve qui va nous guider jusqu’à Huaras que nous devrions atteindre d’ici quatre jours. C’est d’ailleurs au bord de celui-ci que nous établirons le campement du soir avec une vue sur les premiers massifs qui nous laissent déjà rêveurs. Il était temps que nous redéployons notre tente car c’est pour nous notre maison et le confort y est souvent beaucoup plus grand que dans un hôtel… enfin, personal point of view !

(Corinne)
Meestal worden we (als we niet in een te grote stad zijn) 's morgens wakker gemaakt door de hanen...  Die zijn hier overal en communiceren reeds zeer vroeg met elkaar...  Soms is het een echt concert.   Er zijn hier ook vele hane-gevechten, maar daar wil ik niet naartoe gaan want, ook al zou het schouwspel van de weddende en roepende mensen de moeite (kunnen) zijn, dan zou ik toch niet tegen het wrede dat zich in de arena afspeeld kunnen.   Ook vinden in zuid-amerika ook stieregevechten plaats.  Ik dacht dat dat enkel in Spanje was en wist niet dat die traditie ook hier plaatsvond.  Maar ook dat wil ik niet zien....    Die morgen ga ik naar de panaderia want (mits we al veel tijd verloren hebben) willen we vroeg vertrekken een geen 'desayuno' gaan nemen.    Het is 1 sol voor 8 pistolekes.   Ik zeg, ik wil er 10.   Neen, dat kan niet want het is 1 sol voor 8.   Ok, geef mij er dan 12 voor 1,5 sol.  Neen, dat kan niet, want het is 1 sol voor 8.    Blijkbaar kunnen ze de deductie niet maken.   Ook valt het op dat ze soms zeer lang (met de hand, op een papiertje) moeten rekenen om een simpel rekensommetje te maken...  Dat hangt er natuurlijk van af waar je bent, in een stad is het allemaal vrij gecivilseerd, maar mijn inziens zijn er op het platteland nog veel ongeschoolden.    M'n been is beter en we verlaten dus Chao vrij vroeg (het opnieuw vroeg opstaan valt een beetje moeilijk, want de 10 dagen Trujillo hadden we op het laatste de slechte gewoonte om niet voor middernacht te slapen en dus ook niet om 6u op te staan, dus is nu weer wennen en erin komen...)   Het laatste deel dat we nog doen van de noordelijke-woestijnkust is wel heel mooi.  Het zou wel het decor van de film 'Dune' van Lynch kunnen zijn.   Maar (en die route was reeds sinds lang gepland) we gaan weer richting bergen.   Onderweg worden we ingehaald door een 'mottard' (hij is een toerist want zovizo hebben de inwoners hier niet zo'n motto + hij heeft veel bagage bij).  Hij steekt zijn duim naar ons op.  Leuk.  En dan volgt en nog een, en nog een, en nog een...  Ze zijn misschien wel met 20 !  (en allen steken ze hun duim naar ons op!  ...wij hebben een motto zonder motor... )   Dat is ook nog een manier om dit continent te bereizen, of met de wagen zijn er ook veel.   Na 15km bereiken we de poort van de 'private weg' (=zou een natuur-reserve zijn.  Bijna alle cyclotoeristen nemen deze weg, want is autovrij).   Er staat wel niets vermeld (dus je moet het wel weten).   Een wachter komt ons tegemoet om ons de poort open te doen.   Dat gaat gemakkelijk.    En zo rijden we van de woestijn weg, stilletjes al een meer bergachtig landschap in.  Mengeling van woestijn en rotsen.  Een beetje maan-landschap (zie foto boven). Na een 25-tal kms in dit decor bereiken we een rivier, waarrond veel vegetatie  en een klein dorpje (zie foto) is. 

