Cyclocosmos

(22-23-24/03/08) El Calafate - Rio Gallegos (67, 120 et 125 km)

(Enzo)

Trois jours en un... c'est vous dire si c'est passionnant !

Du vent, une pampa qui s'étend à perte de vue et des autruches (des nandu plus précisément) pour nous tenir compagnie.

Du vent !
Vent de face, c'est pied à terre. Impossible d'avancer, il faut se faire une raison.

Vent de dos, c'est trop facile. Plus besoin de pédaler pour avancer, mais c'est malheureusement très rare.

Vent de côté, c'est attention danger. Quasi en permanence durant ces 300 derniers kilomètres, il faut être prudent. Lorsque la vitesse du vent est constante (80km/h) la technique est simple, on roule avec le vélo couché comme une moto dans un virage. Mais lorsque des rafales de

Km/h coupent cette constante, nous sommes déportés vers le centre de la route et si nous ne rejoignons pas rapidement la droite de la route, nous pouvons avoir la frayeur de notre vie, comme Corinne qui a littéralement traversé la route afin d'éviter une voiture qui ne savait plus par quel côté la dépasser. Hé, prudence et vigilance Corinne !

La pampa... heu... c'est barbant.

Les autruches (nandus).
On les compte par centaines piégées entre les clôtures délimitant la Patagonie et la route qui la traverse et on les décompte par dizaines, écrasées sur la route. Un vrai cimetière !

Mais pourquoi toutes ces immenses propriétés sont-elle ainsi clôturées alors que la plupart ne contiennent aucun bétail? Parce que la législation argentine dit que ce qui n'est pas clairement délimité (entendez par là une clôture constituée de quatre rangées de fil minimum) appartient à l'état.

Pffff... on aurait été bien inspiré, pour une fois, de prendre un collectivo plutôt que de zigzaguer sur cette route. Mais bon, on les veut les 8000 km à notre compteur.

(Corinne)

300kms....

Pampa, pampa, pampa....   Wind, wind, wind,...  Steppe, steppe, steppe,...

Gelukkig zijn er vele struisvogels om ons gezelschap te houden.   Het zijn wel kleinere struisvogeltjes dan in Afrika.   Ze lopen langs en op de weg en het is heel grappig om ze langs je te zien lopen.   Ze zijn vaak geblokkeerd door de vele omheiningen van eigendommen (=we weten nu dat die omheiningen een nieuwe wet is) en ze kunnen er niet door en soms zien we ook hier 'verkeersslachtoffers'.   Niet alleen struisvogels zijn hier verkeersslachtoffers, maar vele andere dieren (vossen, konijnen, vogels,...)   Pfff, 't is echt tristig zoveel er overreden worden (hoewel er hier eigenlijk niet veel verkeer is, maar de auto's rijden op deze lange afstanden wel 'super-snel'...)      De wind is verschrikkelijk.   Zelfs de moto's (=meestal toeristen met bagage) rijden helemaal scheef (om ergens evenwicht te houden).   We praatten met een Canadees (die wereldreis met zware BMW-moto maakt) en hij zei dat hij overal pijn had (vooral aan zijn polsen) met al die wind... Wat moeten wij dan zeggen !   Verder is het landschap dus altijd hetzelfde... (maar dat zou de 'challenge' zijn om met de fiets Patagonië te doorkruisen...)    De enige puntjes op de kaart (+/- om de 100kms) zijn geen dorpjes, maar zijn enkel tank-stations met een café-restaurant (=voor ons wel welkom).    In België is het verboden om met een extra container benzine in je koffer rond te rijden, maar hier (met die lange afstanden) doet iedereen het...

Uno, dos, tres, quatro... zzzzzzhhhh !!!!

(21/03/08) El Calafate: Les big five

(Enzo)

Le clou du spectacle !

Maintenant, je sais pourquoi nous avons traversé toute l'Argentine. Pourquoi nous avons tant souffert dans le désert, pourquoi nous avons tant pesté contre le vent, si souvent prié pour que la foudre ne nous carbonise pas, gesticulé pour ne pas être dévoré par les insectes.

J'ai enfin pu rouvrir mes yeux d'enfant qui m'avaient un peu quitté depuis la sortie de la Bolivie.

La visite s'effectue en bateau. Cinq glaciers au programme, l'Upsala constituant le « clou du spectacle ». A son approche, le bateau ralentit. De petits icebergs partent à la dérive, la cinquantaine de touristes nous accompagnant est soudainement muette.

Moteurs coupés, nous avançons maintenant entre des géants de glace de plus en plus hauts, de plus en plus larges.

Selon la forme et la hauteur de leur partie émergeante, nous pouvons aisément imaginer la masse de glace se trouvant sous l'eau. Plus étonnant que leurs formes, c'est leurs couleurs bleues qui nous envoûtent le plus. Tous ces bleus nuit, électrique, ciel ou marine, produit de la forte compression de la glace et de la réfraction de la lumière.

