Cyclocosmos

(17/12/07)    Entre Abancay et Anta (2)  (82 km)

(Enzo)

On était bien camouflés, mais nous avons malgré tout été réveillés par cinq gentil chasseurs uniquement armés de lance-pierres. La chasse à la perdrix ou tout du moins à un oiseau qui y ressemble au vu de leur trophée. Beaucoup de convivialité, quelques questions-réponses sur notre périple et nous voici repartis pour une journée de grimpette. C'est le traditionnel « je monte à 4000 m pour redescendre à 2000 m. Nous reprenons donc le chemin habituel qui nous mène des cactus vers les rangées de sapins et inversement.

Zut, cela faisait si longtemps que nous n'étions plus descendus à 2000 m que j'en avais oublié l'un de mes deux ennemis sud-américains : les moustiques. (l'autre ennemi étant les chiens). Le pire, c'est qu'avec ma peau, même le plus puissant des Repel n'a aucune efficacité. J'en profite d'ailleurs pour vous poster une petite photo traînant dans le tiroir de l'Equateur pour vous montrer ce que veux dire pour moi se faire dévorer par des moustiques ». Moustiques qui en Amérique du Sud sont en fait pour la plus part de petites mouchettes qui ne vous sucent pas le sang mais vous arrachent littéralement un petit bout de peau.

Il y'a de l'orage dans l'air, le bivouac s'impose !C'est un peu la jungle (des milles pattes géants s'aventurent dans la tente) mais c'est parfait pour la nuit.

 

(Corinne)

Wanneer we 's morgens wakker worden merken we tot onze opluchting dat de tent de stortregens van de nacht goed doorgemaakt heeft.   Het regent niet meer en wanneer we de tent uitstappen zijn we 'boven' de wolken (=precies zoals in een vliegtuig).   Ook zijn er grazende paardjes niet ver.   Dat is aangenaam om zo ontbijt te nemen.     Er komt een groepje van 4-5 jagers af.  Ze jagen op vogels.  Ze houden effen halt en stellen enkele vragen, maar uiteindelijk zeggen de mensen nooit iets als ze ons toch opmerken met onze tent in de natuur.  Ze zijn eerder verrast en geinteresseerd...  Ze blijven niet te lang, want ze moeten 'werken'.    We moeten 's morgens nog een 12tal km klimmen (nog steeds vrij stijl) en dat neemt al gauw anderhalf uur in beslag, maar daarna is een bijna eindeloze bergaf van wel meer dan 50km, tot vlak 'onder' 2000m (dat was een tijdje geleden dat we nog zo laag geweest zijn).   Zovizo bij zo'n bergaf voel je geleidelijkaan de temperatuur warmer worden en wanneer je cactussen begint te zien weet je dat het weer warm is (en je weer een kleding-laag kan verwijderen).  (zie foto : dit soort cactussen zou men kunnen bereiden (maar weet niet hoe) en eten en ze zouden (naar het schijnt) naar artichok smaken...)   Helemaal onderaan (aan een puente =brug) is het zelfs zeer tropisch.   Je bent overdonderd door de vegetatie, het is er zéér warm (met vele insecten en insecte-beten...).  Dat is wel geweldig die verschillende klimaten en omgevingen op één en dezelfde dag (deze morgen nog hoog en koud in de bergen boven de wolken en nu in de namiddag hier en vanavond zullen we tussen suikerriet slapen...)   Hier helemaal onderaan (aan de brug) kan het niet anders dat we weer naar boven moeten.   Deze keer zijn het geen curves/bochten, maar gaat het bergop in rechte lijn.   Dat is zo mogelijk nog zwaarder (want je ziet optisch niet erg goed dat je bergop doen).   We zijn (desondanks) de lange bergaf nogal moe, en hoewel Enzo niet zo van kamperen in tropen houdt zoeken ze toch een plekje.   Dat vinden we deze keer achter een suikerriet-plantage (=wederom goed verstopt) en in de avondval horen we de vele (tropische) vogels, krekels en insecten hun concert geven en iets verder loopt de rivier.   Echter later in de nacht begint het de stormen.   De storm is precies vlak boven onze tent en de bliksemschichten zijn vlakbij en zeer fel.  Het daaropvolgende gedonder is al even angstaanjagend (onwaarschijnlijk luid en pal boven ons...)   Ook ik vindt het maar niets en we durven beiden niet te slapen...  Ik vraag aan Enzo of de pieketten van de tent geen kwaad kunnen (=bliksemafleiders)? (maar hij vindt het geen leuke 'grap')   Daarenboven staat de tent onder een boom...  Na een half uur horen we dat de storm verder trekt en het gedonder iets langer nà de bliksem komt en verder weg is.  Oef = opluchting en gaan dan toch maar slapen.   Het blijft wel de ganse nacht verderregenen (=we komen duidelijk meer en meer in het regenseizoen...) 

