30/01/2008

Potosi – Uyuni (5)



(21/01/08) Potosi – Uyuni (5) (53 km)

(Enzo)

Ce matin, nous avions mis une « tac-tic » au point pour avancer sans nous embourber. Plutôt que d’emprunter la piste, nous devions avancer hors-piste en zigzaguant entre les buissons et les cactus. Vous savez, comme les motards pendant le Paris-Dakar. Cela aura duré trois petits kilomètres avant que, embourbés hors-piste, nous décidions de rejoindre malheureusement, les traces des poids lourds.

 IMG_9918

Vu que Corinne est plus habile que moi sur ce type de revêtement (peut-on encore appeler cela un revêtement ?), elle ne voit pas que derrière, un camion me dépasse pour bifurquer sur la gauche sur ce qui ressemble à un début de piste alternative non embouée.
N’apercevant plus Corinne, je prends la sage décision de suivre le camion. Un petit km plus loin, j’aperçois Corinne sur la piste principale complètement embourbée.

« Je pique ma crise de nerf ».
C’est tout ce que je peux entendre au loin (elle est distante d’une centaine de mètres).

« Je pique ma crise de nerf ».
Et alors que je m’approche, je la vois jeter son vélo par terre comme Bjarn Rijs lors d’un contre-la-montre du Tour de France (pour ceux qui suivent).

En attendant que la « crise » soit passée, je fais comme toujours, comme si de rien n’était… ça passe.

L’espoir d’atteindre Uyuni ce soir renaît. 15 km plus loin, la piste redevient effectivement praticable, même si nous dépassons encore quelques bus et camions embourbés. Nous en profitons d’ailleurs pour demander un peu d’eau potable à quelques touristes poussant leur bus. N’oubliez pas que nous étions partis avec une réserve d’eau pour trois jours et que nous en sommes déjà à notre cinquième jour sans point d’approvisionnement. Nous avons toujours la possibilité d’utiliser le filtre à eau mais nous préférons l’utiliser en cas d’extrême urgence car celui-ci ne filtre pas les virus (je me demande d’ailleurs ce qu’il fait toujours dans mes sacoches) et nous n’avons presque plus d’essence pour faire bouillir l’eau. Alors la générosité d’un gringo ne fait jamais de mal.

Il nous faut maintenant atteindre au plus vite Pulacayo (décrite comme une ville fantôme par le routard) afin de nous réapprovisionner. Nous n’avons plus aucune force, plus rien à manger et je sens que nous allons de plus en plus puiser notre énergie dans nos muscles. C’est pas bon ça !

Enfin nous apercevons Pulacayo… au sommet d’une colline !

Je ne sais plus vraiment comment nous y sommes arrivés. J’avais des vertiges et de très grosses crampes à l’estomac, mais nous y sommes arrivés.

Pulacayo est une vraie ville fantôme. Seule une poignée d’habitants y réside encore pour extraire le peu de métal se trouvant toujours sous le sol. Après avoir réussi à trouver un peu d’eau et une barre de chocolat dans la seule boutique encore ouverte, le sympathique « magasinier » nous dit : « Avant de `partir, allez jeter un coup d’oeil ici derrière, vous découvrirez les plus vieilles locomotives du pays. »

Nous passons une petite porte taillée dans un grand portail verrouillé pour découvrir une petite caverne d’Ali baba pour collectionneurs de trains.

Une fois de plus, nous ne nous attarderons pas car les orages approchent et nous avons hâte d’enfin atteindre Uyuni.

IMG_9947

spaceIMG_9956
 

Après cinq journées de galère, nous voici enfin à Uyuni. Tout le monde décrit cette ville comme glauque… heu ça c’est le moins que l’on puisse dire. Même si cela à son charme.

 

(Corinne)

Toen we gisteren gingen slapen was er een zeer bizar geluid (kwie-kwie-kwie...) dat in grote cirkels rond de tent ging... Hoe later in de nacht, hoe meer kwie-kwie-kwies... Zeer bizar.   We weten nog altijd niet wat het precies was (insecten? nachtvogels?  we grapten erover en zeiden (want het klonk echt bizar) dat het misschien ruimtewezens waren...   :o)   ...we hebben 'het' nooit kunnen zien, want vanaf we de tent openden stopte het prompt...) maar het was eigenlijk zeer aangenaam en ging zo de hele nacht door....   

