Cyclocosmos

(22/01/08)   Uyuni

(Enzo)

Là, j'ai rien à dire, juste une photo pour faire comprendre que j'ai vraiment rien à dire.

(Corinne)

Wanneer we Uyuni gisteren bereikten was het ondertussen ook daar beginnen regenen  (de onweer heeft ons in de 10kms om Uyuni te bereiken ingehaald).   Dit gaf een sombere indruk aan het dorpje.   Dit dorpje is iets groter, maar zelfde principe : 1 gepaveide (hoofd)straat, de andere straten in aarde.  Geen riolering =dus enorme plassen overal.   Het is wel (omwille van de salar) een zeer toeristisch dorpje (in het centrum).   Weer vele gringo's hier, maar wel cool.   Mbt 'gringo's' :  hier in Bolivia werden veel veel minder als gringo/gringa achterna geroepen (=wat wel een goede zaak was, want in Peru was het tientallen keren per dag).   Hier roepen ze meer 'amigo/amiga' (wat ik wel sympatieker vind).   Er zijn hier vele toeristische agentschappen die ook tours naar zuid-Lipez voorzien.   Dat zou naar het schijnt wel zeer mooi zijn (met reserves en een groene laguna en een gekleurde (=vuurrood) laguna en geishers (=natuurlijke warm-waterbronnen : sommigen aan 40graden, waar je in mag gaan (relaxen-thermen), anderen van meer dan 200graden (waar je beter niet in gaat...) en ook een van de mooiste woestijnen (genaamd naar de schilder Dali)...)  Ik had daar ook allemaal wel graag naartoe gegaan, maar het is ons met de fiets afgeraden (=te afgelegen =te gevaarlijk, indien er iets zou voorvallen zou hulp uren tot dagen kunnen duren, naar men zegt...)    We zullen dus ooit nog eens terugkomen om al dat moois te zien.   We hebben uiteindelijk maar een klein stuk van Bolivia gedaan, maar ook Bolivia heeft veel te bieden.  Geen kust meer (die hebben we in 1879? (als ik mij goed herinner) van de Chilenen verloren, maar er is ook jungle, mooie steden, al hetgeen hierboven beschreven én 'de' salar.   Daarvoor zijn we helemaal tot hier in Uyuni gereden om deze unieke salar te zien en te berijden...  Maar eerst een dagje verlof (na de 5 vermoeiende dagen Potosi-Uyuni) én alles wassen (de tassen en kleren die helemaal vol met modder hangen).   De fietsen krijgen een beurt in een (soort van) car-wash (met de karsher!).  (heerlijk om terug een echte propere fiets te hebben...)      

(21/01/08) Potosi – Uyuni (5) (53 km)

(Enzo)

Ce matin, nous avions mis une « tac-tic » au point pour avancer sans nous embourber. Plutôt que d’emprunter la piste, nous devions avancer hors-piste en zigzaguant entre les buissons et les cactus. Vous savez, comme les motards pendant le Paris-Dakar. Cela aura duré trois petits kilomètres avant que, embourbés hors-piste, nous décidions de rejoindre malheureusement, les traces des poids lourds.

Vu que Corinne est plus habile que moi sur ce type de revêtement (peut-on encore appeler cela un revêtement ?), elle ne voit pas que derrière, un camion me dépasse pour bifurquer sur la gauche sur ce qui ressemble à un début de piste alternative non embouée.
N’apercevant plus Corinne, je prends la sage décision de suivre le camion. Un petit km plus loin, j’aperçois Corinne sur la piste principale complètement embourbée.

« Je pique ma crise de nerf ».
C’est tout ce que je peux entendre au loin (elle est distante d’une centaine de mètres).

« Je pique ma crise de nerf ».
Et alors que je m’approche, je la vois jeter son vélo par terre comme Bjarn Rijs lors d’un contre-la-montre du Tour de France (pour ceux qui suivent).

En attendant que la « crise » soit passée, je fais comme toujours, comme si de rien n’était… ça passe.

L’espoir d’atteindre Uyuni ce soir renaît. 15 km plus loin, la piste redevient effectivement praticable, même si nous dépassons encore quelques bus et camions embourbés. Nous en profitons d’ailleurs pour demander un peu d’eau potable à quelques touristes poussant leur bus. N’oubliez pas que nous étions partis avec une réserve d’eau pour trois jours et que nous en sommes déjà à notre cinquième jour sans point d’approvisionnement. Nous avons toujours la possibilité d’utiliser le filtre à eau mais nous préférons l’utiliser en cas d’extrême urgence car celui-ci ne filtre pas les virus (je me demande d’ailleurs ce qu’il fait toujours dans mes sacoches) et nous n’avons presque plus d’essence pour faire bouillir l’eau. Alors la générosité d’un gringo ne fait jamais de mal.

Il nous faut maintenant atteindre au plus vite Pulacayo (décrite comme une ville fantôme par le routard) afin de nous réapprovisionner. Nous n’avons plus aucune force, plus rien à manger et je sens que nous allons de plus en plus puiser notre énergie dans nos muscles. C’est pas bon ça !

Enfin nous apercevons Pulacayo… au sommet d’une colline !

Je ne sais plus vraiment comment nous y sommes arrivés. J’avais des vertiges et de très grosses crampes à l’estomac, mais nous y sommes arrivés.

Pulacayo est une vraie ville fantôme. Seule une poignée d’habitants y réside encore pour extraire le peu de métal se trouvant toujours sous le sol. Après avoir réussi à trouver un peu d’eau et une barre de chocolat dans la seule boutique encore ouverte, le sympathique « magasinier » nous dit : « Avant de `partir, allez jeter un coup d’oeil ici derrière, vous découvrirez les plus vieilles locomotives du pays. »

Nous passons une petite porte taillée dans un grand portail verrouillé pour découvrir une petite caverne d’Ali baba pour collectionneurs de trains.

Une fois de plus, nous ne nous attarderons pas car les orages approchent et nous avons hâte d’enfin atteindre Uyuni.