Deze rivier (=Rio Santa) zal ons tot Huaraz blijven volgen.  We picknicken aan de rivier.   De private weg is 50km lang en 'licht' stijgend  (+/- 500m naar omhoog op een ganse dag = dat valt heel goed mee... )   Aan de uitgang van de private weg is weer een wachter die ons weer de poort moet openen om ons weer op de openbare (=asfalt!)weg te laten.    Nu zijn we wel al omringt door toch wel heel impressionante bergen.   De kleur is overwegend rood, maar in de late-middag-zon hebben ze iets roze, en ze lijken reeds zeer hoog.  Het eerste dorpje dat we tegenkomen (Chuquicara) is er (hoegenaamd) niets.   Enkel 2 kraampjes (dat is wel goed want we vergaan van de dorst, want in die private weg was uiteraard niets te vinden), maar hier is geen hostal.   Zovizo wil Enzo liever kamperen.   Echter waar we niet op gerekend hadden (en Enzo nog veel minder, want die dacht dat in Peru alle wegen goed waren...) is dat de volgende 60km weer 'stenen-weg' zullen zijn.    Enzo is ongoocheld en we geraken dus niet veel dan een paar kms verder en we beslissen reeds snel te kamperen, vlak aan de rivier. (zie foto, waar we van de weg afgaan om ons te 'verstoppen'). 

We zijn vrij goed verstopt en hoewel het er heel warm is, sust de stoming van de rivier ons al snel in slaap.  

(17/11/07)      Trujillo  -> Chao     (67km)

(Enzo)

On the road again !
Après avoir attendu Lucho et sa fille… plus de quatre heures car ils voulaient absolument nous accompagner une quarantaine de kilomètres afin de nous dire adieu, nous voici reparti pour enfin découvrir le cœur du Pérou. Durant ces prochains jours, nous allons tout doucement nous y enfoncer en ignorant totalement ce qui nous attend. Il est maintenant loin le temps où nous préparions ce voyage et je n’ai plus aucun souvenir des jolies images regardée sur internet.

Adios Lucho !
Je me demande s’il pourra venir un jour en Europe. Il ne veut pas s’y installer, mais aimerait y travailler durant une année comme mécanicien pour une équipe pro. Pourquoi pas, je peux toujours songer à le recommander à mon retour.

(Corinne)

