Cyclocosmos

(18/02/08) Talampaya -  Vallée de la Luna (80 km)

(Enzo)

Arrivés au Parc (celui de la Vallée de la Lune), nous camperons en attendant le lendemain afin de trouver des touristes qui accepteront de nous prendre dans leur voiture pour effectuer le tour du Parc.

Oups, je n'ai jamais vu une telle concentration de moustiques sur ma peau. Vite, Repelante !

Trop tard !

(Corinne)

Niet veel te vertellen vandaag...  80kms (met wind tegen) tot de ingang van het andere park (=Maanvallei) rijden, waar we de tent aan de ingang kunnen zetten om deze morgen te bezoeken.

(16/02/08) La Rioja - Talampaya  (bus)

(Enzo)

Réveil à 5h00 du mat pour replier la tente en un temps record et filer jusqu'au terminal de bus afin de nous rendre dans le Parc National de Talampaya. Cette fois-ci, on ne se tape pas 150km de désert avec le vent de face; merde, on prend le bus ! D'autant plus que l'entrée du parc ne se trouve pas sur notre trajet et qu'il nous faudra rebrousser chemin pour rejoindre la route nous menant à Ushuaïa.

GROSSE COLERE !!!
Le bus nous dépose à 10h30 à l'entrée du Parc. Il est prévu que nous puissions effectuer le parcours du Canyon à vélo, accompagnés par un guide (obligatoire). C'est ce que l'on nous confirme donc à l'entrée (20 pesos/personne). 300 mètres plus loin, on nous explique que la réelle entrée du Canyon se trouve 13 km plus à l'intérieur du Parc et que nous devons trouver un véhicule pour nous y rendre car le guide vélo ne possède pas son propre véhicule et que son vélo se trouve à l'entrée du circuit. On demande dès lors comment il a fait pour effectuer les 13 km pour venir nous chercher, mais on n'obtient pas de réponse.
Conclusions, après 2h d'attente, nous effectuerons la visite du Canyon en mini-bus (45 pesos supplémentaires / personne) en étant obligés de gueuler (là, c'est Corinne qui s'en charge) pour ne pas devoir payer un supplément de 10 pesos pour un guide qu'ils essayent de nous imposer.

Sur les prospectus, il y’avait exactement la même photo… heu… avec un condor !

Bref, l'arnaque totale ! D'autant plus que le Parc ne recèle aucune autre surprise que celles que nous n'avons déjà pu voir sur les prospectus racoleurs.

Notre seul plaisir aura été de discuter avec 2 bruxellois (Jacques et Sarah) autour d'un verre, à la sortie du parc.

Conclusion, n'allez pas à Talampaya, il y a beaucoup mieux à découvrir à 75 km de là, mais nous vous en parleront demain.

Avant tout, il nous faut, avant la tombée de la nuit, parcourir le maximum de kilomètres afin de nous rapprocher au plus de la « Vallée de le Luna ». Le maximum, c'est-à-dire six exactement, pas un de plus, car le temps tourne à l'orage et les rafales de vent nous imposent une allure de 5km/heure...Vite, trouver un endroit pour planter la petite.

PUTAIN !
Nous nous sommes retrouvés sous un orage dont je ne saurais décrire l'intensité. Un orage dans le désert c'est déjà rare en soi, mais ici, sa violence la rendu vraiment exceptionnel.
En quelques minutes, la foudre est tombée plusieurs fois juste à côté de la tente. Une grande rivière c'est formée pour venir lécher les côtés de la tente (hé, plus de huit mètres de large la rivière). Les vents nous ont presque décollés du sol... la peur de ma vie !!!

J'avais déjà vécu (survécu à) un orage violent dans les Cévennes près du Mont Aigal, mais ici, ce n'était pas de la rigolade. Les éclairs omniprésents étaient tellement lumineux que l'on avait l'impression d'être en plein jour.

Nous nous sommes allongés sur les Thermarest (tapis de sol auto-gonflants) en nous disant qu'avec l'air les remplissant nous serions plus ou moins isolés du sol... c'est tout ce que l'on pouvait faire (je ne peux même pas prier). Même Corinne qui ne craint pas les orages a réellement eu peur. Brrrr !!!

(Corinne)

We moeten deze morgen reeds om 6u30 aan de busterminal zijn (de bus, die ons aan de ingang van het Talampaya-park zal afzetten, vertrekt om 7u).   We zijn gisteren echter zeer laat gaan slapen (rond 3u) want hebben met Argentijnen in de camping blijven praten.   We spraken oa (mits het folklorische muziekfestival dat we op 3 kms hoorden) over de Argentijnse muziek (buiten Piazzola ken ik er niets van).  We horen af en toe al wel eens wat accordion, maar de tango is toch meer in Buenos Aires.  Hier is meer 'folklorische' muziek.  Ook spraken ze over de vele emigranten in Argentinie.  Zovizo heeft 90% van de argentijnse bevolking spaanse of italiaanse roots (nog slechts weinig indianen hier : weeral om niet erg fier te zijn om europeaan te zijn...), maar er zijn verder meer en meer emigranten : oa vele Duitsers die hier (reeds sinds meerdere generaties nu) (dankzij Perron) 'onderdak' hebben gekregen, ook Peruvianen en Bolivianen die hier in het zwart komen werken (en waar de huidige Argentijnen blijkbaar een hekel aan hebben), maar ook vele Noord-Amerikanen, Russen en Europeanen zouden hier komen intrekken, wat de huidige Argentijnen ook als een soort van 'infectie' beginnen te zien (nochthans hebben ze hier wel veel plaats...).  

