Cyclocosmos

(15/03/08) El Chalten (Lago del Desierto) (Aller) (38kms) 

(Enzo)

C'est comme un début d'automne belge... avec les glaciers en plus. On peut presque les toucher de la main. Vu que El Chalten est bien trop touristique pour nous, nous avons préféré nous rendre au Lago del Desierto afin d'observer notre premier glacier et sa lagune. C'est vrai que c'est désert ici. Nous sommes les seuls dans le camping. C'est un peu comme du camping sauvage payant.

On profite donc au calme de cette fin de journée avec cette vue reposante sur le versant nord du Fitz Roy.

Petit feu de bois (pour une fois il yen a) petites saucisses bien grillées comme on les aime, petite soirée, petit dodo.

(Corinne)

De busreis duurde 30 uren... (van Esquel tot El Chalten = kleine 1000kms) en ging over het 'gevreesde' gedeelte van de ruta 40, welke tussen Perito Moreno en El Chalten een echte hel met de fiets zou zijn... (=zeer slechte weg, met vele stenen, zeer veel wind en enkel... steppe, steppe, steppe,... zonder dorpjes...)  De bus had speciaal een soort van gevlochten 'hek' voor de voorruit (ter berscheming van de stenen op de slechte piste), maar al bij al, denken we dat we zelf reeds op dergelijke 'slechte' pistes gereden hebben, en Enzo die een idee van Patagonia had zoals hier (=met enkel steppe en niets anders) had dit gedeelte ook wel graag met de fiets gedaan, maar er is geen tijd meer. (We moeten bijna naar huis).   We komen 's morgens zeer vroeg (=5 uur) in El Chalten aan.   Er is nog niets open en het is (hier meer in het zuiden) behoorlijk koud.   Na anderhalf uur gaat de eerste 'panaderia' open en kopen we warme broodjes.  Iets later gaat een andere 'panaderia' open waar we binnen kunnen ontbijten en ons wat opwarmen.   We wachten daar tot de dag 'ontwaakt'.   El Chalten ligt vlak bij de Fitz Roy-berg en is een klein dorpje dat nog niet lang bestaat (alle huisjes zijn nieuw).  Men kan van hieruit meerdere trekkings doen  (op en rond de Fitz Roy en naar een aantal ijsbergen, want hier is het noordelijk gedeelte van het nationale park der ijsbergen).   Wij zullen zelf niet in El Chalten blijven (wat wel een érg toeristisch dorp is= alles is afgestemd op de toerist en zelfs nu (=begin herfst) wat reeds een beetje buiten seizoen is, zijn er zeer veel toeristen), en we zullen nog minder een trekking doen, want we fietsen al genoeg, maar opteren om met de fiets naar de Lago del Desierto te trekken (kleine 40tal kms ten noorden van El Chalten).   Het zou een zeer mooie route zijn en ter plaatse zou het ook zeer mooi zijn.   De route is idd zeer mooi, met zicht op (de noordelijke kant van de) Fitz Roy-berg en andere bergen met eeuwige sneeuw en ijs.   De route loopt doorheen bos en langs een rivier (=die van het ijs van de bergen komt) en die een zeer speciale kleur heeft (=zeer helder turquoise).   Zeer speciaal en een beetje surrealistisch.   Wanneer we daar aankomen is er niemand in de camping (de camping voor ons alleen, alsof het onze grote tuin is) én met zicht vlak op een ijsberg !   Echt de moeite !  We dachten eerst nog wat in de omgeving te wandelen, maar ik ben zeer moe van de lange busreis (=vermoeiender dan fietsen) en maak een nodige siesta.   De weg hierheen was reeds de moeite voor vandaag.   's Avonds weer kampvuurtje.  Er komen nog 4 duits-sprekende cyclotoeristen aan (=hier in het zuiden van Argentinië en vooral in zuid-Chili zijn zéér veel cyclotoeristen), maar ze zijn niet erg sociaal en blijven in hun groepje.   's Nachts horen we meerdere keren grote ijsbloken afbreken en vallen (=wat een normaal fenomeen is, maar wel een zeer impressionant gevoel geeft).

