29/02/2008

Talampaya - Vallée de la Luna

(18/02/08) Talampaya -  Vallée de la Luna (80 km)

(Enzo)

Arrivés au Parc (celui de la Vallée de la Lune), nous camperons en attendant le lendemain afin de trouver des touristes qui accepteront de nous prendre dans leur voiture pour effectuer le tour du Parc.

Oups, je n'ai jamais vu une telle concentration de moustiques sur ma peau. Vite, Repelante !

Trop tard !

(Corinne)

Niet veel te vertellen vandaag...  80kms (met wind tegen) tot de ingang van het andere park (=Maanvallei) rijden, waar we de tent aan de ingang kunnen zetten om deze morgen te bezoeken.

28/02/2008

La Rioja - Talampaya

(16/02/08) La Rioja - Talampaya  (bus)

(Enzo)

Réveil à 5h00 du mat pour replier la tente en un temps record et filer jusqu'au terminal de bus afin de nous rendre dans le Parc National de Talampaya. Cette fois-ci, on ne se tape pas 150km de désert avec le vent de face; merde, on prend le bus ! D'autant plus que l'entrée du parc ne se trouve pas sur notre trajet et qu'il nous faudra rebrousser chemin pour rejoindre la route nous menant à Ushuaïa.

IMG_0394
 

GROSSE COLERE !!!
Le bus nous dépose à 10h30 à l'entrée du Parc. Il est prévu que nous puissions effectuer le parcours du Canyon à vélo, accompagnés par un guide (obligatoire). C'est ce que l'on nous confirme donc à l'entrée (20 pesos/personne). 300 mètres plus loin, on nous explique que la réelle entrée du Canyon se trouve 13 km plus à l'intérieur du Parc et que nous devons trouver un véhicule pour nous y rendre car le guide vélo ne possède pas son propre véhicule et que son vélo se trouve à l'entrée du circuit. On demande dès lors comment il a fait pour effectuer les 13 km pour venir nous chercher, mais on n'obtient pas de réponse.
Conclusions, après 2h d'attente, nous effectuerons la visite du Canyon en mini-bus (45 pesos supplémentaires / personne) en étant obligés de gueuler (là, c'est Corinne qui s'en charge) pour ne pas devoir payer un supplément de 10 pesos pour un guide qu'ils essayent de nous imposer.

IMG_0381Sur les prospectus, il y’avait exactement la même photo… heu… avec un condor !


Bref, l'arnaque totale ! D'autant plus que le Parc ne recèle aucune autre surprise que celles que nous n'avons déjà pu voir sur les prospectus racoleurs.

Notre seul plaisir aura été de discuter avec 2 bruxellois (Jacques et Sarah) autour d'un verre, à la sortie du parc.

Conclusion, n'allez pas à Talampaya, il y a beaucoup mieux à découvrir à 75 km de là, mais nous vous en parleront demain.

Avant tout, il nous faut, avant la tombée de la nuit, parcourir le maximum de kilomètres afin de nous rapprocher au plus de la « Vallée de le Luna ». Le maximum, c'est-à-dire six exactement, pas un de plus, car le temps tourne à l'orage et les rafales de vent nous imposent une allure de 5km/heure...Vite, trouver un endroit pour planter la petite.

PUTAIN !
Nous nous sommes retrouvés sous un orage dont je ne saurais décrire l'intensité. Un orage dans le désert c'est déjà rare en soi, mais ici, sa violence la rendu vraiment exceptionnel.
En quelques minutes, la foudre est tombée plusieurs fois juste à côté de la tente. Une grande rivière c'est formée pour venir lécher les côtés de la tente (hé, plus de huit mètres de large la rivière). Les vents nous ont presque décollés du sol... la peur de ma vie !!!

J'avais déjà vécu (survécu à) un orage violent dans les Cévennes près du Mont Aigal, mais ici, ce n'était pas de la rigolade. Les éclairs omniprésents étaient tellement lumineux que l'on avait l'impression d'être en plein jour.