(16/12/07)    Entre Abancay et Anta (1)  (29km)

(Enzo)

Nous y voici, dans la saison des pluies.

Le climat a subitement changé. Il pleut le matin, il pleut en fin de journée et la nuit, et au milieu on pédale.

Après 40 jours passés au Pérou, mais étonnements se font de plus en plus rares. Tout me paraît plus structuré. Sans chercher à m'informer sur le modèle social du pays, je le devine peu à peu.

Beaucoup d'écoles et d'écoliers en uniformes et cependant beaucoup d'enfants travaillant dans les champs, dans les villes ... ou dans les mines. Et oui, c'est interdit, mais les compagnies - majoritairement étrangères - propriétaires de ces mines ferment les yeux !

Ici, tout le monde travaille. Les plus jeunes ou les plus forts sont dans les champs ou dans les mines. Je devine qu'il n'y a probablement pas de système de pension au Pérou car les vieux et les vieillards travaillent aussi. La plupart du temps, ce sont eux que l'on retrouve sur les marchés ou assis dans les rues pour vendre ce qui a été récolté ou parfois fabriqué.

Ici, les personnes âgées sans descendances sont vouées à la mendicité et elles sont encore assez nombreuses.

La survie du Péruviens tient de la solidarité familiale et de la solidarité villageoise.

Je vous parlais de la saison des pluies et j'ai pu constater à plusieurs reprises que lorsqu'un village est emboué, c'est toute la population qui s'emploie pour rapidement rendre route et caniveaux praticables. Par contre, dès que l'on sort d'une « agglomération », mieux vaut compter sur les services de l'état car il n'y en a pas un qui s'arrêterait pour déplacer une pierre... aussi grande ou dangereuse soit-elle. Tant qu'il reste de la place pour passer... !!!

Des villages emboués, des chutes de pierres bloquant parfois l'entièreté d'une route, voilà qui pourtant pas coutumier au Pérou. Les montagnes sont en effet truffées de « canaux » - parfois presque verticaux - servant à dévier les eaux afin qu'aucune accumulation ne permettent ces éboulements et coulées de boue parfois spectaculaires... on en reparlera plus tard.

(Corinne)

(14/12/07)    Ayacucho - Abancay   (bus)