(16/03/08) El Chalten (Lago del Desierto) (Retour) (38kms) 

(Enzo)

Ce matin, avant d'effectuer en sens inverse les 37 km de ripio que nous avions parcourus hier, nous poussons jusqu'à la lagune afin de nous laisser bercer quelques minutes par son vert laiteux (à moins que ce ne soit du bleu laiteux). Quelques minutes seulement car nous avions camouflés vélos et bagages dans une petite cahute, en bas, dans le camping. Le gardien ayant mystérieusement disparu, on ne pouvait faire autrement.

(Corinne)

De volgende dag maken we wel een wandeling.  45 minuutjes naar boven klimmen en daar zou een laguna, met water van de ijsberg, zijn.   Het is eens iets anders dan fietsen (=anders spieren aan het werk zetten). Het stijgt behoorlijk, maar het is echt de moeite waard !   De laguna heeft dezelfde speciale blauwe kleur als de rivier (die uit de laguna voortvlooit) waar we gisteren langs hebben gereden.   De ijsberg is nu vlak voor ons.   We zullen nog vele ijsbergen in El Calafate zien, maar we zijn door dit spektakel reeds erg onder de indruk.   De bergen, de ijsberg, het ijs, de laguna, de kleur van het water, de natuur eromheen,... Na foto's en wat filmen keren we terug naar beneden en rijden we de kleine 40 kms naar El Chalten terug (=we hebben nu (eindelijk !!!) de wind in de rug, en het is een enorm verschil !  Soms duwt de wind je letterlijk op kleine bergopjes, zonder je bijna zelf hoeft te duwen !!!)    Er is een gratis camping en na het zetten van de tent en ons een beetje opgefrist te hebben gaan we iets eten.   We wouden deze avond nog internetten, maar we geraken weer aan de praat met andere toeristen (en zoals altijd gaat de tijd dan zó voorbij).   Het zijn eigenlijk Europeanen (hij=Engelsman, zij=Duitse) maar ze wonen in Australië.  Ik stel vele vragen hoe het is om in Australië te wonen en ze zijn er beiden wel gelukkig, maar missen Europa soms wel (=de verschillende talen, de cultuur en de sociale zekerheid).   Zij hadden vandaag wel een trekking gemaakt, van méér dan 8 uren, om ongeveer hetzelfde als wij te zien.   We hebben dat goed gedaan om naar Lago del Desierto te gaan en slechts een mini-trekking te doen van slechts 45 minuten !   Zij hadden zich ingelicht om met een busje ook naar Lago del Desierto te gaan, maar dat zou 60 pesos heen en terug kosten ! (=duur)    Vandaar dat daar (bijna) niemand was.   Ze zeggen ook dat meer zuidwaard het alsmaar kouder is (dat wisten we al, maar ik vind het hier al een beetje koud : zij zeggen dat het in vergelijking hier in El Chalten 'warm' is, en de wind 'niets' is in vergelijking met in het zuiden... dat beloofd...).   Het is vooral de wind die voor een soort van 'psychologische' koude zorgt.  Ik heb ondertussen wel opnieuw een regen- en wind-vest gekocht.   Morgen vertrekken we richting El Calafate (om het zuidelijk gedeelte van het ijsbergen-park te bezichtigen : daar zijn de grootste, bekenste en impressionantste ijsbergen).   Het zou wel heel erg toeristisch zijn, maar bon, we willen ze toch ook zien.    El Calafate zou +/- 200kms ver zijn, veel op pistes... 

(11/03/08) El Bolson - Esquel (38kms)  (3)

(Enzo)

On traîne, on traîne ce matin, comme si nous attendions quelqu'un.Hello Vladimir ! Je vous disais que l'on attendait quelqu'un. Vladimir, bien que son prénom ne l'indique pas vraiment, est un Suisse comme on les aime. Lui c'est un Genèvois, un vrai, un pur, de ceux qui aiment faire la fête. Le voici débarqué tôt ce matin tout nickel avec son casque et son MP bien scotché. Une vraie petite bombe notre Vladimir. Pas vraiment un fana du vélo (normal, il accumule crevaisons, chutes et casses en tous genres) mais un vrai taureau, un fonceur, un fou de la route.15h00. On démarre enfin, mais le coeur - ou plutôt les jambes - n'y sont plus... 38 petits kilomètres en trois heures. On ne peut pas faire plus. Je ne sais pas si se sont tous ces lacs attractifs qui nous aimantent, toujours est-il que nous n'avançons plus. Donc ce soir, ce sera à nouveau camping autour du même lac. C'est calme. Vu que nous sommes hors saison, il n'y a pratiquement plus aucun touriste dans la région. Juste quelques pêcheurs retraités.Petit feu de camp pour passer la soirée, c'est vraiment très calme.

