13/12/2007

Izcuchaca - Huancavelica

(07/12/07)    Izcuchaca - Huancavelica   (78km)

(Enzo)

Jour mémorable, je n’ai pas pris une seule photo.
Deux cols et demi à monter, alors nous ne pensons qu’à une seule chose : pédaler. Et vu que l’asphalte est au programme jusqu’à Huancavelica, au temps en profiter.
A partir d’aujourd’hui, c’est minimum un col au-dessus de 4000 m par jour. Chaud dans les vallées et très froid aux sommets. Les lèvres commencent à gercer et le nez à couler…

Arrivée à Huancavelica sous un orage de grêle. Moi qui disais hier que nous devancions la saison des pluies, j’aurai bien fait de me taire. Mais bon, nous sommes équipés pour et il fallait bien qu’un jour ou l’autre nous testions l’étanchéité des sacoches.

A l’hôtel, rencontre d’un couple de français. Cela fait du bien de parfois échanger quelques opinions avec d’autres routards.

Aujourd’hui, cela fait exactement deux mois que nous avons quitté Quito (il fallait bien que je la replace) et je sens que nos organismes ont pris un méchant coup de fatigue. Je ne suis pas mécontent d’avoir perdu mes poignées d’amour, par contre je ne sais pas très bien d’où je vais encore pouvoir tirer mon énergie. Probablement en faisant comme Corinne : Manger, manger et encore manger.

IMG_8944
 


(Corinne)

78kms, maar wel 78 zware... :  eerst meer dan 20kms bergop, dan kleine 10kms bergaf - terug meer dan 20kms bergop - (slechts) 6kms bergaf - (terug) 4kms bergop - (dan pas) 15kms bergaf - (om dorp te bereiken) nog eens 3kms bergop...   (die laatste 2 kortere bergopjes waren er voor mij teveel aan...)     De bergen zijn roskleurig vandaag, waar de wolken hun schaduwen op tekenen.   Ook stijl de bergen vandaag.  Het is ongelooflijk hoe mens en dier hier deze stijle bergen kunnen beklauteren :  van zeer kleine kindjes tot oudere mensen klauteren naar boven, en ook de schapen (maar ook grotere dieren zoals koeien en paarden) zijn hier echte evenwichtsartiesten.   Wat de kindjes betreft, die zouden hier hun weg op hele lange afstanden kunnen afleggen (iets wat europese kinderen niet kunnen, want die worden overal naartoe gevoerd... Misschien zijn ze hier niet zo performant op de traditionele IQ-testen van bij ons, maar ze kunnen hier dan weer andere dingen...) 

In de namiddag is het (vrij zwaar) bewolkt, wat de bergen (die ondertussen weer groen met rotsen zijn) een mystische indruk geven.   Tijdens de langere bergaf van 15kms begint het zwaar te donderen en wanneer we beneden zijn hebben we weer recht op een heuse hagelstorm (=zo van die dikke harde =  ik heb mijn sandalen nog aan en het doet pijn op mijn tenen).  En als het hier regent/hagelt, dan regent het hard !   (Door die 10dagen in Trujillo zouden we wat meer in regenseizoen moeten zijn dan gepland... Maar al bij al hebben we nog niet zoveel regen gehad).   Deze keer heb ik mijn KW wel aan ! (=want is windstop voor de bergaf).   We zijn alletwee zeer moe (van het vele klimmen vandaag) en dat laatste klimmetje (door de hagel) om Huancavelica te bereiken was wel een extra inspanning nodig...   Maar ondanks die onstandigheden heeft het wel altijd iets zo'n groter stadje in de bergen : Het lijkt erin verstopt / geborgen.     We waren doorweekt als we een hostalletje vonden, maar toch blijven we nog meer dan een uur praten met 2 verschillende koppels fransen die in hetzelfde hostal verblijven (een eerste 'mannelijk' koppel mottaars en een tweede koppel : zij van Parijs en hij van Italië).  't Is wel eens leuk om met anderen de avonturen te delen en eens te lachen met de dingen die we beleven.   We eten allen apart, maar wanneer we na het eten terug in het hostal komen, komen we het tweede koppel weer tegen en blijven we opnieuw verderpraten tot wel nà middernacht.  Nu zijn we echt héél moe en vallen als een blok in slaap.   Slaap die we zeer nodig zullen hebben voor morgen  (want het zou bergop gaan op slechte piste...) 

23:00 Écrit par Corinne et Enzo dans 2 - Carnet de route Pérou | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : velo, huancavelica, perou, izcuchaca |  Facebook |

Commentaires

smulaap dat je mij verlekken zou met een grote hamburgerblijkbaar is het eten daar beter. ik hoop dat je nu mijn persoonlijke email ontvangen hebt vele groetjes

Écrit par : kathleen | 14/12/2007

Salut les enfants Nous sommes avec vous heure par heure.La photo d'Enzo est trés
réussie:il a l'air d'un péruvien pur souche.Bisous à vous deux

Écrit par : Anny Requier | 15/12/2007

Les commentaires sont fermés.