Nous nous sommes allongés sur les Thermarest (tapis de sol auto-gonflants) en nous disant qu'avec l'air les remplissant nous serions plus ou moins isolés du sol... c'est tout ce que l'on pouvait faire (je ne peux même pas prier). Même Corinne qui ne craint pas les orages a réellement eu peur. Brrrr !!!


(Corinne)

IMG_0397
We moeten deze morgen reeds om 6u30 aan de busterminal zijn (de bus, die ons aan de ingang van het Talampaya-park zal afzetten, vertrekt om 7u).   We zijn gisteren echter zeer laat gaan slapen (rond 3u) want hebben met Argentijnen in de camping blijven praten.   We spraken oa (mits het folklorische muziekfestival dat we op 3 kms hoorden) over de Argentijnse muziek (buiten Piazzola ken ik er niets van).  We horen af en toe al wel eens wat accordion, maar de tango is toch meer in Buenos Aires.  Hier is meer 'folklorische' muziek.  Ook spraken ze over de vele emigranten in Argentinie.  Zovizo heeft 90% van de argentijnse bevolking spaanse of italiaanse roots (nog slechts weinig indianen hier : weeral om niet erg fier te zijn om europeaan te zijn...), maar er zijn verder meer en meer emigranten : oa vele Duitsers die hier (reeds sinds meerdere generaties nu) (dankzij Perron) 'onderdak' hebben gekregen, ook Peruvianen en Bolivianen die hier in het zwart komen werken (en waar de huidige Argentijnen blijkbaar een hekel aan hebben), maar ook vele Noord-Amerikanen, Russen en Europeanen zouden hier komen intrekken, wat de huidige Argentijnen ook als een soort van 'infectie' beginnen te zien (nochthans hebben ze hier wel veel plaats...).  

IMG_0395We slapen deze nacht dus maar 3uur.  Het is nog donker als we naar de bus-terminal fietsen (kleine 10kms verder).   We moeten voorbij het muziekfestival dat nu gestopt is, maar waar nog zeer veel lui rondloopt (de meesten nogal bezopen en met bloem in de haren en kleren (=iets waar de Argentijnen graag mee op mekaar gooien in festelijkheden, zoals bvb in de carnavals hebben wij ook onze portie bloem over ons hoofd gekregen...)   We proberen ons niet af te laten leiden (want iedereen probeert ons natuurlijk te stoppen om over onze fietsreis te vragen) maar we mogen onze bus (waarvoor we reeds tickets hebben) niet missen.   We komen net op tijd (scheelt amper 2 minuten) en de bus zit vol met nog feestende en slapende jongeren die van het festival terug naar huis gaan.    Om 10u worden we voor de ingang van het park afgezet.   We moeten 20pesos/persoon ingang betalen en men bevestigt ons dat we het circuit met de fiets (vergezeld met een gids) kunnen doen.   Echter 300m verder is een 2de onthaal-receptie en daar wordt het iets ingewikkelder.  We kunnen misschien (maar niet zeker) het park met de fiets doen en dat zou dan 25pesos/persoon (voor de gids) extra zijn...   Er zijn ook 3 Duitsers die zelf geen fiets hebben maar het park ook met de fiets (met fietsen van het park zelf) willen doen.   Ok, leuk denken we, hoe meer zielen, hoe meer vreugd.   Maar de gids is er niet en we moeten wachten.  Achteraf blijkt dat indien we een bepaalde canyon (=de belangrijkste van het park) willen zien het 35pesos/persoon is ipv 25.   Nu begint het wel een beetje te stinken... Op de koop toe, wanneer de gids er (nà 2uur wachten !) eindelijk is, zegt hij (doodgewoon) dat hij niet wil gaan, en kunnen we enkel (zoals de andere toeristen) een trip met een minibus maken tegen 45pesos/persoon !  =echte afzetterij, want ze weten dat we nu we er toch zijn, toch willen gaan... ze willen ons nog een extra 10pesos/persoon laten betalen voor een engelstalige gids... Die weiger ik toch te betalen ('t is altijd meer en nog een beetje meer te betalen...) en uiteindelijk was er zovizo (zonder die exta 10 te betalen) toch een engelstalige gids...  

