02/12/2007

Parc Huascaran - Huallanca

(26/11/07)     Parc Huascaran - Huallanca    (38km)

(Enzo)

4200 m Réveil à 6h30.
On nous avait dit que malgré son poids léger notre tente était une quatre saisons. Au vu du givre qui la recouvrait ce matin, nous en sommes maintenant persuadés. Même pas eu froid ! Nous attendons les premiers rayons de soleil afin que celle-ci se dégivre et nous voici repartit pour une deuxième journée d’ascension.

IMG_8740
 

C’est dur, c’est même très dur, mais quelle récompense d’arriver au sommet (4800 m) d’où nous pouvons enfin observer le joyaux des Andes considérés par beaucoup comme le plus beau sommet au monde : l’Alpamayo.

 IMG_8817

Mais la joie est de courte durée. Nous entrons dans un orage de grêle qui nous paralyse pratiquement. Quoi qu’ìl en soit, nous devons avancer et rejoindre au plus vite la vallée.

A la sortie du Parc, il n`y a ni garde ni barrière. Juste de la grêle persistante qui ne nous laisse pas le temps de nous apercevoir que nous avons probablement emprunté un chemin « hors carte » durant les 10 derniers km. Nous nous croyons donc 10 km plus au nord que le point de sortie du Parc. Ainsi, nous bifurquons vers la vallée de droite au lieu de redescendre vers celle de gauche.

Une erreur de 10 km que je n’oublierai JAMAIS !!!

Après 3 km de descente, à la sortie d’un virage, une petite ferme. Et qui dit ferme en montagne, dit chiens.

IMG_8827A mon passage, quatre énormes chiens se lancent à ma poursuite. Comme à mon habitude, je commence à ralentir car c’est la vitesse qui excite ces enculés de chiens.
Trop tard, trop vite, pas le temps de m’arrêter et je sens que mon vélo commence à partir dans tous les sens, Ils ont réussi à mordre et à s’accrocher à mes sacoches. Je fais toujours le maximum pour ralentir et rester en équilibre jusqu’à ce que.... GNAP ! Un de ces putains de merde de bâtards me mord le mollet. Là c’est vraiment trop tard, je chute assez gravement et m’attends à être dévoré tout cru.
J’ai peur. J’exhorte la fermière qui regarde la scène paisiblement d’intervenir.
Un simple jet de bâton les éloigne. Je reste couché quelques instants en lui gueulant que Corinne arrive derrière moi. Mi Amiga ciclista llega... Mi Amiga !!!

Ouf, elle réagit et attache deux de ses chiens.
Lorsque Corinne arrive, je suis relevé, pas besoin de lui expliquer, elle a compris.

Le reste se passe très rapidement. Nous arrêtons un routier (les routiers sont sympas) qui nous conduit au village le plus proche. On me soigne comme on peut et, miracle, ils sont en possession d’un vaccin contre la rage.

Le soir, nous reprenons un bus afin de nous remettre sur le bon chemin. Vous nous excuserez, mais vu mon état, nous allons poursuivre les trois prochains jours en bus.

Et maman, pas de panique, dans trois jours je serai sur pied !

En attendant c’est promis, mais prochaines vacances je les passe en Chine afin de me taper un bon steak de chien. Na !


(Corinne)

Zoals gisteren reeds vermeld zweten we ons te pletter binnen in de tent, maar wanneer we de tent uitstappen zien we dat het eigenlijk goed gevroren heeft afgelopen nacht... (toch nogal een uitvinding zo'n tent).  Gelukkig staat onze tent zo opgeslaan dat de zon er recht op schijnt en kunnen we in het, toch wel warme zonlicht, ontbijten en de tent eerst een beetje laten opdrogen alvorens deze op te plooien.  

IMG_8761
 

Vandaag gaat het opnieuw hoger en hoger.   Het blijft altijd heel progressief (nooit meer dan 5%) maar al snel speelt de hoogte alweer zijn parten.   De bochten zijn hier niet zoals in Equador (waar je meestal maar een kort stukje zag voor de volgende bocht)  maar hier zie je na de bocht dat je opnieuw minstens een 4tal kms te klimmen hebt voor de volgende bocht.   Ik ben het klimmen beu en zou graag terug dalen (want voel de hoofdpijn weeral opkomen en wil weer meer energie).  Vandaag zien we wel (echte vrije !) lama's. 