'Eindelijk' vertrekken we uit Trujillo. (=zijn er 10dagen in totaal gebleven, wat een beetje te lang was...)  (Enzo moest de blog nog aanvullen (had wat 'retard' en ik heb een dagje diaree gehad en de volgende dag had Enzo 'het goed zitten' en voelden we ons wat te zwak om verder te rijden.  Zo'n diaree kan in zo'n landen wel eens voorkomen. 't Is hier zeker niet zoals in Indie, maar de hygiene laat soms toch wel de wensen over.  Het kraantjeswater zou hier in Peru drinkbaar zijn (=in Equador niet) maar voorlopig poets ik er alleen mijn tanden mee)  Gelukkig was het (de diaree) maar van korte duur (elk maar 1 dagje) en niet vergezeld van koorts ofzo (=dus geen toerista).)  Ik heb in die 10dagen wel goed in mijn psychologie-cursus kunnen verder doen (heb 2 boeken mee, wat wel een beetje stom is van de 3kg extra gewicht), maar dat was dan het positieve van deze 10-daagse stop, die (zoals reeds vermeld) te lang was.  Ik denk dat Lucho zelf wou dat we maar zaterdag vertrokken, want hij wou ons een eindje vergezellen en zodoende kon zijn dochter van 13 (Angelica, die ook wielrennen doet) ook meegaan.  Hij was pas donderdagavond (laat =om 22u) begonnen met de (volledige) revisie van onze beide fietsen, en dat heeft tot bijna 5u 's morgens geduurd (en Enzo is die tijd bij hem gebleven) en zodoende vertrek dus maar op zaterdag.   We gingen om 8u 's morgens vertrekken, maar Lucho zou Lucho niet zijn (met alle respect want hij is een sympatieke kerel, maar stiptheid is zeker niet zijn troef), en we zijn maar om ...12u30... vertrokken...   Dat gaf ons niet genoeg tijd meer om vandaag nog de 80km af te leggen die we voor ogen hadden (want daar zouden we in een privaat domein kunnen kamperen) maar daar geraken we vandaag dus niet meer en eindbestemming zal dus Chao worden.   We verlaten met z'n allen het stadje Trujillo, waar we ons een weg tussen de vele gele taxietjes moeten banen die kris-kras door mekaar rijden en geen voorrang geven (=zelfs de voetgangers hebben hier geen voorrang...)  Eens de stad verlaten komen we weer in een woestijn, nu ten zuiden van Trujillo, en ja weer die hevige tegenwind.... (ik was het nog niet vergeten...)  In het begin kunnen Enzo en ik ons wel wat achter die andere renners beschutten, maar na een 5tal kms bergop zijn we achterop, en daar bega ik de fout om tegen de wind in te forceren (=op grote plateau) om toch maar weer bij die andere renners te geraken (ter beschutting van de wind) wat mij enigzins gelukt was, maar dat was stom, want (1) zij zijn met koersfietsen en zonder bagage dus zovizo sneller en al snel was ik weer achterop en (2) ik had in geen 10dagen meer gefietst... dus, resultaat = geforceerd = spierpijn...  2 weken voor het vertrek van de reis had ik (uitgerekend) in de allerlaatste training een 'Tractus Iliotibialis frictie syndroom' opgelopen (=sportdokter heeft mij die naam meegedeeld...).  Dat kwam omdat de clicks te vast stonden en daarbij niet goed afgesteld waren (mijn linkervoet stond te veel naar binnen gedraaid) waardoor de spier (die van de buitenkant van de knie tot de dij loopt) te veel over de knie-knokel gewreven had en zo infecteerde + sportdokter vertelde mij ook (maar dat heeft Enzo hier al ergens geschreven) dat mijn ene been langer (?1.5cm) dan het andere zou zijn en ik dan eigenlijk geen clicks maar aandoen en ook geen te lange afstanden (aan 1 stuk door) mag rijden...  Ik heb dan de laatste 2 weken voor vertrek 'platte rust' genomen (zovizo gingen we 2weken voor vertrek niet fietsen), maar ook dagelijks veel Flexium-gel aangebracht en ijs-compres opgelegd (ik heb hier trouwens ook 3 tubes Flexium-gel én een mini-CoolPackje bij, maar ze hebben hier niet op veel plaatsen een diepvriezer).  Ik dacht toen dat de fiets-reis een ramp ging worden, maar als bij wonder heb ik er in Equador (wat qua fiets-prestaties niet te onderschatten was) (bijna) niets van gevoeld, enkel in het begin een klein beetje, en dan reed ik ook met een knie-band, maar na een tijdje was het helemaal weg, en dan nu vandaag (zelf niet op bergop) is het teruggekomen... (dat is wel stom... zeker nu we vanaf morgen of overmorgen weer de bergen ingaan...)  Na een 40-tal km nemen we afscheid van Lucho (en dochter Angelica) (zie foto) (die rechtsomkeer richting Trujillo maken).   De volgende 27kms zijn voor mij dan een beetje pijnlijk en (zeker met die tegenwind) moet ik 2x een korte pauze inlassen.   Hopelijk zal het de volgende dagen meevallen...   We komen rond 17u45 aan in Chao.  (Hier in Peru is het langer licht (+/-18u45) (=niet zoals in Equador waar het om 18u al donker was) en dat is wel goed, want dat geeft ons wat meer tijd om te fietsen én om een kampeerplaats te vinden en hebben we nog de tijd om in daglicht te koken, enz...  We hebben ondertussen toch al zo'n 1600kms afgereden (niet in rechte lijn naar beneden), maar zijn dus toch al een stuk van de evenaar verwijderd.)  Aan de ingang van het dorp staat een politie-wagen en die houdt ons tegen en beveelt ons bijna om een hostal in Chao te nemen want 'In el noche es peligroso...'  Hier ook al?