We slapen deze nacht dus maar 3uur.  Het is nog donker als we naar de bus-terminal fietsen (kleine 10kms verder).   We moeten voorbij het muziekfestival dat nu gestopt is, maar waar nog zeer veel lui rondloopt (de meesten nogal bezopen en met bloem in de haren en kleren (=iets waar de Argentijnen graag mee op mekaar gooien in festelijkheden, zoals bvb in de carnavals hebben wij ook onze portie bloem over ons hoofd gekregen...)   We proberen ons niet af te laten leiden (want iedereen probeert ons natuurlijk te stoppen om over onze fietsreis te vragen) maar we mogen onze bus (waarvoor we reeds tickets hebben) niet missen.   We komen net op tijd (scheelt amper 2 minuten) en de bus zit vol met nog feestende en slapende jongeren die van het festival terug naar huis gaan.    Om 10u worden we voor de ingang van het park afgezet.   We moeten 20pesos/persoon ingang betalen en men bevestigt ons dat we het circuit met de fiets (vergezeld met een gids) kunnen doen.   Echter 300m verder is een 2de onthaal-receptie en daar wordt het iets ingewikkelder.  We kunnen misschien (maar niet zeker) het park met de fiets doen en dat zou dan 25pesos/persoon (voor de gids) extra zijn...   Er zijn ook 3 Duitsers die zelf geen fiets hebben maar het park ook met de fiets (met fietsen van het park zelf) willen doen.   Ok, leuk denken we, hoe meer zielen, hoe meer vreugd.   Maar de gids is er niet en we moeten wachten.  Achteraf blijkt dat indien we een bepaalde canyon (=de belangrijkste van het park) willen zien het 35pesos/persoon is ipv 25.   Nu begint het wel een beetje te stinken... Op de koop toe, wanneer de gids er (nà 2uur wachten !) eindelijk is, zegt hij (doodgewoon) dat hij niet wil gaan, en kunnen we enkel (zoals de andere toeristen) een trip met een minibus maken tegen 45pesos/persoon !  =echte afzetterij, want ze weten dat we nu we er toch zijn, toch willen gaan... ze willen ons nog een extra 10pesos/persoon laten betalen voor een engelstalige gids... Die weiger ik toch te betalen ('t is altijd meer en nog een beetje meer te betalen...) en uiteindelijk was er zovizo (zonder die exta 10 te betalen) toch een engelstalige gids...  

Het park op zich stelt (als je van Peru en Bolivie komt waar dergelijke canyons gewoon gratis te zien zijn) niet zoveel voor.   Het is zeer klein, er zijn papegaaien (die we ook al met honderden in de natuur gezien hebben) en een gids die de toeristen allemaal samen 'goal!' doet roepen (om de echo te horen)... pfff = bof.      Gelukkig was er een brussels koppel, waar we nog een hele tijd mee blijven napraten, om deze zinloze uitstap goed te maken.     Enzo wil eerst ook niet meer naar de Maanvallei (=ander park vlakbij =ingang op 80kms, maar voor hier is dat vlakbij) maar ik had zovizo reeds gehoord dat deze wel interessanter was en wil daar toch ook nog wel naartoe.    Maar daarvoor moeten we dus eerst 80kms met de fiets afleggen.    We hebben een beetje lang met de brusselaars nagebabbeld en het is reeds bijna 17u.   We zullen proberen nog zoveel mogelijk kms af te leggen opdat we morgen toch het park kunnen zien.   We leggen er echter slechts 6 (in 1uur) af, omdat de wind weer te sterk is.   Enzo zegt dat het zinloos is om 2-3u te rijden om nog geen 20 kms te doen, en we zetten de tent.    Die avond is er een onwaarschijnlijke storm, zoals ik er nog nooit één heb meegemaakt.   De wind waait de tent bijna weg, het regent zeer veel (de kurkdroge rivier is in een mum van tijd omgetoverd in een echte rivier), de bliksems volgens zich in recordtempo op (tot zeer dicht bij de tent en sommige bliksems blijven in de lucht zonder naar de grond te gaan : ze maken tekeningen van links naar rechts in de lucht) en de donderslagen zijn als straaljagers die vlak boven de tent bommen laten vallen... In deze droge open woestijn is omweer echt geen lachertje !  We zijn beiden echt ongerust en kunnen alleen maar wachten tot het over is.    Na de storm is het alsof de woestijn helemaal terug ontwaakt : het is nochthans ondertussen reeds donker, maar vogels en insecten (die tijdens de storm geen kik geven) maken nu een hels kabaal.   Precies alsof ze het feest van de regen maken...

(16/02/08)   La Rioja 

(Enzo)

On passe la journée entre la piscine du camping, le terminal de bus (on veut un billet), la piscine du camping, le cyber et la piscine du camping.

Il y a ce week-end à La Rioja un festival de musique populaire qui attire près de 30.000 personnes. Les deux petits Belges du camping sont invités à droite et à gauche pour ingurgiter cerveza, vin et sangria. Je commence sérieusement à m'emmerder et à trouver le Nord de l'Argentine très lassant. Mais bon, nous ne sommes pas vraiment ici en vacances et on ne choisit pas toujours météo, relief et... et quoi ? Ici c'est le désert pour tout le monde!