De volgende morgen-vroeg is het stralende zon !   Dat is goed (want als het 's nachts regent kan niets van kleren drogen) en we leggen alle natte kleren en schoenen in de zon die dan reeds na een half uur helemaal opgedroogd zijn !   Zodoende kunnen dan ook al het opgedroogde slijk afkloppen.   Nieuwe start ! (met 'propere' en droge kleren en opgepoetste fietsen).    Echter... na nog geen 2kms zit ik weer helemaal vast en zijn mijn kleren/schoenen weer helemaal onder het slijk...  Aaaaarrrrgggg...!!!!   Dit is niet leuk meer... We geraken niet verder en we hebben geen eten en (bijna) geen drinkwater meer !!!    en het volgende dorpje is op minstens 30kms... Pfff, ik zie het effen niet meer zitten (het is reeds 11u en er staat nog geen 3kms op de teller), maar er is geen andere keuze dan weer fiets schoonmaken en verdertrappen (vooral dat er zo goed als geen verkeer op deze weg langskomt...)   We beslissen om naast de weg te rijden, op nat zand zigzag tussen de cactussen, gaat niet erg snel, maar kleeft minder aan de banden...    15kms verder is de weg een groot zand-modder-plateau geworden en zijn er weeral 2 voertuigen die vastzitten : een camion en een bus...

IMG_9929

Alle passagiers staan weer naast de bus te kijken wat we kunnen doen en beginnen dan maar te duwen... Wij kunnen onze fietsen hierin wel verderduwen.   We hebben dit scenario reeds gisteren gezien, maar dit is wel 'de' gelegenheid om water te vragen  (aan een Argentijn die me net komt vragen of ik hetgeen ik film (=toeristen die bus duwen) op Youtube kan zetten).   Stom, maar we hebben slechts 1 bidon gevuld (=elk een halve bidon) = eigenlijk te weinig (we zullen moeten zuinig zijn!), maar is beter dan niets.   Daarna gaat het verder beter met de weg (=minder plassen, modder en slijk...)  en het gaat bergop, bergaf, bergop, bergaf,...   Na een langere bergop zien we in de namiddag eindelijk het dorpje Pulacayo (dat op de kaart staat én dat wel degelijk bestaat !).   Het ligt op ooghoogte (=bovenaan een 'andere' heuvel), maar de weg gaat eerst nog helemaal naar beneden, waardoor we weer helemaal tot boven moeten klimmen om het te bereiken.   Bij de eerste glimp van het dorp is het alsof het binnen 'handbereik' ligt, maar langs de weg is het eigenlijk nog bijna 15kms verder... Het bijna zoals een 'fata-morgana'... Je denkt al aan de lekkere cola en voedsel !   De bergop ernaartoe is tergend en zeer stijl (ik doe het te voet : heb geen krachten meer.  Met mijn physionomie moet ik geregeld en veel eten om de nodige energie te hebben... die ik nu niet meer heb...)    Het is ook ontzettend warm !    Maar het is wel een mooi zicht.   Het dorp vormt een mooie harmonie met de natuur en lijkt (van ver) een beetje sprookjesachtig.    Eindelijk bovengeraakt merken we tot onze ontgoocheling dat er eigenlijk ...'niets' is....  Het is weer een soort van spookdorp.   Hoewel... toch zien we enkele mensen.   'Hay una tienda mas abago!'   Ok, nog een beetje klimmen voor voedsel.   Er  was niet veel, maar genoeg om ons op te kikkeren.   (We waren voor Bolivia, met veel minder bevoorradingspunten dan in Peru, blijkbaar niet goed voorbereid en zullen het in Argentinie beter moeten aanpakken !)     Vlak voor het winkeltje hangt een groot bord 'Pulacayo, ciudad turistico !'    Bizar voor zo'n 'verlaten' dorp, hoewel er wel een museum is met oude locomotieven (=de oudste van Bolivia).   

IMG_9950
 

We nemen een kijkje, maar niet te lang want de wind en de wolken komen zeer aanzetten.   Nog een beetje verderklimmen (maar we zijn nu weer opgekrikt) en dan is een lange bergaf, terug effen bergop en dan zien we Uyuni in de verte liggen.   Achter ons is het al heftig aan het stormen, maar Uyuni zelf ligt helemaal in de zon en achter Uyuni zien we de salar (=de unieke en grootste zout-'woestijn' van de planeet) 'schitteren' !  

Les commentaires sont fermés.