03/12/2007

Huallanca, La Union, Huanuco

(27/11/07)     Huallanca - La Union   

(Enzo)

Pas grand-chose à raconter si ce n'est que nous avons dû effectuer les 200 derniers km en bus pour nous rendre à Hanuco afin de m'y reposer une journée supplémentaire.

Beurk... je ne voudrais pas être à la place de tous ces touristes qui voyagent en bus et qui ont l'impression d'avoir découvert un pays. Vive le vélo... enfin, dès que je serai capable de remonter dessus !

Le comble, c'est que ces 200 km n'étaient quasiment que de la descente. De quoi vraiment faire râler Corinne qui attendait cela avec tant d'impatience...

(Corinne)

Ook daar in Huallanca (dat toch nog op een zekere hoogte is) is het 's avonds en 's morgens redelijk koud.   Ik ben 's morgens vroeger wakker dan Enzo (die ik wat laat slapen en bekomen) en profiteer zelf van de warme douche en studeer dan een beetje met mooi uitzicht op het dorpje in de bergen.   De lucht is heel 'cru' en mijn handen hebben het al snel koud (alsook mijn hoofd want had mijn haar gewassen).   Mijn hoofdpijn en stijve nek blijkt nu helemaal weg te zijn.   Wanneer Enzo een uurtje nadien wakker wordt wil hij al snel naar la Union en verder met de bus naar Huanuco vertrekken, want (en hij heeft gelijk) misschien is er maar 1 mogelijke bus per dag enz...   Men kan alleen per minibusje naar La Union.  We staan om 11u aan de 'halte' en het eerstvolgende busje vertrekt pas om 12u30.   We hebben dus de tijd.   Weer de fietsen op het dak van het minibusje gebonden, met alle bagage erbovenop + nog eens alle bagage van de andere passagiers.   Het beloofd ook slechte stenenweg te zijn.   Enzo ziet dat allemaal niet goed zitten voor de fietsen en denkt dat die erg van dergelijke busritten afzien.   (Er is idd wel altijd iets gekrast of gedeukt als we ze terugkrijgen...)   Het busje zit proppevol.   Het duurt bijna 2u om een tochtje van een kleine 20km te maken...   Het is wel een beetje een avontuur met zo'n busje reizen, maar zou toch niet zo'n ganse reis per bus willen maken, want uiteindelijk is dat ook heel vermoeiend.   De salsa-muziek staat weer loei-hard (om hoofdpijn van te krijgen).   Ik zit helemaal achteraan en het hobbelt heel erg in dat kleine busje op de slechte stenenweg (ik bots met mijn hoofd en knieen meerdere keren tegen ofwel de ruit, ofwel tegen de zetel voor mij).   Enzo al evenzo en heeft (met zijn reeds gehavende lichaam) overal pijn...   Plots is er een harde knal (aan het wiel vlak onder mij) en het busje is vol met rook... Iedereen moet uitstappen... ik als laatste omdat ik achteraan zit (=ben er niet zo gerust in...)   Blijkbaar denken ze het rap te repareren, want ze laten de motor gewoon verder draaien terwijl ze met 3 onder het busje liggen de te kijken en dan met een soort krik iets dat tegen het wiel botste verwijderen...(?)    Na 20minuten mag iedereen weer in het busje en gaan we verder...   Het ergste van al is dat het opnieuw alleen maar bergaf gaat...  We hebben zo hoog geklommen en we doen nu alle bergaf per bus.   't Is gewoon niet eerlijk.    In La Union aangekomen weer hetzelfde (bagage rassembleren) inlichten voor bus naar Huanuco.   Er is er geen meer vandaag, alleen om 7u 's morgens (de volgende dag dus).   We moeten hier dus overnachten.   Enzo koopt reeds de tickets (er is een ticketten-systeem en al hier !) en in een mum staan er weer een 30tal mensen en kinderen rond ons die alle bagage betasten... Ik ben nu minder bang dat ze iets zouden stelen : we zijn het nu al gewoon + ze weten waarschijnlijk niet hoe ze de bagage zouden moeten verwijderen + zouden dat waarschijnlijk toch niet durven doen met anderen erbij + we zijn hier in de bergen/platteland (het is vooral in de steden en aan de kust dat je diefstal moet vrezen), maar we letten toch altijd een beetje op en houden de vele handen toch wat in de gaten.    Wat ik ook altijd bizr vindt zijn al de kinderen.  't Is toch weekdag.  Moeten die niet op een school zijn ofzo?   Ook vindt ik dat vele mensen hier precies helemaal niet werken... maar er gewoon maar wat 'bijzitten' en alle tijd blijken te hebben om met ons te praten...  Hoewel Enzo normaal graag praat is hij vandaag doodop en gaat al om 17u slapen.   Ik volg niet veel later en ga ook al om 19u slapen.

 

(28/11/07)     La Union - Huanuco   

(Corinne)

Er valt over een bus-reis eigenlijk niet zoveel te vertellen.   Deze keer is het een echte 'car', want (voor een reisje van maar 120km) zal het meer dan 6uur duren !!!   We zijn al vroeg aan de halte 6u30 om de fietsen weer op het dak te binden.   Enzo vreest weer voor de fietsen door vele schokken die ze weer zullen verduren.   De weg is weer zeer slecht (vandaar de lange rit) maar weeral gaat het alleen maar naar beneden.... (In Huanuco aangekomen zijn we onder de 2000m.... Van 4800m tot onder 2000m !!!   Dat betekend dat wanneer we eerstvolgende keer, na nog een extra verlof- en recuperatiedag voor Enzo, opnieuw de fietsen opgaan het alleen maar 'terug naar boven' kan gaan...)   De rit is anders wel heel mooi, maar soms is het met de car nog griezeliger dan met de fiets met die ravijnen, bvb. als deze meerdere keren naar voor en achter moet gaan om de haarspeldbocht te kunnen nemen, of wanneer er een tegenligger is... Des te meer hebben we spijt dat we die niet met de fiets hebben afgelegt, waarbij je alles toch veel beter ziet en intenser beleefd.   We passeren mooie landschappen, vele kleine dorpjes, die we nu vanop een afstand, passief zittend (maar al bijna even vermoeiend) aanschouwen (zonder eigenlijk echt te beleven).   Huanuco is weer een lawaaierige stad (vele claxons, moto-taxis, luide commercials, luide muziek,...)   Na de stilte van de natuur kunnen we niet meer zo goed tegen al die drukte...   We beslissen dat we volgende rustdag niet in een stad maar eens ergens in de natuur zullen doorbrengen...   In ieder geval zullen we hier nu toch een verlofdag doorbrengen, want Enzo kan nog niet direct de fiets op.             

00:45 Écrit par Corinne et Enzo dans 2 - Carnet de route Pérou | Lien permanent | Commentaires (1) | Tags : perou, la union, huanuco, velo |  Facebook |

Commentaires

Damned Ca c'est beau!

Écrit par : Kdebra | 03/12/2007

Les commentaires sont fermés.