(Corinne)

Onze route in Noord-Argentinie is al vrij afgeweken in vergelijking met hetgeen we oorspronkelijk gepland hadden (zie rubriek 'Itinéraire').   We dachten eerst niet langs Salta te gaan, maar eerder langs de salars te gaan.   En ook La Rioja stond eigenlijk niet op het programma, maar (1) we moeten naar de bancontact en (2) hier zou men de 2 nationale parken (Talampaya en Maanvallei, zie later) in één dag kunnen doen...  Uiteindelijk zijn beide redenen zinloos en eigenlijk was deze weg (om naar La Rioja te komen) een beetje een omweg...   Wat het eerste punt betreft : we denken nog altijd, zoals in Peru en Bolivie, dat we in een 'grote' stad moeten gaan om centjes af te halen, maar uiteindelijk hier in Argeninie zijn (net als in Europa) in kleine dorpjes ook bankautomaten.   Dus dit was al een zinloze reden, en nu weten we dat voor het vervolg.   En het tweede punt (mbt de nationale parken), ook daarvoor hadden we niet tot hier moeten komen.  In de reisgids stond dat men de parken vanuit ofwel La Rioja ofwel vanuit San Juan kunnen doen, maar dat is natuurlijk voor de toeristen zonder fiets die met tour-operators georganiseerde dingen doen...  We hadden misschien toch beter onze oorspronkelijke route behouden (die langs de andere kant van de parken ging) want zovizo gaan we toch met onze fietsen naar de parken...    We zijn nu hier en nemen een verlofdagje : uitzoeken hoe we heb beste de parken kunnen doen (en komen tot de conclusie dat we gewoon autonoom, met onze fietsen en al, ernaartoe gaan), met deze conclusie zien voor een bus om tot de ingang van Talampaya-park te geraken, internet én zwembad.   We gaan niet naar het muziekfestival.   De camping is zo al (omwille van dat festival) één grote fiesta...        

(14/02/08) Almogasta - La Rioja (1)  (64 km)

(Enzo)

Vent, désert, ligne droite (vous connaissez la chanson) et au milieu, alors que l'on n'a plus d'eau, un petit kiosque sorti de nulle part pour enfin pouvoir se rafraîchir.

Mis à part compter les buissons secs qui défilent, ma journée se passe sans autre distraction.

Corinne ne traîne plus la patte, elle traîne les deux.

On prend ce qui vient pour camper, un petit espace bien sympathique au milieu d'une décharge clandestine. Au menu ce soir, mouches et moustiques... c'est reparti comme en Equateur, je suis dévoré de partout.

(Corinne)

Het zou nog zo'n 120kms zijn om La Rioja te bereiken en Enzo zou deze op 1 dag willen doen.   Hij is zeer gemotiveerd (om Ushuaia te bereiken) en vraagt dus ook veel (=om meer en meer kms / dag te doen...) maar ik zie dat (na de zware dag van gisteren) niet zitten.   Indien het weer tegenwind is wil ik niet proberen die 120kms op 1 dag af te leggen (ik wil mijn benen toch nog een beetje sparen...)  Ik vind dat we tot nu toe (met al die sterke tegenwind), al bij al, nog niet slecht rijden.   Enzo is echter erg in vorm...  Hij is niet alleen een 'diesel' (zoals hij dat zelf zegt) op de dag zelf (=trager in het begin en pas beter na een 40tal kms), maar hij is ook een 'diesel' over de ganse reis.   In het begin van de reis was ik altijd voorop (in bergoppen, op pistes, enz), maar nu (=nu dat hij zijn overtollig gewicht, dat hij voor de reis toch wel had, is kwijtgeraakt) is hij veel sneller dan ik.   Dat vind ik soms vervelend.  Het is leuker om vooraan te rijden (=ik dacht dan 'Hij mag me niet inhalen !'), maar nu is hij soms meerder kms voor mij (soms dat ik hem zelf niet meer zie) en dat is soms een beetje ontmoedigend...  ook, omdat ik niet weet wanneer hij eens zal stoppen om op mij te wachten (=soms is dat pas na 30kms) en dan is het effen pauze (voor mij een korte pauze, terwijl hij er soms reeds een kwartier staat...)   Maar langs een andere kant, indien hij het leuk vind om alles te geven (hij zegt dat hij denkt dat hij aan het koersen is), dan moet hij dat maar doen...  Vandaag niet zoveel te vertellen : woestijn, warm, droog, dorst,...     Na 50 kms (pas) is een soort van café...  Een 'barak' (cabane) helemaal alleen in de woestijn (=lijkt wel alsof in een film.)  Komt goed uit, want het water in onze bidons is door de hitte weeral helemaal 'warm' (=niet lekker, maar als er niets anders is en je hebt dorst, dan drink je 'alles').   

(15/02/08) Almogasta - La Rioja (2)  (60 km)

(Enzo)

Idem qu'hier.
Même pas un petit scorpion ou un serpent à se mettre sous la dent.
Fin d'article.

(Corinne)

Gisteren was ik na 64kms kapot =geen benen meer + te warm...  Wanneer je stopt met fiesten zijn de vliegen in de woestijn een echte pest... Je wordt er (in combinatie met de bijhorende hitte) helemaal gek van (van ze constant weg te slaan).   Er zijn er onwaarschijnlijk veel en zijn zeer aggressief, laten je niet met rust, komen constant voor en op je neus, langs je oren, op je benen, armen, handen, voeten... brrrr... ik heb een hekel aan vliegen !  Gelukkig gaan vliegen slapen wanneer de zon ondergaat...  Ik begin het ook stilletjesaan echt beu te worden om in tegenwind te rijden... Pfff, is niet meer leuk... Al die extra moeite en energie...   In combinatie met de barre omstandigheden (hitte, vliegen, dorst, behoefte in een douche, enz...) begin ik echt krekelig te worden... (=niet zo fijn voor Enzo, voor wie het uiteindelijk even moeilijk is...)   Rond de middag komen we in La Rioja aan.   Alle hostals zijn duur, maar uiteindelijk ook allemaal volgeboekt want er is dit weekend in La Rioja een muziekfestival (met folklorische muziek).   We gaan naar een camping (op 3 kms van het centrum) en uiteindelijk is dat een goede zaak want 'er is een zwembad' !   Heerlijk !

