07/12/2007

Junin - Jauja

(03/12/07)    Junin - Jauja    (139km)

(Enzo)

139 km ! Hé hop, un nouveau record ! Et pourtant nous ne sommes redescendus qu'à 3300 m. Vu que nous avons eu un vent de face parfois même très violent une bonne partie de la journée, il y'a fort à parier que d'ici Ushuaïa nous nous payerons le luxe de nous taper un petit 200 km.

Oui mais !
Oui mais cette distance n'était pas du tout prévue. Nous aurions dû planter la tante bien avant, mais ne trouvant aucun emplacement à l'écart de la route (c'est souvent le cas dans les vallées encaissées) nous n'avons eu d'autre choix que d'atteindre la première ville comportant un hostal. Rien de terrible, une vingtaine de kilomètres supplémentaires.

Oui mais !
Oui mais là, c'est la nuit et c'est la nouvelle nuit. Bref, c'est noir de chez noir. Alors on organise notre convoi. Moi derrière parce que le feu arrière du vélo de Corinne est cassé et parce que les piles de ma lampe frontale sont quasiment plates. J'ai vraiment eu la peur de ma vie. J'étais persuadé que nous n'arriverions pas vivant d'autant plus que chaque véhicule qui nous croisait allumait ses feux de route afin de mieux voir cette étrange lumière clignotante arrivant sur lui (j'avais dit à Corinne de mettre la position clignotante afin de bien attirer l'attention).

Le reste de la journée fut cependant très agréable. Nous avons pu descendre lentement du plateau (4200 m) tout en suivant la naissance d'une rivière et la première utilisation commerciale de son eau : l'élevage de truites. A cette altitude, l'eau n'est pas encore trop polluée. La truite ici c'est un peu un plat national. Avec le riz, on vous sert soit du poulet, soit du steak (des semelles de chaussures), soit de la truite.

 IMG_8884

A la même altitude, nous pouvons pour la deuxième fois admirer un troupeau entier de vicuña qui se meut comme un banc de poisson dans un aquarium. (heu... j'ai jamais fait de plongée).

IMG_8886
 

Passage obligé par La Oroya que nous fuyons en catastrophe lorsqu'une odeur soudaine et intense de souffre s'engouffre dans nos poumons. (Voyez sur la photo l'usine se trouvant en plein centre de la ville).

Tiens, Corinne n'est plus derrière moi ! Cinq minutes d'attente et elle réapparaît pour me montrer l'état de ses sacoches. (voir photos plus bas). Elle a eu plus de chance que moi car elle a eu le temps de s'arrêter afin de mettre les chiens en fuites : Finalement, c'est tout con pour les mettre en fuite... il suffit de s'arrêter. Et lorsque ces sales bêtes continuent à montrer de l'agressivité, il faut faire mine de ramasser une pierre à terre et ils détalent comme des lapins... maintenant je le sais !

139 km donc et un bon dodo s'impose !

(Corinne)

Nieuw record : 139kms vandaag !   We wisten 's morgens wel nog niet dat we er vandaag zoveel zouden doen.   We waren (voor ne keer) wel redelijk vroeg vertrokken, omdat we zovizo voorbij het oorspronkelijk einddoel voor vandaag (=Oraya) wouden geraken om eventueel een dag op onze planning te winnen.   (=idem als gisteren : 's morgens weer koud (muts, handschoenen, etc...) en rond 10u weer aangename fiets-temperatuur met beetje tegenwind)  Het is weer +/- plat tot zelfs lichtjes bergaf (=leuk ! zo vindt ik het leuk om te fietsen !)   Hier zijn ook vele paarden.  Ik weet niet of ze wild zijn(?)    Er is in alle geval niemand met hen.     

We bereiken Oraya reeds rond de middag (=goed doorgefietst).  Het is een vieze 'fabrieks-stad'  =een gigantische fabriek, waar ze mijn inziens geïnde metalen bewerken(?) domineert er, en het stinkt er heel erg.  

IMG_8890
 

We dachten eerst hier tijdens de middag halt te houden om iets te eten, maar het stinkt er zo en het is er nogal deprimerend dat we het voor bekeken houden en doorrijden.  

IMG_8893
 

(Een 10tal kms verder maken we zelf pasta's)   De hooggebergten hebben plaats gemaakt voor rotsachtige kleinere bergen.  Verder in de namiddag heeft het iets 'europees-alpen-achtig'.   

