05/12/2007

San Rafael - Cerro de Pasco

(01/12/07)    San Rafael - Cerro de Pasco    (30km fiets + 30km pickup)

(Enzo)

Il fallait qu'ils volent quelque chose ! On le sentait hier soir, c'était plus fort qu'eux. Fait chier. J'avais laissé l'élastique du porte-bagages sur mon vélo et il n'est plus là. C'est triste à dire, mais tous les cyclos vous le diront, ne rien laisser sur son vélo facilement démontable, même pas un vulgaire élastique. Evidement ici au Pérou, je peux toujours courir pour en retrouver un ! Cela peut vous paraître dérisoire mais sur nos vélos, chaque pièce de l'équipage a soigneusement été choisie avant le départ. L'élastique est don remplacé par une corde qu'il faut nouer et redénouer en permanence en fonction du volume de la sacoche supérieure arrière. Fait chier !

Tiens, c'est le cas de le dire, la turista de Corinne n'est pas passée et les crampes qui lui torturent le ventre sont de plus en plus douloureuses. On a bien fait une petite pose d'une heure histoire de cuisiner quelques pâtes, mais rien n'y fait, tout ce qui rentre ressort assez rapidement sous forme assez liquide.

Un pick-up passe... vous connaissez la chanson. Allé, soyez conciliants. Je voudrais vous voir moi, escaladant des cols vers des sommets dépassant les 4000 m avec la turista.

Donc à mi-col, envol vers la capitale minière du Pérou située au sommet de deux versant riches en minerais. La quasi-totalité des mines péruviennes ont été privatisées - notamment par une grosse entreprise canadienne- et aujourd'hui comme hier (rappelez-vous il y'a 500 ans) toutes ces richesses échappent au peuple péruvien.

Cero de Pasco 4300 m. Cette ville est immense (pour une ville située à cette altitude), cette ville est triste, cette ville ne ressemble pourtant à aucune autre. Une fois de plus, je ne sortirai pas nos appareils photos et vidéo. Donc tr's peu de photos de ville durant notre voyage.

Sécurité, pudeur et intérêt.

Nous mangeons dans des restos populaires (moins de 1 EUR le repas complet) nous dormons presque toujours dans les hôtels les moins chers et nous nous baladons souvent dans les quartiers non recommandés par les guides. Je ne suis pas un journaliste attitré qui se promène avec sa carte de presse à la recherche de cliché « fort ». Je suis là pour relater un voyage à vélo et interroger un maximum de personne sur l'utilisation de l'eau en Amérique du sud. Mais je vais peut-être faire quelques efforts... on verra bien.

IMG_8829
 

 

(Corinne)

De volgende morgen werd ons intuitie verzekerd (mbt dat we in dat dorpje niet echt welkom waren) want er was een (kleine, maar wel vervelende) diefstalletje.  Mits de trap zo krottig was en de kamer zelf minuscuul was konden we deze keer de fietsen niet op de kamer zelf zetten.   De volgende morgen was de elastiek, waarmee Enzo zijn 5de tas op de 2 achtertassen vastmaakt, gestolen (=echt stelen, om (maar iets) te stelen).  Dat is wel een beetje vervelend, want zovizo moet die tas vastgemaakt worden, maar ook in die tas zit onze 'versheidszak' waarin we ons voedsel bewaren en we maakten deze dus vrij vaak open (wat met die elastiek gemakkelijk ging).  Op zoek naar een koord dan maar (=heel onpraktisch). 

's morgens valt ons de armoede in dit dorp opnieuw op en ook de afgunstige blikken missen we niet.  Langs een kant kan ik die mensen wel begrijpen (ze hebben echt bijna niets, gescheurde kleren enz) en wij komen daar maar met onze dure fietsen en tassen, en ze zien ons aan voor de 'slechte?' kapitalisten (die onze rijkdom o.a. te danken hebben omdat we het (weliswaar lang geleden) o.a. hier zijn komen leegplunderen (goud, zilver, metalen,...) en zij hebben zo weinig en kunnen nooit dergelijke (laat staan één) reis maken, maar blijven (meestal) gans hun leven in hetzelfde dorp.  Soms zijn er ook bedelaars (=niet zoveel als in Indië, waar ze soms met gorden achter je lopen) maar toch.  We geven nooit geld.  Heel soms voedsel (of aan kindjes wat snoep), maar echt mager zien ze er hier niet uit en op het platteland zullen ze hier zeker niet van honger omkomen want hier is echt alles... (in de steden is misschien iets anders?).   

