29/01/2008

Potosi - Uyuni (4)

(20/01/08) Potosi - Uyuni (4) (29 km)

(Enzo)

L’enfer que nous nous préparions à rencontrer est « enfin » là. Avec tout ce qui nous est tombé dessus depuis trois jours, on pouvait s’y attendre. Le couple de Français que nous avions rencontrés au Pérou nous avait prévenus. La route vers les salars, à cette époque de l’année, est quasi impraticable. Quasi, car là où les bus s’embourbent, nous passons malgré tout. Bon, il est vrai que nous devons nettoyer les vélos tous les 5 km pour continuer à avancer, mais nous prenons notre mal en patience et avançons tant bien que mal à une moyenne de… 4km/h.
Puis c’est le cul-de-sac. Un torrent de boue à traverser sans se mouiller les pieds car c’est notre point faible avec les mains. Si vous regardez la photo du bus et l’eau lui arrivant à mi-roue, vous comprendrez que nous, on ne passe pas en restant sec. Il nous faudra ½ heure pour trouver, en aval, un passage un peu moins profond.

IMG_9899
 

500 mètres plus, grrr rebelote ! Corinne qui en a marre, fonce tout droit… heu, c’était un peu profond, je préfère passer un peu plus haut.
Plus la journée avance, plus c’est pire. La boue de terre rouge a été remplacée par une glaise que l’on n’arrive même pas à retirer de nos mains. Dès que nous marchons (nous ne faisons plus que cela pour pousser les vélos) une couche de plus de 10 cm se colle sous nos chaussures. Et pour changer, les orages commencent à nouveaux à nous encercler.
16h00 STOP. Nous plantons la tente à une douzaine de mètres de la route. Comme toujours, cinq minutes après, le déluge s’abat sur nous. Là, c’est vraiment impressionnant car l’eau commence à pénétrer sous la tente.
Je creuse une petite tranchée pour dévier l’eau, ce n’est pas génial, mais cela suffit.
18h00, la pluie cesse. Sous un vent glacial, je profite de l’accalmie pour faire quelques allers-retours jusqu’à un point d’eau afin de nettoyer les vélos.
20h00 Alors que je m’apprête à cuisiner quelques nouilles chinoises, un bus s’embourbe juste devant nous. Lumières éteintes, histoire de ne pas recevoir la visite de tout le car, nous observons pendant plus d’une heure les efforts des touristes poussant le bus afin de le dégager.

 

(Corinne)

Zouden we vandaag Uyuni bereiken?  Het is nog meer dan 80kms.   Indien niet dan zouden we er 5 dagen over doen (voor slechts 200kms) ipv de 3 geplande...   Echter de piste is vandaag zo mogelijk 'nog vetter'...  De camions en bussen rijden zeeer traaag en bespatten ons helemaal van onder tot boven wanneer ze langsrijden...