IMG_8777
 

(Zoals ik al eerder meldde, deze beesten horen in een altitude van boven de 4500m).   Dat maakt wel een gans ander geluid dan ik mij kon voorstellen.  Mits dat +/- tussen een schaap en een kameel uitziet beeld je een bijhorend geluid in, maar dat bleek helemaal anders (door mij nog nooit eerder gehoord) te zijn.   Ook Enzo was verbaast van hun 'geluidsproductie' =een beetje zoals een ezel, maar dan eleganter/mooier.   Hoewel het hier toch vrij koud is zijn ook hier vele kleine gekleurde vogeltjes.    De langverwachte bergaf komt er maar niet en op de koop toe wordt de hemel in de vroege namiddag heel donker vergezeld van zeer zware donderslagen.   In zo'n grootse natuur klinkt dat des te impressionanter.   (Enzo heeft het helemaal niet met onweer en voelt zich er niet erg gerust bij).   De compensatie van onze beklimming laat zich uiteindelijk zien :  aan onze linkerkant zien we in de verte 'de mooiste berg van de wereld'  (=de Alpamayo) die de vorm van een diamant heeft...  

IMG_8819
 

En ja, ze is werkelijk heel mooi !  Ik vergeet er even de koude van (= ik heb ondertussen al 3 truien aan + 1 trui rond mijn nek als sjaal) en Enzo vergeet even de donderslagen...   Oooh, moooi....   en blijven zo kijken... tot het plots begint te hagelen...(ik denk dat we nu toch +/- alle mogelijke condities (buiten een sneeuwstorm misschien) hebben doorgemaakt)   =Snel maken dat we uit het park geraken... (we zijn eigenlijk een beetje de weg kwijt denk ik...)   Het hagelt harder en harder...(=het doet echt pijn in het gezicht en ik kan mijn ogen bijna niet openhouden)  maar het gaat ook plots ietsjes bergaf...  We spurten naar beneden...  Ik wil uit de hoge altitude, uit de hagel, uit het park,... maar van geen enkel weet ik hoelang dit zal duren (het zijn hier allemaal zo'n grote afstanden).... =dus doortrappen....  Eindelijk bereiken we het laatste (=uitgang park), maar het hagelt nog altijd even hard... Ik was (weeral) niet al te slim geweest, want had mijn regenjas niet aangetrokken... In het begin denk je dat hagel niet nat maakt, maar uiteindelijk smelt dat en dan wordt je wel behoorlijk nat, maar ik was zo begaan om zo snel mogelijk naar beneden en uit die storm te geraken dat ik niet de moeite heb genomen om te stoppen om mijn regenjas (die ook wind-stop is) uit te halen.   Uit het park is het een asfalt-weg.   Links hagelt het nog harder, en rechts lijken de zonnestralen de hagel te verdampen, en we kiezen beiden (zonder verder na te denken) voor rechts (wat achteraf de verkeerde weg bleek te zijn...)  (=er zijn ook zo weinig (of geen) wegwijzers hier... je moet het allemaal maar 'weten' : het kleine compasje dat we bijhebben, heeft eigenlijk al goed dienst bewezen...)   Dus, wij richting rechts, richting zonnestralen... Na enkele 100m gaat het zelfs vrij stijl in haarspeldbochten bergaf...  Ik verga van de koude, want ben intussen dus wel nat en door de snelheid zonder wind-stop bevries ik zowat in de bergaf... Enzo gaat in bergaf op asfalt altijd veel sneller dan ik.   Ik zie hem dan ook altijd 2 curves verder.    Op een gegeven moment zie ik dat 4 grote honden hard op hem blaffen.... Ik kijk niet verder want we zijn al zo vaak met honden geconfronteerd geweest en zovizo is Enzo er zelf niet echt bang voor.  Maar ik zag wel dat het 4 'grote' en 'stoute' honden waren.   Ik ben er zelf wel bang voor en zie er al tegenop om er als tweede door te moeten, maar er is geen keus, ik zal er wel door 'moeten'.    Ik kijk al achter mij om te zien of er toevallig geen camion naar beneden komt, die me zou kunnen beschutten, maar er is er geen...  Na 1 volgende bocht hoor ik de honden nog steeds blaffen.  Dat is vreemd.  Normaal zouden ze maar opnieuw moeten beginnen wanneer ik voorbij kom, maar het geblaf blijft aanhouden en wanneer ik +/- op een 200m van de honden verwijderd ben, zie ik de fiets van Enzo op de grond liggen, Enzo zelf half liggend, half rechtop, grote bewegingen met z'n armen naar mij makend en roepend 'Pas op, pas op !  Honden !...'   Een indiaanse vrouw (=het waren haar honden) met grote houten stok heeft de honden ondertussen kunnen bedaren en ze vallen mij dus niet meer aan.   Ze waren met z'n vieren rond Enzo gevlogen, in z'n sacochen gebeten (waardoor hij evenwicht verloor) en dan in z'n linker-been gebeten, waardoor hij dan op z'n rechterkant (met toch een aanzienlijke snelheid, mits het bergaf was) gevallen is...   Ik heb de medicijnen-tas in mijn sacochen steken en Enzo vraagt onmiddelijk de alcohol om te ontsmetten.   