We hebben besloten om het gedeelte tussen Ayacucho en Abancay dan toch met de bus te doen.  Deze etappe zou alleen maar slechte piste zijn en zou 3 keer tot boven de 4000m gaan om telkens opnieuw tot 2000m te dalen en bijgevolg was het in Ayacucho beginnen regenen.  Daar zouden we in deze omstandigheden misschien wel 10dagen over gedaan hebben.  Het zijn 2 busritten (1 van meer dan 12uur en dan nog 1 van nog eens meer dan 6 uur = meer dan 18 uur voor een kleine 3 à 400km  :  In Belgie leg je dergelijke afstand met openbaar vervoer in 2 à 3 uur af, maar we zijn hier in Peru).  We zijn al vroeg in de bus-terminal opdat onze fietsen onderaan de bus kunnen en niet boven op de bus vastgemaakt moeten worden.  De bus zou om 6u30 vertrekken, maar vertrekt uiteindelijk maar om 7u30.  Ondertussen verkopen kinderen thee op de bus.   Hun ogen zijn halfopen en hun stem is zagerig.  Deze zijn zonder twijfel onder invloed van 'iets?'.  Het heeft de ganse nacht geregend en het regent nog steeds wanneer we vertrekken en de sloppenwijken rond Ayacucho lijken 1 grote modderpoel.  (In dergelijke buurten is de grond binnen in de huizen ook aarde en moet het er met zo'n weer ook nogal modderig zijn.)   Ik kijk door het venster om te zien wat we met de fiets zouden gemist hebben.   In de vallei is het nog vrij tropisch met ontzettend veel cactussen en aleo-vera's en een stromende rivier (en idd een echte rotpiste).  Het stijgt heel langzaam en in de dorpen boven zijn de mensen weer dik aangekleed en komt de damp uit hun mond (=het ziet er met de regen en wind extra koud uit).   Hoe meer we boven (de 4000m) komen, hoe geringer de vegetatie wordt (geen bomen meer) en helemaal bovenaan blijft niets meer dan nog een soort van lang gras en rotsen over.   Dan volgt reeds de eerste afdaling en de vallei is zeer mooi (het is ondertussen ook gestop met regenen en de zon schijnt weer) en dan krijg je wel effen spijt dat je in de bus en niet op de fiets zit.  De ravijnen zijn hier wel vrij stijl en in sommige bochten is maar net genoeg plaats voor de bus. (In sommige bochten zijn zoveel herdenkingskruisjes samen dat het niet anders kan dat er ooit eens een bus moet zijn ingevallen).  Enzo, die last van hoogtevrees, heeft kijkt maar liever niet naar beneden, des te meer dat je in de bus geen enkele controle hebt en met de fiets je de controle in eigen handen hebt.  Ook ik wordt van al het gehobbel een beetje misselijk en we krijgen een beetje spijt dat we de bus genomen hebben.   In de vallei stopt de bus en iedereen moet uitstappen (=was uiteindelijk een opluchting).   Er is een 'restaurant' en vrouwen die vruchten verkopen.    Wanneer we weer de bus opstappen en vertrekken begint een man (=passagier) een verhaal over zijn zielige leven in de stad (Huancayo) te vertellen.   Het duurt heel lang (bijna 20minuten) en dan gaat hij rond.   We zien dat de 'localen' hem geld geven en nu geven we soms ook geld aan de bedelaars (eerst gaven we alleen maar voedsel), maar er zijn er op sommige plaatsen zo vaak die iets komen vragen dat we (afhankelijk van de persoon/omstandigheid) nu ook soms geld geven.   30 minuten na middagpauze heeft de bus een lekke band en dan helemaal boven (de 2de berg) is er een 2de lekke band...  Gelukkig blijken ze (met deze slechte pistes) genoeg reservewielen te voorzien, maar ik weet niet of ze er nog wel een 3de hebben...   Om 19u komen we in de bus-terminal (van Andahuaylas = intermediair stadje) aan.  Het regent weer heel erg en we hebben onze 'connectie' voor Abancay gemist.   Ik moet zovizo nog ticketten voor deze rit kopen (want dat kon in Ayacucho niet rechtsreeks?) en het meisje aan het loket zegt "De bus vertrekt om 19u"  (ik) "maar het is al 5 na 19u?"  (opnieuw zij) "De bus vertrekt om 19u"  (Soms zijn ze hier wel 'ingewikkeld'...)   Uiteindelijk nemen we de bus rond 20u en tot onze grote verbazing is het identiek dezelfde bus dan de vorige rit (=nog even vuil) en (bij overmaat van ramp) met dezelfde chauffeurs (die net reeds 12uur gereden hebben en bijgevolg is het nu nacht, mistig en regent het hard en zou het even 'gevaarlijke' piste zijn...)    Dat zint Enzo niets en hij zegt "Nooit geen bus meer !" (zeker als hij bij aankomst in Abancay merkt dat zijn zadel door het transport gescheurd is...)   Deze laatste rit was ook wel een beetje een nachtmerrie.   We hadden de laatste ticketjes en zaten bijgevolg helemaal achteraan in de bus, waar de bus het meeste hobbelt en er geen plaats voor benen is.  Op de koop toe 'viel' het venster naast mij telkens (om de 5 minuten) 2cm open... = onmogelijk om te slapen dus en het was dan ook zeer koud en vochtig tijdens de ganse rit (waarbij ik toch probeerde de ganse tijd het venster dicht te houden...)   Afgepeigerd (=meer dan met de fiets) komen we rond 2u 's nachts in de gietende regen in Abancay aan...  "nooit geen bus meer"  (we zullen zien...)   We blijven in ieder geval een dagje in Abancay om uit te rusten (=wederom, zoals meerdere stadjes in zuid-Peru, veel 'europeser' dan in noord-Peru). 

(16/12/07)    Tussen Abancay en Anta (1)  (29km)

