09/01/2008

Copacabana - Puerto Perez

(03/01/08)   Copacabana - Puerto Perez (41km)

(Enzo)

On est parti tard ce matin (presque 12h00) non pas à cause d'une turista cette fois, mais bien à cause d'un virus. Une saleté de virus qui s'est mis sur la carte mémoire de mon numérique. J'ai donc passé en revue les cybers de Copacabana afin de trouver une machine qui acceptait de la faire monter. Un petit back-up de 2h00 sur ma clef USB et maintenant je croise les doigts pour que celle-ci puisse se rouvrir à La Paz sans quoi ce sera plus d'un mois de photos qui aura disparu.

Première journée de vélo en Bolivie et premier constat, la saison des pluies qui avait plus de trois semaines de retard est malheureusement arrivée. La pluie à 4000 m alt. C'est souvent de la grêle et après avoir passé en bac le détroit qui nous mène vers La Paz sous cette même grêle, nous n'avons pas eu le courage de continuer 20 km de plus comme on a l'habitude de le faire pour planter la tente. Donc ce soir, c'est « alojamiento ». C'est ainsi que se nomment les hôtels de fortune en Bolivie (3 EUR la chambre) et c'est plus que convenable.

IMG_9605
 

Le seul petit hic, c'est que pour manger nous n'avons eu le choix qu'entre une aubette vendant une espèce de hamburger » et le « commedor » du village. Là, trois ou quatre femmes essayent de conserver un petit peu de nourriture au chaud en enveloppant leurs casseroles dans des couvertures. Soit quelques grains de maïs local et du chicharon (morceaux de porc frit et refrit dans une huile bien grasse). En soi ce n'était pas trop mauvais, mais les portions étaient tellement minuscules que nous avons ensuite ingurgité une excellente bouteille de Coca-Cola (le Coca pas la bouteille) pour avoir l'impression de ne pas dormir le ventre vide.

IMG_9607

Je laisse Corinne passer devant, moi je ne prends pas de risque...


(Corinne)