Après cinq journées de galère, nous voici enfin à Uyuni. Tout le monde décrit cette ville comme glauque… heu ça c’est le moins que l’on puisse dire. Même si cela à son charme.

(Corinne)

Toen we gisteren gingen slapen was er een zeer bizar geluid (kwie-kwie-kwie...) dat in grote cirkels rond de tent ging... Hoe later in de nacht, hoe meer kwie-kwie-kwies... Zeer bizar.   We weten nog altijd niet wat het precies was (insecten? nachtvogels?  we grapten erover en zeiden (want het klonk echt bizar) dat het misschien ruimtewezens waren...   :o)   ...we hebben 'het' nooit kunnen zien, want vanaf we de tent openden stopte het prompt...) maar het was eigenlijk zeer aangenaam en ging zo de hele nacht door....   

De volgende morgen-vroeg is het stralende zon !   Dat is goed (want als het 's nachts regent kan niets van kleren drogen) en we leggen alle natte kleren en schoenen in de zon die dan reeds na een half uur helemaal opgedroogd zijn !   Zodoende kunnen dan ook al het opgedroogde slijk afkloppen.   Nieuwe start ! (met 'propere' en droge kleren en opgepoetste fietsen).    Echter... na nog geen 2kms zit ik weer helemaal vast en zijn mijn kleren/schoenen weer helemaal onder het slijk...  Aaaaarrrrgggg...!!!!   Dit is niet leuk meer... We geraken niet verder en we hebben geen eten en (bijna) geen drinkwater meer !!!    en het volgende dorpje is op minstens 30kms... Pfff, ik zie het effen niet meer zitten (het is reeds 11u en er staat nog geen 3kms op de teller), maar er is geen andere keuze dan weer fiets schoonmaken en verdertrappen (vooral dat er zo goed als geen verkeer op deze weg langskomt...)   We beslissen om naast de weg te rijden, op nat zand zigzag tussen de cactussen, gaat niet erg snel, maar kleeft minder aan de banden...    15kms verder is de weg een groot zand-modder-plateau geworden en zijn er weeral 2 voertuigen die vastzitten : een camion en een bus...

Alle passagiers staan weer naast de bus te kijken wat we kunnen doen en beginnen dan maar te duwen... Wij kunnen onze fietsen hierin wel verderduwen.   We hebben dit scenario reeds gisteren gezien, maar dit is wel 'de' gelegenheid om water te vragen  (aan een Argentijn die me net komt vragen of ik hetgeen ik film (=toeristen die bus duwen) op Youtube kan zetten).   Stom, maar we hebben slechts 1 bidon gevuld (=elk een halve bidon) = eigenlijk te weinig (we zullen moeten zuinig zijn!), maar is beter dan niets.   Daarna gaat het verder beter met de weg (=minder plassen, modder en slijk...)  en het gaat bergop, bergaf, bergop, bergaf,...   Na een langere bergop zien we in de namiddag eindelijk het dorpje Pulacayo (dat op de kaart staat én dat wel degelijk bestaat !).   Het ligt op ooghoogte (=bovenaan een 'andere' heuvel), maar de weg gaat eerst nog helemaal naar beneden, waardoor we weer helemaal tot boven moeten klimmen om het te bereiken.   Bij de eerste glimp van het dorp is het alsof het binnen 'handbereik' ligt, maar langs de weg is het eigenlijk nog bijna 15kms verder... Het bijna zoals een 'fata-morgana'... Je denkt al aan de lekkere cola en voedsel !   De bergop ernaartoe is tergend en zeer stijl (ik doe het te voet : heb geen krachten meer.  Met mijn physionomie moet ik geregeld en veel eten om de nodige energie te hebben... die ik nu niet meer heb...)    Het is ook ontzettend warm !    Maar het is wel een mooi zicht.   Het dorp vormt een mooie harmonie met de natuur en lijkt (van ver) een beetje sprookjesachtig.    Eindelijk bovengeraakt merken we tot onze ontgoocheling dat er eigenlijk ...'niets' is....  Het is weer een soort van spookdorp.   Hoewel... toch zien we enkele mensen.   'Hay una tienda mas abago!'   Ok, nog een beetje klimmen voor voedsel.   Er  was niet veel, maar genoeg om ons op te kikkeren.   (We waren voor Bolivia, met veel minder bevoorradingspunten dan in Peru, blijkbaar niet goed voorbereid en zullen het in Argentinie beter moeten aanpakken !)     Vlak voor het winkeltje hangt een groot bord 'Pulacayo, ciudad turistico !'    Bizar voor zo'n 'verlaten' dorp, hoewel er wel een museum is met oude locomotieven (=de oudste van Bolivia).   

We nemen een kijkje, maar niet te lang want de wind en de wolken komen zeer aanzetten.   Nog een beetje verderklimmen (maar we zijn nu weer opgekrikt) en dan is een lange bergaf, terug effen bergop en dan zien we Uyuni in de verte liggen.   Achter ons is het al heftig aan het stormen, maar Uyuni zelf ligt helemaal in de zon en achter Uyuni zien we de salar (=de unieke en grootste zout-'woestijn' van de planeet) 'schitteren' !  

(20/01/08) Potosi - Uyuni (4) (29 km)

(Enzo)

L’enfer que nous nous préparions à rencontrer est « enfin » là. Avec tout ce qui nous est tombé dessus depuis trois jours, on pouvait s’y attendre. Le couple de Français que nous avions rencontrés au Pérou nous avait prévenus. La route vers les salars, à cette époque de l’année, est quasi impraticable. Quasi, car là où les bus s’embourbent, nous passons malgré tout. Bon, il est vrai que nous devons nettoyer les vélos tous les 5 km pour continuer à avancer, mais nous prenons notre mal en patience et avançons tant bien que mal à une moyenne de… 4km/h.
Puis c’est le cul-de-sac. Un torrent de boue à traverser sans se mouiller les pieds car c’est notre point faible avec les mains. Si vous regardez la photo du bus et l’eau lui arrivant à mi-roue, vous comprendrez que nous, on ne passe pas en restant sec. Il nous faudra ½ heure pour trouver, en aval, un passage un peu moins profond.

