07/02/2008

Tupiza

(28-29/01/08)   Tupiza

(Enzo) 

Vu que ma selle me fait toujours aussi mal au cul, aujourd’hui j’en essaye une beaucoup plus large… une selle de cheval. Je m’étais pourtant juré de ne plus jamais monter sur un cheval de ma vie (suite à une chute lorsque j’avais 12 ans), mais me voici reparti pour une petite balade de cinq heures dans un joli canyon rouge. (Non, y’a pas de photo). Zut, voilà même que je me prends pour Clint et que je repars pour quelques galops… sans chute. Pour Corinne, c’est un peu plus délicat, elle s’accroche au coup de son dada pour ne pas tomber… Allé, au pas !

Ouille, je n’aurais peut-être pas du jouer au cow-boy hier. Finalement, ma selle de vélo n’est pas si mal.
Tupiza est une ville « far-west » assez agréable. On se dit même avec Corinne que l’on pourrait s’y installer pour ouvrir un petit hostal jusqu’à ce qu’une averse transforme les rues en véritables rivières. Pfff… plus d’une demi heure pour traverser l’artère qui nous sépare de notre hôtel.

Allé, adios Bolivie. Raz-le-boue ! Demain on prend le bus pour Villazon – ville frontière avec l’Argentine – en espérant qu’il ne sera pas à nouveau bloqué dans la gadoue.


(Corinne)

Tupiza is een aangenaam dorpje en we logeerden er in een klein en goedkoop, maar aangenaam en familiaal hostalletje.   Er was een klein keukentje (waar we zelf koffie en thee konden maken, en 's morgens zelf ontbijt kunnen maken) en onze was werd gedaan.    Mits ik met de zorgen van Brussel nog steeds niet erg optimistisch was, stelde Enzo voor om te gaan paardrijden (omdat hij weet dat ik graag paardjes heb).   Voor slechts 10 euro konden we voor 5 uur gaan.   Het was best wel leuk en we gingen naar zeer mooie plaatsen rond Tupiza, waar we met de fiets niet naartoe zouden zijn gegaan (omdat dat niet in de richting van Villazon was = onze volgende etappa = grens Bolivia/Argentie)    Tussen (rode) canyons enz.  Je voelt je net als in een western.   Het paardrijden zelf was een ander avontuur deze keer.   Ik heb nog niet veel te paard gereden en heb ook nooit geen lessen gevolgd.   Ik herinner mij wel in Egypte in de woestijn te hebben gegalopeerd en dat ging toen heel goed, en ook (tijdens deze reis) in Equador (Vilcabamba) ging het goed, maar deze keer sloegen de stoppen door wanneer mijn paard begon te galoperen.   Men had ons de avond tevoor nogthans gevraagd of we ervaren ruiters waren en (hoewel Enzo vroeger wel lessen heeft gehad) vroegen we toch voor een 'rustig' ritje.   De begeleider (een 17jarige jongen, die dit beroep al meer dan 4 jaar deed, maar wel zeer sympatiek was) was wel een beetje gehaast om ons zoveel mogelijk te tonen in de 5 uur,  en sloeg daarom telkens met zijn zweep op mijn paard opdat het zou gaan beginnen galopperen, terwijl ik het zelf altijd zo rustig mogelijk probeerde te houden...  Eén keer hing ik rond de nek van het paard tijdens de galop... Ik hield me aan het harde stuk van het zadel vast dat ik niet meer los durfde laten, tot ik uiteindelijk rond zijn nek hing (net als in een circus, alleen was ik geen kunstje aan het uitvoeren, maar stond ik op het punt te vallen...)  Enzo riep mij 'Trek aan de teugels ! Trek aan de teugels !' (maar ik had de teugels niet meer vast en kon hem dus niet doen stoppen...)   Ik riep maar 'Shhhht !   Shhhht !'    en ' 'Aouw ! Aouw !'   maar dat deed hem nog sneller lopen...  Ik zal eerst maar wat lessen gaan volgen voor de volgende keer...   Ik liet daarom daarna Enzo en de beleider vaak voor mij galopperen en ik probeerde ze zo goed en zo kwaad ik kon (op een rustigere manier) bij te houden, maar was dus altijd achterop.   We volgden (het pàard en ik) de sporen van de anderen, maar op een gegeven moment waren we ook de sporen kwijt en werden we beiden (het paard en ik) een beetje nerveus...   Al bij al was het wel leuk.   Bij het afstappen heb je na 5 uren wel effen het gevoel o-benen te hebben, en Enzo had nog enkele dagen pijn aan zijn achterste en ik aan mijn enkels (omdat ik mijn voeten tijdens de galop krampachtig in die voetteugels wilde houden...) 

De volgende dag was het Enzo die nog een extra dagje in Tupiza wou blijven.  Hij vond het er zeer aangenaam, dat hij zelf zei dat hij daar wel wou wonen... tot... de laatste avond een onwaarschijnlijke onweerbui de straten weer in grote rivieren veranderde... (wel 20 tot 30cms diep !)     Ook hier geen riolen en alles loopt naar het laagste punt (waar daar misschien wel een riool is?)    We moesten enkele straten door het diepe water stappen en onze voeten, schoenen, kousen en broekspijpen waren doorweekt....  Altijd iets hier... Enzo wou er prompt niet meer wonen en wou zelfs zo snel mogelijk uit Bolivie, met al z'n regen, water, modder, slijk, enz...   Men zou dit jaar niet van een 'El Niño' spreken, maar van een 'La Niña' (wat erger zou zijn... omdat het vrouwelijk is zeker?  zoals alle windstormen die meisjesnamen hebben...)  

  

08:00 Écrit par Corinne et Enzo dans 3 - Carnet de route Bolivie | Lien permanent | Commentaires (0) | Tags : voyage, velo, bolivie, tupiza |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.