Chuchotements à bas-bord. Un énorme cube de glace est occupé à se retourner. Petit coup de moteur pour s'en éloigner... c'est que c'est vivant ces petites bêtes là !

Arrivés au pied du glacier, nous pouvons enfin comprendre la provenance de toutes ces îles flottantes. 70 mètres de haut pour la partie visible... et 500 mètres sous l'eau.

Clic-clac, clic-clac, tout est dans la boîte... je vous laisse apprécier.

(Corinne)

Nu we hier toch in El Calafate zijn (en we hier waarschijnlijk niet meer zullen terugkomen) willen we toch nog een andere formule uitproberen om de ijsbergen te zien, deze keer een ganse dag boottocht op het Argentina-meer (grootste meer van Argentinië), waar we 5 glaciers (=we zijn niet in Afrika, maar wij noemen ze 'the argentinian big-5') en vele ijsbergen zullen zien.   Het spectacel is des te impressionanter : eerst zien we slechts hier en daar kleine ijsbergjes, dan meer en meer en grotere en grotere en bij het naderen van de Upsala-glacier zijn we helemaal omringt door zeer grote kanjers.  

De boot navigeert er (voorzichtig !) langs (soms toch wel erg dicht...) Er is er zelfs één die aan het kantelen was, waarbij de boot snel achteruit moest... Maar het is surrealistisch mooi : de vele vormen en kleuren en wanneer de motor van de boot afgezet werd is iedereen verbluft en is het helemaal stil op de boot.   

(20/03/08) El Calafate - Perito Moreno (Aller-Retour en bus)

(Enzo)

Parce que nous n'avons plus la force, ni le temps d'ailleurs, d'effectuer un petit 160 km aller-retour à vélo, c'est en bus que nous rejoignons le glacier Perito Moreno. Adieu donc tout espoir de pouvoir l'entendre grincer, gronder, se déchirer dans le silence patagonien du petit matin.

C'est avec plus de 500 touristes entasser sur les passerelles qui lui font face que nous devons nous concentrer pour percevoir tous ces bruits entre les « Vas-y prends-moi en photo » (le glacier risque de fondre), les « C'est con on aurait dû prendre l'appareil photo » (Véridict) et les « Waouw dit putain quel vent ».

Finalement, le mieux est de se boucher les oreilles et de simplement regarder cette grande bête dont les 80 mètres émergeant de l'eau ne représente que le 1/8eme de sa hauteur.

Bon, faudra revenir.

Er zijn meerdere formules om de ijsbergen te gaan bezoeken.  We opteren als eerste om de Perito Moreno te gaan bekijken.   Het is de enige die in volume toeneemt (al de andere 'slinken'...) en hij zou de impressionantste zijn (hoewel, hetgeen we de volgende dag zullen zien vonden wij veel impressionanter). De ingang van het park is 50kms verder en dan nog eens 30kms om tot de Perito te komen. Cyclotoeristen in de camping hebben dit (heen en terug = 160kms) met de fiets gedaan, maar zeiden dat het eigenlijk niet de moeite was om het met de fiets te doen : zeer sterke wind (voor de verandering) en er zou (in tegenstelling tot de informatie die wij hadden) geen camping in het park zijn. Ze moesten dezelfde dag  nog terugkomen, tot ze uiteindelijk (als uitzondering !) toch toelating kregen om hun tentje aan de ingang van het park te zetten.  We dachten het eerst wel met de fiets te doen, omdat je dan 's morgens, met de opkomende zon, voor de aankomst van de vele andere toeristen, helemaal alleen van het spectacel (=het gekraak en gegrom van het ijs en de ijsblokken die eraf vallen) zou kunnen genieten, maar met deze condities beslissen we uiteindelijk toch met de bus tot aan de 'passerelles' te gaan.  

Er zijn wel vele toeristen (meerdere autocars vol) en je hoort minder de impressionante geluiden dat de ijsberg maakt, maar het is toch wel de moeite.  Vooral als je weet dat dit slechts 'het tipje van de ijsberg' is.   Hij komt ongeveer 80m boven het water (maar dit is slechts 1/8ste) en is meerder kms breed en wel 30kms lang.   Je zou ook kunnen wandelen en escaladeren op, rond en zelfs in de ijsberg, maar hier op 300m ervan is voor mij reeds koud genoeg.   De wind is hier letterlijk 'ijs'koud.  

(19/03/08) El Chalten - El Calafate (37 km) (3)

(Enzo)

Le climat est de plus en plus déroutant. En plein soleil, la température est proche des 20 C. Si un nuage passe, elle chute instantanément de 10 C et si le vent se lève, la « sensation de froid » équivaut à un bon 0 C. Nous passons donc notre temps à enlever des couches pour en remettre tous les dix kilomètres. C'est ça ou bien une bonne crève pour terminer le voyage.

Demain, visite du glacier Perito Moreno... sans doute plus à raconter !