500 mètres plus, grrr rebelote ! Corinne qui en a marre, fonce tout droit… heu, c’était un peu profond, je préfère passer un peu plus haut.
Plus la journée avance, plus c’est pire. La boue de terre rouge a été remplacée par une glaise que l’on n’arrive même pas à retirer de nos mains. Dès que nous marchons (nous ne faisons plus que cela pour pousser les vélos) une couche de plus de 10 cm se colle sous nos chaussures. Et pour changer, les orages commencent à nouveaux à nous encercler.
16h00 STOP. Nous plantons la tente à une douzaine de mètres de la route. Comme toujours, cinq minutes après, le déluge s’abat sur nous. Là, c’est vraiment impressionnant car l’eau commence à pénétrer sous la tente.
Je creuse une petite tranchée pour dévier l’eau, ce n’est pas génial, mais cela suffit.
18h00, la pluie cesse. Sous un vent glacial, je profite de l’accalmie pour faire quelques allers-retours jusqu’à un point d’eau afin de nettoyer les vélos.
20h00 Alors que je m’apprête à cuisiner quelques nouilles chinoises, un bus s’embourbe juste devant nous. Lumières éteintes, histoire de ne pas recevoir la visite de tout le car, nous observons pendant plus d’une heure les efforts des touristes poussant le bus afin de le dégager.

(Corinne)

Zouden we vandaag Uyuni bereiken?  Het is nog meer dan 80kms.   Indien niet dan zouden we er 5 dagen over doen (voor slechts 200kms) ipv de 3 geplande...   Echter de piste is vandaag zo mogelijk 'nog vetter'...  De camions en bussen rijden zeeer traaag en bespatten ons helemaal van onder tot boven wanneer ze langsrijden...

Het modder en slijk is echt heel diep en we gaan zelf ook maar heel traag, hoewel we hard moeten trappen en telkens evenwicht moeten houden.   Het begint weer licht te regenen en na 15kms zitten we helemaal vast :  de fietsen hangen vol slijk (wielen, ketting, remmen,...) en willen niet meer rijden.   We moeten ze helemaal met de hand schoonmaken (=dit zullen we de komende dagen nog geregeld moeten doen) en vele passages moeten we te voet doen.  (Uyuni zal niet voor vandaag zijn...)    Na weer enkele kms is de weg weer 'beter' berijdbaar (iets harder, iets minder plassen) en rijden weer verder.  Onderweg komen we in tegenrichting 2 amerikanen (ook helemaal onder de modder) op cross-moto's.  Hoewel zij goed voorzien zijn voor dergelijke toestanden vragen we hoe de weg verderop is en wanneer we hun de situatie uitleggen zeggen ze dat het in tegengestelde richting niet veel beter is... Idd, na nog geen 5kms is de weg geblokkeerd door een rivier :  +/- 30 à 40 cms diep en nogal sterke stroming... (maar dit is nog niets tov hetgeen we na Uyuni zullen zien...)   Echter, nu lijkt dit blokkerend.   We kijken hoe de bussen er (moeizaam) doorheen rijden.   De oplossing is natuurlijk, schoenen uit en te voet erdoor (de tassen zijn uiteindelijk toch waterdicht), maar Enzo kijkt uit naar een ondiepere plek met 'eilandjes' waar we (al fietsend, hoewel toch wel natte voeten...) kunnen oversteken.   Door het getreuzel heb ik het koud gekregen (wanneer je fietst mag het koud zijn en regenen, maar door de lichaamsbeweging heb je het warm, maar eens je te lang in de vochtigheid en wind blijft stilstaan dan krijg je het koud...)   Nog geen km verder is er weer dergelijke 'rivier'...  Ik rijd er deze keer in 1 keer (met succes) door.   (Iets verder zien we een auto die vast zit en mensen proberen hem uit de rivier te krijgen...)     Na enkele kms begint het weer zwaar te donderen en zien we dat we door onweders omgeven zijn (zeker in de richting dat we moeten, en ook degenen achter ons zullen ons wel snel 'inhalen'...)   We hebben het koud (handen, voeten,...), de fietsen hangen 'weeral' vol en zijn moe... Wanneer we een grote plas zien (om de fietsen te kunnen schoonmaken), stoppen we voor vandaag.    Het is een grote vlakte en zoeken een plekje waar het een beetje droog is.  Alleen al de fietsen tot daar duwen is vrij vermoeiend, want we zakken door het zand, dat met grote klonters aan de wielen blijft hangen...   Het begint te stortregenen = in sneltempo tent zetten en eens de tent gezet snel de natte kleren uit en droge kleren aan... oef... hoewel... het regent zo hard dat er binnen in de tent (in het voorgedeelte waar we de tassen zetten) een plas vormt.   We moeten uiteraard zien dat de binnentent (waar we slapen) niet onderloopt.   Snel graven we riolen om het water om te leiden, wat (gelukkig) aardig lukt.   We rusten uit en luisteren naar de harde regen en de donders.   Rond 18u stopt het met regenen en is er zelf een beetje zon, maar wel een ijskoude wind.   De fietsen zouden echter toch beter schoongemaakt worden en Enzo doet hiervoor het mogelijke... Wanneer het donker wordt willen we eten (=grote honger!), maar net op dat moment slipt een toeristenbus (pal voor onze neus) van de weg...  Iedereen stapt uit om te zien wat ze kunnen doen (sommigen glijden uit...)   Spectakel.   Er zijn hier geen bomen, dus geen tak te vinden voor onder de wielen te steken.    De bus probeerd en probeerd tevergeefs (de motor gaat tekeer) terug op de piste te geraken.    Alle passagiers duwen achteraan de bus.   Het duurt meer dan een uur vooralleer de bus weer verder kan...   This is Bolivia!  

(19/01/08)  entre Potosi et Uyuni (3)   (30km)

(Enzo)

Le début de la journée s’apparente à une partie de cyclocross, mais c’est encore gentil. La piste sèche de moins en moins et j’ai l’impression que cela ne va pas s’arranger. Corinne adore, moi moins car je m’enfonce de plus en plus. Il me faudra d’ailleurs plus de trois heures pour la rattraper.