(Corinne)

's morgens ontbijten we uitgebreid op het meren-strand.   Het is alsof we vandaag niet echt willen vertrekken, maar nog van het rustige meer willen genieten.   Plots is er een Zwitserse-cyclotoerist die met zijn fiets langskomt.   We blijven wel 2 uur praten, alvorens we verder op de pistes in het park verdertrekken.   Het is nog een kleine 100kms voor Esquel en mits we dat vandaag met die pistes niet halen (de 38kms op de pistes was voor vandaag reeds genoeg) beslissen we vandaag nog langer in het park te blijven en kamperen we bijna aan de uitgang aan de andere kant, ook weer vlak aan een groot meer.   Kampvuurtje enz... beetje genieten...  

Dit park is wel de moeite, echt een oase van natuur.  Er is ook een Lago-Verde en die is idd echt turquoise-groen (=zeer mooi).  Ook zouden er reuze-bomen zijn van wel 2000 jaar oud, maar die zijn we niet gaan zien, want dat was weer 10tal kms verder.   Wel zijn we nog een andere (dit keer Engelse) cyclotoerist tegengekomen.   Zowel hij als de Zwitser van deze morgen, als de Zwitsers van enkele dagen geleden, vertelden ons dat het stuk tussen het stadje Perito-Moreno en El Chaltél op de ruta 40 met de fiets een échte hel zou zijn...  (= onwaarschijnlijke slechte piste, onwaarschijnlijk veel wind, geen enkel dorp in geen 300 kms en... niets te zien...)   Iedereen raadt het ons af.   Sommigen deden slechts 4 kms/dag (omdat zelfs de fiets duwen met de wind bijna niet mogelijk is)...   We hebben zovizo tijd tekort en zullen (nogmaals, maar laatste maal) een bus nemen van Esquel tot El Chaltén.

(12/03/08) El Bolson - Esquel (53kms)  (4)

(Enzo)

(Corinne)

53 kilometertjes vandaag (waarvan weer meer asfalt), maar was genoeg voor vandaag... We zijn allebei moe....    We blijven een dagje in Esquel en kijken uit voor een bus tot El Chalten.

(09/03/08) El Bolson - Esquel (70kms)  (1)

(Enzo)

Un anniversaire !

Ce soir, c'est la 50ème fois que nous plantons la petite (merde, j'ai oublié de prendre une photo). On a enfin quitté ce paysage qui ressemblait trop à la Suisse pour replonger dans une Patagonie qui nous offre à nouveau cette étonnante palette de couleurs qui vous donne l'envie de vous arrêter et de ne plus jamais repartir.

Je crois que c'est cela le « piège patagonien ». Cette impression de naviguer en permanence entre quatre saisons. Je pensais au début que l'envie de s'installer en Patagonie était un rêve d'enfant gâté, mais je réalise peu à peu que, même sans le désirer, on se laisserait vite emprisonner à ne pas y prendre garde. Pour nous c'est déjà probablement trop tard car toutes les propriétés se sont vendues comme des petits pains il y a plus de 10 ans, mais qu'il est bon de les parcourir en imaginant qu'on pourrait en être le propriétaire. Allé, juste un petit hectare au bord d'une rivière, rien que pour moi. Il n'ya pas une bonne affaire dans le coin ?

(Corinne)