Na het verlofdagje in Abancay zijn we 'on the road again'.   We vertrekken weer pas laat (12u = te laat), maar wanneer we een verlofdagje nemen, nemen we meestal een 'beter' hostalletje (met TV) en gaan we later slapen.  (Niet dat er veel interessants op TV is, maar is eens 'verstand op nul').     Mits we weer moeten beginnen met een berg over de 4000m is het misschien niet zo erg dat we pas laat vertrekken (omdat indien we de berg niet helemaal overgeraken we dan niet te hoog kamperen).   Het stijgt stijl.  Niet altijd maar meestal, is de voet en de top van de berg het stijlst en tussenin (grootste gedeelte) minder stijl.  Wanneer je weet dat je de ganse dag enkel zal klimmen moet je langzaam en gedoseerd beginnen en dit ritme dan aanhouden.  Het blijft vandaag echter nogal lang vrij stijl gaan... Na 20 km zien Abancay nogthans nog steeds in de vallei liggen... Rond 15uur begint het weer te regenen, maar grappig, slechts aan 1 kant van de berg :   zodoende zijn we (door de bochten) in de ene bocht gedurende 15 minuten in pijpestelen en daarna gedurende 15 minuten in de zon (waar het vocht uit onze kleren weer verdampt) om dan opnieuw 15 minuten door de gietende regen en opnieuw 15 minuten in de zon... (=grappig).   Hoe meer we bovenkomen hoe meer/langer we in de regenbui zitten en begint de nattigheid toch wel koud aan te voelen en zoeken we weer een plaats om te kamperen.  Als we pas beginnen zoeken is het altijd moeilijk (rotsen rechts en piek naar beneden links...) maar (zoals altijd) vinden we uiteindelijk een goede, effen en verborgen plek en op de koop toe is het (voor een half uurtje) gestopt met regen (=net genoeg tijd om de tent te zetten (want we kunnen met onze tent, zoals dat bij sommige andere tenten wel kan, niet eerst het buitenzeil en dan pas het binnenzeil zetten en moeten dus altijd goed opletten dat het binnenzeil niet nat wordt...).   Van geluk gesproken, want de tent was nog maar pas gezet of het begint weer zeer hard te regenen (om te koken is dat ook niet zo simpel dan).   Het blijft de ganse avond en nacht zeer hard regenen.   Zo hard dat we beginnen te twijfelen of de tent wel helemaal en voor de ganse nacht waterdicht zal blijven (want dergelijke toestand hebben we in Belgie niet uitgeprobeerd...), of dat er geen 'overstroming' rond onze tent zou komen... want daar ben je dan zo hoog en koud in de bergen in de nacht in de regen, om dan een nieuwe plek te moeten gaan zoeken... 

Ik zal een tijdje geen nieuws schrijven.  Ik heb gisteren vernomen dat mijn liefste Poekie-kat eergisteren gestorven is.   Ik ben ontroostbaar triest.   Ze was de allerslimste, allerliefste en allermooiste kat voor mij.  Ze was mijn beste vriendin.

 

 Le petit chat est mort.

Poekie, l'amie de toute la jeunesse de Corinne est morte cette nuit. C'était elle qui la consolait lorsqu'elle était triste, c'était elle qui se couchait sur le bureau lorsqu'elle étudiait, c'était toujours elle qui se trouvait derrière la porte bien avant que Corinne n'ait entamé la montée des escaliers.

Corinne avait pris toutes les dispositions avant de partir en trouvant Stein pour occuper l'appartement et garder les chats durant notre absence, mais la vieillesse a malheureusement fait son oeuvre.

Adieu Poekie, ce sera Cuzco dans le deuil.

Un grand merci à tous ceux qui ont envoyé un petit mot gentil à Corinne.

(11/12/07)    entre Santa-Inez et Ayacucho   (2)  (75km)

(Enzo)

On devait atteindre Ayacucho, mais comme toujours, il nous a manqué une heure afin de basculer au-dessus du dernier col.

Il est vrai que l'on a été retardé en bavardant successivement avec des cyclos polonais puis avec un couple de cyclos français. A force d'échanger nos petits trucs et astuces, on 'perd vite une heure qui nous est toujours fatale dans le routing du jour. Et pour encore plus nous retarder, nous entamons une descente de 50 km avec un vent de face qui nous oblige à pédaler en permanence. L'occasion donc de m'arrêter afin d'effectuer quelques clichés révélant encore une fois la diversité minérale des versants traversés depuis plus de quatre jours.

Pour moi, il est grand temps que nous arrivions à Ayacucho car en fin de journée, je suis tellement fatigué que je me surprends à avoir des micro-sommeils en pédalant. (heureusement que ce n'est pas en descente). Je suppose que c'est parce que nous avons passé ces quatre derniers jours à plus de 4000 m. Trop de globules rouges ?

Allé Enzo ! Encore un petit effort. Si l'extraterrestre y arrive, tu peux également le faire !

(Corinne)

Zelfde principe wanneer nachtje op hoogte = later opstaan en vertrekken, want eerst wachten tot de zon het 'gevries' van de nacht wat ontdooit.   Enzo wil vandaag de resterende 110kms (voor Ayacucho) in 130  één dag doen en dan 2 dagen verlof nemen.   Ik wil wel, maar het lukt niet... We hebben pech want de 'ganse dag' onwaarschijnlijke tegenwind...   Eerst moeten we nog meer dan 10kms klimmen.   Bijna aan de top komen we 2 cyclotoeristen tegen.  Het zijn Polen.   We blijven een halfuurtje praten.  