IMG_0392
Het park op zich stelt (als je van Peru en Bolivie komt waar dergelijke canyons gewoon gratis te zien zijn) niet zoveel voor.   Het is zeer klein, er zijn papegaaien (die we ook al met honderden in de natuur gezien hebben) en een gids die de toeristen allemaal samen 'goal!' doet roepen (om de echo te horen)... pfff = bof.      Gelukkig was er een brussels koppel, waar we nog een hele tijd mee blijven napraten, om deze zinloze uitstap goed te maken.     Enzo wil eerst ook niet meer naar de Maanvallei (=ander park vlakbij =ingang op 80kms, maar voor hier is dat vlakbij) maar ik had zovizo reeds gehoord dat deze wel interessanter was en wil daar toch ook nog wel naartoe.    Maar daarvoor moeten we dus eerst 80kms met de fiets afleggen.    We hebben een beetje lang met de brusselaars nagebabbeld en het is reeds bijna 17u.   We zullen proberen nog zoveel mogelijk kms af te leggen opdat we morgen toch het park kunnen zien.   We leggen er echter slechts 6 (in 1uur) af, omdat de wind weer te sterk is.   Enzo zegt dat het zinloos is om 2-3u te rijden om nog geen 20 kms te doen, en we zetten de tent.    Die avond is er een onwaarschijnlijke storm, zoals ik er nog nooit één heb meegemaakt.   De wind waait de tent bijna weg, het regent zeer veel (de kurkdroge rivier is in een mum van tijd omgetoverd in een echte rivier), de bliksems volgens zich in recordtempo op (tot zeer dicht bij de tent en sommige bliksems blijven in de lucht zonder naar de grond te gaan : ze maken tekeningen van links naar rechts in de lucht) en de donderslagen zijn als straaljagers die vlak boven de tent bommen laten vallen... In deze droge open woestijn is omweer echt geen lachertje !  We zijn beiden echt ongerust en kunnen alleen maar wachten tot het over is.    Na de storm is het alsof de woestijn helemaal terug ontwaakt : het is nochthans ondertussen reeds donker, maar vogels en insecten (die tijdens de storm geen kik geven) maken nu een hels kabaal.   Precies alsof ze het feest van de regen maken...

 

 

27/02/2008

La Rioja

(16/02/08)   La Rioja 

(Enzo)

On passe la journée entre la piscine du camping, le terminal de bus (on veut un billet), la piscine du camping, le cyber et la piscine du camping.

Il y a ce week-end à La Rioja un festival de musique populaire qui attire près de 30.000 personnes. Les deux petits Belges du camping sont invités à droite et à gauche pour ingurgiter cerveza, vin et sangria. Je commence sérieusement à m'emmerder et à trouver le Nord de l'Argentine très lassant. Mais bon, nous ne sommes pas vraiment ici en vacances et on ne choisit pas toujours météo, relief et... et quoi ? Ici c'est le désert pour tout le monde!


(Corinne)

Onze route in Noord-Argentinie is al vrij afgeweken in vergelijking met hetgeen we oorspronkelijk gepland hadden (zie rubriek 'Itinéraire').   We dachten eerst niet langs Salta te gaan, maar eerder langs de salars te gaan.   En ook La Rioja stond eigenlijk niet op het programma, maar (1) we moeten naar de bancontact en (2) hier zou men de 2 nationale parken (Talampaya en Maanvallei, zie later) in één dag kunnen doen...  Uiteindelijk zijn beide redenen zinloos en eigenlijk was deze weg (om naar La Rioja te komen) een beetje een omweg...   Wat het eerste punt betreft : we denken nog altijd, zoals in Peru en Bolivie, dat we in een 'grote' stad moeten gaan om centjes af te halen, maar uiteindelijk hier in Argeninie zijn (net als in Europa) in kleine dorpjes ook bankautomaten.   Dus dit was al een zinloze reden, en nu weten we dat voor het vervolg.   En het tweede punt (mbt de nationale parken), ook daarvoor hadden we niet tot hier moeten komen.  In de reisgids stond dat men de parken vanuit ofwel La Rioja ofwel vanuit San Juan kunnen doen, maar dat is natuurlijk voor de toeristen zonder fiets die met tour-operators georganiseerde dingen doen...  We hadden misschien toch beter onze oorspronkelijke route behouden (die langs de andere kant van de parken ging) want zovizo gaan we toch met onze fietsen naar de parken...    We zijn nu hier en nemen een verlofdagje : uitzoeken hoe we heb beste de parken kunnen doen (en komen tot de conclusie dat we gewoon autonoom, met onze fietsen en al, ernaartoe gaan), met deze conclusie zien voor een bus om tot de ingang van Talampaya-park te geraken, internet én zwembad.   We gaan niet naar het muziekfestival.   De camping is zo al (omwille van dat festival) één grote fiesta...        