De regio nà El Bolson is weer zeer mooi en anders : nog steeds meren, grote domeinen (beetje ranch-achtig) en boerderijen.   Vroeger (nog geen 10tal jaar geleden) kostte een terrein van meer dan 2 hectaren hier niets... en vandaar dat hier vele mensen grote  terreinen bezitten en rustig (want het is hier zeer rustig) op het platteland wonen.  Dat is nu wel veranderd.  Alles wordt alsmaar duurder.   Wat vroeger als 'avontuur'-oord aanzien werd, is Patagonië nu 'chique'.   Vele sterren hebben hier nu wel een 'buitenverblijfje' (Madonna, Sylverster Stallone,...)   Na 50 kms asfalt hebben we de keuze tussen een kortere weg verder op asfalt of een langere weg op piste, maar die wel door een nationaal park gaat.   We kiezen voor de 2de optie, maar het is en blijft moeizaam rijden op piste (met vele stenen en het vele stof) en na 20kms piste stoppen we voor vandaag bij de 1ste rivier die we tegenkomen (=een rivier is altijd welkom vlak bij de kampeerplaats, oa om ons te wassen, enz).   Kleine visjes springen overal rond (om insecten te vangen).    In de dag is het vrij warm, maar eens de zon onder is wordt het behoorlijk frisjes en deze nacht is het wel bijzonder koud (ik voel het 's nachts aan mijn neus en 's morgens is de tent weer wit en zijn er ijsblokken in onze waterbidons...) Het heeft deze nacht dus gevroren...  Wel een beetje extreem hier, want nog geen 2 weken geleden waren we 's nachts nog aan het woelen in de tent omdat we in de woestijn niet konden slapen van de hitte...   

(10/03/08) El Bolson - Esquel (37kms)  (2)

(Enzo)

Brrr... c'est froid !

Ce matin, la petite était toute blanchie par le givre, elle aura bien fêté sa cinquantième nuit !

Hier soir, nous avions traversé une petite rivière afin de nous éloigner de la piste et nous voici prisonniers ce matin - pour une petite heure - car un ballet de camions citernes a pris place juste en face de l'endroit où nous devions retraverser. Ils ne sont pas très nombreux, mais remplir une citerne d'eau, cela prend du temps. S'ils pouvaient assécher la rivière cela m'arrangerait bien car, comme de gros nuls que nous sommes, nous n'avions pas pensé qu'il faudrait la retraverser ce matin... ouille, c'est froid !

Et nous voici repartit, Corinne, moi et mon genou qui dit « NON » à chaque tour de pédalier sur cette piste que nous aurions en principe dû quitter ce soir. Je pense que nous mettrons deux jours de plus que prévu pour atteindre Esquel, cette fois nous sommes cuits.

Plus que la difficulté, c'est le temps qu'il nous manque qui nous démoralise le plus. En début de voyage, nous nous serions dit que nous pourrions toujours rattraper notre retard sur les six mois restant, mais ici force nous est de reconnaître que c'est un bus qui comblera ce retard.

En attendant, nous pénétrons aujourd'hui dans le Parc des Alerces. C'est beau comme le Canada ! Des sapins, des lacs et de petites montagnes dont certains sommets gardent bien leurs neiges éternelles. La température est clémente, la lumière est douce, seul l'état de la piste nous rappelle que nous ne sommes pas en vacances... c'est quand les vacances ?

(Corinne)

Ook vandaag vertrekken we vrij laat, want we willen wanneer we wild kamperen toch liever niet gezien worden, maar deze morgen komen de verschillende boeren van de omgeving hun watertanks volladen aan de rivier (wat wel een tijdje duurt...)  Nà 1u pas weer op de fiets.   We worden hier in Argentinië wel altijd redelijk laat wakker en staan soms maar nà 10u op.   Om 10u is het nog vrij fris en het is eigenlijk pas rond de middag dat de zon alles terug wat opwarmt, en we pas goed wakker worden.   We voelen ook dat we stilletjesaan moe beginnen te worden.  Lichamelijk en geestelijk.   Het is elke dag opnieuw toch wel een heuse belasting (=alles geven op de fiets), elke dag de tassen maken, tent opplooien, enz... en de vakantiedagen zijn al even intensief...  Enzo heeft ook last van zijn knie door door de hevige wind te rijden.  (Normaal had ik altijd pijn in mijn linkerknie wanneer er hevige wind is, maar ik heb niets en nu heeft Enzo er last van...)   De wind is hier nu ondertussen wel veel minder sterk, maar zijn knie-pijn is er nog.   Op de koop toe valt hij na nog geen 6 kms... (op de piste =wat altijd opletten voor uitglijden is, zeker in bergafs...)  Zijn humeur is vandaag dus 'naarvenant', want nu heeft hij ook pijn aan zijn hand.   Echter, de landschappen doen hem zo dromen dat hij zijn pijn wel vergeet.   Ook weer vele paardjes overal hier, en beekjes en riviertjes en watervalletjes...  Rond 16u komen we aan het nationale park aan en ook hier (anders zouden ze er geen nationaal park van gemaakt hebben) is alles weer prachtig.  Opnieuw wel grote meren (=we zijn dan ook sinds voor Bariloche in het meren-district van Argentinië), maar toch is het telkens anders.   De grote kampings tussen de vele bomen en (vooral) vlak aan de meren (wat net op een strand lijkt, weliswaar niet met palmbomen, maar met loof- en dennebomen) maken de avond, met de bergen en de vele sterren, magisch mooi.