(13/02/08) Londres - Almogasta  (100 km)

(Enzo)

Et dire que c'est en Patagonie que les vents sont les plus violents ! J'espère qu'ils vont vite tourner car déjà ici on en est presque à vouloir pousser les vélos pour avancer.

Histoire de vous faire croire que l'on a vu quelque chose, sachez qu'Almogasta et ses alentours sont une région grosse productrice d'olives. C'est inscrit un peu partout, et si vous commandez une pizza « sans olive », on vous en servira malgré tout, histoire peut-être de bien vous faire remarquer que votre demande était une insulte.

Petite chapelle érigée en la « mémoire » de Gilberto Gil (il y’en a une tous les dix kilomètres) un gaucho sanctifié par on ne sait trop qui. En attendant, c’est le bordel ici, il faudrait faire le ménage !!!

Hospedaje - Douche froide - Ventilo - Clim - Dodo !

(Corinne)

We zijn gisteren langs Belén gereden en hebben dan een 10tal kms nà Londres de tent gezet (=dorpje dat Enzo zeer sympatiek vond).   's nachts is het ook ontzettend warm en in deze droge woestijn zijn vele mieren, vliegen, muggen enz... 's Avonds branden we een stokje 'sandel-wood' (=ruikt lekker en helpt tegen de muggen) opdat we toch buiten kunnen blijven zitten.   Vandaag vertrekken we eens niet te laat.  's Morgens is de wind en hitte nog draaglijk en al snel zijn we voorbij 50kms.  Verder is hier zo goed als 'niets' te zien... het is droog, het is heet...  zand en woestijn... stuiken en bomen die soms maanden op een beetje regen kunnen wachten...  (Nu heb ik wel een beetje spijt dat ik geen mp3 of iPod ofzo heb meegenomen... er is hier bijna geen verkeer (=dus niet gevaarlijk om iets dergelijks op te zetten) en met die lange rechte lijnen (waar niet veel te zien is) zou wat muziek wel leuk zijn...)  Na 60kms komen we aan (het eerste) kruispunt.   Daar kunnen we iets fris nuttigen (=zeer welkom want we voelen ons weer helemaal gedeshydrateerd...).   Echter wanneer we (na een halfuurtje pauze) weer willen vertrekken is de hitte en wind (die ook heet is) niet meer draaglijk.  In de voormiddag hebben we er 3 uur over gedaan om 60 kms doen doen en in de namiddag zullen we er ook 3 uur over doen om slechts 40 kms te doen...  De wind is soms zó sterk dat ik soms van de fiets stap (en mij afvraag of het niet beter is om te voet te gaan...)   De laatste 10 kms om Almogasta te bereiken waren een echte hel...  Zelf heb je (na een ganse dag fietsen) minder krachten, maar de wind daarentegen werd alsmaar sterker...  Deze keer wil ik niet kijken naar een camping, maar ik wil (1) een douche, (2) een écht bed en vooral (3) airco !!!    Het goedkoopste hostalletje dat we vinden heeft de 3 !    Wanneer we rond 20u (na ons helemaal te hebben opgefrist) het dorpje willen verkennen zijn de restaurants nog dicht...  Hier in Argentinie (alsthans hier in Noord-Argentinie) leven de mensen heel laat...   In de namiddag is het stil en kalm (=siesta), ontwaakt langzaam rond 18u, maar animatie is pas vanaf 21u (en later) te verwachten.   Hoe later het wordt, hoe meer animatie er is.   Restaurants gaan pas open rond 21u30 en mensen gaan soms pas om middernacht eten enz...   Voor ons (die 's morgens toch niet te laat willen opstaan om toch niet te laat te vertrekken) is dat soms wel vervelend, vooral ook omdat we reeds razende honger hebben, maar langs een andere kant heeft het wel iets relaxed en zuiders mediteriaans... 

(12/02/08) Hualfir - Londres  (94 km)

(Enzo)

On prend les mêmes et on recommence ! Vent de face violent, chaleurs torrides, alternance d'asphalte et de tôle ondulée, lignes droites interminables... cela devient un peu lassant.
Nous consommons de plus en plus d'eau et les régions que nous allons traverser ces dix prochains jours s'annoncent toujours de plus en plus chaudes. Je remarque d'ailleurs que Corinne commence à un peu traîner la patte !

Trop chaud ! Même les nuits le sont. J'espérais que le fait d'évoluer dans le désert nous permettrait de bénéficier de nuits fraîches, mais rien n'y fait.

Comme je l'avais fait remarquer à Corinne au début de notre voyage, il est beaucoup plus facile de lutter contre le froid que contre le chaud. Maintenant, elle commence à mieux le réaliser.

Quelqu'un peut m'envoyer une clime portable ?

(Corinne)

(Hé Francoise, we zijn ook in 'Londres' geweest !) 