Un petit crachin me motive à accélérer… bien que cela monte. A l’inverse du début de notre voyage, dès que cela monte, je repasse devant. Hé, hé, fini les kilos en trop ! Mais cela peut-il durer ? Maintenant que je ne peux plus puiser dans mes réserves de graisse, il ne me reste plus que les muscles. Corinne aussi a commencé à développer une musculature intéressante. Je ne serai pas étonné qu’elle ait pris 5 ou 6 kilos.

Ca monte donc, nous sommes à la fin de nos réserves d’eau potable, il faudrait que l’on s’arrête pur en faire un peu bouillir sauf si… sauf si, par le plus grand des hasards, un 4x4 s’arrêtait pour nous demander si nous ne manquons de rien. Un 4x4 d’où descendraient quatre Boliviens dont un photographe s’appelant Sergio (www.sergiophoto.com) qui nous proposeraient de remplir nos bidons d’eau, nous offriraient une demi bouteille de Coca-Cola et quelques chocolats.

Merci Sergio.

Nous voici donc repartit pour 20 km de plus jusqu’au village de Ticatica où nous pouvons acheter une bouteille de faux coca, de faux fanta, une boîte de corned beef (du vrai, de l’argentin) et quelques galettes.
Zut, nous avons oublié l’eau. Trop tard pour faire demi tour, les orages nous encerclent, on plante la petite.

(Corinne)

's morgens horen we de herder fluiten (maar hij durft niet tot bij de tent te komen, wil ons niet storen?) en de lama's zijn de er weer.   Weliswaar lopen ze in de regen, want het regent 's morgens.   's nachts mag het regen (dat is leuk het getik op de tent te horen, zoals op een Velux, en je lekker binnen en droog zit, en het sust je in slaap) maar 's morgens is het vervelender, want we hebben geen zin om al van 's morgensvroeg nat te worden.   (=normaal regent het pas vanaf de latere namiddag...)   Het is echter niet 1 grijze lucht, maar wolken die wel zouden kunnen van richting veranderen, dus blijven we deze morgen in de tent wachten.   Rond 11u is het nog maar een lichte motregen en vertrekken.   De piste ligt er nu wel vrij nat bij en lijkt eigelijk meer op een modderpoel, maar ik vind dit (vandaag althans) redelijk tof : we zijn precies aan het cyclocrossen.   Wel niet zo tof voor de fietsen die al snel volhangen en ook niet altijd evident om evenwicht te houden met de soms grote plassen en diepe groeven van de wielen van de camions.    Je kan denken, waarom dergelijke fietsreis ondernemen in het regenseizoen?   In het zomerseizoen zou het hier te koud zijn om te kamperen (tenzij je echt speciaal kampeermateriaal hebt), terwijl het in het regenseizoen warmer is (hoewel het nu soms al vrij koud kan zijn =zelden onder nul, maar het is de harde wind die het kouder maakt), maar dus wel veel kans op veel regen.  In Peru (waar het normaal ook al regenseizoen moest zijn geweest) zijn we er zeer goed van bespaard gebleven (men zei ginder dan ook dat het zeldzaam droog was), maar hier in Bolivie zijn we er midden in, en wanneer het hier regent is dat niet te vergelijken met regendagen in Belgie, maar echte 'drachen'.    Na een 10tal kms gaat het bergop en bergop en bergop... vrij lang... en het is weer harder beginnen regenen.   Wanneer we denken helemaal boven te zijn (want de electriciteitspalen lijken verderop naar beneden te gaan en dan gaat de weg ook meestal terug naar beneden) houden we een pauze (ik wissel o.a mijn sandalen en doe weer gesloten schoenen aan, want het is hier weer hoger weer kouder).   Een 4x4-jeep stopt.  Het zijn bolivianen (fotografen) van Cochabamba, maar lijken weer zeer europees ipv latinos.   Ze geven ons drinkwater (want dat hebben we bijna niet meer) en cola en chocolade, maar zeggen ons ook dat het (met de wagen!) nog een half uur klimt (=2uur met de fiets)...  Dat slaat tegen, nog klimmen, het lijkt hier al vrij hoog en we voelen de altitude al (moeilijker ademhalen enz...)  We klimmen verder.   De vele plassen zijn helemaal rood.   Helemaal boven is het wel een zeer mooi uitzicht en aan de andere kant van de berg is het mooi weer met zon (dat is soms wel bizar, aan de ene kant regen (soms storm) en aan de andere kant warm met zon...)   We kunnen weer lekker opdrogen en lekker bergaf gaan.... Beneden is weer een (zeer klein) dorpje, waar we een beetje frisdrank en wat extra eten kopen (maar er is geen brood).   De (zeer weinige) dorpjes zijn hier in Bolivie altijd zeer rudimentair :  kleine huisjes, weinig mensen, 1 (of soms geen) winkeltje.   Bolivie lijkt veel veel desolater dan Peru.  Zoals één grote bergen-'woestijn'.   In Peru was om de 15km wel minstens een winkeltje, hier kan je soms 50kms rijden zonder iets te vinden.   Soms zijn er dorpjes op de kaart die er dan toch niet zijn (?), of soms (als ze dan toch bestaan) zijn het soms 'spook'dorpjes (=verlaten, geen kat te zien en geen bevoorrading mogelijk...)   We kamperen 5kms verder en het regent weeral de ganse nacht... tic-tic-tic op de tent...         

(18/01/08) entre Potosi et Uyuni  (60 km)

(Enzo)

La piste a eu le temps de sécher pendant la nuit. Ce n'est qu'un demi bien car la poussière soulevée par les quelques bus et les nombreux camions croisés nous oblige souvent à nous arrêter pour obstruer bouche, narines et yeux durant une trentaine de secondes. En fin de journée, on s'aperçoit que l'on aurait également dû penser aux oreilles.