(07/03/08) Bariloche - El Bolson (77kms)  (1)

(Enzo)

C'est beau comme la Suisse.

Vu que rien ne nous surprend, j'aurais tendance à dire comme toujours : "on trace". Et bien non, on ne trace pas ! On ne trace plus ! Tout du moins moi car mon genou est bel et bien mort. Voilà, c'est la fin, à 41 ans, j'ai trouvé mes limites. Cinq mois d'efforts et me voici cuit. Il faut dire que le corps à bien travaillé durant cette période. 1 m 76 pour 63 kilos (j'ai enfin pu me peser), une musculature prête à se déchirer de partout, je ne sais pas très bien comment je vais pouvoir rallier Ushuaïa. Mon corps a besoin d'un mois de repos et pourtant d'ici deux jours, nous allons encore emprunter de difficiles pistes car nous désirons éviter au maximum l'asphalte pour nos adieux Sud-Américains. Est-ce bien raisonnable ?

Peu importe, si ça casse, on peut toujours prendre un collectivo pour avancer.

Tiens la piste ! Ce soir nous y regoûtons un peu. 6 km de piste pour atteindre un camping. 6 km de piste effectués... en une heure ! Et on doit refaire la même chose demain pour rejoindre la route qui nous mène à El Bolson... Pffff !

Bon, heureusement, au lieu de tomber sur un camping, nous atterrissons chez Roberto et Patricia qui, sous la dénomination de "camping" tiennent plutôt un logement chez l'habitant. Un petit Cabaña planté au milieu de la propriété.

Ici tout est "casero" (fait maison). Nous voici donc pour passer la soirée et la nuit, perdus dans la campagne patagonienne, entre un troupeau de moutons, de chiens, de chats et de volailles en tous genres faisant déjà briller les yeux de Corinne. C'est fou ce qu'elle aime toutes ces petites bêtes.

Roberto et Patrcicia coulent une retraite paisible mais on l'air d'un peu s'embêter là-bas, tous seuls. Je sens que notre venue représente plus qu'une opportunité de faire un peu de business. (Nous sommes les seuls dans ce gigantesque camping qu'ils ont aménagé).

Bien que l'addition ne soit pas trop légère, ils vont nous offrir un repas "casero" tel que nous le souhaitions. Nous avions demandé une salade (plat rare en Argentine) et ils nous apportent l'assortiment de tout leur potager: tomates, carottes, laitues, oignons à assaisonner selon notre goût accompagnés par de petits pains chauds... sans oublier une petite salade d'aubergines préparée à l'italienne. Pour la pizza qui suit, idem : « casero » et « rica ». Salade de fruits et digestif maison pour compléter le tout (ça c'était offert) et nous voici bien retapés pour terminer la soirée en leur compagnie.

Et ça parle politique, et ça parle voyage, et ça va faire dodo !

Super chouette, en plus, avec les moustiques, nous étions plus ou moins 2500 à table.

(Corinne)

Bariloche in de zomer (=het is hier nu einde zomer) is wel mooi, maar in de winter (juli - augustus) is het hier een heuse ski-oord met zeer veel sneeuw en moet het ook wel zeer mooi zijn, met al die meren.   Vele huisjes zijn op z'n Zwitsers (chalet-stijl), overal zijn grote dennebomen, er is een chocolade-museum (met die vele Zwitsers die hier geïmmigreerd zijn) en er is ook een Patagonië-museum, waar we spijtig genoeg niet naartoe zijn gegaan, want de verlofdag was weer zeer snel voorbij.    We trekken verder richting zuiden en de weg naar El Bolson is ook bijzonder mooi, met vele grote meren waarvan het water zo helderblauw/turquoise is, met mooie berger rondom.   Het is zeer aangenaam rijden rond al dat water.    Men mag hier niet (buiten de kampings) kamperen (omwille van mogelijke bosbranden).   Na 70kms komen we aan het eerste zeer kleine dorpje aan (Rio Villegas, bij de Rio Manson).   We zien bordjes dat er een kamping op 6 kms is.   De 6 kms zijn wel piste en nogal veel bergop en het duurt wel 45 minuten wanneer we er (in de late namiddag) aankomen.   Er is een groot kampeerterrein, maar ook een klein chaletje dat maar 5 pesos/persoon meer kostte (ipv in de tent) en ik zou nog wel eens op een echte matras slapen.    Het argentijnse koppel (Roberto en Patricia) hebben er hier iets goeds van gemaakt, met vele dieren (meerdere katten, meerdere honden, vele schapen, kippen enz).  Het chaletje is knus en aangenaam, het huisgemaakte avondmaal bijzonder lekker.   Roberto is fotograaf gespecialiseerd in foto's over Patagonië en laat ons vele foto's zien.     