Op de gedetailleerde kaart die we hebben (=op het internet gevonden) moesten we vandaag normaal nog een 40tal kms piste doen, maar (hier in Argentinie duurt het geen jaren alvorens de asfalt er ligt, zoals bvb in Bolivie en) na nog geen 10 kms veranderd de piste weer in gloednieuwe asfalt.  De kronkelende curves van Peru zijn hier helemaal verdwenen en het zijn (bijna) altijd hele lange rechte banen.  De afstanden zijn hier zeer lang in dit noordelijke woestijngebied, en dan spreken we nog niet over de Pampa-regio (centraal-Argentinie) dat zo mogelijk nog uitgestrekter is, én Patagonie (zuid-Argentinie) dat nóg uitgestrekter is...  Ook weeral wind tegen vandaag...  Enzo had de reis van noord naar zuid gekozen (niet alleen omdat Ushuaia 'El fin del mundo' is en het mooi is om dergelijke reis daar te beeindigen, maar ook) omwille van de winden (=grootste vijand van de cyclist), die in deze richting normaal gunstiger zouden zijn, maar we rijden nu al een hele tijd met (in deze open vlakten = 'sterke') tegenwind...  Ik begrijp niet veel van wind-fenomenen, soms heb ik de indruk dat we 'altijd' wind tegen hebben, soms wordt de wind weerkaatst door de bergen (waardoor ze van richting veranderd...), zoals bvb soms in Bolivie (waar de wind soms ook zeer sterk kon zijn) reden we in een bepaalde curve met wind tegen en dan dachten we dat we wind mee zouden hebben in de andere richting van de curve, maar dat was niet 'altijd' zo (de wind werd in de canyons van richting veranderd... enz...)  In Patagonie hebben we wel in onze planning gerekend op wind mee (=we hadden meer kms/dag gerekend).   De wind is daar zó sterk dat wanneer je hem in de rug hebt je wel méér dan 200 kms/dag kan doen (zie ook een commentaar), maar als je hem daar tegen hebt... dan kan het wel eens zéér zwaar worden...     Het is ook weer zeer heet vandaag...  we hebben meer en meer dorst, dorst, dorst...  Wanneer ik een wagen, die helemaal dicht (=met alle ramen dicht) is omdat binnen de airco vol open staat, dan wens ik er effen in te kunnen gaan zitten...  de zweetdruppels druppen in onze ogen... onze huid is helemaal wit en korrelig van het zweet...   

(11/02/08) Punta de Balasto - Hualfir  (82 km)

(Enzo)

50 km dans le désert en avançant à du 12 km/heure, c'est DUR !

Quelques ânes de-ci de-là pour nous distraire et rien d'autre.
Toutes les vingt minutes, lorsqu'une voiture nous dépasse, nous l'observons en espérant la voir tourner au loin, mais non, elle disparaît toujours à l'horizon, loin, très loin.

Après quelques courbes inespérées, une piste en tôle ondulée refait surface pour me rappeler que je ne dois pas trop me plaindre de parcourir de longues distances sur de l'asphalte, même en ligne droite.

Chouette, une rivière !
Le désert disparaît pour faire place, durant une trentaine de kilomètres, à une jolie vallée verdoyante.

Hualfir : pas envie d'aller plus loin aujourd'hui.
Un petit passage obligé par le village pour le ravito : essence (kérosène, ça brûle aussi bien et l'odeur est moins désagréable) et deux bons steaks bien tendre (à 6 EUR le kilo on ne va pas se priver)... je sens que je vais souvent en cuisiner les prochains jours.

Tente plantée, nous finissons la soirée en observant les chevaux sauvages qui tournent au tour de la tente.
Si c'est pas beau tout ça !

(Corinne)

Weer de ganse dag wind tegen vandaag. 's Morgens zijn het heeeele lange (licht stijgende) rechte lijnen (tientallen kms lang) (=een beetje saai).  In de verte is het alsof de weg plots stopt of een bocht maakt en telkens denken we dat het daar gaat beginnen dalen of de weg in een andere richting zal gaan, maar dat is gezichtsbedrog en het blijft maar rechtdoor gaan...  In de voormiddag rijden we nog de ganse tijd met besneeuwde bergenketen aan de linkerkant, waar we naar kunnen kijken om niet te veel aan de wind te denken.   Af en toe zijn er ezels of paarden die langs de weg grazen en 2 keer zien we ook een dode koe langs de weg liggen...  

In de namiddag is de bergenketen achter de rug en is het weer piste en vrij heuvelig (lijkt op een moto-cross-baan).    Na weer 2 uren dooreengeschud te zijn op piste (=je kan dan minder naar het landschap kijken, want de ogen zijn erg op de weg gericht om grote putten en stenen te vermijden) komen we in een klein dorpje aan.   Ik ben de (vele) pasta's (wanneer we kamperen) een beetje beu en we kopen eens steak en aardappelen en erwtjes om vanavond te eten.    Nog een uurtje piste doorheen een zeer mooie groene vallei met waterstroompjes en we komen in een groter dorp (Hualfir) aan, waar we nieuwe benzine voor te koken kopen, en een paar kms verder kamperen we.    Er zijn wilde paarden heel dichtbij die rond de tent galopperen terwijl we onze steak eten.  's Avonds in de tent (wanneer het nogthans reeds donker is) horen we ze soms verderop hiniken...     

(10/02/08) Cafayate - Punta de Balasto (2)  (61 km)

(Enzo)

Le copain du matin que nous avons hébergé sous le tapis de la tente.

Je n'avais pas encore râlé sur l'état des routes en Argentine, il fallait bien que je commence un jour. Ici, lorsque vous avez le bonheur de vous aventurer sur une piste, c'est pour rouler sur de la tôle ondulée. Au début, je me disais que cet « effet de piste » devait être dû à l'érosion, mais tout cela est tellement régulier, que j'ai bien l'impression que ces sillons soigneusement creusés tous les 30 ou 40 cm sont l'oeuvre des ingénieurs argentins. Mais pourquoi au fait ? Lorsque je vois passer voitures et camions, je me dis qu'ils peuvent changer d'amortisseurs tous les 100 km.

Piste de merde, et vu que l'on a à nouveau le vent de face (il faudra que cela change un jour) et que chaque véhicule soulève d'énormes nuages de poussière, je râle encore plus.