(13/11/07 ->15/11/07)      Trujillo  (3)  

(Enzo)

Repos !

Lorsque je rentre dans mes vêtements, j’imagine avoir déjà perdu une douzaine de kilos. Bref, encore un petit effort et j’aurai retrouvé ma ligne d’il y’a vingt ans. Corinne elle, me semble-t-il, a pris quelques rondeurs avec cette semaine sans vélo, voilà qui est rassurant.

Quatre journées de repos durant lesquelles nous prenons enfin le temps pour faire le point sur ces 30 premiers jours à pédaler sans presque aucune interruption.

C’est vraiment la première fois que nos discussions portent sur autre chose que : « Que va-t-on manger ce soir, où dormir, quel chemin prendre, sommes-nous en sécurité ici, combien nous reste-t-il d’eau, combien d’essence, combien d’argent… ? »

Bon, pour moi, assez de repos. Ce soir un petit décrassage des vélos avec Lucho (qui se terminera à 6h du matin) et demain on reprend la route.

(Corinne)

Al bij al waren het best wel vermoeiende dagen en was ik wel heel moe (en hongerig) wanneer we zondag-laat terug in Trujillo aankwamen.  (We hadden speciaal niet het mini-busje teruggenomen omdat dat 'overvol' zat en hadden een lijn-bus Chiclayo-Trujillo (=2 à 3uur) genomen, maar deze zat al even vol (kinderen zaten bijna op mijn schoot) en was eigenlijk al even vermoeiend).   Ons eerste idee was om maandag (dadelijk na de koersen) door te reizen, maar besloten dan toch maar een extra rustdagje in te lassen, dat uiteindelijk in 3 extra dagen uitmondde...  Maandag zijn we bij Lucho gaan eten (waarbij Aracelli (z'n vriendin) speciaal een groenteschotel gemaakt had, omdat Lucho haar waarschijnlijk gezegd had dat ik wat moeilijkheden met het eten hier had) en de volgende dag hebben we ook bij hun thuis gegeten, maar dan hebben wij gekookt (voor Lucho, zijn vriendin Arecelli, hun 13jarige dochter Angela en 1jarig zoonte Lance (genaamd naar Lance Armstrong =7x Tour de France-winnaar op een rij =een god voor hem).   Lucho toont ons o.a de video's van programma's mbt de 'casa des ciclistas' (interviews, andere reizigers, enz), maar ook van een programma van de Franse televisie, waar men een kort verslag maakt van z'n grote avontuur in Frankrijk.  Een 30-tal Fransen (cyclo-toeristen die zoals wij in zijn casa gelogeerd hebben) hebben ervoor gezorgd dat zijn droom (=de 'Tour de France' van dichtbij meemaken) werkelijkheid kon worden, en hebben samengelegd voor vliegtuigticket en visa (wat voor latijns-amerikanen niet gemakkelijk verkrijgbaar is) en onderdak tijdens de Tour.   Dat was zeer ontroerend en Enzo en ik waren al aan het denken iets soortgelijk te doen, met de eventuele belgen die bij hem gelogeerd hebben en ook via Lora (zus van Enzo, UCI).  We zullen zien wat we kunnen doen.

Morgen MOETEN we vertrekken !   Na zo'n weekje wordt je wel een beetje lui en het zal morgen een beetje moeilijk zijn om terug te fietsen (na 1week).  Maar, hoewel het hier zeer gastvrij is, moeten we morgen de tassen inpakken en terug de fiets op, want wanneer we hier de 1ste dag aankwamen hadden we net onze 2à3dagen achterstand (op onze planning) opnieuw ingehaald, maar nu hebben we 1week achterstand !  En ik wil toch wel op het einde van deze reis Chili en Argentinië (Patagonië) bereiken, waar ik een beetje een idyllisch beeld van heb en dus naar uitkijk. 