(08/03/08) Bariloche - El Bolson (54kms)  (2)

(Enzo)

C'est toujours beau comme la Suisse et mon genou gauche est toujours aussi "nase". Tiens, à propos de Suisse, qui croisent-on sur la route... deux Suisses. Eux, ils ont choisi de faire Ushuaïa-Quito et pour bien nous remonter le moral, ils nous disent que cela fait 3 mois qu'ils ont quitté Ushuaïa (ils ont fait une petite boucle au Chili). A ce rythme-là, ils ne devraient pas arriver à Quitto avant 2010.

Nous, c'est trois semaines qu'il nous reste avant d'atteindre Ushuaïa et vu que Corinne a décidé de crever (c'est la deuxième crevaison) on va mettre vingt minutes de plus.

Donc, trois semaines et vingt minutes avant la fin de notre voyage. On y pense de plus en plus. Ah qu'il sera bon d'enfin retrouver l'activité physique qui me musclait tant les quelques doigts utilisés pour activer la souris. J'y pense sérieusement. Maintenant que j'ai bien reformaté bon disque dur, peut-être que je vais enfin retrouver l'enthousiasme et la créativité qui m'ont lentement mais traîtrement fuis durant ces vingt dernières années.

Bon en attendant, il nous faut encore pédaler, pédaler, pédaler, pédaler, pédaler...

(Corinne)

(04/03/08) Piedras del Aguila - Bariloche  (94kms)  (1)

(Enzo)

J'oubliais d'en parler, mais cela fait déjà quelques semaines que ma boussole s'est déréglée. Enfin, c'est ce que je pensais car comme un abruti, j'avais oublié que dans l'hémisphère sud, le soleil n'est jamais au sud. Il m'a fallu longtemps pour m'en apercevoir car nous progressons lentement et étant partis de l'Equateur qui est toujours dans l'hémisphère Nord (vu l'axe de rotation de la terre incliné par rapport au soleil) nous n'avons passé l'axe" que bien plus bas, au nord du Pérou sans doute (quelqu'un peut m'apporter des précisions?)

Tout cela pour vous dire que, vu que nous évoluons vers le sud, la lumière est enfin beaucoup plus agréable. Tiens, peut-être que je vais me remettre à un peu plus jouer avec mon Canon.

Faut pas écouter tout ce que les gens raconte !

A piedra del Aguila, un gros et joyeux bonhomme à qui nous avions demandé quelle était la distance que nous devions encore parcourir pour trouver un autre point ravito (une station service ou un kiosque par exemple) nous avait répondu 95 km.

Sa réponse avait le mérite d'être précise, mais ce soir, après 95 km de Pampa patagonienne, nous avons aperçu une petite maison dont les occupant nous ont signalé le prochain point à... 60 km. Bref, on a plus beaucoup d'eau et juste de quoi se cuisiner deux petites rations de pastas et surtout plus beaucoup d'énergie pour avancer. Heureusement, pour camper, nous avons rapidement trouvé un trou dans la clôture patagonienne afin de nous installer au bord du lac formé par le Rio Limay. Tantôt rivière, tantôt lac, le Rio Limay nous rappelle combien le contact avec l'eau est agréable. Ce soir, ce sera bain de pieds dans une eau si claire que même à plus de deux mètres de profondeur nous pouvons en apercevoir le fond.