Bon, fini de râler. Vu qu'en Argentine nous n'avons que l'embarras du choix pour planter la petite, nous nous sommes ce soir installés le long d'une rivière qui traverse le désert. Ah oui, je ne vous l'avais pas dit ? Pour le moment nous évoluons dans une pampa assez aride entourée de sommets enneigés. Joli contraste !
Le pied, il y a même un renard du  désert (fenec ?) qui est venu rôder autour de la tente. (Pas eu le temps de prendre une photo).

Bon, je termine là car il est temps de prendre l'apéro. Santé !

(Corinne)

Na de grote spin van gisteren, merken we deze morgen bij het opplooien van de tent dat er een schorpioentje onder zat... (wel een heel kleintje en geen zwarte, maar toch = grellig...)     Dus (na de raad van gisteren om geen tent, noch tassen open te laten staan) hier nog een bijkomende raad : niet met blote voeten rondlopen !   Het is hier zo droog en warm dat veel (on)gedierte zich onder het zand verstoppen (tegen de warmte) en je ziet ze dus niet altijd en je kan er toch maar beter niet op trappen...  We hebben een kleine 15kms zand-piste voor de boeg.  Niet zoveel zou men denken, maar er is (vandaag reeds van 's morgens-vroeg) een enorme sterke tegenwind en het zand van de piste waait overal (vooral in onze ogen, neus, mond en oren...)   Het is niet gemakkelijk rijden zo (met die tegenwind en al dat opstuivend zand en de zand-weg zelf is moeilijk berijdbaar, we rijden precies op het zachte gedeelte van een strand...)   Wanneer de piste (na veel moeite) eindelijk ophoudt is dat reeds één opluchting, de tegenwind echter is er nog steeds en zal vandaag de ganse dag aanhouden.    We gaan dus niet erg snel... Tegen de middag pas komen we in Santa-Maria aan, waar we een hapje eten, want er is niets van winkeltje of bakker open om iets te kopen.   In noord-Argentinie doet men sieste (van 1 tot 17u).   Dat is soms wel vervelend (omdat (bijna) alles dicht is).  Het is dan precies alsof het zondag is (=niemand te zien of te horen) (=zo rustig : dat is ook wel in groot contrast tov de dorpjes in Peru, waar er altijd veel volk en vooral veel lawaai in de straten was)...  Wanneer we verderrijden is de tegenwind zo mogelijk nog erger... Ik vind het niet meer leuk.  We gaan zeer traag en dat is zeer frusterend.   Ik begin het ook in mijn knie te voelen (=van het forceren tegen de wind in, maar ik moet wel leren in dergelijke condities op kleiner plateau te fietsen, want ik heb altijd de neiging om groot te trappen, omdat ik dan denk dat ik dan sneller ga, maar dan forceer je natuurlijk meer)... Penibel vind ik die tegenwind (ik beklim nog liever een bergop), en tegelijkertijd heb ik de indruk dat we hier altijd op een 'faux-plat-montant' rijden (weet niet hoe je dat in het nederlands zegt, maar lijkt plat maar is toch licht bergop...)    Eindelijk bereiken we een (piep)klein dorpje (Punto de Balasto) waar 1 (piep)klein winkeltje is, dat (echter) nog in sieste-pauze blijkt te zijn... We hebben echter een paar spullen (=eten/drinken) nodig om deze avond te kamperen.  Uiteindelijk (na wat geklop op het venster) komt er toch een dame ons bedienen en na een 'Que te vaya bien' (=dat zeggen ze hier altijd) sluit ze haar winkeltje weer (deze keer gaan zelfs de luiken toe).   We hebben wat we nodig hadden en besluiten niet meer te lang in die tegenwind te rijden en eens vroeger te kamperen.   De locatie is deze keer zeer bijzonder : zeer mooi :   voor ons groene bergen, daarvoor een grote kronkelende rivier met veel stroming waar de zon in schitterd, achter ons woestijn, met daarachter een ganse bergketen met besneeuwde bergtoppen !  Prachtig.   We maken er een gezellige kampingavond van.

Er komt zelfs een soort van woestijn-vos effen kijken (vrij dicht bij de tent, maar spijtig toch te snel weer (bang) weg om hem te kunnen fotograferen...). Hier zouden ook (woestijn)slangen kunnen zijn, maar we hebben er (tot nu toe) nog geen gezien.      

(09/02/08) entre Cafayate et Punta de Balasto (1) (55 km)

(Enzo)

5000 km et plus que 4300 autres avant d'atteindre Ushuaïa. Si nous ne bifurquons pas de trop.
5000 km juste à l'entrée d'un vignoble, mais pas le temps de nous y arrêter pour une petite dégustation. On y songera dans 1000 km lorsque nous arriverons à Mendoza.

Maintenant nous y sommes, dans l'Argentine qui nous propose des paysages et des surprises que nous n'avions pas encore rencontrés.
La bonne surprise du jour, c'est cette gentille petite bestiole que j'ai failli écraser... maintenant, je comprends les réticences des participants à Fort Boyard. Lorsqu'elle avance vers vous, avec son allure tranquille mais suffisamment agile que pour être inquiétante , vous vous demandez si elle n’est pas capable de subitement accélérer pour venir faire une petite promenade sur votre corps. Brrr... frissons dans le dos.
Frissons d'autant plus grands lorsque vous songez qu'il est temps de planter la tente et que la végétation autour de vous ne change pas en avançant.

Finalement, c'est Corinne qui me rassure en me demandant : « Ca pique ces bêtes là ? »

Mais non Corinne, c'est comme un gros crapaud.
Je ne sais pas pourquoi, mais à Corinne à peur des papillons de nuit mais pas des araignées.

Bonne nuit, on plante la toile... heu... la tente !