IMG_9916
 

Het modder en slijk is echt heel diep en we gaan zelf ook maar heel traag, hoewel we hard moeten trappen en telkens evenwicht moeten houden.   Het begint weer licht te regenen en na 15kms zitten we helemaal vast :  de fietsen hangen vol slijk (wielen, ketting, remmen,...) en willen niet meer rijden.   We moeten ze helemaal met de hand schoonmaken (=dit zullen we de komende dagen nog geregeld moeten doen) en vele passages moeten we te voet doen.  (Uyuni zal niet voor vandaag zijn...)    Na weer enkele kms is de weg weer 'beter' berijdbaar (iets harder, iets minder plassen) en rijden weer verder.  Onderweg komen we in tegenrichting 2 amerikanen (ook helemaal onder de modder) op cross-moto's.  Hoewel zij goed voorzien zijn voor dergelijke toestanden vragen we hoe de weg verderop is en wanneer we hun de situatie uitleggen zeggen ze dat het in tegengestelde richting niet veel beter is... Idd, na nog geen 5kms is de weg geblokkeerd door een rivier :  +/- 30 à 40 cms diep en nogal sterke stroming... (maar dit is nog niets tov hetgeen we na Uyuni zullen zien...)   Echter, nu lijkt dit blokkerend.   We kijken hoe de bussen er (moeizaam) doorheen rijden.   De oplossing is natuurlijk, schoenen uit en te voet erdoor (de tassen zijn uiteindelijk toch waterdicht), maar Enzo kijkt uit naar een ondiepere plek met 'eilandjes' waar we (al fietsend, hoewel toch wel natte voeten...) kunnen oversteken.   Door het getreuzel heb ik het koud gekregen (wanneer je fietst mag het koud zijn en regenen, maar door de lichaamsbeweging heb je het warm, maar eens je te lang in de vochtigheid en wind blijft stilstaan dan krijg je het koud...)   Nog geen km verder is er weer dergelijke 'rivier'...  Ik rijd er deze keer in 1 keer (met succes) door.   (Iets verder zien we een auto die vast zit en mensen proberen hem uit de rivier te krijgen...)     Na enkele kms begint het weer zwaar te donderen en zien we dat we door onweders omgeven zijn (zeker in de richting dat we moeten, en ook degenen achter ons zullen ons wel snel 'inhalen'...)   We hebben het koud (handen, voeten,...), de fietsen hangen 'weeral' vol en zijn moe... Wanneer we een grote plas zien (om de fietsen te kunnen schoonmaken), stoppen we voor vandaag.    Het is een grote vlakte en zoeken een plekje waar het een beetje droog is.  Alleen al de fietsen tot daar duwen is vrij vermoeiend, want we zakken door het zand, dat met grote klonters aan de wielen blijft hangen...   Het begint te stortregenen = in sneltempo tent zetten en eens de tent gezet snel de natte kleren uit en droge kleren aan... oef... hoewel... het regent zo hard dat er binnen in de tent (in het voorgedeelte waar we de tassen zetten) een plas vormt.   We moeten uiteraard zien dat de binnentent (waar we slapen) niet onderloopt.   Snel graven we riolen om het water om te leiden, wat (gelukkig) aardig lukt.   We rusten uit en luisteren naar de harde regen en de donders.   Rond 18u stopt het met regenen en is er zelf een beetje zon, maar wel een ijskoude wind.   De fietsen zouden echter toch beter schoongemaakt worden en Enzo doet hiervoor het mogelijke... Wanneer het donker wordt willen we eten (=grote honger!), maar net op dat moment slipt een toeristenbus (pal voor onze neus) van de weg...  Iedereen stapt uit om te zien wat ze kunnen doen (sommigen glijden uit...)   Spectakel.   Er zijn hier geen bomen, dus geen tak te vinden voor onder de wielen te steken.    De bus probeerd en probeerd tevergeefs (de motor gaat tekeer) terug op de piste te geraken.    Alle passagiers duwen achteraan de bus.   Het duurt meer dan een uur vooralleer de bus weer verder kan...   This is Bolivia!  

Commentaires

A votre disposition Et après Uyuni,? Vers Ollague, vers Tupiza, vers Laguna Colorada y Verde? Et revoici ces situations où à ceux qui nous disent "vous êtes courageux!", nous répondons "non,sous devons...".Et l'heure d'un des 10 Commandements de VELOCIO, Paul de Vivie:" ne jamais pédaler par orgueil".Voilà un tronçon qui émerveillera vos petits-enfants!
Aneth et Lubin

Écrit par : pol meura | 29/01/2008

Courage! Bon courage! Je quitte cet aprè-midi le nord de l'Argentine où nous avons eu droit aussi à nos coulées de boue (et tout un pan de montagne qui est venu finir sa vie sur la route peu avant le passage du peloton)... Si ça peut vous consoler, il paraît que la météo va s'améliorer dans les tout prochains jours!

Bises,

Lora

Écrit par : Lora | 29/01/2008

Des guerriers!!! Depuis que je lorgne comme un voyeur par mon écran vos pérégrinations, je me décide enfin à vous témoigner ma sympathie ainsi mon admiration pour le courage et la hargne que vous avez ces derniers jours à affronter ces caprices du ciel. De temps en temps, j'aimerai bien vous venir en aide mais malheureusement d'ici je suis sans utilité. Puis serait-ce utile? Non....
Si, modestement, j'ai peut être une petite phrase qui, depuis que je voyage à vélo c'est jamais démentie, pourrait vous aider à relativiser certaines situations. "C'est les plus grosses galères qui laissent les plus grands souvenirs"
Mon épouse et moi sommes admiratifs, bravo!
Bonne route
ps: les photos sont vraiment superbes.
Ps bis: Toi qui est plutôt "Cabernet Sauvignon chilien, australien, sud africain..." la bouteille de vin, de couleur miel et étiquette bleue, c'est du Alain Brumont en vendémaire. Il faudra en goûter pour l'ajouter à la palette!!!

Écrit par : Jacques DEVI | 02/02/2008

Les commentaires sont fermés.