(Corinne) 

We hebben er goed aan gedaan om deze laatste 40kms niet gisteren in sterke wind te doen, want deze morgen is er weinig wind en (ook al is deze frontaal) zijn we reeds na 2uurtjes in El Calafate. Dit dorp is speciaal gecreeerd en draait volledig voor het nationale park van de ijsbergen en glaciers op 80kms van hier : 'zeer' toeristisch dus.  Er is zelfs een luchthaven, en meerdere toeristen die Argentinië (=enorm groot land) in 2-3weken bezoeken, beperken zich vaak tot Buenos Aires, misschien een vluchtje naar Mendoza (=wijn), vluchtje naar Penninsul Valdes (=walvissen), nog een vluchtje naar hier El Calafate (=ijsbergen) en eventueel nog naar Ushuaia (=symbolische 'fin del mundo'). Alles is hier in El Calafate dus bestemd voor toeristen met geld en alles is dus nogal 'duur' met vele chique en dure hotels en restaurants en bijgevolg gaan we in een camping (=daar zijn ook alle andere cyclotoeristen).

(18/03/08) El Chalten - El Calafate (86 km) (2)

(Enzo)

POUR INFO, NOUS ATTERISSONS A BXL NATIONAL LE 07/04/08 A 17H30

Ca y est, il est là ce vent que nous n'attendions pas tant.

Le ciel c'est couvert, on a l'impression qu'il va neiger, mais il ne neige pas. C'est triste comme un hiver belge sans neige !

Question décor, les Patagoniens n'ont pas fait dans le détail. Ici, il n'y a rien. Mais alors, quand je dis rien, c'est rien ! Juste quelques touffes d'herbes jaunes toujours couchées vers l'Est. Seule l'alternance de ripio et d'asphalte parvient à un peu me réveiller. Mieux vaut d'ailleurs rester vigilant car les pistes, mêmes faites d'un ripio roulant, peuvent être "piégeuses" si le vent décide soudainement de se lever.

Vu que le vent est en permanence latéral, j'ai constaté qu'il était plus facile de rouler avec le vélo légèrement incliné afin de ne pas finir le voyage avec une musculature à la Scharzi. Maintenant, c'est tout le corps qui travaille pour garder un semblant d'équilibre.

Y a d'la joie !!!

(Corinne)

We hopen dat er 's morgens nog niet te veel wind zou zijn (=meestal is die 's morgens zachter en rukt die pas rond de middag echt op), echter vandaag is die van 's morgens toch reeds (lateraal dus) sterk... Daarbovenop wordt de mooie nieuwe asfalt reeds snel vervangen door piste... Het zal moeilijk worden om met deze beide conditities El Calafate (+/-120kms) vandaag nog te bereiken... 'Zwaar' dagje dus vandaag : minder afstand dan gisteren in meer dan het dubbele van de tijd (=meer dan 6uur vandaag) en stikkapot 's avonds...  De laatste 35kms richting El Calafate is westwaards, wat helemaal wind 'frontaal' is... Dat laten we voor morgen...

(17/03/08) El Chalten - El Calafate (95 km) (1)

(Enzo)

Lorsque Eole nous donne un petit coup de pouce, nous décollons.

90 kilomètres en trois heures. Nous aurions pu aller plus vite, mais avec un vent d'une telle puissance, nous préférons tout naturellement nous laisser pousser. De toutes façons, nous savons bien que nous ne ferons pas beaucoup plus aujourd'hui vu qu'au km 90 nous changeons de direction pour à nouveau nous retrouver face à ce monstre invisible. Hé oui... quand c'est de face, nous n'avançons plus qu'à du 10 km/h. C'est plat, mais on a l'impression de monter un col.

On se pose. On partira tôt demain matin en espérant qu'Eole ne se soit pas encore réveillé.

Aujourd'hui nous avons donc fait nos adieux au Mont Fitz Roy que j'imaginais beaucoup plus impressionnant.

(Corinne)

We verlaten het kleine dorpje El Chalten met zijn bekende Fitz Roy berg (zie foto's).    Het is een niet erg hoge, maar wel zeer mooie berg omringt door andere bergen met eeuwige sneeuw.   We vertrekken weer pas om 16u... maar vandaag 2 goede verrassingen : (1) hetgeen op onze (verouderde) kaart als piste aangegeven stond is nu gloednieuw geasfalteerd en (2) hele sterke wind in de rug !  Wow, je voelt je net 'superwoman' wanneer je een gemiddelde van 30kms/u rijd, met slechts weinig moeite !   De wind zal van nu af aan (richting Ushaia) steeds sterker en sterker worden (naar het schijnt kan deze daar beneden tot 200km/u bereiken !), maar wanneer je die 'pal' in de rug hebt is het net of er 'geen' wind is... tot je stopt met fietsen en van de fiets stapt... dan blaast die je bijna met fiets en al omver...  Laterale wind is hier ook geen makkie, je wordt op (of van, alnaargelang welke kant) de weg geblazen en het vergt veel arm-spierkracht om langs de (goede) kant te blijven (=helemaal 'scheef'rijdend...)   Maar vandaag dus pal in de rug en met de gemiddelde snelheid van 30kms/uur bereiken we reeds snel de 90kms oostwaarts tot het kruispunt, waar we zuidwaards moeten... Dezelfde sterke wind maar lateraal (licht frontaal).   Na 5 kms geven we het op en zetten tentje.   Het was mooi voor vandaag, we hebben de ganse namiddag langs het enorme Viedma-meer gereden (dat weeral die specifieke mooie licht-turquoise kleur heeft : ze noemen het hier ijs-'melk') en hebben in de verte de grote Viedma-'glacier' gezien.   Hij lijkt op een grote tong (van ijs) : kilometers lang... Je kon er enkel met een boot naartoe om hem van dicht te bezichtigen, maar hebben deze excursie niet gedaan omdat nog vele andere, grote 'glaciers' ons te wachten staan in El Calafete.     