Ik heb het echter zo koud dat ik amper mijn handen kan bewegen en Enzo zegt dat ik geen goede EHBOer ben, maar ik kon echt niet sneller.    Enzo is uiteraard een beetje in paniek, uiteraard door die stoute honden, de beet, de val, maar ook omdat hij nooit een vaccin tegen hondsdolheid genomen heeft.   We moeten dus zo snel mogelijk naar het eerstvolgende dorp geraken om een tegen-remedie (hoewel de honden in kwestie mijn inziens geen hondsdolheid hadden, want anders had die vrouw die niet zomaar kunnen bedaren en er waren verder ook geen tekens van hondsdolheid, zoals lopend speeksel, dolle ogen, enz), maar gezondheid gaat voor alles en Enzo moet idd best zo snel mogelijk naar een dokter.     We liften en de eerste vrachtwagen, die ook onze fietsen kan meenemen, laad ons op en voert ons naar het eerstvolgende dorpje waar Enzo verzorging zou kunnen krijgen.   Aan de uitleg van de chauffeur merken we ook pas dat we in de verkeerde richting gereden waren toen we uit het park kwamen (en dat we eigenlijk aan het 'terug'rijden waren).   Maar dat doet er nu niet meer toe, want we gaan de terugweg toch niet per fiets doen.  Het zal nu effen de komende dagen met de bus worden...   De vrachtwagenchauffeur is echt heel medelevend en helpt ons om het gezondheidscentrum te vinden en zet ons voor de deur af en laadt onze fietsen terug uit z'n camion.   De dokter (die er mijn inziens helemaal niet als een dokter uitziet =nogal jong, met wollen muts en op een lolly zuigend) blijkt Enzo toch goed te verzorgen (verschillende ontsmettingsmiddelen) en een spuitje in de bil tegen hondsdolheid (hoewel we de volgende dag van iemand anders te horen krijgen dat tegen hondsdolheid 7 verschillende spuiten nodig zijn...)   (De 'dokter' zei ook dat het met honden idd beter is zoals ik in het begin (maar nu niet meer) deed =remmen en van de fiets afstappen en wandelend voorbijgaan, hoe hard ze ook blaffen...) Soit, Enzo lijkt iets geruster nu na deze 'behandeling'.    Er is geen hostal of andere plek om te slapen in dit dorp.   We besluiten de bus tot La Union te nemen (daar moesten we vandaag normaal aangekomen zijn, indien we die achterstand opgelopen zouden hebben in het park).   Er is geen directe bus.  Alleen een bus naar Huallanca (=een andere Huallanca, want we hadden na Canyon del Pato ook al in een ander Huallanca-dorp overnacht) en daar zouden we dan een ander minibusje naar La Union kunnen nemen.   We moeten weer naar de asfaltweg wat een beetje bergop in aarde is en Enzo strompeld met z'n fiets aan de hand (=hij kan zijn fiets voorlopig niet berijden en hij zegt ook dat hij nu een grote schrik van honden heeft opgelopen).   Precies als we de asfaltweg bereiken komt de bus voorbij (als dat geen timing is, een paar seconden later en we hadden we hem gemist...)   Fietsen met een koord op het dak gebonden en de bus op die de bergaf die we daarnet gemaakt hadden weer helemaal omhoog gaat (we passeren daarbij ook het boerderijtje met de honden).   Na de bergop gaat het alleen maar bergaf en nog bergaf... Wel meer dan 30km bergaf tot Huallanca.  (Dat is wel rot, voor een keer dat het zolang bergaf was...)  Indien we niet de verkeerde weg hadden genomen was 1) Enzo niet gebeten geweest en 2) hadden we zeker Huallanca bereikt, mits het alleen maar bergaf was.   Dat deprimeerd ons alletwee een beetje.   Het is al donker wanneer we Huallanca bereiken (en we zijn alweer op +/- 3500m gedaald).  Het heeft wel iets zo'n bergdorpje in het donker (=alle lichtjes, dat is dan wel het voordeel om eens met de bus in het donker ergens aan te komen =is eens iets anders).    Het dorp is heel geanimeerd en de bus stop in de 'hoofd'straat waar het krioelt van de volwassenen, kinderen, kraampjes, minibusjes,...  maar er is heel weinig licht (bijna geen lantarnen) en daardoor is het allemaal nogal chaotisch (fietsen van dak halen, alle bagages bijeenkrijgen (Enzo 6 stuks, ik 5 stuks) en de vele nieuwsgierige mensen een beetje op afstand houden (want ik denk dat in dit dorp zelden of nooit een gringo-toerist langskomt) tot we weer alle bagage op de fietsen hebben en dus ook wat meer controle over de zaken hebben.   Enzo is moe en we besluiten vandaag niet meer naar La Union te gaan en hier te overnachten.    

22:00 Écrit par Corinne et Enzo dans 2 - Carnet de route Pérou | Lien permanent | Commentaires (0) | Tags : perou, velo, parc huascaran, la union |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.