08:30 Écrit par Corinne et Enzo dans 4 - Carnet de route Argentine | Lien permanent | Commentaires (0) | Tags : voyage, velo, argentine, la rioja |  Facebook |

26/02/2008

Almogasta - La Rioja

(14/02/08) Almogasta - La Rioja (1)  (64 km)

(Enzo)


Vent, désert, ligne droite (vous connaissez la chanson) et au milieu, alors que l'on n'a plus d'eau, un petit kiosque sorti de nulle part pour enfin pouvoir se rafraîchir.

Mis à part compter les buissons secs qui défilent, ma journée se passe sans autre distraction.

Corinne ne traîne plus la patte, elle traîne les deux.

On prend ce qui vient pour camper, un petit espace bien sympathique au milieu d'une décharge clandestine. Au menu ce soir, mouches et moustiques... c'est reparti comme en Equateur, je suis dévoré de partout.

IMG_0360spacespace


(Corinne)

Het zou nog zo'n 120kms zijn om La Rioja te bereiken en Enzo zou deze op 1 dag willen doen.   Hij is zeer gemotiveerd (om Ushuaia te bereiken) en vraagt dus ook veel (=om meer en meer kms / dag te doen...) maar ik zie dat (na de zware dag van gisteren) niet zitten.   Indien het weer tegenwind is wil ik niet proberen die 120kms op 1 dag af te leggen (ik wil mijn benen toch nog een beetje sparen...)  Ik vind dat we tot nu toe (met al die sterke tegenwind), al bij al, nog niet slecht rijden.   Enzo is echter erg in vorm...  Hij is niet alleen een 'diesel' (zoals hij dat zelf zegt) op de dag zelf (=trager in het begin en pas beter na een 40tal kms), maar hij is ook een 'diesel' over de ganse reis.   In het begin van de reis was ik altijd voorop (in bergoppen, op pistes, enz), maar nu (=nu dat hij zijn overtollig gewicht, dat hij voor de reis toch wel had, is kwijtgeraakt) is hij veel sneller dan ik.   Dat vind ik soms vervelend.  Het is leuker om vooraan te rijden (=ik dacht dan 'Hij mag me niet inhalen !'), maar nu is hij soms meerder kms voor mij (soms dat ik hem zelf niet meer zie) en dat is soms een beetje ontmoedigend...  ook, omdat ik niet weet wanneer hij eens zal stoppen om op mij te wachten (=soms is dat pas na 30kms) en dan is het effen pauze (voor mij een korte pauze, terwijl hij er soms reeds een kwartier staat...)   Maar langs een andere kant, indien hij het leuk vind om alles te geven (hij zegt dat hij denkt dat hij aan het koersen is), dan moet hij dat maar doen...  Vandaag niet zoveel te vertellen : woestijn, warm, droog, dorst,...     Na 50 kms (pas) is een soort van café...  Een 'barak' (cabane) helemaal alleen in de woestijn (=lijkt wel alsof in een film.)  Komt goed uit, want het water in onze bidons is door de hitte weeral helemaal 'warm' (=niet lekker, maar als er niets anders is en je hebt dorst, dan drink je 'alles').   



