02/04/2008

Chili

(27/03/08) Chili (1) (104 km) 

(Enzo)

Mais où sont donc Rodolfo et Andrea ?

Les deux chicos italiens que nous avons rencontrés à Rio Gallegos sont partis hier approximativement une heure après nous (en principe).

Vu que la pampa a décidé de nous accompagner jusqu'en Terres de feu, nous serions bien heureux qu'ils nous rattrapent afin d'un peu briser cette monotonie. En attendant, histoire de briser cette monotonie, nous atterrissons dans le village probablement le plus déprimant que nous ayons rencontré depuis notre voyage.

Cerro Sombrero est un village construit autour d'un champs pétrolier. Tous les bâtiments sont de gros cube tristes et vides comme le « supermercado » qui nous projette soudain au fin fond de la steppe russe. Je me demande si le taux de suicide est élevé ici.

Toujours pas de Rodolfo, toujours pas d'Andrea... nous verrons ben demain...

(Corinne)

Vandaag is er nog steeds veel wind, maar het regent niet meer en het lijkt warmer.  We hebben de italianen nog niet gezien (= zijn ze voor ons of nog achter ons : het lijkt wel een koers : om ter eerste in Ushuaia !)   We moeten een ferry-boot nemen (over het Magellan-kanaal) om op het eiland Tierra del Fuego te komen.  

IMG_1042 

Vanaf hier zou de weg normaal piste zijn, maar die is ondertussen ook asfalt (=met een verouderde kaart kan je wat dit betreft alleen maar goede verrassingen hebben : piste kan ondertussen reeds asfalt geworden zijn, maar niet omgekeerd !)  We rijden en rijden door het patagonische landschap (=niemand te zien, geen huis, geen mens,... wel vele schaapjes (doet me aan Schotland denken : ben nooit naar Schotland geweest, maar beeld het mij zo in) (=geen wonder dat Benetton (=de truienfabricant) hier in Patagonie veel land heeft gekocht : waarschijnlijk ter investering, maar ook om vele vele schaapjes te kweken...), soms al eens een vos (met zeer dikke staart) die over de weg loopt (=maar is altijd te snel weg om te fotograferen of te filmen), en vele opvliegende wilde eenden en ganzen,...)  Al bij al, na de reeds vele monotone kms, begin ik het wel iets te vinden :  Patagonia en zijn landschap.   Je kan er echt wel eens 'tot jezelf komen'... (=zo'n eenzaamheid).   Heel soms is er een zijwegje met een bordje 'Estancia' (=kamer) op... 30kms...  (met de fiets is dat een beetje moeilijk...)   We rijden tot het dorpje Cerro Sombrero.   Het is een nogal sinister dorpje.   Zovizo zijn er hier zo goed als geen dorpjes en als er eens 1 is dan zijn deze vaak als woonst voor de werkers van petrolium-bedrijven.  Er is een cinéma... en een supermercador.   Maar het lijkt hier wel Rusland...  (Sommigen hebben zelfs zo'n grote pelsen muts op hun hoofd (zoals in Russia) : er zijn hier op Tierra del Fuego dan ook vele bevers/castors) (en we komen uiteindelijk toch dichter en dichter bij Antartica, en het kan hier dus bij tijden wel érg koud worden...).   De supermercador lijkt al even 'communistisch'...  We doen wat inkopen en zetten snel de tent (want vanaf nu is de weg toch weer piste)....  Nog steeds geen spoor van de itialianen Rudofo en Andrea...

(28/03/08) Chili (2) (99 km) 

(Enzo)

Nous entamons aujourd'hui nos 110 derniers kilomètres de piste... avec le VENT DANS LE DOS !!!

Si le vent n'était pas aussi glacial, nous pourrions dire que c'est enfin une journée agréable pour la pratique du vélo.

14h00. Une petite pluie fine vient un peu nous enquiquiner. Nous avions pointé une petite localité sur la carte (Culien) mais à notre grande déception, nous nous retrouvons devant les portes d'une exploitation pétrolière. Je comprends un peu mieux maintenant pourquoi Chiliens et Argentins se battent pour un bout de terre ou presque rien ne pousse.

Vu que nous n'avons rien à perdre, nous poussons malgré tout jusqu'à l'entrée du parc (exploité par la société COPEC). Le gardien nous reçoit et nous signifie qu'ici il n'y a rien à acheter, pas de boutique. Il donne cependant un petit 2coup de fil » à un de ses supérieurs qui lui indique que nous pouvons nous diriger jusqu'au « Casino » (le réfectoire) et que l'on nous y servira un repas... gratuit.

Un repas ? Non, un festin !

Je peux imaginer que l'intention était de faire bonne figure face à des visiteurs étrangers, mais là, ils ont fait fort.

Nous sommes les seuls dans l'immense réfectoire, les cuisines sont fermées, mais ils nous apportent cependant une assiette plus que bien garnie. Nous pouvons enfin nous régaler de tous ces légumes qui nous ont tant manqués depuis notre arrivée en Amérique du Sud : épinards, poids et carottes, haricots verts... etc.

Viande ou poulet ? Pas besoin de nous le demander, l'assiette comporte les deux. Vu qu'il y a une grande jarre de jus d'ananas qui traîne sur la table, nous ne nous privons pas. Oups, pas le temps de faire un petit « ro » Celle-ci à peine vide qu'un agent Sodhexo se précipite pour nous en apporter une nouvelle. Sans rien nous demander, le café et le thé suivent ... et toujours avec le sourire de l'agent Sodhexo.