(15/03/08) El Chalten (Lago del Desierto) (Aller) (38kms) 

(Enzo)

C'est comme un début d'automne belge... avec les glaciers en plus. On peut presque les toucher de la main. Vu que El Chalten est bien trop touristique pour nous, nous avons préféré nous rendre au Lago del Desierto afin d'observer notre premier glacier et sa lagune. C'est vrai que c'est désert ici. Nous sommes les seuls dans le camping. C'est un peu comme du camping sauvage payant.

On profite donc au calme de cette fin de journée avec cette vue reposante sur le versant nord du Fitz Roy.

Petit feu de bois (pour une fois il yen a) petites saucisses bien grillées comme on les aime, petite soirée, petit dodo.

(Corinne)

De busreis duurde 30 uren... (van Esquel tot El Chalten = kleine 1000kms) en ging over het 'gevreesde' gedeelte van de ruta 40, welke tussen Perito Moreno en El Chalten een echte hel met de fiets zou zijn... (=zeer slechte weg, met vele stenen, zeer veel wind en enkel... steppe, steppe, steppe,... zonder dorpjes...)  De bus had speciaal een soort van gevlochten 'hek' voor de voorruit (ter berscheming van de stenen op de slechte piste), maar al bij al, denken we dat we zelf reeds op dergelijke 'slechte' pistes gereden hebben, en Enzo die een idee van Patagonia had zoals hier (=met enkel steppe en niets anders) had dit gedeelte ook wel graag met de fiets gedaan, maar er is geen tijd meer. (We moeten bijna naar huis).   We komen 's morgens zeer vroeg (=5 uur) in El Chalten aan.   Er is nog niets open en het is (hier meer in het zuiden) behoorlijk koud.   Na anderhalf uur gaat de eerste 'panaderia' open en kopen we warme broodjes.  Iets later gaat een andere 'panaderia' open waar we binnen kunnen ontbijten en ons wat opwarmen.   We wachten daar tot de dag 'ontwaakt'.   El Chalten ligt vlak bij de Fitz Roy-berg en is een klein dorpje dat nog niet lang bestaat (alle huisjes zijn nieuw).  Men kan van hieruit meerdere trekkings doen  (op en rond de Fitz Roy en naar een aantal ijsbergen, want hier is het noordelijk gedeelte van het nationale park der ijsbergen).   Wij zullen zelf niet in El Chalten blijven (wat wel een érg toeristisch dorp is= alles is afgestemd op de toerist en zelfs nu (=begin herfst) wat reeds een beetje buiten seizoen is, zijn er zeer veel toeristen), en we zullen nog minder een trekking doen, want we fietsen al genoeg, maar opteren om met de fiets naar de Lago del Desierto te trekken (kleine 40tal kms ten noorden van El Chalten).   Het zou een zeer mooie route zijn en ter plaatse zou het ook zeer mooi zijn.   De route is idd zeer mooi, met zicht op (de noordelijke kant van de) Fitz Roy-berg en andere bergen met eeuwige sneeuw en ijs.   De route loopt doorheen bos en langs een rivier (=die van het ijs van de bergen komt) en die een zeer speciale kleur heeft (=zeer helder turquoise).   Zeer speciaal en een beetje surrealistisch.   Wanneer we daar aankomen is er niemand in de camping (de camping voor ons alleen, alsof het onze grote tuin is) én met zicht vlak op een ijsberg !   Echt de moeite !  We dachten eerst nog wat in de omgeving te wandelen, maar ik ben zeer moe van de lange busreis (=vermoeiender dan fietsen) en maak een nodige siesta.   De weg hierheen was reeds de moeite voor vandaag.   's Avonds weer kampvuurtje.  Er komen nog 4 duits-sprekende cyclotoeristen aan (=hier in het zuiden van Argentinië en vooral in zuid-Chili zijn zéér veel cyclotoeristen), maar ze zijn niet erg sociaal en blijven in hun groepje.   's Nachts horen we meerdere keren grote ijsbloken afbreken en vallen (=wat een normaal fenomeen is, maar wel een zeer impressionant gevoel geeft).