Mais pourquoi tant de camions ?
Tout simplement parce que d'ici quelques années, notre "jolie" petite piste deviendra une route asphaltée à deux voies. Mais bon, vu l'avancement des travaux, cela n'est pas pour demain. Espérons qu'ils garderont intact le petit tronçon de piste traversant un altiplano sur lequel est posé le petit village de Visicio. On s'y serait d'ailleurs également bien posé une petite heure, mais comme nous le faisons depuis que nous avons quitté La Paz, nous évoluons entre les orages; et là, il ne fallait vraiment pas s'attarder.

L'observation de la formation des orages, particulièrement en Bolivie, est assez fascinante. C'est le principe classique du "bouchon". Les matinées sont presque toujours belles et ensoleillées, mais très vite, quelques nuages se calent sur les sommets nous entourant. Vu que nous nous trouvons sur un plateau à environ 4000 m Alt. Et que les montagnes qui nous entourent culminent à plus de 5000 m, les nuages n'ont aucune chance de passer outre ces murailles.

Petit à petit, d'abord encerclés d'un col blanc, les sommets se noircissent pour former cet énorme "bouchon". Plus aucun nuage ne passe et les plaines se recouvrent peu à peu.

Puis, très rapidement, tout se précipite. Les vents au sol deviennent violents et prennent la direction opposée à celle du mouvement des nuages. Les premiers éclairs apparaissent au loin et les nuages au-dessus de vous s'immobilisent. Même s'il ne pleut pas encore, il faut se mettre à l'abri au plus vite (planter la petite) car la pluie que l'on voit tomber au loin - souvent 4 à 5 km - va rapidement se déverser sur vous; et vu que derrière vous les nuages continuent à s'engouffrer dans le bouchon, vous pouvez être certain que cela va durer une bonne partie de la nuit.

Les nuages ne disparaîtront que lorsque cet énorme bouchon se sera complètement vidé.

Donc, vous aurez compris qu'avec notre expérience grandissante de la météo bolivienne, nous avons réussi à passer toute la journée sans devoir essuyer la moindre goutte et que nous avons dormi sous l'orage avec, une fois n'est pas coutume, les foudre qui est tombée à moins de 300 m de la tente (je n'ai pas eu le temps de compter "1 crocodile").

(Corinne)

Vandaag verder de piste op.   Gisteren het gemiddelde van 70km/dag niet gehaald (=slechts 40kms), vandaag beter.   De piste is een beetje vochtig, maar goed berijdbaar.   De pistes lijken hier in Bolivie (als ze droog zijn !) beter berijdbaar dan in Peru (waar vele losse stenen waren).   Hier is het vrij compact en hard.   Na 15km komen we aan een eerste (mijners)dorpje.   Er zijn enorme plassen in de straten die (net zoals de piste) in aarde zijn.   We bevoorraden ons hier nog extra met frisdrank en water en brood (want weten niet of er nog veel dorpjes zullen komen).   De mensen vragen ons altijd waar we naartoe gaan.  Dat is soms wel vreemd want er is meestal altijd maar 1 weg voor een bepaalde bestemming, en wanneer we de eindbestemming dan zeggen lijken ze soms verbaasd.  Vooral in dit geval, wanneer we Uyuni melden (we zijn namelijk op de weg Potosi-Uyuni) zijn er die met hun hoofd schudden en zeggen 'No possibele con bicicleta... Mucho agua por alli...'  

We denken dat ze ons willen ontmoedigen, maar we zullen in deze etappe verder nog veeeeeeel agua zien...    We zeggen hen dat we zullen zien en trekken verder en vandaag is al bij al een zeer mooie fietsdag : mooi weer en mooie 'decors' (licht heuvelig=niet te zwaar).   Tegen de avond komen we in een zeer mooie vruchtbare groene vallei omringt door rode rotsen.    In dergelijke valleien zijn vaak veel (zeer groene=groener dan bij ons) treurwilgen.    De combinatie van rode rotsen en groen is zeer mooi.  Het is er zeer warm en er steekt een zeer warme (=storm-)wind op.   Net op tijd vinden we een kampeerplekje, voor de eerste druppels en donders en bliksems (=niet leuk voor Enzo, maar is hier in Bolivie dagelijkse kost).  Deze keer kamperen we tussen de lama's die rond onze tent lopen.  's nachts worden ze door de herder geroepen, maar de volgende morgen lopen ze weer (beetje bangerig wel, maar) nieuwsgierig rond de tent (=grappig).          

(17/01/08) entre Potosi et Uyuni (40 km)

(Enzo)

Retour à nos bon vieux souvenirs. (depuis le 11/12/07)... La piste !
Ah oui, ça c'est déjà loin car nous avions oublié (surtout moi) que, chargés comme nous les sommes, on avance pas. Chaque pente un peu raide se monte à côté du vélo et chaque descente entame un peu plus la gomme de nos freins (12km/heure max). Pourquoi dès lors se réjouir de retrouver une bonne vieille piste ?

Parce que c'est plus beau tout simplement. Une piste fait partie du décor, un peu comme une vieille ligne de chemin de fer. Nous n'avons plus l'impression d'évoluer sur une voie toute tracée, mais bien de repartir à l'aventure sans savoir à quelle sauce nous allons êtres mangés.

Et en parlant de manger, c'est bien approvisionné que nous sommes repartis, car les trois villages que nous pouvons pointer sur la carte ne sont peut-être plus que des villages fantômes (cela nous arrive souvent d'en croiser).

L'approvisionnement en eau a également été revu à la hausse : 8 litres d'eau non consommable directement (eau à bouillir que bibi se charge de porter), les 6 bidons de 500 cl remplis, sans oublier une petite réserve de Coca-Cola. Nous voici donc parés pour trois journées probables de camping.

Et pourtant de l'eau il y en a... qui nous tombe sur la tête. Ce soir d'ailleurs, nous avons battu un record pour monter la tente. Un orage et la pluie l'accompagnant est arrivé si vite que nous avons posé la tente n'importe où. C'est-à-dire que lorsque nous nous sommes enfuis à l’intérieur, nous nous sommes aperçus que nous l'avions posée sur un caillou gros comme une sacoche.

