23/12/2007

Entre Abancay et Anta (2)

(17/12/07)    Entre Abancay et Anta (2)  (82 km)

(Enzo)

On était bien camouflés, mais nous avons malgré tout été réveillés par cinq gentil chasseurs uniquement armés de lance-pierres. La chasse à la perdrix ou tout du moins à un oiseau qui y ressemble au vu de leur trophée. Beaucoup de convivialité, quelques questions-réponses sur notre périple et nous voici repartis pour une journée de grimpette. C'est le traditionnel « je monte à 4000 m pour redescendre à 2000 m. Nous reprenons donc le chemin habituel qui nous mène des cactus vers les rangées de sapins et inversement.

IMG_9092

Zut, cela faisait si longtemps que nous n'étions plus descendus à 2000 m que j'en avais oublié l'un de mes deux ennemis sud-américains : les moustiques. (l'autre ennemi étant les chiens). Le pire, c'est qu'avec ma peau, même le plus puissant des Repel n'a aucune efficacité. J'en profite d'ailleurs pour vous poster une petite photo traînant dans le tiroir de l'Equateur pour vous montrer ce que veux dire pour moi se faire dévorer par des moustiques ». Moustiques qui en Amérique du Sud sont en fait pour la plus part de petites mouchettes qui ne vous sucent pas le sang mais vous arrachent littéralement un petit bout de peau.

IMG_7841

Il y'a de l'orage dans l'air, le bivouac s'impose !C'est un peu la jungle (des milles pattes géants s'aventurent dans la tente) mais c'est parfait pour la nuit.

 

(Corinne)

Wanneer we 's morgens wakker worden merken we tot onze opluchting dat de tent de stortregens van de nacht goed doorgemaakt heeft.   Het regent niet meer en wanneer we de tent uitstappen zijn we 'boven' de wolken (=precies zoals in een vliegtuig).   Ook zijn er grazende paardjes niet ver.   Dat is aangenaam om zo ontbijt te nemen.     Er komt een groepje van 4-5 jagers af.  Ze jagen op vogels.  Ze houden effen halt en stellen enkele vragen, maar uiteindelijk zeggen de mensen nooit iets als ze ons toch opmerken met onze tent in de natuur.  Ze zijn eerder verrast en geinteresseerd...  Ze blijven niet te lang, want ze moeten 'werken'.    We moeten 's morgens nog een 12tal km klimmen (nog steeds vrij stijl) en dat neemt al gauw anderhalf uur in beslag, maar daarna is een bijna eindeloze bergaf van wel meer dan 50km, tot vlak 'onder' 2000m (dat was een tijdje geleden dat we nog zo laag geweest zijn).   Zovizo bij zo'n bergaf voel je geleidelijkaan de temperatuur warmer worden en wanneer je cactussen begint te zien weet je dat het weer warm is (en je weer een kleding-laag kan verwijderen).  (zie foto : dit soort cactussen zou men kunnen bereiden (maar weet niet hoe) en eten en ze zouden (naar het schijnt) naar artichok smaken...)   Helemaal onderaan (aan een puente =brug) is het zelfs zeer tropisch.   Je bent overdonderd door de vegetatie, het is er zéér warm (met vele insecten en insecte-beten...).  Dat is wel geweldig die verschillende klimaten en omgevingen op één en dezelfde dag (deze morgen nog hoog en koud in de bergen boven de wolken en nu in de namiddag hier en vanavond zullen we tussen suikerriet slapen...)   Hier helemaal onderaan (aan de brug) kan het niet anders dat we weer naar boven moeten.   Deze keer zijn het geen curves/bochten, maar gaat het bergop in rechte lijn.   Dat is zo mogelijk nog zwaarder (want je ziet optisch niet erg goed dat je bergop doen).   We zijn (desondanks) de lange bergaf nogal moe, en hoewel Enzo niet zo van kamperen in tropen houdt zoeken ze toch een plekje.   Dat vinden we deze keer achter een suikerriet-plantage (=wederom goed verstopt) en in de avondval horen we de vele (tropische) vogels, krekels en insecten hun concert geven en iets verder loopt de rivier.   Echter later in de nacht begint het de stormen.   De storm is precies vlak boven onze tent en de bliksemschichten zijn vlakbij en zeer fel.  Het daaropvolgende gedonder is al even angstaanjagend (onwaarschijnlijk luid en pal boven ons...)   Ook ik vindt het maar niets en we durven beiden niet te slapen...  Ik vraag aan Enzo of de pieketten van de tent geen kwaad kunnen (=bliksemafleiders)? (maar hij vindt het geen leuke 'grap')   Daarenboven staat de tent onder een boom...  Na een half uur horen we dat de storm verder trekt en het gedonder iets langer nà de bliksem komt en verder weg is.  Oef = opluchting en gaan dan toch maar slapen.   Het blijft wel de ganse nacht verderregenen (=we komen duidelijk meer en meer in het regenseizoen...) 

22:15 Écrit par Corinne et Enzo dans 2 - Carnet de route Pérou | Lien permanent | Commentaires (0) | Tags : perou, velo, abancay, anta |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.