(16/03/08) El Chalten (Lago del Desierto) (Retour) (38kms) 

(Enzo)

Ce matin, avant d'effectuer en sens inverse les 37 km de ripio que nous avions parcourus hier, nous poussons jusqu'à la lagune afin de nous laisser bercer quelques minutes par son vert laiteux (à moins que ce ne soit du bleu laiteux). Quelques minutes seulement car nous avions camouflés vélos et bagages dans une petite cahute, en bas, dans le camping. Le gardien ayant mystérieusement disparu, on ne pouvait faire autrement.

(Corinne)

De volgende dag maken we wel een wandeling.  45 minuutjes naar boven klimmen en daar zou een laguna, met water van de ijsberg, zijn.   Het is eens iets anders dan fietsen (=anders spieren aan het werk zetten). Het stijgt behoorlijk, maar het is echt de moeite waard !   De laguna heeft dezelfde speciale blauwe kleur als de rivier (die uit de laguna voortvlooit) waar we gisteren langs hebben gereden.   De ijsberg is nu vlak voor ons.   We zullen nog vele ijsbergen in El Calafate zien, maar we zijn door dit spektakel reeds erg onder de indruk.   De bergen, de ijsberg, het ijs, de laguna, de kleur van het water, de natuur eromheen,... Na foto's en wat filmen keren we terug naar beneden en rijden we de kleine 40 kms naar El Chalten terug (=we hebben nu (eindelijk !!!) de wind in de rug, en het is een enorm verschil !  Soms duwt de wind je letterlijk op kleine bergopjes, zonder je bijna zelf hoeft te duwen !!!)    Er is een gratis camping en na het zetten van de tent en ons een beetje opgefrist te hebben gaan we iets eten.   We wouden deze avond nog internetten, maar we geraken weer aan de praat met andere toeristen (en zoals altijd gaat de tijd dan zó voorbij).   Het zijn eigenlijk Europeanen (hij=Engelsman, zij=Duitse) maar ze wonen in Australië.  Ik stel vele vragen hoe het is om in Australië te wonen en ze zijn er beiden wel gelukkig, maar missen Europa soms wel (=de verschillende talen, de cultuur en de sociale zekerheid).   Zij hadden vandaag wel een trekking gemaakt, van méér dan 8 uren, om ongeveer hetzelfde als wij te zien.   We hebben dat goed gedaan om naar Lago del Desierto te gaan en slechts een mini-trekking te doen van slechts 45 minuten !   Zij hadden zich ingelicht om met een busje ook naar Lago del Desierto te gaan, maar dat zou 60 pesos heen en terug kosten ! (=duur)    Vandaar dat daar (bijna) niemand was.   Ze zeggen ook dat meer zuidwaard het alsmaar kouder is (dat wisten we al, maar ik vind het hier al een beetje koud : zij zeggen dat het in vergelijking hier in El Chalten 'warm' is, en de wind 'niets' is in vergelijking met in het zuiden... dat beloofd...).   Het is vooral de wind die voor een soort van 'psychologische' koude zorgt.  Ik heb ondertussen wel opnieuw een regen- en wind-vest gekocht.   Morgen vertrekken we richting El Calafate (om het zuidelijk gedeelte van het ijsbergen-park te bezichtigen : daar zijn de grootste, bekenste en impressionantste ijsbergen).   Het zou wel heel erg toeristisch zijn, maar bon, we willen ze toch ook zien.    El Calafate zou +/- 200kms ver zijn, veel op pistes... 

(11/03/08) El Bolson - Esquel (38kms)  (3)

(Enzo)

On traîne, on traîne ce matin, comme si nous attendions quelqu'un.Hello Vladimir ! Je vous disais que l'on attendait quelqu'un. Vladimir, bien que son prénom ne l'indique pas vraiment, est un Suisse comme on les aime. Lui c'est un Genèvois, un vrai, un pur, de ceux qui aiment faire la fête. Le voici débarqué tôt ce matin tout nickel avec son casque et son MP bien scotché. Une vraie petite bombe notre Vladimir. Pas vraiment un fana du vélo (normal, il accumule crevaisons, chutes et casses en tous genres) mais un vrai taureau, un fonceur, un fou de la route.15h00. On démarre enfin, mais le coeur - ou plutôt les jambes - n'y sont plus... 38 petits kilomètres en trois heures. On ne peut pas faire plus. Je ne sais pas si se sont tous ces lacs attractifs qui nous aimantent, toujours est-il que nous n'avançons plus. Donc ce soir, ce sera à nouveau camping autour du même lac. C'est calme. Vu que nous sommes hors saison, il n'y a pratiquement plus aucun touriste dans la région. Juste quelques pêcheurs retraités.Petit feu de camp pour passer la soirée, c'est vraiment très calme.

