20/02/2008

Salta - Cafayate

(07-08/02/08) Salta - Cafayate 

(1) (97 km)

(Enzo)

Après une sortie de ville un peu pénible - bus, bus et rebus (ceux-là je les déteste) - la nationale 40 se morphe peu à peu en départementale presque déserte. J'ai toujours un peu l'impression de me sentir en Europe, mais les distances séparant chaque village commencent à grandir et le petit goût d'aventure qui nous manquait depuis la sortie de la Bolivie repointe tout doucement le bout de son nez.

Ce n'est pas que je m'ennuie, mais l'Argentine est un pays très grand et j'ai l'impression de traverser une région un peu trop tranquille. Même le vent est clément. C'est vous dire si c'est tranquille.

Juste un petit mot pour vous dire que ce soir, là où nous avons planté la petite, j'ai pu assister à un grand feu d'artifice organisé par toutes les lucioles du quartier. Je me serais presque endormi en les regardant si quelques gouttes de pluie n'avaient fait leur apparition.


(Corinne)

IMG_0355Volgende etappe is Cafayate.   Er zijn 2 verschillende routes om naar Cafayate te rijden : één van +/-  330kms en één van +/- 200kms.   De eerste staat uitgebreid in de reisgids beschreven en zou zeer mooi zijn, maar zou weer pistes zijn (in Argentinie is veel meer asfalt, maar sommige routes toch nog pistes) en in deze route zou weer een hoge beklimming (op piste dus) zijn (meer dan 4700kms).   We opteren echter voor de tweede optie (waar niets van in de reisgids staat), maar (mits we toch vrij achter op de geplande route zijn) korter en volledig in asfalt.  Deze route blijkt (hoewel er niets van in de reisgids staat) toch ook zeer mooi te zijn, vooral het tweede gedeelte (zie volgende artikel hieronder).  De eerste dag verlaten we dus Salta.  Het is vrij heet.  De buitenstad van Salta is vrij groot en het duurt bijna 15kms tot we deze uitrijden.   Het is alsof we op een autostrade rijden (=zeer veel verkeer).   Voorheen hadden we in het nog noorderlijkere Argentinie ook reeds een paar keer het gevoel gehad op een autostrade te rijden omdat er veel  verkeer was (in vergelijking met de routes in Peru en Bolivia).   Misschien was dat omdat het de carnaval-periode was en vele mensen vakantie hadden.  We hoopten toen dat dergelijk verkeer niet doorheen gans Argeninie zou zijn (want het is niet zo aangenaam tussen veel verkeer rijden, vooral dat ze hier vrij snel rijden), maar gelukkig hebben we ondertussen ook reeds op rustige wegen (met bijna geen verkeer) gereden.    Eens we uit de (buiten)stad zijn komen we in eerder 'residentiele' wijken (met domeinen en villa's en de bergen in de verte).   't Is ergens wel aangenaam rijden (=dit hadden we tijdens de ganse reis nog niet gedaan (Enzo vind het niet zo leuk)), maar dus niet veel natuurlijk-schoons vandaag... Het is zeer heet, maar, desondanks een licht tegenwindje en licht bergop, gaan we vandaag snel vooruit.   Na 60kms zijn we uit de residentiele wijken,  maar zien niet veel, want  langs beide kanten is bebossing.  In La Viña (=klein dorpje +/- in het midden van de etappe tot Cafayate) drinken we een frisdrank en enkele kms verder kamperen we naast een droge rivier-bedding.   Vele muggen (en muggenbeten), duizendpoten en ander vreemd gespuis daar en 's nachts ook weer lichtgevende-insecten (=wel kleinere dan die we in Equador gezien hadden).  


(2) (98 km)

(Enzo)

Corinne et Enzo super stars !

Notre route aujourd'hui passe par le canyon de ... heu... je n'ai pas retenu le nom inscrit sur la plaque. Ce n'est pas grave, si vous voulez venir y faire un tour, il n'y a qu'une seule route entre La Vina et Cafayate, la N 40 que nous devrions plus ou moins suivre jusqu'à Ushuaïa.