En fin, on est au sec, c'est déjà ça. 

(Corinne)

We vertrekken weer een beetje te laat uit Potosi : nog eerst effen internetten en boodschappen doen, want op de weg tussen Potosi en Uyuni zouden (zeer) weinig dorpjes zijn. De route (van +/- 215kms) is geen asfalt meer, maar piste, en we dachten er (oorspronkelijk) 3 dagen over te doen (=gemiddelde van 70kms/dag), maar voorzien toch voor 4 dagen eten (=3 keer kamperen). Hierbij zijn onze saccochen volgeladen. We hebben eerst ook wat moeite om de juiste weg richting Uyuni te vinden, want iedereen stuurt ons telkens naar de bus-terminal (alsof het met de fiets niet mogelijk zou zijn).   De eerste 20kms zijn er veel werken (werkmannen en werktuigen) op de weg.   Ik denk dat we dit eerste gedeelte zullen asfalteren...  Het gaat niet erg snel op de piste die nu met de werken op vele plaatsen werd omgepoeld...  Soms moeten we ook wachten tot een buldozer gepasseerd is, of blazen ze stukken weg met dynamiet op en als we dan wel doormogen dan zeggen ze ons dat we voorzichtig over dat stuk moeten rijden... (wat daarmee bedoeld wordt weet ik niet, maar het is dan wel bizar als je er daarna met je fietsje over moet...)... Hier in Bolivie zijn er maar zeer weinig huizen en mensen langs de weg.   De indianse vrouwen zijn hier een beetje anders gekleed dan in Peru.   Hier hebben ze vaak een soort van short aan (alsof ze vanuit de keuken komen).   Rond nieuwjaar zagen we er veel in zondaagse kledij : zeer kleurrijk en wanneer ze een bepaalde kleur gekozen hebben dan is alles in diezelfde kleur : helemaal in het geel, of helemaal in het paars of helemaal in het turquoise,... (= sjaal met lange franjes, bolrok, kousen,...)  Vaak hebben ze ook een soort van charley-chaplin-bolhoed aan (die nogal hoog op het hoofd staat), soms met pluimen in...  In het begin zagen we vaak werkmensen die vuilnis van de weg opruimden en er dan een vuurtje van maakten (=dat hadden we in Peru nooit gezien en daar was in de natuur vaak veel vuilnis)  Hier is het in de natuur (in vergelijking met Peru) zeer proper, behalve vlak bij de steden (=dat is bij aankomst altijd eerst door een vuilnisbelt (zie o.a foto Potosi)....   Na 30kms gaat het bergop en begint het te regenen en is er een zeer sterke tegenwind... Ik geraak bijna niet meer vooruit...  De regen en wind worden harder en harder, en wanneer het begint te donderen en bliksemen wil Enzo zo snel mogelijk de tent zetten om te schuilen (want hij is bang van onweer).   Zoals hij zegt (zie hierboven) hebben we de tent in een recordtempo opgezet...  We waren helemaal doorweekt en hadden het zeer koud (handen, voeten,...)   Het stormt vrij hard en Enzo durft niet beginnen te koken... Deze avond eten we koude snacks en cola... De storm houdt niet op en we vallen dan maar in slaap...  

(15-16/01/08) Potosi - Potosi

(Enzo)

Je ne vais pas encore dire « vivement que l'on soit sorti de cette ville ». Il est vrai que le centre historique est plaisant et que la « fameuse » montagne sacrée qui domine la ville est assez impressionnante.

La montagne en question est un immense gruyère jadis exploité pour son argent et encore aujourd'hui pour son étain. Je ne vais pas me taper toute l'histoire de Potosi et de ses mines, mais sachez que l'économie de marché dont bénéficie une grande partie de l'Europe découle directement de Potosi et de sa montagne sacrée. C'est étonnant.

Pour le reste, vous connaissez la chanson : lessive, internet et réapprovisionnement.

Demain, changement de décor. Nous retrouvons enfin la piste pour un peu plus de 500 km. Espérons qu'il ne pleuve pas de trop sans quoi nos étapes risquent de ne pas dépasser les 40 km/jour. Mais bon, nous sommes motivés puisque notre prochain objectif est Uyuni et ses salars.

(Corinne)

Het historische centrum van Potosi zou de mooiste stad van latijns-america zijn.   Het is nog zeer autenthiek, met vele smalle straatjes met barok-huisjes (gerestaureerd) zoals ze in 1700 waren, met balconnetjes en lantaarntjes enz.    Buiten het historische dorpje kan je ook de mijnen gaan bezoeken, maar Enzo zegt claustrophobisch te zijn.   Er zijn nog 6000 mensen die (via cooperatieven) in de mijnen werken.  Uiteraard zeer slecht betaald en zeer slechte omstandigheden.   Hoe dieper je in de mijn werkt hoe 'beter' betaald, maar de levensverwachting ligt ongeveer op 45jaar... Buiten de mijn werken vrouwen die de metalen sorteren, een ganse dag voor 2 of 3 bols (=0.20 of 0.30 eurocent !)    Indien een mijnwerker toch pensioenleeftijd zou halen (=zeer weinigen) dan krijgt deze 100euro pensioen... Ook hier werken kinderen (vanaf 8jaar) in de mijnen... (=hier bestaat geen schoolplicht). Sommigen hier zeggen 'mijn grootvader was mijnwerker, mijn vader was mijnwerker, dus ik ben ook mijnwerker en zal altijd mijnwerker zijn...'    Uiteraard genieten de localen / mijnwerkers zelf niet van het toerisme.   Vooralleer je de mijn gaat bezoeken kan je eventueel sodas of coca-blaadjes of zelf dynamiet (=die ze zelf nog moeten bekostigen) voor hen kopen (=dat is alles wat ze krijgen om zich door de toeristen in hun barmhartelijke omstandigheden te laten fotografieren...)    

Morgen vertrekken we richting Uyuni, maar het asfalt-gedeelte is voor Bolivie afgelopen.  Vanaf morgen enkel nog 'pistes'...  (Hopelijk regent het niet te veel...)