(Corinne)

In de super-mercado van Piedra del Aguila hebben we gevraagd of er nog een dorpje of winkeltje op de weg naar Bariloche is (om eten en drinken te kopen), en ze vertelden ons daar dat er een benzinestation op 90kms zou zijn... We dachten, we kunnen het maar beter vragen, want we zijn uiteindelijk toch in Patagonië waar de afstanden tot een volgend alimentatiepunt wel zeer groot kunnen zijn...  Echter, na 90-91-92...kms (met stijlere en stijlere bergoppen) : geen benzinestation... niets...  enkel 2 huisjes (=de eerste huisjes die we vandaag zien...)   Gelukkig staat er iemand buiten en die zegt ons dat er nog minstens in geen 65 kms iets te vinden is...   De wind is ondertussen ook helemaal gekeerd en weer 'frontaal' (in your face) !   We zijn doodmoe, hebben enkel nog wat pasta en droog brood en een beetje water...  pfff, dat slaat tegen... In het vervolg niet meer naar de mensen luisteren (in Peru en Bolivie waren ze ook altijd verkeerd wanneer we bvb het resterende aantal kms vroegen) en op eigen intuïtie voortgaan en altijd minstens voor 2 dagen eten en drinken voorzien !   Ondanks deze tegenslag en de gekeerde wind en het vele geklim van vandaag is er wel een ander positief punt, dat deze moeilijkheden wat verzacht, en dat is dat het decor vandaag reeds veel mooier was, met een grote rivier (dat reeds bijna op een heus meer lijkt).   Tot nu toe (van Neuquén) waren we op ruta 237, tot we deze grote 'rivier' over een grote brug oversteken en we opnieuw de ruta 40 volgen.   Hier konden we kiezen om ofwel terug effen naar boven te gaan richting San Martin de los Andes en de regio van de 7 meren (waar ik wel zin in had), maar dat zou opnieuw een 300tal kms extra zijn om daarna richting Bariloche te gaan, dus gaan we rechtsreeks richting Bariloche (=we zullen nadien nog wel meren genoeg zien) en de keuze is zeker niet onaangenaam.   Enkele kms na het 'slechte' nieuws (van de extra 65kms om iets te eten en te drinken te vinden), rijden we weer langs de grote rivier.   Ook deze is helemaal omheind (=zelfs de rivieren zijn 'propriedad privada'?), maar deze keer kruipen we er wél overheen (op een plaats waar deze neergevallen is) en kamperen vlak bij het meer.   Het water is zeer blauw, helder en puur (=de ondergrond is voornamelijk stenen en weinig zand).  Ik heb onwaarschijnlijk veel zin om mij erin te baden.   Het blijft uiteindelijk bij (bijna een uur lang) pootje-baden en ons wassen, maar het is heerlijk verfrissend.   Desondanks ons karige avondmaal voor vanavond, genieten we van het geluid van de golven (die door de hevige wind in de rivier gemaakt worden) en ons het gevoel geven dat we aan de kust zijn en ons zachtjes in slaap sussen.  

(05/03/08) Piedras del Aguila - Bariloche  (111kms)  (2)

(Enzo)

Ce matin, nous nous sommes répartis ce qui nous restait d'eau potable (pas le courage hier soir de faire bouillir de l'eau) et la petite ration de biscuits afin de tenir le coup 65 km jusqu'à la station service salvatrice. Un peu sous-alimenté et déshydraté, je vais payer cher cette journée alternant côtes et descentes avec un furieux vent de face (et oui, il a encore tourné).

Après 20 km seulement, je ressens d'immenses douleurs dans le genou gauche. Corinne file devant moi, je ne pédale plus qu'avec une seule patte. 20 km plus loin, ce sont les muscles - ceux situés autour du genoux- qui rendent l'âme. Je terminerai les 70 derniers km en les torturants jusqu'à ce que ceux-ci me fassent comprendre que le corps a ces limites (celles que le petit cerveau d'Enzo pensait ne pas avoir). Ce soir, ce sera donc massage.

Un gars du camping me refile un truc à l'Arnica. Je m'en frictionne un peu le genou pour lui faire plaisir... on verra bien demain !