 

Na de top gaat het naar beneden en nog geen 10kms verder komen we weer cyclotoeristen tegen.  Deze keer Fransen.  Ook met hen blijven we een halfuurtje praten.   Zij zijn van Ushuaia naar boven gekomen (=omgekeerde van ons), maar nemen er wel meer dan een jaar voor... dat is niet helemaal zoals ons, want ik vind dat we nog niet héél ver zijn, maar wel al over één-derde van de tijd zijn...  We hebben tot nu toe een kleine 3000kms gereden, maar weet niet of de 12000kms tot Ushuaia kunnen doorgaan... Ik wil in alle geval naar Zuid-Chili en Zuid-Argentinie... maar aan dit tempo...(?)   Vooral dat Enzo 'alles' met de fiets wil doen.   Bvb. het gedeelte nà Ayacucho zou naar het schijn héél zwaar zijn...  (slechte pistes, stijl, van laag naar zeer hoog, naar weer zeer laag (=geologisch zeer moeilijk)...)    De Polen die we net tegenkwamen hebben het met de bus gedaan en de Fransen van daarnet het een klein deel begonnen en het dan ook maar voor bekeken gehouden en een bus genomen... Ik stel voor dat we dat deel ook met de bus doen (o.a. om wat tijd te winnen en ik misschien liever wat in de 'heilige vallei' zou gaan rondrijden, maar ook omdat ik toch wel een beetje moe ben van afgelopen etappe (Huancayo-Ayacucho) en ook omdat ik graag naar het volgende land (Bolivië) wil overgaan omdat we nu al bijna 2maanden in Péru zijn), maar Enzo zou het (dat moeilijke stuk Ayacucho->Abancay) graag met de fiets doen... We zullen na de verlofdag zien.   De Fransen zeggen ons dat het in Bolivië ook wel hele slechte wegen zijn en het daar veel regent... We dachten eerst onze achterstand in te halen door een bus te nemen in Noord-Argentinie, maar daar zou het naar het schijnt (volgens diezelfde Fransen) best wel sympatiek zijn, en zij raadden ons aan eerder een bus onder Santiago (Chili) te nemen... Nuttige tips.  

Desondanks de 'laaaaaange' bergaf (bijna 50kms) is het al snel laat (met die 2 stops met de cyclotoeristen) en door de vele tegenwind gingen we in de bergaf niet snel.... Om 14u 'moet' ik iets eten voor nieuwe energie.   Enzo eet 's morgens niet veel, en 's middags ook al niet. (alleen maar 's avonds).   Ik vraag mij af hoe hij dag doet/volhoudt.   Ik 'moet' s morgens en 's middags echt (veel) eten, anders gaat het niet...  Resultaat is dan meestal wel dat ik in de late namiddag (wanneer het ondertussen weeral bergop is) ik genoeg energie heb (ik denk zelf om misschien tot Ayacucho te geraken), maar het nu Enzo is die geen energie meer heeft.    Toch maar een kampeerplaatsje zoeken en de resterende 35kms voor morgen laten.   Spijtig voor de 2 verlofdagen (die waarschijnlijk dan toch maar tot 1 gereduceerd wordt...)    

 

(12/12/07)    entre Santa-Inez et Ayacucho    (3)  (35km)

(Enzo)

Dommage que nous n'ayons pas pu atteindre le sommet du col hier - il ne restait que 10 km - nous aurions pu regagner une journée sur notre planning. Mais cela va changer car Corinne a réussi à me persuader d'effectuer le tronçon nous menant à Abancay ...en bus !

Pourquoi ?

Tout d'abord parce que les Français et les Polonais que nous avons rencontrés hier s'y sont cassés les dents et ont eux aussi, après une journée, décidés de jeter l'éponge et de prendre un bus. Il paraît que c'est le tronçon le plus dur de toute la cordillère ...dommage :

Le facteur temps joue aussi. Nous avons calculé que pour effectuer ces presque 300 km il nous aurait fallu un peu plus de dix jours. Soit 6 de plus que ce que j'avais prévu initialement.

Et enfin, il y a la fatigue. Depuis Trujillo (il y a déjà trois semaines) nous n'avons jamais pris plus d'un jour de congé par semaine (je ne parle pas du congé forcé dû à la morsure du sale clébard !!!). Et encore, si on peut appeler cela des jours de congés.

Pour exemple aujourd'hui, voici l'emploi du temps de ma journée de congé : 8h00 réveil - deux heures à parcourir la ville dans tous les sens pour trouver de nouvelles plaquettes de freins (sans succès) - une heure passée auprès de la réception de l'hôtel afin d'avoir enfin de l'eau chaude - deux heures pour faire la lessive (c'était pour cela l'eau chaude) - Réparation et réglage des vélos et enfin, 4h30 d'internet afin de taper mes articles et poster les photos.