(10/11/07 ->12/11/07)      Trujillo  (2)   (Koers)

(Enzo)

Que de choses à raconter, que d’émotions pour moi qui vais vivre le rêve de ma vie : participer à une course cycliste pour professionnels.

Mais avant tout, il faut que je vous parle de Lucho.
Ce garçon de 42 ans est hors norme ! Une vraie bombe que je surnomme « Speedy Lucho ». Lorsque vous pensez qu’il est là, il a disparu et lorsque vous ne l’attendez pas, il apparaît pour parfois s’éclipser 10 minutes plus tard. Mais qu’est-ce qui fait courir Lucho ?

Passionné de vélo, il est à la fois coureur cycliste, mécanicien et bien sûr le guide de tous les ces cyclorandonneurs qui font une halte à sa « Casa de ciclistas ».

Bien que catholique, Lucho n’a qu’un seul Dieu : Lance Amstrong. C’est d’ailleurs le prénom qu’il a choisi pour son fils (Lance, pas Amstrong). Lorsqu’il croise un ami dans la rue, c’est toujours pour parler cyclisme. Et des amis dans cette ville de plus de 600 000 habitants, il en possède des tonnes. C’est étonnant de le voir saluer tant de monde même dans les quartiers les plus éloignés de sa casa. Moi, lorsque je me promène dans Bruxelles, je suis déjà content lorsque je croise une seule de mes connaissances.

Ici, c’est un peu le magicien de la mécanique. Il passe sa vie à démonter et remonter des vélos. Et il ne s’arrête jamais. Je l’ai même surpris une nuit (il devait être 4 heures) endormi sur une roue dont il avait commencé le dévoilage.

Touché par cette histoire, Jean-Marie Leblanc (le directeur du TDF à cette époque) lui a offert un « PASS VIP » afin qu’il puisse vivre son rêve à l’intérieur même du village TDF. Il a ainsi pu approcher et parler avec ses idoles. Et quelle émotion lorsqu’il a rencontré Lance qui lui a permis de prendre en main son vélo !

Qui sait, peut-être qu’un jour une nouvelle chaîne de solidarité prendra forme pour qu’il puisse répéter ce rêve. Nous allons y penser à notre retour en Belgique.

En attendant, c’est Lucho qui va m’offrir mon rêve.

A l'âge de 15 ans, je voulais devenir coureur cycliste professionnel. Malheureusement, ayant raté mon année scolaire, mon père refusa que je prenne ma licence. Le temps passa et m’éloigna peu à peu du vélo, m’orientant vers d’autres sports, et lorsque l’âge bête me rattrapa, ce sont les sorties et les filles qui me firent définitivement tourner cette page.

Ce soir-là, on parle d’un peu de tout et beaucoup de ma soeur Lora qui est à la fois journaliste-interprète sportive et commissaire internationale de l’UCI. Le virus de la compétition était toujours là, bien caché derrière mes 41 ans et Lucho l’ayant décelé, me proposa de préparer un vélo de course afin que je puisse participer à une vraie course professionnelle. Je n’y croyais pas. Mais ici c’est le Pérou et les règles de l’UCI sont encore très peu appliquées, voir même parfois inventées (je vous en parlerai plus tard).

Me voici donc prêt à participer à deux journées de course... sans licence !

Vendredi 9/11/07
Ce matin, un minibus conduit par le président de la fédération péruvienne s’arrête chez Lucho. A l’intérieur, entassés les uns sur les autres pas moins d’une dizaine de coureurs et leurs épouses provenant tous de Lima. Lorsque je les vois sortir, cela me fait penser au Guiness-book et au record consistant à entasser le maximum de gens dans une voiture. Je comprends vite que le monde du cyclisme au Pérou a besoin d’un fameux coup de pouce pour pouvoir évoluer. Ils sont tous pauvres, possèdent des vélos bricolés, mais ont tous une âme de professionnels.

