15/12/2007

entre Huancavelica et Santa-Inez (2)

(09/12/07)    entre Huancavelica et Santa-Inez   (2)  (54km)

(Enzo)

Que d'eau !

Cela fait deux mois que l'on escalade les Andes dans tous les sens et enfin nous atteignons un vrai réservoir d'eau naturelle. Un lac quoi.

Rien d'extraordinaire en soi, mais à 4800 m tout se regarde d'une façon différente.

IMG_9035
 

On a souffert en silence toute la journée pour y arriver... et ici le silence est roi.

Une fois passé les 4000 m, la montagne se morphe peu à peu en désert. Non pas par son relief, mais bien par sa capacité à nous faire croire qu'après chaque courbe - de longues courbes de plus d'un kilomètre - le sommet sera en vue. Les pentes n'excèdent pas les 5%, mais l'état de la piste nous permet rarement de dépasser les 6 ou 7 km/heure. Le froid se renforce et les rafales de vent ne font que l'accentuer.

Mais sommes-nous vraiment obligés de souffrir pour simplement admirer ce qui n'est finalement qu'une flaque d'eau à l'échelle de la planète ? Nos corps se posent la question, nos esprits de moins en moins.

Souvent je pédale en pensant au père d'Etienne qui disait : « Dans la vie, rien n'est facile, tout est difficile ». Lui qui était l'un des derniers explorateurs belge, savait-il certainement ce qui se cachait derrière cette phrase. Peut-être que nous commençons peu à peu le découvrir...

C'était donc beau cette petite tache bleue. Il faut dire que la partie des Andes que nous parcourons actuellement n'est qu'une succession de taches de couleur. Et il y en a pour tous les goûts. Si vous décryptez attentivement la photo ci-dessous, vous pourrez voir cette palette de couleurs étonnante, signe d'une richesse minérale extraordinaire.

 IMG_9036

Et nous voici donc, pour terminer cette journée, arrivé à Santa Ines, petite bourgade balayée par des vents glaciaux. La nuit, dans la chambre de son unique hôtel, le thermomètre affichait 8 °C à seulement 20h00. La couche épaisse des cinq couvertures en laine de lama ne nous a pas permis de sentir si le mercure avait plongé sous le zéro. Par contre, les gouttes de condensation perlant du plafond le matin me laisse à penser que nous ne devions pas en être très loin.


(Corinne)

Wanneer we 's morgens wakker worden schijnt de zon al op onze tent.   We hadden de wekker om 6u gezet, maar we wachten tot 7u om op te staan, opdat het een beetje 'opgewarmd' zou zijn.  (Het heeft deze nacht idd gevroren).   Wanneer Enzo uit de tent stapt is er juist een boer met koeien die een beetje verder langskomt.   2 koeien verschieten van Enzo's plotse verschijning en gaan lopen.    Gedurende 30minuten zien we de boer als klein stipje achter die 2 weggelopen koeien lopen... De ene keer is hij helemaal links.... daarna helemaal rechts... hij heeft wel verschillende kms afgelegd om die 2 koeien weer bij zijn troep te krijgen.... Ondertussen ontbijten we en bekijken we het schouwspel.   We voelen ons een beetje verveeld dat we hem dit aangedaan hebben.    Wanneer de 2 koeien weer bij de rest gebracht is komt hij (de boer) naar ons toe.   We dachten dat hij ons zou uitschelden, maar dat was helemaal niet. (hij zei dat hij zelf uitgegleden was en dat daardoor die 2 koeien waren gaan lopen).   Zoveel te beter.   We bieden hem koffie aan, maar hij weigert vriendelijk... omdat hij een coca-bal tussen zijn kiezen heeft steken...  Dat hebben we zelf nog niet geprobeerd.  Met al die bergoppen hier heb ik daar wel al eens aan gedacht, maar uiteindelijk toch nog niet... ('t zou naar het schijnt niet zo lekker smaken... en misschien geeft dat wel neven-effecten(?)...) In Huanuco was het de eerste keer dat ik de grote zakken coca op de markt zag. (in het noorden eigenlijk nog niet).    Ik heb zelf nog geen 'mate de coca' gedronken (=soort van coca-infusie). 

Eigenlijk hadden we gisteren wel meer kms kunnen doen, want het gaat in het begin niet meer echt bergop en we blijven +/- rond de 4300m.   Weer vele lama's hier.   De eerste keer dat we lama's zagen (=in park Huascaran) was dat direct foto's en video... oh, oh, echte wilde lama's.   Nu zien we er bijna overal !  Ze lopen over de weg, je kan ze bijna strelen.  (Zijn wel nogal bangerig en ze zijn hier ook niet echt wild, want hebben ook 'flochen' aan hun oren hangen...).  Maar er zijn er hier echt veel overal...  

IMG_8991
 

Na 20kms begint het weer wel (in lasso's) te stijgen en we gaan tot 4800m.   Om die top van boven de 5000m te bereiken zouden we nog naar links moeten gaan, maar zo fanatiek zijn we nu ook weer niet en we hoeven niet speciaal een top van 5000m te doen.    We willen liever weer snel op asfalt en gaan dus rechtdoor = richting laguna's.  

IMG_9033
Dat is echt heel mooi zo'n laguna's tussen de bergen.  Het water schitterd in de zon en maakt alles nog 'lichter'.   Zovizo is het licht in altitude al heel sterk.  Soms lijkt de weg héél wit en weerkaatsend.   Ik draag geen zonnebril, want ik zie de kleuren liever zoals ze zijn (ipv vervormd door een zonnebril), maar soms zou een zonnebril in altitude toch niet overbodig zijn.   Ook lippebalsem is hier geen overbodige luxe.   En snotteren.  We hebben constant een lopende neus als we op altitude zijn (wat tijdens het fietsrijden wel een beetje vervelend is).   Maar iedereen hier loopt te snotteren.  De kinderen hebben meestal grote snottebellen aan hun neus hangen.    Wanneer we Santa-Inez bereiken zijn we weer afgepeigerd want we hebben vandaag weer veel tegenwind gehad.   We hopen echt dat er een hostal in Santa-Inez is.  Op het eerste zicht lijkt dat niet het geval  (lijkt een beetje een 'verloren' dorp, waarvan je je afvraagd wat het er eigelijk doet), maar achter een winkeltje zijn een paar kamers.   Heel rudimentair (12sols) en weeral 5 (zware) dekens (dat is 's nachts echt heel zwaar wanneer je je eens wilt omdraaien), maar het is er dan ook weeral heel koud.   Ik vraag aan de jongeman van het winkeltje of het er het ganse jaar door zo koud is, en hij zegt 'ja het is hier altijd zo koud'.   Wie wil er nu in godsnaam in zo'n oord wonen?   Ook Enzo zegt dat hij vóór het vertrek van de reis niet had gedacht in dergelijke dorpen te verblijven...    

23:00 Écrit par Corinne et Enzo dans 2 - Carnet de route Pérou | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : perou, velo, huancavelica, santa-inez |  Facebook |

Commentaires

Félicitations pour votre aventure. Très impressionnant.

Écrit par : Nautilus | 15/12/2007

Plus j'avance... ... dans les récits, plus c'est fascinant et les photos !!!!
Et pour donner une continuité à ta citation « Dans la vie, rien n'est facile, tout est difficile », Lavilliers dit "Tout s'arrange toujours, même mal"
;o))

Écrit par : Yasmine | 10/04/2008

Les commentaires sont fermés.