(14/01/08) Tarapaya - Potosi (25 km)

(Enzo)

Deux petits kilomètres de descente et nous voici déjà arrêtés. Non par un ennui technique (cela c'est pour plus tard) mais bien par notre deuxième manifestation depuis notre entrée en Bolivie ; et ici, vu que seuls les Indiens sont contents de leur nouveau président (un Indien), tout le monde manifeste sans même trop savoir pourquoi j'en ai bien l'impression.

Les manifestations se concrétisent par des barrages routiers. Rien de bien méchant, tout du moins pour nous car les manifestants sont contents de tailler une petite bavette avec les deux gringos à vélo. Il faut dire qu'ils ont plutôt l'air de s'embêter. Alors pour passer le temps, ils jouent au mini-foot. On n'ose pas leur demander pourquoi ils manifestent, histoire de ne pas les mettre mal à l'aise et de se voir interdire le droit de passage. On se limite à parler de notre voyage.

5 km plus loin, rebarrage (ce doit être le barrage tampon). Et 5km encore plus loin, nouveau barrage. Là, un peu plus d'animation car trois ou quatre militaires gradés arrivent avec la presse. Finalement, tout à l'air de se passer dans une ambiance bon enfant.

Les seules victimes sont toujours les passagers des bus et tout particulièrement les touristes qui, moins habitués et moins patients que les locaux, décident de continuer leur chemin à pied. Ceux que l'on a donc dépassés ont effectués une petite marche forcée de 25 km jusqu'à Potosi... et je peux vous dire, ça monte !

Merde, une crevaison à 5 km du sommet ! Probablement une épine. Il faut dire que les barrages sont constitués de pierres et de buissons épineux. En général, je répare en 10 minutes, mais là j'ai mis plus d'une heure... encore un nouveau record.

Arrivée à Potosi et nouvelle déception. Mis à part le centre historique (pas plus grand que celui de Bruxelles) toute la périphérie n'est qu'une immense poubelle... bordée de champs cultivés. Je sens que l'on ne va pas manger beaucoup de légumes ici !!!

(Corinne)

Na 2 kms is er weer een 'road-block'.  Auto's en bussen zijn geblokkeerd door een barriere van stenen, rotsen en planten met grote stekels.    We banen er ons voorzichtig een weg doorheen, maar de toestand is zeer gemoedelijk (=we zien niets van geweld waar sommige toeristen het over hadden).  5kms verder is een andere blockade en nog eens 5 kms verder de grootste.   Vele mensen komen aangewandeld (om te manifesteren? of uit nieuwsgierigheid?) en ook een paar (gegradeerde) militairen en de press is hier van de partij. 

We zien ook meerdere localen (en toeristen) te voet richting Potosi stappen (want dergelijke blockade zou wel eens zeer lang kunnen duren).   Hoewel het maar 25km is vandaag heb ik niet veel energie.   Ik voel me een beetje moe.   De laatste dagen hebben we niet erg goed (en ook te weinig) gegeten.   Na 12kms zien we Potosi met zijn fameuse berg (=Cerro Rico).    Het is nog 15kms en de stad ziet er nog ver uit, maar de berg is des te imponanter.    Deze berg was 'de grootste' zilver-mijn ooit.   Ze is nu (aan de binnenkant) een beetje leeggeplunderd (voornamelijk door de europeanen), maar vanbuiten straalt ze nog veel power uit.     Op nog geen 5kms van het centrum heeft Enzo een platte band (=achterwiel =vervelend) door de stekelplanten van de blockades.   De laatste 5kms zijn echt genoeg voor mij vandaag (=bergop) en om het historische centrum van Potisi te bereiken moet ik mijn fiets 'duwen' (=zo stijl en ik kan niet meer).   2 daagjes verlof zullen goed doen.  

(13/01/08) Ventilla - Tarapaya (83 km)

(Enzo)

Changement de décor radical. Nous entons dans un canyon rouge bénéficiant d'un micro-climat faisant remonter les températures de plus de 10 °C. (Nous avons malgré tout essuyé un orage de grêle - un de plus ).

Après un petit col de 10 km, nouveau changement de décor. Le canyon est toujours bien présent, mais les roches ont subitement décidé de changer de couleur.

Direction plein Est. Ah, ça c'est embêtant, car en consultant ma boussole, je constate que nous fonçons tout droit vers un très gros nuage gris (voir photo) situé à une quinzaine de kilomètres de l'endroit où nous nous trouvons. Vu sa hauteur, je peux imaginer l'instabilité qui doit régner juste en dessous. 15 km plus bas, c'est dantesque. Il ne pleut pas encore, mais la puissance des vents tourbillonnants manque à chaque instant de nous faire tomber. Trop dangereux, on fait une halte en attendant que cela passe. Sans le savoir, cette petite heure de pose nous sera bien utile car en 5 km nous allons passer de 3000 m à près de 3800 m Alt. Je vous laisse imaginer le pourcentage du « petit col ».

Après la descente, retour à notre petit canyon rouge. Nous plantons la petite au milieu des cactus. Petite soirée chaude à observer les étoiles... ça fait du bien !

Ah oui, j'oubliais, on a passé le cap des 4000 KM.

(Corinne)

Na een ganse nacht regen is het 's morgens warm met zon.   Het landschap veranderd steeds, de bergen lijken grote schelpen, door erosie afgeslepen.  Na enige tijd komen we in een grote rode canyon.   Zeer mooi, ware het niet dat deze door een lange bergop (tot boven 4000m) gevolgd werd, die we (opnieuw) doorheen een hagelbui hebben beklommen.   Aan de andere kant van de berg was het weer zon.   Met dergelijke beklimmingen verliezen we wel wat tijd en de 115kms om Potisi vandaag te bereiken komt in het gedrang.  (Tss haaktjes : op de middag hebben we de 4000kms bereikt !)