Vivement les congés payés !!!

 

(Corinne)

Kort ritje, kort verslagje :    Nog een 12-tal kms bergop en dan 23kms bergaf.   Voilà.    Ayacucho ligt aan ons voeten.   (bijna letterlijk, want bij het naar beneden-rijden is het een heel mooi zicht op Ayacucho...)

 

Arriveren rond de middag en morgen verlof !   (en dan beslissen we wel mbt dat 'cruciale' stuk :   Ayacucho -> Abancay...)

 

(10/12/07)    entre Santa-Inez et Ayacucho   (1)  (59km)

(Enzo)

1 m 76 pour 50 kg et elle avance toujours. Corinne est une extraterrestre. (A propos d’extraterrestre, vous avez vu les drôles de signes qu’ils laissent dans la montagne ?)Pour ne pas vous remettre tous les jours des photos de paysages qui ne signifient peut-être pas grand-chose pour vous, voici quelques clichés d’oiseaux. Non, ce n’est pas un pic-vert… enfin je peux le supposer car ici il n’y a pas d’arbre, même pas un petit buisson de rien du tout. Je suppose que maman et Gaston auront vite fait de me dire quel est cet oiseau. (J’attends une réponse).
 
Et également pour changer, une photo de langue. Non pas de lama, mais de calcaire surgissant de nulle part. Décidément, chaque recoin de cette partie des Andes nous étonne tous les jours.
Encore une longue vallée à plus de 4000 m.Stop, 4300 m à l’altimètre je n’ai pas envie de mourir congelé, on se pose.
Oui, mais où ? Corinne s’aventure dans la vallée, à plus d'un kilomètre de la route afin de nous trouver un petit endroit douillet. Et rebelote, couché de soleil extraordinaire. Ah oui, pour moi un joli couché de soleil c’est lorsqu’on regarde vers l’est, là où les montagnes se gorgent de rouge. Cette nuit il a gelé dans la tante !

Stop, je ne bivouaque plus si haut !

 

(Corinne)

Vandaag gaat het eerst weer 30kms bergaf.  Nog altijd op 'slechte' weg, kleine steentjes, dus wel uitkijken om niet uit te glijden, zeker nu we gemerkt hebben dat onze beide remmen al bijna op zijn...  zijn echt aan vervanging toe...)  Ook al gaat het bergaf, met die vele putten is dat toch ook niet 'vermoeidheidloos' (je wordt constant door mekaar geschud en je moet toch wel heel geconcentreerd blijven).  In bergaf op slechte piste moet je een beetje in evenwicht op de pedalen staan en niet helemaal neerzitten.  Beneden ben ik al bekaf, en dat vlak voor (jawel) de volgende klim...  Pfff.   Beneden zie ik ook (tot mijn ontgoocheling) dat Ayacucho nog 138kms ver is.   Dat halen we nooit op 1dag en half... In de namiddag haal ik nog net 28kms bergop en dan ben ik uit.  Ik wil stoppen, ben moe.   Er is echter geen plaats om te kamperen.   Alleen open velden (met lama's en schapen).    Na 30min veranderd het landschap niet en beslissen we om op +/-1km van de weg de tent op te slaan (tussen de schapen en lama's) en dat was uiteindelijk een hele goede plek.   Wel weer koud 's nachts, maar de vele kleuren in de hemel bij zonsondergang en de vele sterren zijn toch de moeite waard. 

 

(09/12/07)    entre Huancavelica et Santa-Inez   (2)  (54km)

(Enzo)

Que d'eau !

Cela fait deux mois que l'on escalade les Andes dans tous les sens et enfin nous atteignons un vrai réservoir d'eau naturelle. Un lac quoi.

Rien d'extraordinaire en soi, mais à 4800 m tout se regarde d'une façon différente.

 

On a souffert en silence toute la journée pour y arriver... et ici le silence est roi.

Une fois passé les 4000 m, la montagne se morphe peu à peu en désert. Non pas par son relief, mais bien par sa capacité à nous faire croire qu'après chaque courbe - de longues courbes de plus d'un kilomètre - le sommet sera en vue. Les pentes n'excèdent pas les 5%, mais l'état de la piste nous permet rarement de dépasser les 6 ou 7 km/heure. Le froid se renforce et les rafales de vent ne font que l'accentuer.

Mais sommes-nous vraiment obligés de souffrir pour simplement admirer ce qui n'est finalement qu'une flaque d'eau à l'échelle de la planète ? Nos corps se posent la question, nos esprits de moins en moins.