(Corinne)

's morgens ontbijten we uitgebreid op het meren-strand.   Het is alsof we vandaag niet echt willen vertrekken, maar nog van het rustige meer willen genieten.   Plots is er een Zwitserse-cyclotoerist die met zijn fiets langskomt.   We blijven wel 2 uur praten, alvorens we verder op de pistes in het park verdertrekken.   Het is nog een kleine 100kms voor Esquel en mits we dat vandaag met die pistes niet halen (de 38kms op de pistes was voor vandaag reeds genoeg) beslissen we vandaag nog langer in het park te blijven en kamperen we bijna aan de uitgang aan de andere kant, ook weer vlak aan een groot meer.   Kampvuurtje enz... beetje genieten...  

Dit park is wel de moeite, echt een oase van natuur.  Er is ook een Lago-Verde en die is idd echt turquoise-groen (=zeer mooi).  Ook zouden er reuze-bomen zijn van wel 2000 jaar oud, maar die zijn we niet gaan zien, want dat was weer 10tal kms verder.   Wel zijn we nog een andere (dit keer Engelse) cyclotoerist tegengekomen.   Zowel hij als de Zwitser van deze morgen, als de Zwitsers van enkele dagen geleden, vertelden ons dat het stuk tussen het stadje Perito-Moreno en El Chaltél op de ruta 40 met de fiets een échte hel zou zijn...  (= onwaarschijnlijke slechte piste, onwaarschijnlijk veel wind, geen enkel dorp in geen 300 kms en... niets te zien...)   Iedereen raadt het ons af.   Sommigen deden slechts 4 kms/dag (omdat zelfs de fiets duwen met de wind bijna niet mogelijk is)...   We hebben zovizo tijd tekort en zullen (nogmaals, maar laatste maal) een bus nemen van Esquel tot El Chaltén.

(12/03/08) El Bolson - Esquel (53kms)  (4)

(Enzo)

(Corinne)

53 kilometertjes vandaag (waarvan weer meer asfalt), maar was genoeg voor vandaag... We zijn allebei moe....    We blijven een dagje in Esquel en kijken uit voor een bus tot El Chalten.

(09/03/08) El Bolson - Esquel (70kms)  (1)

(Enzo)

Un anniversaire !

Ce soir, c'est la 50ème fois que nous plantons la petite (merde, j'ai oublié de prendre une photo). On a enfin quitté ce paysage qui ressemblait trop à la Suisse pour replonger dans une Patagonie qui nous offre à nouveau cette étonnante palette de couleurs qui vous donne l'envie de vous arrêter et de ne plus jamais repartir.

Je crois que c'est cela le « piège patagonien ». Cette impression de naviguer en permanence entre quatre saisons. Je pensais au début que l'envie de s'installer en Patagonie était un rêve d'enfant gâté, mais je réalise peu à peu que, même sans le désirer, on se laisserait vite emprisonner à ne pas y prendre garde. Pour nous c'est déjà probablement trop tard car toutes les propriétés se sont vendues comme des petits pains il y a plus de 10 ans, mais qu'il est bon de les parcourir en imaginant qu'on pourrait en être le propriétaire. Allé, juste un petit hectare au bord d'une rivière, rien que pour moi. Il n'ya pas une bonne affaire dans le coin ?

(Corinne)

De regio nà El Bolson is weer zeer mooi en anders : nog steeds meren, grote domeinen (beetje ranch-achtig) en boerderijen.   Vroeger (nog geen 10tal jaar geleden) kostte een terrein van meer dan 2 hectaren hier niets... en vandaar dat hier vele mensen grote  terreinen bezitten en rustig (want het is hier zeer rustig) op het platteland wonen.  Dat is nu wel veranderd.  Alles wordt alsmaar duurder.   Wat vroeger als 'avontuur'-oord aanzien werd, is Patagonië nu 'chique'.   Vele sterren hebben hier nu wel een 'buitenverblijfje' (Madonna, Sylverster Stallone,...)   Na 50 kms asfalt hebben we de keuze tussen een kortere weg verder op asfalt of een langere weg op piste, maar die wel door een nationaal park gaat.   We kiezen voor de 2de optie, maar het is en blijft moeizaam rijden op piste (met vele stenen en het vele stof) en na 20kms piste stoppen we voor vandaag bij de 1ste rivier die we tegenkomen (=een rivier is altijd welkom vlak bij de kampeerplaats, oa om ons te wassen, enz).   Kleine visjes springen overal rond (om insecten te vangen).    In de dag is het vrij warm, maar eens de zon onder is wordt het behoorlijk frisjes en deze nacht is het wel bijzonder koud (ik voel het 's nachts aan mijn neus en 's morgens is de tent weer wit en zijn er ijsblokken in onze waterbidons...) Het heeft deze nacht dus gevroren...  Wel een beetje extreem hier, want nog geen 2 weken geleden waren we 's nachts nog aan het woelen in de tent omdat we in de woestijn niet konden slapen van de hitte...   

