25/01/2008

Potosi - Uyuni (3)

(19/01/08)  entre Potosi et Uyuni (3)   (30km)

(Enzo)

Le début de la journée s’apparente à une partie de cyclocross, mais c’est encore gentil. La piste sèche de moins en moins et j’ai l’impression que cela ne va pas s’arranger. Corinne adore, moi moins car je m’enfonce de plus en plus. Il me faudra d’ailleurs plus de trois heures pour la rattraper.

Un petit crachin me motive à accélérer… bien que cela monte. A l’inverse du début de notre voyage, dès que cela monte, je repasse devant. Hé, hé, fini les kilos en trop ! Mais cela peut-il durer ? Maintenant que je ne peux plus puiser dans mes réserves de graisse, il ne me reste plus que les muscles. Corinne aussi a commencé à développer une musculature intéressante. Je ne serai pas étonné qu’elle ait pris 5 ou 6 kilos.

Ca monte donc, nous sommes à la fin de nos réserves d’eau potable, il faudrait que l’on s’arrête pur en faire un peu bouillir sauf si… sauf si, par le plus grand des hasards, un 4x4 s’arrêtait pour nous demander si nous ne manquons de rien. Un 4x4 d’où descendraient quatre Boliviens dont un photographe s’appelant Sergio (www.sergiophoto.com) qui nous proposeraient de remplir nos bidons d’eau, nous offriraient une demi bouteille de Coca-Cola et quelques chocolats.

Merci Sergio.

IMG_9876
 

Nous voici donc repartit pour 20 km de plus jusqu’au village de Ticatica où nous pouvons acheter une bouteille de faux coca, de faux fanta, une boîte de corned beef (du vrai, de l’argentin) et quelques galettes.
Zut, nous avons oublié l’eau. Trop tard pour faire demi tour, les orages nous encerclent, on plante la petite.


(Corinne)

IMG_9872's morgens horen we de herder fluiten (maar hij durft niet tot bij de tent te komen, wil ons niet storen?) en de lama's zijn de er weer.   Weliswaar lopen ze in de regen, want het regent 's morgens.   's nachts mag het regen (dat is leuk het getik op de tent te horen, zoals op een Velux, en je lekker binnen en droog zit, en het sust je in slaap) maar 's morgens is het vervelender, want we hebben geen zin om al van 's morgensvroeg nat te worden.   (=normaal regent het pas vanaf de latere namiddag...)   Het is echter niet 1 grijze lucht, maar wolken die wel zouden kunnen van richting veranderen, dus blijven we deze morgen in de tent wachten.   Rond 11u is het nog maar een lichte motregen en vertrekken.   De piste ligt er nu wel vrij nat bij en lijkt eigelijk meer op een modderpoel, maar ik vind dit (vandaag althans) redelijk tof : we zijn precies aan het cyclocrossen.   Wel niet zo tof voor de fietsen die al snel volhangen en ook niet altijd evident om evenwicht te houden met de soms grote plassen en diepe groeven van de wielen van de camions.    Je kan denken, waarom dergelijke fietsreis ondernemen in het regenseizoen?   In het zomerseizoen zou het hier te koud zijn om te kamperen (tenzij je echt speciaal kampeermateriaal hebt), terwijl het in het regenseizoen warmer is (hoewel het nu soms al vrij koud kan zijn =zelden onder nul, maar het is de harde wind die het kouder maakt), maar dus wel veel kans op veel regen.  In Peru (waar het normaal ook al regenseizoen moest zijn geweest) zijn we er zeer goed van bespaard gebleven (men zei ginder dan ook dat het zeldzaam droog was), maar hier in Bolivie zijn we er midden in, en wanneer het hier regent is dat niet te vergelijken met regendagen in Belgie, maar echte 'drachen'.    Na een 10tal kms gaat het bergop en bergop en bergop... vrij lang... en het is weer harder beginnen regenen.   Wanneer we denken helemaal boven te zijn (want de electriciteitspalen lijken verderop naar beneden te gaan en dan gaat de weg ook meestal terug naar beneden) houden we een pauze (ik wissel o.a mijn sandalen en doe weer gesloten schoenen aan, want het is hier weer hoger weer kouder).   Een 4x4-jeep stopt.  Het zijn bolivianen (fotografen) van Cochabamba, maar lijken weer zeer europees ipv latinos.   Ze geven ons drinkwater (want dat hebben we bijna niet meer) en cola en chocolade, maar zeggen ons ook dat het (met de wagen!) nog een half uur klimt (=2uur met de fiets)...  Dat slaat tegen, nog klimmen, het lijkt hier al vrij hoog en we voelen de altitude al (moeilijker ademhalen enz...)  We klimmen verder.   De vele plassen zijn helemaal rood.   Helemaal boven is het wel een zeer mooi uitzicht en aan de andere kant van de berg is het mooi weer met zon (dat is soms wel bizar, aan de ene kant regen (soms storm) en aan de andere kant warm met zon...)   We kunnen weer lekker opdrogen en lekker bergaf gaan.... Beneden is weer een (zeer klein) dorpje, waar we een beetje frisdrank en wat extra eten kopen (maar er is geen brood).   De (zeer weinige) dorpjes zijn hier in Bolivie altijd zeer rudimentair :  kleine huisjes, weinig mensen, 1 (of soms geen) winkeltje.   Bolivie lijkt veel veel desolater dan Peru.  Zoals één grote bergen-'woestijn'.   In Peru was om de 15km wel minstens een winkeltje, hier kan je soms 50kms rijden zonder iets te vinden.   Soms zijn er dorpjes op de kaart die er dan toch niet zijn (?), of soms (als ze dan toch bestaan) zijn het soms 'spook'dorpjes (=verlaten, geen kat te zien en geen bevoorrading mogelijk...)   We kamperen 5kms verder en het regent weeral de ganse nacht... tic-tic-tic op de tent...         

Les commentaires sont fermés.