We zijn 2 daagjes in Copacabana gebleven.   Het is een soort van klein strandje aan het meer (met pedalos en roeibootjes) en toch wel een vrij toeristische plek (met vele restaurants enz), maar niet alleen toeristisch voor de gringos, maar voor vele latijns-amerikanen (bolivianen zelf, peruvianen, argentijnen, brazilianen,...)   We hebben er een namiddag met een argentijns koppel van Buenos Aires gebabbeld (Paolo was ook een informaticus en hij verdiende 'maar' 1000 dollars/maand, maar hij zei dat dat voor Argentinië wel goed betaald was).  Verder vertelden ze ons ook dat Noord-Argentinië niet zo 'plat' is dan Enzo oorspronkelijk dacht, maar dat het er ook wel vrij 'heuvel- tot bergachtig' zou zijn...  In Copacabana kunnen de Bolivianen ook hun auto 'laten dopen'.   Dat is wel grappig.  De auto's zijn dan helemaal versierd met bloemen en om de 10 minuten kwam zo'n versierde auto het strandje opgereden.    Na 2 dagen rust (=uitgerust van nieuwjaar) beslissen we de volgende morgen weer te vertrekken (richting La Paz), maar die avond merkt Enzo dat zijn foto's van de kaart die in zijn apparaat steekt (=toch +/-180 fotos) 'verdwenen' zijn... Hij zal de volgende morgen naar de (verschillende) internetcafés moeten gaan om te zien wat er gebeurd is en deze hopelijk te kunnen recuperen.    De volgende dag vertrekken we dus maar laat (=weeral pas rond de middag), maar de foto's zijn (op één of andere manier) wel gerecupereerd (=backup op een usb-stick).   Dit zou door een virus gekomen zijn, en waarschijnlijk heeft hij zo meerdere PCs in Copacabana 'geinfecteerd' en ook op de usb-stick zou de virus nu zitten (vandaar dat we o.a. de foto van de grens Peru-Bolivie niet in het artikel gezet hebben (zoals we dat bij de overgang Equador-Peru gedaan hadden) want deze foto staat op de stick...  We zullen bij thuiskomst wel zien, hoe die foto's te recuperen..   Onze tocht begint weer met iets meer dan 10kms bergop, dat is een beetje vervelend na verlof, maar daarna zijn we weer vrij hoog en hebben we een mooi zicht over het grote meer.   We rijden de ganse namiddag in de hoogte langs het meer.   Boven in de bergen zijn vele groepjes van kinderen, alleen zonder volwassene bij hun, en ze vragen allemaal geld (=komen naar de fiets gelopen en steken hun handen uit en roepen 'regalame' (=geld om te eten) of nemen hun pet af en bieden die aan (om iets in te steken).  Soms gaan ze zelf op hun knieën zitten... Dat hadden we in Peru toch niet zo gezien.   We zijn een beetje geshokeerd, maar we zullen het hier in Bolivië nog vaak zien (=blijkt hier in de cultuur te zitten) en het is niet alleen tov gringo's, maar ook tov de (rijkere) bolivianen die met de auto langs komen.   Soms zien we een auto stoppen en dan lopen alle kinderen daar snel naartoe en krijgen ze iets (geld? eten?)...  Na een tijdje gaat het weer bergaf, want we gaan weer op niveau van het meer waar we een overzetboot moeten nemen  (zie foto).  Het begint ondertussen wel te regenen.   Op zo'n overzetboot kunnen +/- 2 tot 3 voertuigen.   Die overzetbootjes zijn ook bediend door weer zeer jonge knapen (tussen 6 en 16 jaar).   Wanneer we zelf op de overzetboot zijn begint het nog harder te regenen en tijdens de tocht (die toch wel een kleine 20minuten duurt) waait het zeer hard op het meer en beweegd het bootje bijna zoals op een zee.   We zijn hier nu niet meer in beweging, worden vrij nat en (met de wind) beginnen we het vrij koud te krijgen.   Het is 16u en we weten dat het aan de andere kant van het meer toch eerst weeral bergop zal gaan, dus beslissen we om de tocht voor de eerste dag na verlof nu al af te ronden (kwestie van niet noodeloos door de regen te rijden en nog meer koud te vatten).   Aan de andere kant van het meer is een klein dorpje met zeer weinig voorzieningen.   We vinden eerst geen slaapplaats, maar uiteindelijk is er toch één 'alojamiento' in het dorpje.   Indien enkele bewoners ons niet hadden aangewezen hadden we het zeker niet gevonden.   Alojamiento's in Bolivie zijn zeer 'bescheiden' slaapgelegenheden, met zeer sumier en rudimentair comfort.   Het kost wel maar 15bols (=1.5euro) / persoon.   Op dat vlak, en ook voor het eten (=amuerzo's (=menu met soep en plat) voor nog geen 1euro/persoon)  is Bolivië wel 'het' goedkoopste land van heel latijns-amerika.    In dit dorpje echter is geen restaurant (met amuerzo), enkel een 'comidor'... Dat is een grote zaal (=zeer koud en vochtig) waar enkele vrouwen zitten met een paar potten en pannen met een handdoek over om het voedsel dat ze hebben klaargemaakt enigzins warm te houden.    Iets verder in de hoek van de zaal staan de mannen in groep te drinken en ruikt het heel sterk naar bier...  Ik vind het voedsel dat de vrouwen gemaakt hebben er niet erg smakelijk uitzien.   Het is 'chicharon' (=een soort van gefrituurd spek, dat keer op keer ge-herfrituurd werd) met dikke maisvlokken.   Enzo neemt een portie, maar ik beslis om zelf iets in een winkeltje te gaan kopen.   Uiteindelijk vind ik in het dorp een soort van klein 'frietkotje', en neem dan 2kleine pakjes (boliviaanse) friet (voor 0.3eurocent).   Niet echt heel lekker, maar beter dan niets.   En verder eten we voor die dag Twix en Snickers en Cola (die we nog in Copacabana gekocht hadden =normaalgezien energie-snacks voor tijdens het fietsen), maar bij gebrek aan, eten we die nu al op...   Bolivië lijkt in de kleinere dorpjes toch wel iets 'primitiever' dan Peru...

 

Commentaires

Meilleurs Voeux 2008 Enzo et Corinne
Et parcous à vous sur du velours
Bisesssssssss

Écrit par : Swann | 10/01/2008

Les commentaires sont fermés.