(Corinne)

We vertrekken vandaag maar rond 16u uit Cafayate.   We hadden het gisteren wat te laat gemaakt, moesten beiden nog naar het internet, genieten nog van een ijsje enz (de tijd gaat altijd zo snel).   We zullen dus niet meer zoveel kms maken vandaag, maar langs een andere kant is het op dit uur minder heet (dan rond de middag en namiddag).   Ook bij het uitrijden van Cafayate rijden we door de wijngaarden, met de bergen verderop en in de verte horen we de papegaaien weer duchtig kwetteren.  (Tss haakjes : vandaag hebben we de 5000kms  bereden (zie foto)).     Het gaat bergop/bergaf (=zeer kleine bergopjes/bergafjes) :  de grote beklimmingen zoals in Peru zijn mijn inziens nu volledig achter de rug : geen beklimmingen meer van 50 kms :-), maar ook geen bergaffen meer van 50 kms  :-)     Zovizizo is het Andesgebergte hier veel minder hoog (buiten een paar  bergen die een uitzondering vormen) maar ook gaan de routes hier voornamelijk langs/tussen de bergen (met de bergen dus op de zijkant(en)) en (bijna) nooit meer over de bergen.   Met dit in het achterhoofd en de betere wegen hier in Argentinie wil Enzo het doel van Ushuaia nog (in een kleine 2 maanden, maar weliswaar met nog ongeveer hetzelfde aantal kms) bereiken...   Buiten de vele paarden (die bijna overal aanwezig zijn) en de papegaaien zien we vandaag ook vele kleine woestijn-'konijntjes?'.  Ze dribbelen overal snel rond en blijken niet erg bang (voor ons) te zijn.   

Verder zien we ook nog een ander (minder lief) beestje (zie foto).    We hadden het er net over om bijna de tent te gaan zetten, maar verkiezen deze toch iets verder te gaan zetten, hoewel deze beestjes in dit droge gebied wel overal kunnen voorkomen.    De boodschap is voortaan : geen tent noch tassen open laten staan !    Op de weg passeren we ook nog de Quilmes-ruines (=van beschavingen van voor de colonialisatie).    Ik wou daar wel naar gaan kijken (want men kan er misschien altijd wel iets van leren), maar Enzo (die de borden niet gezien had) rijdt verder.   Het is echter ook al laat (reeds nà 18u) en de site bevindt zich nog eens op 5km van de weg, dus hadden we toch niet echt de tijd (want het bezoek kon tot 2uur lang duren, met klein museum enz)... We rijden dus verder richting La Rioja.  Na 50kms is een kruispunt : naar rechts gaat het naar Tafi del Valle, waar ik ook wel naartoe wou gaan, want het zou er zeer mooi en groen zijn : een gereputeerde vakantiebestemming voor de Argentijnen zelf), maar daar gaan we niet (=weer een te grote omweg) en gaan rechtdoor richting Santa-Maria.   De weg wordt echter een zeer zanderige (met ribbels en moeilijk berijdbare) piste en er is ook weer meer tegenwind opgekomen en na 5kms zetten we de tent.   Hier in Argentinie is het zeer gemakkelijk om te kamperen.  Van zodra we beslissen de tent te zetten stoppen we gewoon en gaan een paar 100m van de weg.    In de bergen zelf (zoals in Peru bvb) is het vaak moeilijk want je rijdt tussen de ravijnen en de andere kant is de berg zelf.   Hier heb je alle ruimte = zeer gemakkelijk.   De omgeving lijkt hier wel op Afrika.   Zeer droog met parasolbomen.     

(07-08/02/08) Salta - Cafayate 

(1) (97 km)

(Enzo)

Après une sortie de ville un peu pénible - bus, bus et rebus (ceux-là je les déteste) - la nationale 40 se morphe peu à peu en départementale presque déserte. J'ai toujours un peu l'impression de me sentir en Europe, mais les distances séparant chaque village commencent à grandir et le petit goût d'aventure qui nous manquait depuis la sortie de la Bolivie repointe tout doucement le bout de son nez.

Ce n'est pas que je m'ennuie, mais l'Argentine est un pays très grand et j'ai l'impression de traverser une région un peu trop tranquille. Même le vent est clément. C'est vous dire si c'est tranquille.

Juste un petit mot pour vous dire que ce soir, là où nous avons planté la petite, j'ai pu assister à un grand feu d'artifice organisé par toutes les lucioles du quartier. Je me serais presque endormi en les regardant si quelques gouttes de pluie n'avaient fait leur apparition.

(Corinne)