(Die namiddag ben ook ik door een hond (in mijn achtertas = niet in mijn been !) gebeten (=ik heb nu 5 gaatjes in mijn tas) en het doet je evenwicht idd wel verliezen.   Ik heb onmiddelijk voet op de grond gezet en zeer autoritair 'No, no !' geroepen.  'k Weet niet of dat nu echt geholpen heeft, maar hij (de hond) is toch afgedropen.   Ik denk dat als je voet op de grond zet, ze ergens hun zin gehad hebben(?))

IMG_8903
 

Het gaat lichtjes naar beneden (=joepie!) in het gloeiende landschap.  Soms zijn er scherpe bochten die als 'Peligroso' op voorhand zijn aangegeven, maar toch (keer op keer) zijn er herdenkingskruisjes in de bochten.   Er gebeuren hier echt véél ongelukken.   Op de 2 maanden dat we hier met de fiets rijden zijn het aantal kruisjes op de weg ontelbaar !   Zovizo vind ik dat de wagens, bussen en camions hier vrij snel rijden (en bijna niet in de bochten remmen) en we hebben ook vernomen dat er hier niet zoiets als een reglement is voor camioneurs mbt het aantal uren ze aaneensluitend rijden en ze dus vaak (genoodzaakt vele vele uren doen) en dan achter het stuur in slaap vallen.

Rond 16u begint de wind zeer sterk op te steken.  Zeer zeer sterke rukwinden, dat het zelf in bergaf helemaal niet meer leuk is.  (Ik denk dat ik indien ik niet meer zou trappen zelf achteruit zou gaan).   We hebben al 90kms afgelegd en ik ben moe en zou willen stoppen.... echter, nergens is een hostal...  Dorp na dorp vragen we naar een hostal, maar er is er geen...  Het eerstvolgende dorp zou pas Jauja zijn (+/-40kms verder...)   We blijven maar doorrijden... 100kms... 110kms... met sterke tegenwind... En ondertussen is het al bijna 18u.   We kijken ook rond voor een kampeerplaats, maar ook dat lijkt hier moeilijk... Naar de rivier toe gaat het altijd stijl naar beneden en aan de andere kant zijn overal bewerkte akkers...   Uiteindelijk is het donker... dan is het zeker moeilijk (=onmogelijk) om nog een geschikte kampeerplaats te vinden en tegelijkertijd ziet Enzo het helemaal niet zitten om in de donker te rijden, maar er is geen keus.   Op de koop toe is nu net ook één Petzl-licht (zo goed als) plat en één achterlicht kapot...   Ik rijdt vooraan (met Petzl-licht op) en Enzo achter mij (met achterlicht aan).   Het is echt 'zéééér' donker.   De enige referentie om de weg te volgen zijn kleine vierkantje reflectoren die om de 5m de weg afbakenen.   Rechts van die reflectoren is een (nogal diepe) riool.   Enzo vraagt mij om mijn Petzl-lamp op 'flikker-licht' te zetten, opdat we dan beter(?) zichtbaar zouden zijn voor tegenliggers.   Dus zijn we altijd een fractie in de pikkedonker, een fractie dat we de reflectoren effen zien, terug een fractie in de pikkedonker... een put (ofzo) is al even moeilijk te detecteren... Ik wil toch aan een zeker tempo verderrijden om toch zo snel mogelijk Jauja te bereiken... Maar (met al die herinneringskruisjes op de weg) is Enzo zeer bang en roept het telkens uit dat hij halt wil houden wanneer een camion voorbijrijdt... Met zo'n grote amerikaanse camion in het donker als tegenligger ben je zovizo 'verblind' en wanneer ze ons 'flikker-licht' zien zetten ze daarbij hun grote lichten nog eens op en toeteren ze hard.   Enzo vergaat van de schrik... Deze 'hel' duurt iets meer dan een half uur en dan zien we een bord 'Jauja links 3kms' !   Vanaf daar zijn er geen reflecterende vierkantjes meer, maar hier en daar een lantaarn !  (=gered)   Om 20u30 zitten we op een bed in een hostal te genieten van welverdiende sandwiches (want we zijn te moe om nog te gaan eten)...       

21:00 Écrit par Corinne et Enzo dans 2 - Carnet de route Pérou | Lien permanent | Commentaires (0) | Tags : perou, velo, junin, jauja |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.