(10/03/08) El Bolson - Esquel (37kms)  (2)

(Enzo)

Brrr... c'est froid !

Ce matin, la petite était toute blanchie par le givre, elle aura bien fêté sa cinquantième nuit !

Hier soir, nous avions traversé une petite rivière afin de nous éloigner de la piste et nous voici prisonniers ce matin - pour une petite heure - car un ballet de camions citernes a pris place juste en face de l'endroit où nous devions retraverser. Ils ne sont pas très nombreux, mais remplir une citerne d'eau, cela prend du temps. S'ils pouvaient assécher la rivière cela m'arrangerait bien car, comme de gros nuls que nous sommes, nous n'avions pas pensé qu'il faudrait la retraverser ce matin... ouille, c'est froid !

Et nous voici repartit, Corinne, moi et mon genou qui dit « NON » à chaque tour de pédalier sur cette piste que nous aurions en principe dû quitter ce soir. Je pense que nous mettrons deux jours de plus que prévu pour atteindre Esquel, cette fois nous sommes cuits.

Plus que la difficulté, c'est le temps qu'il nous manque qui nous démoralise le plus. En début de voyage, nous nous serions dit que nous pourrions toujours rattraper notre retard sur les six mois restant, mais ici force nous est de reconnaître que c'est un bus qui comblera ce retard.

En attendant, nous pénétrons aujourd'hui dans le Parc des Alerces. C'est beau comme le Canada ! Des sapins, des lacs et de petites montagnes dont certains sommets gardent bien leurs neiges éternelles. La température est clémente, la lumière est douce, seul l'état de la piste nous rappelle que nous ne sommes pas en vacances... c'est quand les vacances ?

(Corinne)

Ook vandaag vertrekken we vrij laat, want we willen wanneer we wild kamperen toch liever niet gezien worden, maar deze morgen komen de verschillende boeren van de omgeving hun watertanks volladen aan de rivier (wat wel een tijdje duurt...)  Nà 1u pas weer op de fiets.   We worden hier in Argentinië wel altijd redelijk laat wakker en staan soms maar nà 10u op.   Om 10u is het nog vrij fris en het is eigenlijk pas rond de middag dat de zon alles terug wat opwarmt, en we pas goed wakker worden.   We voelen ook dat we stilletjesaan moe beginnen te worden.  Lichamelijk en geestelijk.   Het is elke dag opnieuw toch wel een heuse belasting (=alles geven op de fiets), elke dag de tassen maken, tent opplooien, enz... en de vakantiedagen zijn al even intensief...  Enzo heeft ook last van zijn knie door door de hevige wind te rijden.  (Normaal had ik altijd pijn in mijn linkerknie wanneer er hevige wind is, maar ik heb niets en nu heeft Enzo er last van...)   De wind is hier nu ondertussen wel veel minder sterk, maar zijn knie-pijn is er nog.   Op de koop toe valt hij na nog geen 6 kms... (op de piste =wat altijd opletten voor uitglijden is, zeker in bergafs...)  Zijn humeur is vandaag dus 'naarvenant', want nu heeft hij ook pijn aan zijn hand.   Echter, de landschappen doen hem zo dromen dat hij zijn pijn wel vergeet.   Ook weer vele paardjes overal hier, en beekjes en riviertjes en watervalletjes...  Rond 16u komen we aan het nationale park aan en ook hier (anders zouden ze er geen nationaal park van gemaakt hebben) is alles weer prachtig.  Opnieuw wel grote meren (=we zijn dan ook sinds voor Bariloche in het meren-district van Argentinië), maar toch is het telkens anders.   De grote kampings tussen de vele bomen en (vooral) vlak aan de meren (wat net op een strand lijkt, weliswaar niet met palmbomen, maar met loof- en dennebomen) maken de avond, met de bergen en de vele sterren, magisch mooi.

(07/03/08) Bariloche - El Bolson (77kms)  (1)

(Enzo)

C'est beau comme la Suisse.

Vu que rien ne nous surprend, j'aurais tendance à dire comme toujours : "on trace". Et bien non, on ne trace pas ! On ne trace plus ! Tout du moins moi car mon genou est bel et bien mort. Voilà, c'est la fin, à 41 ans, j'ai trouvé mes limites. Cinq mois d'efforts et me voici cuit. Il faut dire que le corps à bien travaillé durant cette période. 1 m 76 pour 63 kilos (j'ai enfin pu me peser), une musculature prête à se déchirer de partout, je ne sais pas très bien comment je vais pouvoir rallier Ushuaïa. Mon corps a besoin d'un mois de repos et pourtant d'ici deux jours, nous allons encore emprunter de difficiles pistes car nous désirons éviter au maximum l'asphalte pour nos adieux Sud-Américains. Est-ce bien raisonnable ?

Peu importe, si ça casse, on peut toujours prendre un collectivo pour avancer.