Souvent je pédale en pensant au père d'Etienne qui disait : « Dans la vie, rien n'est facile, tout est difficile ». Lui qui était l'un des derniers explorateurs belge, savait-il certainement ce qui se cachait derrière cette phrase. Peut-être que nous commençons peu à peu le découvrir...

C'était donc beau cette petite tache bleue. Il faut dire que la partie des Andes que nous parcourons actuellement n'est qu'une succession de taches de couleur. Et il y en a pour tous les goûts. Si vous décryptez attentivement la photo ci-dessous, vous pourrez voir cette palette de couleurs étonnante, signe d'une richesse minérale extraordinaire.

 

Et nous voici donc, pour terminer cette journée, arrivé à Santa Ines, petite bourgade balayée par des vents glaciaux. La nuit, dans la chambre de son unique hôtel, le thermomètre affichait 8 °C à seulement 20h00. La couche épaisse des cinq couvertures en laine de lama ne nous a pas permis de sentir si le mercure avait plongé sous le zéro. Par contre, les gouttes de condensation perlant du plafond le matin me laisse à penser que nous ne devions pas en être très loin.

(Corinne)

Wanneer we 's morgens wakker worden schijnt de zon al op onze tent.   We hadden de wekker om 6u gezet, maar we wachten tot 7u om op te staan, opdat het een beetje 'opgewarmd' zou zijn.  (Het heeft deze nacht idd gevroren).   Wanneer Enzo uit de tent stapt is er juist een boer met koeien die een beetje verder langskomt.   2 koeien verschieten van Enzo's plotse verschijning en gaan lopen.    Gedurende 30minuten zien we de boer als klein stipje achter die 2 weggelopen koeien lopen... De ene keer is hij helemaal links.... daarna helemaal rechts... hij heeft wel verschillende kms afgelegd om die 2 koeien weer bij zijn troep te krijgen.... Ondertussen ontbijten we en bekijken we het schouwspel.   We voelen ons een beetje verveeld dat we hem dit aangedaan hebben.    Wanneer de 2 koeien weer bij de rest gebracht is komt hij (de boer) naar ons toe.   We dachten dat hij ons zou uitschelden, maar dat was helemaal niet. (hij zei dat hij zelf uitgegleden was en dat daardoor die 2 koeien waren gaan lopen).   Zoveel te beter.   We bieden hem koffie aan, maar hij weigert vriendelijk... omdat hij een coca-bal tussen zijn kiezen heeft steken...  Dat hebben we zelf nog niet geprobeerd.  Met al die bergoppen hier heb ik daar wel al eens aan gedacht, maar uiteindelijk toch nog niet... ('t zou naar het schijnt niet zo lekker smaken... en misschien geeft dat wel neven-effecten(?)...) In Huanuco was het de eerste keer dat ik de grote zakken coca op de markt zag. (in het noorden eigenlijk nog niet).    Ik heb zelf nog geen 'mate de coca' gedronken (=soort van coca-infusie). 

Eigenlijk hadden we gisteren wel meer kms kunnen doen, want het gaat in het begin niet meer echt bergop en we blijven +/- rond de 4300m.   Weer vele lama's hier.   De eerste keer dat we lama's zagen (=in park Huascaran) was dat direct foto's en video... oh, oh, echte wilde lama's.   Nu zien we er bijna overal !  Ze lopen over de weg, je kan ze bijna strelen.  (Zijn wel nogal bangerig en ze zijn hier ook niet echt wild, want hebben ook 'flochen' aan hun oren hangen...).  Maar er zijn er hier echt veel overal...  

 

Na 20kms begint het weer wel (in lasso's) te stijgen en we gaan tot 4800m.   Om die top van boven de 5000m te bereiken zouden we nog naar links moeten gaan, maar zo fanatiek zijn we nu ook weer niet en we hoeven niet speciaal een top van 5000m te doen.    We willen liever weer snel op asfalt en gaan dus rechtdoor = richting laguna's.  