(15/02/08) Almogasta - La Rioja (2)  (60 km)


(Enzo)

Idem qu'hier.
Même pas un petit scorpion ou un serpent à se mettre sous la dent.
Fin d'article.


(Corinne)

Gisteren was ik na 64kms kapot =geen benen meer + te warm...  Wanneer je stopt met fiesten zijn de vliegen in de woestijn een echte pest... Je wordt er (in combinatie met de bijhorende hitte) helemaal gek van (van ze constant weg te slaan).   Er zijn er onwaarschijnlijk veel en zijn zeer aggressief, laten je niet met rust, komen constant voor en op je neus, langs je oren, op je benen, armen, handen, voeten... brrrr... ik heb een hekel aan vliegen !  Gelukkig gaan vliegen slapen wanneer de zon ondergaat...  Ik begin het ook stilletjesaan echt beu te worden om in tegenwind te rijden... Pfff, is niet meer leuk... Al die extra moeite en energie...   In combinatie met de barre omstandigheden (hitte, vliegen, dorst, behoefte in een douche, enz...) begin ik echt krekelig te worden... (=niet zo fijn voor Enzo, voor wie het uiteindelijk even moeilijk is...)   Rond de middag komen we in La Rioja aan.   Alle hostals zijn duur, maar uiteindelijk ook allemaal volgeboekt want er is dit weekend in La Rioja een muziekfestival (met folklorische muziek).   We gaan naar een camping (op 3 kms van het centrum) en uiteindelijk is dat een goede zaak want 'er is een zwembad' !   Heerlijk !

 

25/02/2008

Londres - Almogasta

(13/02/08) Londres - Almogasta  (100 km)

(Enzo)

Et dire que c'est en Patagonie que les vents sont les plus violents ! J'espère qu'ils vont vite tourner car déjà ici on en est presque à vouloir pousser les vélos pour avancer.

Histoire de vous faire croire que l'on a vu quelque chose, sachez qu'Almogasta et ses alentours sont une région grosse productrice d'olives. C'est inscrit un peu partout, et si vous commandez une pizza « sans olive », on vous en servira malgré tout, histoire peut-être de bien vous faire remarquer que votre demande était une insulte.

IMG_0353

Petite chapelle érigée en la « mémoire » de Gilberto Gil (il y’en a une tous les dix kilomètres) un gaucho sanctifié par on ne sait trop qui. En attendant, c’est le bordel ici, il faudrait faire le ménage !!!

Hospedaje - Douche froide - Ventilo - Clim - Dodo !


(Corinne)

We zijn gisteren langs Belén gereden en hebben dan een 10tal kms nà Londres de tent gezet (=dorpje dat Enzo zeer sympatiek vond).   's nachts is het ook ontzettend warm en in deze droge woestijn zijn vele mieren, vliegen, muggen enz... 's Avonds branden we een stokje 'sandel-wood' (=ruikt lekker en helpt tegen de muggen) opdat we toch buiten kunnen blijven zitten.   Vandaag vertrekken we eens niet te laat.  's Morgens is de wind en hitte nog draaglijk en al snel zijn we voorbij 50kms.  Verder is hier zo goed als 'niets' te zien... het is droog, het is heet...  zand en woestijn... stuiken en bomen die soms maanden op een beetje regen kunnen wachten...  (Nu heb ik wel een beetje spijt dat ik geen mp3 of iPod ofzo heb meegenomen... er is hier bijna geen verkeer (=dus niet gevaarlijk om iets dergelijks op te zetten) en met die lange rechte lijnen (waar niet veel te zien is) zou wat muziek wel leuk zijn...)  Na 60kms komen we aan (het eerste) kruispunt.   Daar kunnen we iets fris nuttigen (=zeer welkom want we voelen ons weer helemaal gedeshydrateerd...).   Echter wanneer we (na een halfuurtje pauze) weer willen vertrekken is de hitte en wind (die ook heet is) niet meer draaglijk.  In de voormiddag hebben we er 3 uur over gedaan om 60 kms doen doen en in de namiddag zullen we er ook 3 uur over doen om slechts 40 kms te doen...  De wind is soms zó sterk dat ik soms van de fiets stap (en mij afvraag of het niet beter is om te voet te gaan...)   De laatste 10 kms om Almogasta te bereiken waren een echte hel...  Zelf heb je (na een ganse dag fietsen) minder krachten, maar de wind daarentegen werd alsmaar sterker...  Deze keer wil ik niet kijken naar een camping, maar ik wil (1) een douche, (2) een écht bed en vooral (3) airco !!!    Het goedkoopste hostalletje dat we vinden heeft de 3 !    Wanneer we rond 20u (na ons helemaal te hebben opgefrist) het dorpje willen verkennen zijn de restaurants nog dicht...  Hier in Argentinie (alsthans hier in Noord-Argentinie) leven de mensen heel laat...   In de namiddag is het stil en kalm (=siesta), ontwaakt langzaam rond 18u, maar animatie is pas vanaf 21u (en later) te verwachten.   Hoe later het wordt, hoe meer animatie er is.   Restaurants gaan pas open rond 21u30 en mensen gaan soms pas om middernacht eten enz...   Voor ons (die 's morgens toch niet te laat willen opstaan om toch niet te laat te vertrekken) is dat soms wel vervelend, vooral ook omdat we reeds razende honger hebben, maar langs een andere kant heeft het wel iets relaxed en zuiders mediteriaans... 