IMG_0192
Ce petit canyon long d'une cinquantaine de kilomètres est apparemment assez fréquenté par les touristes et, à chacune de nos haltes pour visiter l'une ou l'autre curiosité, ces mêmes touristes accourent vers nous pour nous questionner sur notre périple. Le top, c'est qu'ils demandent tous pour être pris en photo avec nous. Sûr qu'on accepte ! Et en plus on raconte nos presque 5000 km en synthétisant nos mésaventures les plus croustillantes. Moi, j'adore la belle petite pause où j'épaule les touristes en levant le pouce. Il faudrait que je pense à demander à Corinne de photographier des touristes me photographiant.

Hop, en route. Ce soir, nous devons atteindre Cafayate, le fief du vin blanc argentin. Oh, oh, je me réjouis déjà !


(Corinne)

IMG_0197spaceDe volgende dag veranderd het decor al snel en rijden we snel weer tussen de bergen.  We volgen een rivier (waarvan de stroming weliswaar in tegenrichting gaat en we dus eerder licht bergop gaan).   De bergen zijn weer prachtig.    Na  35kms komen we aan een klein eethuis.   Zeer gezellig en authentiek met houten tafeltjes buiten onder bomen die als natuurlijke parasol dienen.  Er zijn er vele argentijnse toeristen (het is zondag vandaag) die er iets komen nuttigen.   Wel goed gezien van de uitbaters : het is er midden een mooi decor met vele canyons (later in de namiddag richting Cafayate gaan we vele mooie dingen zien) en er is niets anders om een halte te houden en iets te consumeren.   Wel geen electriciteit daar (misschien hebben ze een generator?) en maken enkel gerechten met de ingredienten die ze daar ter plaatse hebben.   Vandaag zijn het (er is maar 1 keuze op het menu) 'empanadas'.  Dat is in Argeninie een specialiteit (hoewel we er in zuid-Bolivie ook al hadden gegeten) en zijn kleine gevulde hapjes (met vlees, kip of kaas en groentjes).   't Is een beetje te vergelijken met de samosa's van india.   Hier zijn het empanadas van geitekaas (er lopen hier dan ook geiten rond) en groentjes.    Deze kikkeren ons goed op en zetten onze route verder.  

IMG_0227
 

Hoe dichter we bij Cafayate komen, hoe mooier/impressionanter het wordt.   Er is bvb een grote rode canyon die het amphitheater genoemd wordt omwille van de acoustiek, maar echt wel veel toeristen hier, zelfs ganse bussen/cars.  We (Enzo en ik) worden door vele toeristen gefotografeerd en belaagd met vragen over onze reis.  Verder op de route komen we nog langs vele andere canyons (die hier elk een naam krijgen naargelang hun vormen, zoals : de vensters, de obelisk, enz... toeristisch maar allemaal wel zeer mooi.    Ook zien we vele papegaaien.   Ze zijn vrij groot, in een soort van olie-blauw met geel aan de vleugels.   Het is wel niet gemakkelijk om hen te fotograferen want de kleuren komen enkel in een bepaalde hoek uit (vaak, zeker als ze hoog in de lucht zijn, zien ze er zwart of grijs uit), maar vaak zitten we met velen (=soms wel in groepen van meer dan 30) in de struiken langs de weg en wanneer we langrijden vliegen ze allemaal (met zeer veel gekwetter) op.     In de late namiddag, vroege avond is het weer zeer warm en is er weer tegenwind.   We komen redelijk laat in Cafayate aan.  Cafayate is helemaal omringt met druivengaarden wat een zeer mediteraanse sfeer geeft.  Cafayate is vooral bekend om zijn witte wijnen.    De 'ruta de vinos' is begonnen.  We logeren er in een camping (=goedkoper dan hostal en ze hebben daar ook douches).   Het is hier een gezellig dorp (met al die wijngaarden).   We zouden wel in de provence kunnen zijn...           

22:56 Écrit par Corinne et Enzo dans 4 - Carnet de route Argentine | Lien permanent | Commentaires (0) | Tags : argentine, salta, cafayate, voyage, velo |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.