Dat is echt heel mooi zo'n laguna's tussen de bergen.  Het water schitterd in de zon en maakt alles nog 'lichter'.   Zovizo is het licht in altitude al heel sterk.  Soms lijkt de weg héél wit en weerkaatsend.   Ik draag geen zonnebril, want ik zie de kleuren liever zoals ze zijn (ipv vervormd door een zonnebril), maar soms zou een zonnebril in altitude toch niet overbodig zijn.   Ook lippebalsem is hier geen overbodige luxe.   En snotteren.  We hebben constant een lopende neus als we op altitude zijn (wat tijdens het fietsrijden wel een beetje vervelend is).   Maar iedereen hier loopt te snotteren.  De kinderen hebben meestal grote snottebellen aan hun neus hangen.    Wanneer we Santa-Inez bereiken zijn we weer afgepeigerd want we hebben vandaag weer veel tegenwind gehad.   We hopen echt dat er een hostal in Santa-Inez is.  Op het eerste zicht lijkt dat niet het geval  (lijkt een beetje een 'verloren' dorp, waarvan je je afvraagd wat het er eigelijk doet), maar achter een winkeltje zijn een paar kamers.   Heel rudimentair (12sols) en weeral 5 (zware) dekens (dat is 's nachts echt heel zwaar wanneer je je eens wilt omdraaien), maar het is er dan ook weeral heel koud.   Ik vraag aan de jongeman van het winkeltje of het er het ganse jaar door zo koud is, en hij zegt 'ja het is hier altijd zo koud'.   Wie wil er nu in godsnaam in zo'n oord wonen?   Ook Enzo zegt dat hij vóór het vertrek van de reis niet had gedacht in dergelijke dorpen te verblijven...    

(08/12/07)    entre Huancavelica et Santa-Inez   (1)  (25km)

(Enzo)

On est parti tard, très tard. Je le disais hier, nos batteries ne se rechargent plus aussi rapidement qu'au début du voyage. Espérons que cela n'est qu'une mauvaise passe.

Nous voici donc partis pour l'ascension du plus haut col carrossable du Pérou (5059 m9... c'est ce que l'on nous a dit.

Conscient que nous ne monterons pas là-bas en une journée - d'autant plus que nous avons retrouvé nos chères mauvaises pistes adorées - nous décidons de bivouaquer à 4300 m, histoire de ne pas mourir frigorifiés.

N-W-SW-E-NE... on ne sait plus trop dans quelle direction nous montons. Tout ce que l'on sait, c'est que cela grimpe.

 

Chouette un gros caillou sur la droite... on y planterait bien la petite.

(Corinne)

We staan pas om 9u op (we moesten recupereren van de zware dag van gisteren en we waren gisteren zovizo te laat gaan slapen, met dat gebabbel met die Fransen, maar voor ne keer dat we nog eens met europeanen konden babbelen...)   Ontbijt en inpakken en vertrekken pas om 11u.  We beslissen om vandaag niet teveel kms te doen, want het zou alleen maar klimmen (+/-gedurende 50kms, tot over de 5000m!) en we wensen niet te 'hoog' te slapen (want anders is het te koud en dan is het geen goed idee om in de tent te slapen).  We beslissen om tot het midden van de klim te gaan (= +/-tot 4300m, dat zou slechts zo'n 25kms zijn), daar is nog een aanvaardbare temperatuur 's nachts.

Wanneer we vertrekken is er net buiten de stad een 'dans-wedstrijd'.  Verschillende groepen voeren er in traditionele kledij en op traditionele muziek dansjes op (vóór een afbeelding van Maria, want het zou hier vandaag de feestdag van Maria zijn...)  Deze keer neem ik toch te camera ter hand (ik was nog altijd een beetje slechtgezind dat ik die station-trein-scène in Izcuchaca niet gefilmd had en beslis nu om toch (desondanks de toeschouwers) de camera boven te halen wanneer er iets interessant is, ipv altijd te twijfelen...  Die camera dat is wel een gedoe, want (hoewel we wel een 'voet' meehebben) doe je snel toch met de losse hand, wat uiteraard veel beweegd (zeker als je pas van de fiets stapt) en dat lijkt allemaal nogal amateuristisch, maar tegen dat je die voet uitgehaald hebt... We zouden er eigenlijk de tijd voor moeten nemen...)   (Hoewel weer met de losse hand) ben ik toch blij met mijn 'shots' (van de dansende groepen), maar ondertussen is het al middag.   We moeten doormaken.   De stenenweg is wel iets beter (berijdbaar) dan degenen die we daarvoor reeds gehad hebben, maar toch in bergop gaat het niet al te snel...  Het landschap is weeral anders (het is hier elke dag anders) en wederom mooi.  Later in de namiddag begint het wel te regenen, en dat kunnen we zeker missen als we op hoogte gaan (want dat maakt alles nog kouder).   Rond 16u besluiten we een kampeerplaatje te zoeken (we zijn nog moe van gisteren en we hebben reeds 25kms gedaan en zijn reeds rond de 4300m =hoog genoeg) en gelukkig stopt het met regenen en komt de zon er zelf terug een beetje door (wat beter is om de tent te zetten).   Desondanks het zonnetje is het toch al behoorlijk koud en het zal hier deze nacht zeker al vriezen.   

 

We vinden een goed plaatsje (zoals altijd verborgen van de weg) met mooi uitzicht.   We eten onze pasta's (met championsaus) terwijl we naar de zonsondergang kijken en gaan dan vroeg slapen.