Volgende etappe is Cafayate.   Er zijn 2 verschillende routes om naar Cafayate te rijden : één van +/-  330kms en één van +/- 200kms.   De eerste staat uitgebreid in de reisgids beschreven en zou zeer mooi zijn, maar zou weer pistes zijn (in Argentinie is veel meer asfalt, maar sommige routes toch nog pistes) en in deze route zou weer een hoge beklimming (op piste dus) zijn (meer dan 4700kms).   We opteren echter voor de tweede optie (waar niets van in de reisgids staat), maar (mits we toch vrij achter op de geplande route zijn) korter en volledig in asfalt.  Deze route blijkt (hoewel er niets van in de reisgids staat) toch ook zeer mooi te zijn, vooral het tweede gedeelte (zie volgende artikel hieronder).  De eerste dag verlaten we dus Salta.  Het is vrij heet.  De buitenstad van Salta is vrij groot en het duurt bijna 15kms tot we deze uitrijden.   Het is alsof we op een autostrade rijden (=zeer veel verkeer).   Voorheen hadden we in het nog noorderlijkere Argentinie ook reeds een paar keer het gevoel gehad op een autostrade te rijden omdat er veel  verkeer was (in vergelijking met de routes in Peru en Bolivia).   Misschien was dat omdat het de carnaval-periode was en vele mensen vakantie hadden.  We hoopten toen dat dergelijk verkeer niet doorheen gans Argeninie zou zijn (want het is niet zo aangenaam tussen veel verkeer rijden, vooral dat ze hier vrij snel rijden), maar gelukkig hebben we ondertussen ook reeds op rustige wegen (met bijna geen verkeer) gereden.    Eens we uit de (buiten)stad zijn komen we in eerder 'residentiele' wijken (met domeinen en villa's en de bergen in de verte).   't Is ergens wel aangenaam rijden (=dit hadden we tijdens de ganse reis nog niet gedaan (Enzo vind het niet zo leuk)), maar dus niet veel natuurlijk-schoons vandaag... Het is zeer heet, maar, desondanks een licht tegenwindje en licht bergop, gaan we vandaag snel vooruit.   Na 60kms zijn we uit de residentiele wijken,  maar zien niet veel, want  langs beide kanten is bebossing.  In La Viña (=klein dorpje +/- in het midden van de etappe tot Cafayate) drinken we een frisdrank en enkele kms verder kamperen we naast een droge rivier-bedding.   Vele muggen (en muggenbeten), duizendpoten en ander vreemd gespuis daar en 's nachts ook weer lichtgevende-insecten (=wel kleinere dan die we in Equador gezien hadden).  

(2) (98 km)

(Enzo)

Corinne et Enzo super stars !

Notre route aujourd'hui passe par le canyon de ... heu... je n'ai pas retenu le nom inscrit sur la plaque. Ce n'est pas grave, si vous voulez venir y faire un tour, il n'y a qu'une seule route entre La Vina et Cafayate, la N 40 que nous devrions plus ou moins suivre jusqu'à Ushuaïa.

Ce petit canyon long d'une cinquantaine de kilomètres est apparemment assez fréquenté par les touristes et, à chacune de nos haltes pour visiter l'une ou l'autre curiosité, ces mêmes touristes accourent vers nous pour nous questionner sur notre périple. Le top, c'est qu'ils demandent tous pour être pris en photo avec nous. Sûr qu'on accepte ! Et en plus on raconte nos presque 5000 km en synthétisant nos mésaventures les plus croustillantes. Moi, j'adore la belle petite pause où j'épaule les touristes en levant le pouce. Il faudrait que je pense à demander à Corinne de photographier des touristes me photographiant.

Hop, en route. Ce soir, nous devons atteindre Cafayate, le fief du vin blanc argentin. Oh, oh, je me réjouis déjà !

(Corinne)

De volgende dag veranderd het decor al snel en rijden we snel weer tussen de bergen.  We volgen een rivier (waarvan de stroming weliswaar in tegenrichting gaat en we dus eerder licht bergop gaan).   De bergen zijn weer prachtig.    Na  35kms komen we aan een klein eethuis.   Zeer gezellig en authentiek met houten tafeltjes buiten onder bomen die als natuurlijke parasol dienen.  Er zijn er vele argentijnse toeristen (het is zondag vandaag) die er iets komen nuttigen.   Wel goed gezien van de uitbaters : het is er midden een mooi decor met vele canyons (later in de namiddag richting Cafayate gaan we vele mooie dingen zien) en er is niets anders om een halte te houden en iets te consumeren.   Wel geen electriciteit daar (misschien hebben ze een generator?) en maken enkel gerechten met de ingredienten die ze daar ter plaatse hebben.   Vandaag zijn het (er is maar 1 keuze op het menu) 'empanadas'.  Dat is in Argeninie een specialiteit (hoewel we er in zuid-Bolivie ook al hadden gegeten) en zijn kleine gevulde hapjes (met vlees, kip of kaas en groentjes).   't Is een beetje te vergelijken met de samosa's van india.   Hier zijn het empanadas van geitekaas (er lopen hier dan ook geiten rond) en groentjes.    Deze kikkeren ons goed op en zetten onze route verder.  

Hoe dichter we bij Cafayate komen, hoe mooier/impressionanter het wordt.   Er is bvb een grote rode canyon die het amphitheater genoemd wordt omwille van de acoustiek, maar echt wel veel toeristen hier, zelfs ganse bussen/cars.  We (Enzo en ik) worden door vele toeristen gefotografeerd en belaagd met vragen over onze reis.  Verder op de route komen we nog langs vele andere canyons (die hier elk een naam krijgen naargelang hun vormen, zoals : de vensters, de obelisk, enz... toeristisch maar allemaal wel zeer mooi.    Ook zien we vele papegaaien.   Ze zijn vrij groot, in een soort van olie-blauw met geel aan de vleugels.   Het is wel niet gemakkelijk om hen te fotograferen want de kleuren komen enkel in een bepaalde hoek uit (vaak, zeker als ze hoog in de lucht zijn, zien ze er zwart of grijs uit), maar vaak zitten we met velen (=soms wel in groepen van meer dan 30) in de struiken langs de weg en wanneer we langrijden vliegen ze allemaal (met zeer veel gekwetter) op.     In de late namiddag, vroege avond is het weer zeer warm en is er weer tegenwind.   We komen redelijk laat in Cafayate aan.  Cafayate is helemaal omringt met druivengaarden wat een zeer mediteraanse sfeer geeft.  Cafayate is vooral bekend om zijn witte wijnen.    De 'ruta de vinos' is begonnen.  We logeren er in een camping (=goedkoper dan hostal en ze hebben daar ook douches).   Het is hier een gezellig dorp (met al die wijngaarden).   We zouden wel in de provence kunnen zijn...