Nous voici donc parti ce matin en direction de Chiclayo pour un « petit décrassage » de plus de 100 km. Il faut dire que la compétition commence demain et qu’après avoir passé plus de 9 heures entassés dans le minibus, ils ont tous besoin de se dégourdir les jambes (heu... moi pas de trop). Corinne et les épouses nous suivent jusqu’à Pascamayao où nous remontons tous dans le bus (cela fait 3 de plus et là, aucun mouvement n’est autorisé). Nous passons la nuit dans un motel (entendez ici hôtel de passe) qui accueille occasionnellement les cyclistes gratuitement.

Samedi 10/11/07 Le grand jour.

Direction Picsi (10 km de Chiclayo) ville de départ et d’arrivée des trois courses auxquelles je vais participer durant ces deux jours.

Ici, il n’y a pas de star, tout le monde est logé à la même enseigne. Petit déjeuné pour tous les coureurs dans un immense réfectoire ne comportant quasiment que des chaises : deux oeufs durs et deux petits pains accompagnés d’une boisson imbuvable (eux ils adorent). Passage à la signature afin de recevoir mon dossart. On ne me demande pas ma licence (celle que je n’ai jamais eue), il va se soi que si je m’inscris c’est que j’en possède une.

La course en ligne de ce samedi est un parcours d’un peu plus de 70 km. Question sécurité une voiture ouvreuse et des signaleurs postés tous les 5km juste là pour vous indiquer la direction, mais personnes aux autres croisements pour arrêter les voitures.

Pour moi, ce que j’avais présenti va vite se réaliser. Dès le départ, ils sont parti comme des fous pour un long sprint de 1 km. A 41 ans, je n’ai plus beaucoup d’explosivité et je me retrouve très vite distancé d’une dizaine de mètres avec un vent très violent de face. Je ne parviendrai jamais à boucher ce trou et je vais courir derrière ce peloton pendant plus de 20 km. Je rattrape bien petit à petit quelques coureurs distancés, mais peine perdue, je préfère abandonner d’autant plus qu’après le passage du peloton, la sécurité = nada !

Je ne suis pas déçu. Bien au contraire, je suis même aux anges. J’ai enfin pu voir ce qu’était le vrai rythme d’une course pro. Dur-dur ! Lucho, quant à lui, terminera la course très prêt des hommes de tête.

Allé courage Enzo, demain deux autres courses t’attendent.

Dimanche 11/11/07
Même cérémonial que la veille, mais je vais aujourd’hui participer à une course pour « Master » (40 ans et plus). Un critérium sur circuit local, ce sera un peu plus chouette pour Corinne qui pourra enfin voir quelque chose de la course.

Et c’est reparti comme hier pour un sprint de 1 km, mais aujourd’hui je décide de mordre sur ma chique quelques tours pour finalement rejoindre les hommes de tête à deux tour de l’arrivée. Euphorique mais surestimant mes réserves, je décide même d’attaquer. En vain, lors du sprint final remporté par Lucho, distancé, je serai heureux de terminé à la quatrième place.

Deux heures de repos et je décide ensuite de malgrè tout prendre part à la course pour élite. Je n’aurais fait que deux tours au sein du peloton avant d’être à nouveau distancé, mais quel plaisir de passé dans la foule vous acclamant !

Et puis après ce fut les honneurs de la télévision locale qui nous interviewa afin que nous racontions notre périple en Amérique du Sud. J’ai même reçu deux médailles honorifiques tout en ayant le privilège de remercier le peuple péruvien pour son accueil.

Merci Lucho pour ce cadeau qui restera pour toujours l’un des plus grand moment de ma vie.

Un petit mot sur le cyclisme au Pérou

Ici, tout se déroule dans une ambiance bon enfant. Le Pérou possède de bons coureurs, mais tout reste à faire pour qu’il devienne une nation reconnue internationalement.