Fin de repas, nous nous appétons à partir, mais ce n'est pas encore terminé. On nous apporte deux lunch-packet qui nous permettront d'encore nous rassasier pour l'équivalent de deux repas chacun. C'est con, avant de partir, nous aurions dû demander où étaient les douches.

Le plus bizarre dans tout cela, c'est que pas une personne n'est venue dans ce réfectoire pour nous poser la moindre question. En tous les cas, merci la COPEC... on reviendra !

Ah, les voici donc nos deux géants milanais qui nous avaient aperçus à la sortie de la COPEC et qui nous courraient après depuis plus de 20 km.

Bon, nous on est crevé, on plante la petite. Eux, comme toujours sont obligés de continuer de nuit afin de trouver une hosteria... Il faut dire qu'avec le vent qu'il y a ici, il ne fait pas bon dormir sous une tente igloo.

Ils nous attendront demain après la frontière.

IMG_1062

Rodolfo (Dulce de leche)

 

IMG_1067

Andrea (Casanova)

(Corinne)

Een ganse dag piste dus vandaag.  En meer dan 110kms voor de boeg om aan de andere kant van de Chileense grens (=dorpje San Sebastian) te komen en terug in Argentine te gaan.    Het is vrij warm vandaag en ik zweet me te pletter op de toch wel vrij heuvelige pistes.  De wind die normaal weer lateraal moest zijn is (1) iets rustiger, maar vooral (2) heeft beslist om vandaag, mét ons !, vanuit het noorden te komen (=zijlings in de rug). (=leuk).  Bergop, bergaf, door mekaar geschud op de pistes, opletten om in de bergaffen niet uit te glijden... we hebben het in deze reis zo veel gedaan, dat het vandaag een makkie lijkt... Rond 14u komen we in (wat we dachten dat een dorpje zou zijn) Cullin.   Het stond op de wegwijzers aangegeven en op onze kaart als een puntje, maar het is geen dorp maar een petrolium-bedrijf (Copec). 

IMG_1054

Pech, want we dachten hier nog een aantal inkopen voor voedsel te kopen.   We gaan toch een kijkje nemen (wie weet dat er toch een winkeltje is ?)   Er lopen alleen mannen met helmen op en aan de bareel (waar we niet door mogen) komt een wachter (met luid-blaffende hond) ons tegemoed.   Er is geen winkeltje... Hier kan men niets kopen... Ohhh, pech.   Maar.... (hij maakt een paar telefoontjes)... we kunnen eventueel iets consumeren in de cantine.  Ok, waarom niet.  We worden in het bedrijf toegelaten en worden als echte 'prinsen' onthaald.    Het bedrijf heeft een Sodexho-dienst (=klinkt bekend in de oren...!) voor het personeel dat 20 dagen / maand in het petrolieumbedrijf werkt en verblijft.  Is een shitleven, altijd ver van familie en ver van 'alles'..., en wordt dus gecompenseerd met een (betrekkelijk) goede keuken.   We worden er écht verwend : eerst mossel-soep, daarna een enorm bord met vele groentjes (ertwjes en worteltjes, prinsesseboontjes, enz...) met steak én kip, 2 supergrote volle kannen met ananas-sap en dan nog een theetje voor mij en een koffie voor Enzo... (ik dacht dat een nog een cigaar zou volgen...)...  en dat allemaal 'gratis en voor niets'.  Cool.   Men had ons dikwijls gezegd dat Chilenen nogal gereserveerd waren en misschien iets minder sympatiek dan Argentijnen, maar (we kunnen er zelf niet over oordelen, want we zijn niet naar de Chilineense kant geweest) voor mij hebben ze hier hun gastvrijheid dubbel en dik bewezen !   Op de koop toe, kregen we bij vertek nog 2 grote lunch-pakketen, met vele boterhammen met ham en kaas en peren en pruimen, enz... Hmmmm.    We trekken boordevol nieuwe energie verder... Na een stijle bergop blijf ik boven op Enzo wachten (op piste ben ik nog altijd iets sneller, want met zijn koersstuur is piste toch niet zo evident), maar wanneer ik mij omdraai zie 2 ipv 1 fietser...(?)   Ik begrijp het al snel : het is 1 van de 2 italianen... Ze hebben ons toch ingehaald..... Maar het is leuk en we rijden met z'n 4-en samen verder (=dat is eens iets anders dan altijd met ons 2-en).

IMG_1069 

Zij willen wel nog vandaag tot San Sebastian gaan, want hun tent (=iglo-model) is tegen de harde wind hier in Patagonie niet bestand (=is reeds meerdere keren ingezakt, we hebben er foto's van gezien !) en bijgevolg moeten ze dus (tot 's nachts in het donker toe) verderfietsen tot ze een estancia of dorp bereiken.   Wij, kunnen echter wel de tent zetten (+hebben geen zin om een kamer te betalen) en zetten de tent 15kms voor San Sebastian, want het is reeds laat en reeds schemerdonker.

08:30 Écrit par Corinne et Enzo dans 5 - Carnet de route Chili | Lien permanent | Commentaires (1) | Tags : voyage, velo, chili |  Facebook |

Commentaires

... Je vous suis en retard mais par contre vous pouvez suivre l'état d'avancement de ma lecture lol.
Jusqu'à maintenant j'ai vraiment aimé la façon dont les faits sont rapportés. Bonnes explications et puis magnifiques les photos. J'ai été sciée à la vue des glaciers. J'imagine la réalité au centuple.

Écrit par : Yasmine | 25/04/2008

Les commentaires sont fermés.