10/01/2008

Puerto Perez - La Paz

(04/01/08) Puente Perez - La Paz (115 km)

(Enzo)

IMG_9609Une petite grimpette pour bien commencer la journée, puis retour à l'altiplano et ses orages. La foudre vient de tomber très prêt et le seau d'eau devenant habituel va bientôt se déverser sur nous. Je m'arrête devant une petite maison au bord du lac pour demander à un Bolivien (60 ans) si l'on peut s'abriter sous la gouttière de son toit. Non seulement il accepte avec un grand sourire, mais insiste même pour que l'on rentre chez lui.
Chez lui, c'est en fait sa chambre. Une autre pièce y est attenante, mais il préfère nous recevoir dans sa chambre. Tout de suite, il dit qu'il est très content de nous accueillir car il se sent très seul. Seul mais pas trop ! Après quelques minutes, sa femme apparaît. Il lui fait un geste sec de la tête et elle s'éclipse aussitôt sans broncher. Il veut nous montrer tous ses biens en commençant par sa carte d'identité pour terminer par son plus grand trésor : un filet de pêche tout neuf provenant du Japon. Il est très fier. Notre bonhomme est un peu handicapé moteur et dans son exaltation, il perd presque son dentier qu'il rattrape au dernier moment avec beaucoup de gène.

Et voici sa femme qui réapparaît avec deux assiettes de soupe (c'était donc pour cela qu'il l'avait « renvoyée »). Je sens que Corinne n'a pas envie d'attraper une nouvelle turista, alors je lui dis qu'elle a déjà mangé et je me sacrifie pour ne pas l'offusquer. Pas mauvaise la soupe ! En plus je commençais à avoir faim.

La pluie se fait plus fine, il est presque temps de partir. Presque, car les voisins, curieux, arrivent pour nous saluer et un peu bavarder.

Incroyable, durant toute l'heure qu'aura duré notre halte, personne ne nous aura demandé combien coûtaient les vélos, personne n'aura soulevé la moindre question relative à l'argent. La Bolivie, le pays le plus pauvre de l'Amérique du sud après le Paraguay serait-il si différent des autres ? Nous espérons pouvoir le confirmer ces prochaines semaines, cela nous changerait du Pérou.

19h00, arrivée à La Paz, on vous en dira un peu plus demain...

 

(Corinne)