Les coureurs ont un esprit professionnel, mais aucun moyen, n’est mis à leurs dispositions pour les aider. Pas d’entraîneur et donc pas de programme; pas de matériel, seuls quelques rares coureur un peu fortunés possèdent un vélo de course digne de ce nom. Quant aux règlements de l’UCI, ils sont quasiment inconnus. Pour exemple, lors de la course de dimanche, un coureur se trouvant dans le groupe de tête a subi une crevaison. Il a calmement attendu le tour suivant pour reprendre sa place dans le groupe et finir à la troisième position. Il a demandé aux organisateurs pour avoir « una vuelta de gracia ». Vu que les organisateurs sont moins au courant des règlements UCI que les coureurs, ils le lui ont accordé. Du jamais vu !

Et pour terminer, il faut savoir que le cliché « vélo = sport de tapettes » est encore assez répandu ici.

Dans ces conditions, le président de la fédération avec qui j’ai pu longuement m’entretenir, à encore beaucoup de pain sur la planche. C’est un homme rempli d’ambitions et totalement dévoué à son sport mais qui manque cruellement de moyens. Qui sait, si un jour un grand champion s’illustre à l’étranger, peut-être les choses évolueront-elles rapidement.

(Corinne)

Lucho heeft en koersfiets voor Enzo in mekaar gestoken en vrijdag-middag vertrekken we dan richting Chiclayo. De president van de peruviaanse wielerfederatie pikt ons met een wielerbusje op (=helemaal vanuit Lima gereden) met een 10-tal wielrenners van Lima. Enzo, Lucho en die wielrenners leggen de eerste 100 kms (als training) met de fiets af. (Enzo kan, tussen die 'professionelen', wel goed volgen).

Zaterdag is er een tour (voor de 'eliten' zoals dat heet) van 70kms. Zo elitair is het allemaal niet :  de wielrenners moeten zelf zeer veel moeite doen om aan een koers te kunnen deelnemen (zoals bvb 12uur in een minibusje vanuit Lima komen, waar amper plaats voor de benen is, het toegediende voedsel bestaat uit rijst en hardgekookte eieren,...). Het parcour is 'nergens' afgebakend en de koers vindt plaats doorheen alle vuilnis en tussen alle camions, autos en tuctucs (=zeer gevaarlijk !!!)   Enzo had zich bij deze koers vergist, want er waren eigenlijk 2groepen (de koersfietsen en de mountain-bikes) en Enzo volgde de verkeerde groep (=mountainbikes, die zelfde parcour aflegden).  Maar het was ook helemaal niet duidelijk (met gezamelijke start enz) en ook ik begreep het pas nadien (en ik denk niet dat dat kwam omdat we nog niet zo goed in Spaans zijn, maar gewoon omdat de organisatie allemaal een beetje chaotisch is). Enzo zat dus niet in het koersfiets-peleton en na een 15 à 20-tal kms gaf hij dan maar op.

Zondag was het iets geanimeerder en leek iets georganiseerder (alhoewel...) Nu betrof het een circuit van 1.5kms dat eerst door de 'masters' (=ouder dan 40jaar) gereden werd (11 toeren), daarna door de mountainbikers (30 toeren) en dan door de 'elite'-koersfietsen (ook 30 toeren). Enzo neemt eerst deel aan de masters-koers (hij is tenslotte 42jaar), maar ook daar stoot hij weer op een misverstand en dacht dat er 10 toeren waren, waarbij hij het in de 10de toer op een sprint zet en na aankomstlijn afremt, maar dan roept men 'Nog een toer !!!'  en hij (ontgoocheld) de 11de (uit de lucht gevallen) toer toch maar (zonder verdere motivatie) uitrijd...   Dan neemt hij ook deel aan de koersfietsen-koers, die dadelijk met een spurt begint en zodoende zit hij niet in het kop-peleton (omdat hij naar eigen zeggen een 'diesel' is en dergelijke snelle start niet apprecieerd) en geeft dan na 2 toeren op...