In de namiddag gaat het veel bergaf, met (deze keer) groen-bruine canyons, maar de wind steekt opnieuw zeer zwaar op en in bergaf moeten we hard trappen om nog geen 10kms/u te doen.   Op een gegeven moment is de wind zo sterk dat we in een dorpje pauzeren.  Ik had hoofdpijn van de wind gekregen.   Ik vraag een manzenilla (=camomille-infusie) maar dat hebben we niet, alleen coca-infusie.   Naar het schijnt zou dat tegen altitude-klachten (zoals hoofdpijn) helpen.  Soms heb ik op hoge hoogte last van (=niet echt hoofdpijn) maar een soort van druk, maar deze keer komt de hoofdpijn van de vele en harde wind.  Toch probeer ik de coca-infusie (=smaakt naar kruiden).   Na 20minuten is de wind volledig verdwenen en mijn hoofdpijn is (door de coca?) ook beter.   Ik kan zelf nog een hele stijle bergop doen (8tal kms tot weer boven 4000m = weer hoog boven en in de bergen).   Dan volgt weer een lange afdaling en dan kan het dus niet anders dan dat het voor Potosi (=ook +/- op 4000m) weer zal klimmen...  We zijn nogmaar een 25tal kms van Potosi, maar zien het niet meer zitten om nog een klim te doen en camperen deze keer tussen de cactussen.   

Aangenaam temperatuurtje (voor een keer).  Om de camperen is dat toch wel aangenamer, je kan nog lekker wat buiten zitten, buiten koken, buiten eten en wanneer de avond en nacht dan valt hebben we de sterrenhemel bestudeerd.  Hoe donkerder het wordt, hoe meer er zijn........      

(12/01/08) Quelque part - Ventilla (66 km)

(Enzo)

Alors que je jure parce que je n'arrive pas à ouvrir la putain de fermeture éclaire de la tente, j'entends soudainement des sifflements s'approchant de nous. En un mouvement, je m'extrais de la tente en rampant sous l'abside pour voir arriver Luiz (environ 50 ans), l'agriculteur qui nous avait aperçu hier soir.
Rapidement, il s'assied à côté de l'entrée de la tente pour ne plus en bouger.

C'est l'heure du déjeuné. Je me sacrifie en lui proposant un café (nous ne possédons que deux verres). Vu que j'ai l'habitude de le préparer bien corsé, c'est avec plaisir qu'il accepte de l'adoucir avec un peu de sucre. Corinne lui propose un pain confiture, mais peut-être est-ce trop pour lui. Le pain nature lui convient très bien. Le ventre calé, le voici parti à l'inspection de tout notre matériel. Il veut tout voir et tout comprendre et n'hésite pas à ouvrir nos sacoches afin de connaître l'utilité de chacun des objets que nous transportons. Vu que tout est « Hi-tech », même  les casseroles sont inspectées recto-verso. Ce qui l'impressionne le plus, c'est la tente. Comment une si fine toile peut-elle être étanche ? Il touche vraiment tout. Il demande même pour voir le syllabus de Corinne . « Health Psychology - Biopsychosocial Interactions »... Il n'y a pas beaucoup d'images, mais les pommes illustrant la couverture lui plaisent beaucoup. Le temps passe et je sens qu'il est de plus en plus gêné.

Enfin Luiz se lance : « Tiene plata por regalarme ? Por comprar pan... »

Mais oui Luiz nous avons quelques bolivianos pour que tu puisses t'acheter du pain. D'habitude ils commencent par cela, mais lui aura mis une heure pour oser le demander. Tout content, notre Luiz s'en va en nous remerciant. Sa grande silhouette bien maigre disparaît derrière le muret. Chaussé de sandales - probablement fabriquées avec des éclats de pneus de camion - il enfourche son vélo et disparaît.

Allé, encore une petite partie d'altiplano avec le vent dans le dos. Youpie !

Petit concours d'imitation de lama. Corinne se croit en Australie...

La récréation ne durera pas longtemps car les premiers vrais cols depuis plus de 500 km se dressent devant nous. Là, y'a pas à dire, cela nous change du Pérou. Les montées ici sont constituées de longues lignes droites dépassant parfois les 5 km avec des pourcentages vacillant entre les 12 et 15 %. Avec les vents tourbillonnants, cela devient assez pénible.

De plus en plus entourés par les orages, nous trouvons inutile de prendre le risque de se trouver coincés sous l'un d'entre eux. Ce soir nous dormirons à Ventilla.

(Corinne)

We zijn nog maar amper wakker, en de man (die ons gisteren het schooltje aanbeval) staat naast onze tent.   Hij is zeer nieuwsgierig naar ons materiaal en begrijpt bvb niet dat onze tent waterdicht kan zijn.   Hij maakt ook onze saccochen open en is verwonderd wat hij erin terugvind... Petzl-licht, kookvuurtje (Enzo legt hem uit hoe het werkt terwijl hij koffie maakt) enz.   Het is best wel grappig, echter onze vriend ziet er zeer arm uit (=gescheurde kleren en zelfgemaakte sandalen (lijkt wel met stukken autobanden).   Uiteindelijk vraagt hij ook om enkele muntstukken, wat hier toch wel erg in de cultuur is ingebakken.    Het landschap is vandaag weer zeer anders : grote groene vlakten en nu wel ontelbaar vele lama's.   In de verte veelkleurige bergen (van mauve naar aubergine, met pistach en groen...)  Mooie bergen ja, maar ook weer meer en meer beklimmingen...   Na de middag steekt de wind opnieuw hard (in tegenrichting) op (=in de voormiddag is er meestal weinig wind) waardoor we weer minder kms doen dan gewenst, maar we blijven wel de ganse dag van de regen bespaard.    Wanneer we het dorp Ventilla bereiken (=weer een kruispunt-dorp) houd een storm weer goed huishouden verderop in de richting dat we moeten, wat onze route voor vandaag doet stoppen, maar die wel voor een bijzonder mooie regenboog zorgt ! 

Ook de bolivianen kijken ernaar en bij dergelijke momenten is er geen taal-, of geld- of eender welke andere barriere tussen mensen...  Iedereen vindt het gewoon mooi.    Het regent verder de ganse nacht.