15/01/2008

La Paz - Oruro

(09/01/08) La Paz - Oruro (40 km + bus)

(Enzo)

Comment mal gérer une journée de vélo.
(1) Partir trop tard (10h00)
(2) Avoir une mauvaise carte (les distances sont approximatives)
(3) Foncer à travers la pluie au lieu d'attendre que l'orage passe
(4) Ne pas avoir protégé ses chaussures
(5) Ne pas avoir l'expérience de la saison des pluies en Bolivie

On nous avait prévenu. La drache nationale, c'est de la rigolade à côté d'une journée de pluie dans l'Altiplano bolivien. On a commencé par un petit col de 10 km sous une grésille gentille pour stopper net après 40 km sous un déluge faisant chuter la température aux environs des 5 C. Le déluge ici, c'est comme une pluie de mousson en deux fois plus dense. Et pour bien nous faire comprendre que l'on a eu tort de s'aventurer sans connaissance, chaque camion qui nous dépasse nous envoie une trombe d'eau nous transformant en véritable éponge. Vu que nous sommes dans l'altiplano, il nous aura fallu parcourir 40 km avant de trouver un « abri » pour un peu nous réchauffer : un péage routier.

Corinne est arrivée en pleurs. Elle était tellement frigorifiée qu'elle ne pouvait plus ni freiner, ni changer de vitesse. Son KW (de la même marque) testé si souvent en Belgique, n'a fait ici que bien pâle figure. Trempée de chez trempé qu'elle était la pauvre Corinne. On a bien essayé de se sécher dans une petite cabane servant de restaurant, mais sans grand résultat.

Après une heure d'attente, nous nous sommes résolus à essayer de trouver une place dans un bus direction Oruro. Ce ne fut pas une mince affaire. Ils étaient tous bondés.

Une fois trouvé, il fallait encore monter dedans. Pas évident car celui-ci ne s'arrêtait pas mais avançait à l'allure du pas dans la file du péage. On a donc embarqué les vélos et les bagages en marchant et en courant sous la pluie, faisant la navette entre les bagages déposés par terre et le bus qui s'éloignait de plus en plus.

Là franchement, on était pas fier (nous ne le sommes toujours pas d'ailleurs).

Nous avons zappé 150 km de notre voyage par pure imbécillité. Quoi qu'il en soit, nous avons retenu la leçon et demain, même si nous devons faire de longues haltes pour laisser passer les orages, on ne foncera plus sans savoir dans quoi on s'aventure.

IMG_9708
 

 

(Corinne)

Vandaag was een grijze dag (letterlijk en figuurlijk).  Reeds wanneer we 's morgens wakker worden is de hemel helemaal grijs (=1 grijze massa die niet overtrekt = een beetje zoals in België) en wanneer we eenmaal vertrekken (=weer veel te laat) is het al aan het motregenen.   Om van La Paz richting Uroro te gaan, moeten we weer helemaal via de autostrade naar boven (12 stijle kms) tot aan El Alto.  We dachten dat er een andere alternatieve weg (=richting zuiden) was, maar dat is niet...   Dat is een moeilijk begin na 4 verlofdagen : regen, autostrade (met vele snelle auto's en busjes die constant voor je neus stoppen) en helemaal weer vanuit de La Paz-put naar boven (waar het koud is).   Eens boven aangekomen zijn we al vrij nat (en ik had 'vergeten' mijn schoenbeschermers (=tegen de regen) aan te doen, en mijn voeten beginnen al wat vochtig aan te voelen...)   Ook onze handschoenen zijn al een beetje nat... We rijden door El Alto richting Ururo en het gaat harder en harder regenen... Het is (eens bovengeraakt) niet moeilijk, want het is opnieuw (deze keer licht afdalende) altiplano, met zelfs licht windje in de rug, maar de regen wordt onwaarschijnlijk harder en harder.  Uiteraard zien we hierdoor niets van het landschap, en we moeten ook goed opletten, want door de vele plassen en het vele water op de weg wordt het rijden onstabiel.  Wanneer een bus of camion ons inhaalt krijgen we er nog een extra emmer bovenop.   De temperatuur is (tov La Paz) sterk gedaald en mijn handen en voeten beginnen stilletjesaan als ijsblokken aan te voelen.  Ik kan nog amper remmen (=reed bijna een hond omver).   Dit komt oa door de koude, maar ook door zenuw in de hand die te hard op het stuur drukt =daar kun je niet veel aan doen, behalve af en toe je stuur loslaten en wat vingerbewegingen maken, maar met dat vele water durf ik dat niet.   Ik vind dit niet leuk meer en aan het eerste beste winkeltje dat we tegenkomen (=pas na 40kms =helemaal doorregend) stoppen we.  Het is er (in vergelijking tot buiten) een beetje warm en we wisselen onze natte kleren (trui, kousen,...)  Ik vraag een warme thee, maar dat is er niet.   De vrouw (die weinig spaans spreekt, maar eerder queshua) heeft een beetje met mij te doen en geeft me een bordje bouillon.   Het blijft echter koud buiten en (vooral) het blijft keihard regenen, en nu we wat in de warmte zijn en onze natte kleren hebben omgewisseld hebben we helemaal geen zin meer om terug in die regen verder te fietsen.  We kunnen echter ook niet daar blijven (=er is niets) en het eerstvolgende dorp waar (eventueel =niet zeker) een hostal zou zijn is pas minstens 20kms verder... We beslissen om eventueel een lift te krijgen.   De meeste autos en minibusjes zitten echter proppenvol.   De eerste bus die we tegenhouden zegt dat hij geen plaats heeft (hoewel we wel degelijk plaatsen zien, maar ik denk dat hij geen zin had om de fietsen in de bagage te steken).   Toch geraken we snel op een andere bus, die richting Uroro-Potosi-Villazon gaat en kunnen dus pas in Ururo af (=dat zijn zeker 3 fietsdagen...)   Tijdens de busrit blijft het doorregenen en we zien dus (spijtig) niets van het landschap (men zou van hier normaal de 'koninklijke cordilliera' moeten zien, met besneeuwde bergtoppen...)   Mits er niets te zien is, val ik dan maar pardoes in slaap in de bus.   M'n voeten zijn (in de nog wel natte schoenen) weeral nat.   Uroro is een vrij grote stad, maar er valt niet zoveel te doen/te zien.   We zullen vanaf morgen dus direct doorrijden richting Potosi.   

16:37 Écrit par Corinne et Enzo dans 3 - Carnet de route Bolivie | Lien permanent | Commentaires (0) | Tags : voyage, velo, bolivie, la paz, oruro |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.