Wanneer we door het dorp lopen (op zoek naar een koord) zie ik ook voor de zoveelste keer vee te koop (geiten en varkens).   Ze liggen met hun 4 poten samengebonden op de grond en eens verkocht worden ze gewoon met koorden op het dak van een auto gebonden (waarbij ze dan erg krijsen).   Soms rijdt een auto met zo'n verschillende geiten vastgebonden ons met snelle vaart voorbij.   Eerst dachten we dat ze dood waren (omdat hun hoofd naar beneden hangt) tot ze luidkeels beginnen te blijten...  De manier waarop vee hier geslacht wordt zou ook vrij koelbloedig zijn.  Op sommige markten zou je het kunnen zien (maar ik wens dat niet te zien), maar we hebben al van andere toeristen gehoord dat het niet al te mooi om aan te zien is... (alhoewel, de manier hoe dat onze varkens gestresseerd door de gang in het slachthuis moeten is waarschijnlijk niet veel beter...)   Alleen daarvoor zou ik wel vegetarieër willen worden.    Als vegetarieër is het anders niet echt gemakkelijk om hier te reizen.  Alles is altijd wel met carne of pollo, echte carnivoren hier.   Gisteren vroeg ik enkel rijst en daar zat (of je het wil of niet) toch brokken vlees in.

Koord gevonden en tas vastgemaakt zetten we de tocht verder...  Het beloofd wel zwaar te worden met alleen maar bergop want Cerro de Pasco (dat op +/-60km ligt) zou (opnieuw) op 4300m hoogte zijn.   We waren van Huanuco tot San Rafael nogmaar zo'n kleine 800m geklommen (waardoor we al op +/- 2500m gekomen waren) wat dus een nogal 'stijle' dag beloofd.   Het is idd 'alleen' maar klimmen, nog steeds niet heel stijl maar wel vermoeiend omdat ik nog steeds geen krachten heb (in rijst zit zeer weinig energie, en heb het toch zovizo niet binnengehouden) en ik weer onderbroken geslapen heb en nog steeds niet helemaal in orde ben.  Na 25km ben ik op.  Ik kan niet meer.  Ik vraag aan Enzo om te pauzeren en om eventueel pasta's te maken voor energie.   Ik doe zelfs een kort dutje.  Maar zelf daarna voel ik dat ik het vandaag niet meer tot Cerro de Pasco zal maken, want het beloofd stijler te stijgen...   Ik zeg net tegen Enzo 'In Equador zou er al een pickup gestopt zijn en ons een lift aangeboden hebben en hier in Peru niet !'  en 10minuten daarna stopt een pickup !  Hij zit al redelijk vol en er is dus niet veel plaats maar ik ben verheugd, zeker wanneer ik tijdens de rit zie dat het idd stijler en stijler gaat + opnieuw kouder en kouder wordt + op de koop toe begint te regenen... Sorry, maar daar had ik vandaag allemaal geen zin meer in.  

We worden op de Plaza afgezet, goedkoop hotelletje en mits het nog vroeg is (en nog veel licht) maken we een wandeling in het stadje.   Het zou 'de stad van de mijnen' zijn.   Mij maakte het een nogal miserabele indruk.  Had eigenlijk iets 'chinees'.  Met een grote 'communistisch-achtige' stambeelden, en ook vele slierten met kleurige vlagjes (zoals je die in china veel ziet) en ook veel 'dronkelappen' die op de straat (hoewel het er heel koud is) liggen te snurken of gewoon neervallen.... Het is er echt koud.  Op het bed in het hotel liggen 5 dikke dekens !   

00:45 Écrit par Corinne et Enzo dans 2 - Carnet de route Pérou | Lien permanent | Commentaires (1) | Tags : perou, velo, san rafael, cerro de pasco |  Facebook |

Commentaires

waow! Hallo,
super jullie blog; het leest als een trein. Prachtige foto's ook. Nog heel wat kilometers te gaan, succes alvast en geniet vooral van deze unieke ervaring!

Écrit par : Christine | 06/12/2007

Les commentaires sont fermés.