Tiens la piste ! Ce soir nous y regoûtons un peu. 6 km de piste pour atteindre un camping. 6 km de piste effectués... en une heure ! Et on doit refaire la même chose demain pour rejoindre la route qui nous mène à El Bolson... Pffff !

Bon, heureusement, au lieu de tomber sur un camping, nous atterrissons chez Roberto et Patricia qui, sous la dénomination de "camping" tiennent plutôt un logement chez l'habitant. Un petit Cabaña planté au milieu de la propriété.

Ici tout est "casero" (fait maison). Nous voici donc pour passer la soirée et la nuit, perdus dans la campagne patagonienne, entre un troupeau de moutons, de chiens, de chats et de volailles en tous genres faisant déjà briller les yeux de Corinne. C'est fou ce qu'elle aime toutes ces petites bêtes.

Roberto et Patrcicia coulent une retraite paisible mais on l'air d'un peu s'embêter là-bas, tous seuls. Je sens que notre venue représente plus qu'une opportunité de faire un peu de business. (Nous sommes les seuls dans ce gigantesque camping qu'ils ont aménagé).

Bien que l'addition ne soit pas trop légère, ils vont nous offrir un repas "casero" tel que nous le souhaitions. Nous avions demandé une salade (plat rare en Argentine) et ils nous apportent l'assortiment de tout leur potager: tomates, carottes, laitues, oignons à assaisonner selon notre goût accompagnés par de petits pains chauds... sans oublier une petite salade d'aubergines préparée à l'italienne. Pour la pizza qui suit, idem : « casero » et « rica ». Salade de fruits et digestif maison pour compléter le tout (ça c'était offert) et nous voici bien retapés pour terminer la soirée en leur compagnie.

Et ça parle politique, et ça parle voyage, et ça va faire dodo !

Super chouette, en plus, avec les moustiques, nous étions plus ou moins 2500 à table.

(Corinne)

Bariloche in de zomer (=het is hier nu einde zomer) is wel mooi, maar in de winter (juli - augustus) is het hier een heuse ski-oord met zeer veel sneeuw en moet het ook wel zeer mooi zijn, met al die meren.   Vele huisjes zijn op z'n Zwitsers (chalet-stijl), overal zijn grote dennebomen, er is een chocolade-museum (met die vele Zwitsers die hier geïmmigreerd zijn) en er is ook een Patagonië-museum, waar we spijtig genoeg niet naartoe zijn gegaan, want de verlofdag was weer zeer snel voorbij.    We trekken verder richting zuiden en de weg naar El Bolson is ook bijzonder mooi, met vele grote meren waarvan het water zo helderblauw/turquoise is, met mooie berger rondom.   Het is zeer aangenaam rijden rond al dat water.    Men mag hier niet (buiten de kampings) kamperen (omwille van mogelijke bosbranden).   Na 70kms komen we aan het eerste zeer kleine dorpje aan (Rio Villegas, bij de Rio Manson).   We zien bordjes dat er een kamping op 6 kms is.   De 6 kms zijn wel piste en nogal veel bergop en het duurt wel 45 minuten wanneer we er (in de late namiddag) aankomen.   Er is een groot kampeerterrein, maar ook een klein chaletje dat maar 5 pesos/persoon meer kostte (ipv in de tent) en ik zou nog wel eens op een echte matras slapen.    Het argentijnse koppel (Roberto en Patricia) hebben er hier iets goeds van gemaakt, met vele dieren (meerdere katten, meerdere honden, vele schapen, kippen enz).  Het chaletje is knus en aangenaam, het huisgemaakte avondmaal bijzonder lekker.   Roberto is fotograaf gespecialiseerd in foto's over Patagonië en laat ons vele foto's zien.     

(08/03/08) Bariloche - El Bolson (54kms)  (2)

(Enzo)

C'est toujours beau comme la Suisse et mon genou gauche est toujours aussi "nase". Tiens, à propos de Suisse, qui croisent-on sur la route... deux Suisses. Eux, ils ont choisi de faire Ushuaïa-Quito et pour bien nous remonter le moral, ils nous disent que cela fait 3 mois qu'ils ont quitté Ushuaïa (ils ont fait une petite boucle au Chili). A ce rythme-là, ils ne devraient pas arriver à Quitto avant 2010.

Nous, c'est trois semaines qu'il nous reste avant d'atteindre Ushuaïa et vu que Corinne a décidé de crever (c'est la deuxième crevaison) on va mettre vingt minutes de plus.

Donc, trois semaines et vingt minutes avant la fin de notre voyage. On y pense de plus en plus. Ah qu'il sera bon d'enfin retrouver l'activité physique qui me musclait tant les quelques doigts utilisés pour activer la souris. J'y pense sérieusement. Maintenant que j'ai bien reformaté bon disque dur, peut-être que je vais enfin retrouver l'enthousiasme et la créativité qui m'ont lentement mais traîtrement fuis durant ces vingt dernières années.

Bon en attendant, il nous faut encore pédaler, pédaler, pédaler, pédaler, pédaler...

(Corinne)