Mits we gisteren vroeg gestopt zijn hebben we nog een 115-tal kms te rijden om La Paz te bereiken.   Indien we La Paz nog vandaag willen bereiken beloofd dit dus een 'laaange' fietsdag te worden.   We beginnen (zoals we gisteren reeds gezien hadden) met een stijle klim van 8-9kms, daarna is het weer altiplano met bergopjes en berafjes (maar toch overwegend bergop, want La Paz ligt hoger dan het Titicaca-meer).   We rijden vandaag weer zeer lang langs een meer.  (Dit geeft duidelijk zijn grootte aan, want uiteindelijk hebben we maar langs één kant van het meer gereden en we rijden er nu al meerdere dagen langs.  Ik denk dat het wel een ganse week in beslag zou nemen indien je de volledige omtrek zou rondfietsen...)   Na een tijdje begint het weer te regenen en zelfs te onweren.  Mits Enzo niet graag in het onweer fietst vraagt hij aan de eerste de beste persoon die hij tegenkomt of we ergens kunnen schuilen.   De man in kwestie is zeer fier dat hij ons in zijn kleine huisje kan uitnodigen.   Zeer rudimentair (een kast en bed en 2 stoelen) en het ruikt er zeer muf.   Hij is overinthousiast en toont ons zijn 'bezittingen' (=2 visnetten en zijn identiteitskaart).   Hij 'beveelt' zijn vrouw om soep voor ons klaar te maken.  Zij mag het huisje niet in, maar heeft een eigen stek, dat meer op een stal dan op huisje lijkt.   Ik heb echt met haar te doen en vind dat de man haar niet goed behandeld.   Wanneer ze de soep komt brengen maakt hij een handbeweging dat ze niet verder toegelaten is en dat we weer naar haar stal moet gaan, wat ze gehoorzaamd.   Later komen de buren nieuwsgierig kijken, en ook daar vind ik de vrouw zeer onderdanig (alsof ze niet met ons mag spreken) en durft ze ons amper aankijken en verstopt ze zich onder haar doek.   In de steden zie je uiteraard wel ge-emancipeerde vrouwen, maar op het platteland worden ze (denk ik? hetgeen ik ervan zie?) door de man gedomineerd en zijn ze eerder onderdanig.   Ook valt het erg op dat mannen altijd alleen maar met Enzo spreken en mij kijken ze amper aan.   Ik vindt dergelijk 'macho-gedrag' soms wel vrij achterlijk.     Echter wanneer we op de fiets zijn dan vinden ze het soms wel 'geweldig' en hebben ze er wel meer respect voor dat ik een vrouw ben.     Wanneer de regen gestopt is zetten we onze tocht verder.  We kunnen maar beter niet te veel tijd verliezen, want moeten nog vele kms doen.      Wanneer we in de namiddag nog een kleine 30tal kms voor La Paz moeten doen is er plots een 'road-block'.   We hadden (van de Bolivianen van nieuwjaar en ook van andere toeristen die reeds Bolivië gedaan hadden) gehoord dat er meer en meer manifestaties en demonstraties en dergelijke 'road-blocks' in Bolivië gaande waren.   De weg is afgezet met stenen/rotsen en doornplanten (=equivalent voor prikkeldraad) en alle wagens en bussen moeten stoppen, want kunnen niet door.   Ons laten ze met onze fiets 'zonder problemen' door...   We zien vele mensen die verder te voet gaan.   Vele vragen ons of ze niet achterop (op de bagage) mogen, maar dat kunnen we niet maken, dat is te zwaar, zeker dat we zelf al een 90tal kms gereden hebben vandaag en er nog 25kms te gaan zijn en het nog steeds licht bergop gaat en dat de wind (in minder favorabele zin) gekeerd is.   Ik vind het erg dat die mensen met pak en zak te voet moeten gaan, maar ik kan er echt niet iemand extra achterop bijnemen...  Dergelijke road-blocks zullen we de komende weken in Bolivië nog tegenkomen en vele toeristen zitten daar ook in vast of kunnen soms niet naar een bepaalde bestemming vertrekken.   We hebben in La Paz van toeristen gehoord dat het er soms (een beetje) gewelddadig aan toe kon gaan en dat men stenen naar de bussen gooiden.   Indien er echt een manifestatie zou zijn, kan je er als toerist maar beter niet tussen gaan staan.   Met laatste krachten bereiken we uiteindelijk El Alto,  dat is een stad apart hoog boven La Paz zelf.   Het is er druk en chaotisch en het is een beetje de buitenwijk van La Paz (=vrij arm).   Hier is de hoogstad arm en moet je naar de laagstad om in de 'rijkere' buurten te gaan (=een beetje het omgekeerde dan in de meeste steden).   Ik twijfel echter om deze nacht toch niet hier door te brengen, want ik ben moe, maar normaalgezien zou het nu één grote afdaling moeten zijn om naar centum La Paz te gaan.   Wanneer komt die veelbelovende afdaling?   We blijven maar licht bergop gaan, met wind tegen, door het toch wel grote El Alto,  tot we een groot wit kruis tegenkomen en dan gaat het bergaf !    De mensen zeggen ons dat we de 'autostrade' moeten nemen om in het centrum te geraken,  echter op de autostrade zelf staat een bord 'Verboden voor fietsers', maar (zoals zovele verkeersreglementen die hier niet gerespecteerd worden) zeggen de agenten gewoon dat het wel mag.   Ok, langs de autostrade naar beneden.  Na 2 minuten houden we al halt, want plots, rechts van ons, onthuld zich het panorama van de stad !  

IMG_9617 

Wauw ! = Onwaarschijnlijk, zo'n grote stad (met buildings en al), helemaal omringt door bergketens en in de verte bergtoppen met eeuwige sneeuw.   Het (bekende) panorama is toch wel erg spectaculair.   Spijtig dat het (weeral) reeds laat in de avond is en dat de stad reeds in de schaduw ligt  (zie foto).  Dergelijk panorama moet des te mooier 's morgens zijn.    We dalen de 12tal kms op de autostrade af (=best wel een beetje gevaarlijk met de auto's die toch wel snel rijden).   Wanneer we ietwat in stad zijn vragen we naar het centrum (=Plaza de Heros) en telkens opnieuw is het antwoord 'mas abago, mas abago' (=nog meer naar beneden, nog meer naar beneden...)   Wanneer we het (laat ons zeggen 'toeristische') centrum bereiken is het reeds donker.   Dit is weer een ander spectakel, want nu zijn we helemaal diep in de vallei en nu zien we rond ons alle bergen en heuvels helemaal verlicht door de buitenwijken.   Helemaal rondom zijn tot zeer hoog overal lichtjes = echt zeer mooi.   Mits het centrum helemaal in een 'put' ligt is het wel bergop overal waar je naar toe wil gaan.  Zeer stijle straten met trapjes = niet echt practisch met de fiets (=ik denk dat er in La Paz niet veel fietsers zijn...) 

08:00 Écrit par Corinne et Enzo dans 3 - Carnet de route Bolivie | Lien permanent | Commentaires (1) | Tags : voyage, velo, bolivie, puerto perez, la paz |  Facebook |

Commentaires

Paraguay Au Paraguay non plus, on ne vous demandera jamais la valeur "argent" de ce que vous possédez, comme quoi ceux qui en ont le moins sont ceux qui ont encore le plus grand sens des vraies valeurs? Espérons que cela reste vrai!
Bises à tous les deux et vous avez le bonjour de Franklin qui était très rassuré de savoir que vous aviez quitté le Pérou en vie!

Lora

Écrit par : Lora | 10/01/2008

Les commentaires sont fermés.