Niet zeer vruchtvol wat resultaten betreft (hoewel hij toch 2 medailles en veel applaus gekregen heeft), maar anderzijds wel een interessante opportuniteit om te zien hoe (professionele?) wielerkoersen hier in Peru georganiseerd worden, vooral omdat Enzo's zus voor de UCI (=internationale organisatie voor cyclisme) werkt en 1 van haar taken o.a is om de cyclisme in latijns-amerika (en elders in de wereld?) te promoten, en dan denk ik dat er nog veel werk aan de winkel is.   Spijtig voor de enkele toch wel zeer gemotiveerde jonge renners.    Er is hier uiteraard minder geld beschikbaar dan bij ons (?), maar het zou desondanks toch allemaal wat beter kunnen.   O.a. worden ook de internationale regels van cyclisme helemaal overtreden, zoals bvb de anecdote van een renner die in de laatste (elite-circuit-koers) pech (=platte band?) krijgt en dan (na vervanging) de koers gewoon hervat en (als 3de) beëindigd, waarbij hij dus een toer minder dan de anderen gereden heeft, maar toch als 3de overwinnaar is (???)   Eigenlijk was de 4de de welverdiende 3de, maar hier (=bizar en oneerlijk) niet...

Voor verdere details verwijs ik naar Enzo z'n uitleg (die er meer van kent dan ik).  Ik was uiteindelijk maar (passieve) toeschouwster (=stond in voor de foto's en video)... en als Tom Boonen niet meerijdt, dan interesseert het me minder... (haha...)

(08/11/07 ->09/11/07)      Trujillo  (1)

(Enzo)

Petit tour à Chan-Chan, site archéologique pré-Incas et à Huanchaco histoire de voir l’océan Pacifique ne fut-ce qu’une fois durant notre voyage et nous voici terminant la soirée devant quelques cerveza en échangeant nos vues européennes sur le Danemark et la Belgique. Ca va BHV ?

(Corinne)

Enzo en Lucho worden al snel beste maatjes want zijn beiden gepassionneerd door wielrennen.  Normaal gingen we maar 2 dagen in Trujillo in de 'Casa des ciclistas' blijven om vrijdag 10/11 verder te reizen, maar Lucho zegt dat er net dit weekend een (professionele?) wielerkoers georganiseerd wordt, ergens rond Chiclayo (de stad waar we net vandaan komen) en hij stelt voor dat Enzo (zonder licentie?) ook deelneemt.  Enzo ziet dat zeker zitten want hij wou vroeger altijd al wielrenner zijn en hij heeft nog nooit aan een koers deelgenomen !   Mij intereseert het niet zo (wielerkoersen) en het was niet ons plan zolang hier te blijven, maar het doet hem zo'n plezier, dus blijven we.  

We hebben dus eerst 2 dagen om uit te rusten, ons te verzorgen, kleren te wassen, de fietsen een was- en controle-beurt te geven, te internetten, Trujillo (en omstreken) te bezoeken,...  Er logeert gelijktijdig met ons ook een Deens-cyclotoeristen-koppel (van 62 jaar !) die net als wij ook latijns-amerika met de fiets doorkruisen.  Ze zijn erg modern en jong van hart (voor hun leeftijd), net met pensioen en een dergelijke reis is ideaal om de eerste 'leegte' van pensioen op te vangen.  Maar ze hebben in verleden al meerdere fietsreizen achter de rug.   Ze hebben tot nu toe +/- zelfde route achter de rug (en zij zijn wel met de fiets door de 'gevaarlijke' woestijn van Paijan gegaan).   We trekken wat met hun op en bezoeken o.a. de kust (met de vissers) en een archeologische site (Chan-Chan) waar meer dan 1700jaar geleden een civilisatie (van meer dan 100000bewoners) geleefd heeft.