24/02/2008

Hualfir - Londres

(12/02/08) Hualfir - Londres  (94 km)

(Enzo)

On prend les mêmes et on recommence ! Vent de face violent, chaleurs torrides, alternance d'asphalte et de tôle ondulée, lignes droites interminables... cela devient un peu lassant.
Nous consommons de plus en plus d'eau et les régions que nous allons traverser ces dix prochains jours s'annoncent toujours de plus en plus chaudes. Je remarque d'ailleurs que Corinne commence à un peu traîner la patte !

Trop chaud ! Même les nuits le sont. J'espérais que le fait d'évoluer dans le désert nous permettrait de bénéficier de nuits fraîches, mais rien n'y fait.

Comme je l'avais fait remarquer à Corinne au début de notre voyage, il est beaucoup plus facile de lutter contre le froid que contre le chaud. Maintenant, elle commence à mieux le réaliser.

Quelqu'un peut m'envoyer une clime portable ?


(Corinne)

(Hé Francoise, we zijn ook in 'Londres' geweest !) 

Op de gedetailleerde kaart die we hebben (=op het internet gevonden) moesten we vandaag normaal nog een 40tal kms piste doen, maar (hier in Argentinie duurt het geen jaren alvorens de asfalt er ligt, zoals bvb in Bolivie en) na nog geen 10 kms veranderd de piste weer in gloednieuwe asfalt.  De kronkelende curves van Peru zijn hier helemaal verdwenen en het zijn (bijna) altijd hele lange rechte banen.  De afstanden zijn hier zeer lang in dit noordelijke woestijngebied, en dan spreken we nog niet over de Pampa-regio (centraal-Argentinie) dat zo mogelijk nog uitgestrekter is, én Patagonie (zuid-Argentinie) dat nóg uitgestrekter is...  Ook weeral wind tegen vandaag...  Enzo had de reis van noord naar zuid gekozen (niet alleen omdat Ushuaia 'El fin del mundo' is en het mooi is om dergelijke reis daar te beeindigen, maar ook) omwille van de winden (=grootste vijand van de cyclist), die in deze richting normaal gunstiger zouden zijn, maar we rijden nu al een hele tijd met (in deze open vlakten = 'sterke') tegenwind...  Ik begrijp niet veel van wind-fenomenen, soms heb ik de indruk dat we 'altijd' wind tegen hebben, soms wordt de wind weerkaatst door de bergen (waardoor ze van richting veranderd...), zoals bvb soms in Bolivie (waar de wind soms ook zeer sterk kon zijn) reden we in een bepaalde curve met wind tegen en dan dachten we dat we wind mee zouden hebben in de andere richting van de curve, maar dat was niet 'altijd' zo (de wind werd in de canyons van richting veranderd... enz...)  In Patagonie hebben we wel in onze planning gerekend op wind mee (=we hadden meer kms/dag gerekend).   De wind is daar zó sterk dat wanneer je hem in de rug hebt je wel méér dan 200 kms/dag kan doen (zie ook een commentaar), maar als je hem daar tegen hebt... dan kan het wel eens zéér zwaar worden...     Het is ook weer zeer heet vandaag...  we hebben meer en meer dorst, dorst, dorst...  Wanneer ik een wagen, die helemaal dicht (=met alle ramen dicht) is omdat binnen de airco vol open staat, dan wens ik er effen in te kunnen gaan zitten...  de zweetdruppels druppen in onze ogen... onze huid is helemaal wit en korrelig van het zweet...   

15:43 Écrit par Corinne et Enzo dans 4 - Carnet de route Argentine | Lien permanent | Commentaires (0) | Tags : voyage, velo, argentine, hualfir, belen |  Facebook |

23/02/2008

Punta de Balasto - Hualfir

(11/02/08) Punta de Balasto - Hualfir  (82 km)

(Enzo)

50 km dans le désert en avançant à du 12 km/heure, c'est DUR !

IMG_0334
 

Quelques ânes de-ci de-là pour nous distraire et rien d'autre.
Toutes les vingt minutes, lorsqu'une voiture nous dépasse, nous l'observons en espérant la voir tourner au loin, mais non, elle disparaît toujours à l'horizon, loin, très loin.

Après quelques courbes inespérées, une piste en tôle ondulée refait surface pour me rappeler que je ne dois pas trop me plaindre de parcourir de longues distances sur de l'asphalte, même en ligne droite.

Chouette, une rivière !
Le désert disparaît pour faire place, durant une trentaine de kilomètres, à une jolie vallée verdoyante.

Hualfir : pas envie d'aller plus loin aujourd'hui.
Un petit passage obligé par le village pour le ravito : essence (kérosène, ça brûle aussi bien et l'odeur est moins désagréable) et deux bons steaks bien tendre (à 6 EUR le kilo on ne va pas se priver)... je sens que je vais souvent en cuisiner les prochains jours.

Tente plantée, nous finissons la soirée en observant les chevaux sauvages qui tournent au tour de la tente.
Si c'est pas beau tout ça !

 

(Corinne)

Weer de ganse dag wind tegen vandaag. 's Morgens zijn het heeeele lange (licht stijgende) rechte lijnen (tientallen kms lang) (=een beetje saai).  In de verte is het alsof de weg plots stopt of een bocht maakt en telkens denken we dat het daar gaat beginnen dalen of de weg in een andere richting zal gaan, maar dat is gezichtsbedrog en het blijft maar rechtdoor gaan...  In de voormiddag rijden we nog de ganse tijd met besneeuwde bergenketen aan de linkerkant, waar we naar kunnen kijken om niet te veel aan de wind te denken.   Af en toe zijn er ezels of paarden die langs de weg grazen en 2 keer zien we ook een dode koe langs de weg liggen...  

IMG_0333
 

In de namiddag is de bergenketen achter de rug en is het weer piste en vrij heuvelig (lijkt op een moto-cross-baan).    Na weer 2 uren dooreengeschud te zijn op piste (=je kan dan minder naar het landschap kijken, want de ogen zijn erg op de weg gericht om grote putten en stenen te vermijden) komen we in een klein dorpje aan.   Ik ben de (vele) pasta's (wanneer we kamperen) een beetje beu en we kopen eens steak en aardappelen en erwtjes om vanavond te eten.    Nog een uurtje piste doorheen een zeer mooie groene vallei met waterstroompjes en we komen in een groter dorp (Hualfir) aan, waar we nieuwe benzine voor te koken kopen, en een paar kms verder kamperen we.    Er zijn wilde paarden heel dichtbij die rond de tent galopperen terwijl we onze steak eten.  's Avonds in de tent (wanneer het nogthans reeds donker is) horen we ze soms verderop hiniken...