(Corinne)

Net zoals het avondmaal gisterenavond, is deze morgen ook het ontbijt vrij karig.  We hadden nog net 2 Quick-soepjes en nog wat 'droog' brood... bon, niets aan te doen.  (wanneer het hier desolaat is, dan is het ook wel echt desolaat...)   Ook weer zeer sterke tegenwind vandaag (de ganse dag lang) en veel geklim vandaag.   Gelukkig maakt ook vandaag het decor weer alles goed.  We blijven de ganse tijd langs de grote mooie rivier rijden. 

En de 'beloofde' benzinepomp is niet op 65kms, maar reeds nà 40 kms !  Frisdrank, Broodjes !  Koekjes !  Energie !  Hmmmmm !   Het is hier een erg mooie streek, met die rivier die uit het Nahuel Huapi-meer (aan Bariloche) voortvloeit.   Hier zou ik een eigendommetje niet onaangenaam vinden...  (maar alles lijkt hier ook weer reeds behoorlijk geprivatiseerd, met ook hier overal omheiningen...  en wij die een gedacht van Patagonië hadden, met grote avontuurlijke ruimten...aan dergelijke omheinigen hadden we nooit gedacht... )    Na 111 kms pas komen we 'eindelijk' in Bariloche aan =goede prestatie, na een ganse dag tegen de krachtige wind te hebben gevochten (=echt zeer vermoeiend...)   Deze keer heeft Enzo er spierpijn van.    Het is wel mooi : zeer groot meer omringt door bergen met sparren op (wat voor Argentijnen 'exotisch' is omdat hier nergens anders sparren zijn, maar wij sparren natuurlijk wel gewend zijn), maar misschien hadden we er meer van verwacht (we vonden hetgeen we tijdens de dag gezien hadden, op de weg naar hier, uiteindelijk mooier) én we vinden Bariloche een echte 'snob'-stad. 

(03/03/08) Picun Leufu - Piedras del Aguila  (103kms)  (2)

(Enzo)

Quelle tristesse !

Comme je le disais hier, toute la Patagonie (la partie traversée jusqu'à présent) est complètement clôturée et ce n'est pas pour garder le bétail, ou alors celui-ci est bien caché. Je pense plutôt que la Patagonie s'est vendue à quelques célébrités ou autres fortunes et ce probablement pour une bouchée de pain vu l'immensité des propriétés. C'est bien simple, lorsque nous passons devant un « portail » bien verrouillé, c'est avec le télé que j'ai parfois la chance d'apercevoir le « ranch » ou la villa qui les protège. C'est d'autant plus frustrant que le paysage aride se morphe peu à peu pour faire place à une splendide palette évoluant d'un dégradé de jaunes vers des verts et des bleus éclatants. Palette que l'on peut regarder, mais pas toucher !!! Chaque rivière, chaque point d'eau, aussi petits soient-ils, sont toujours quelques mètres au-delà de cette frontière barbelée. Impossible de s'arrêter pour un peu se rafraîchir, pour simplement « faire trempette », à moins de servir d'une pince coupante (j'y songe de plus en plus).

Bon, je reste positif en me disant que cela changera peut-être un peu plus loin et qu'en attendant, cela nous force à progresser d'une dizaine de kilomètres chaque soir en quête d'un petit trous dans cette immense cage.

Si vous voulez faire fortune, venez vous installer ici pour vendre du barbelé... à moins que ce ne soit déjà trop tard.

(Corinne)

Idem als gisteren : windje in de rug, behoorlijk warm (maar niet zo ondraaglijk dan in de woestijn in het noorden), lange rechte lijnen, lange bergops en bergafs,...  De kilometers vliegen erdoor met die langere afstanden :  vlak voor aankomst in Mendoza hadden we er 6000 !  (maar hebben vergeten de foto te posten).

Vlak voor Piedra del Aguila is het stijl bergop... Vanaf hier zullen we dichter bij de Andes komen en zal het weer betrekkelijk 'heuvelig' worden.   Na inkopen in de kleine super-mercado van het aangename dorpje Piedra del Aguila (Aguila betekend arend en het dorpje is omgeven met (zeer kleine) rode canyons) willen we kamperen, maar ook vandaag weer zijn er overal omheiningen... Vele grondbezitters in Patagonië, maar het nut van omheiningen, rond woestijnachtig vlaktes met enkel wat droge struiken, is begrijpen we niet goed.   We denken er bijna aan om over een omheining te kruipen (=wat misschien niet zo'n goed idee zou geweest zijn, want de volgende dag zien we dat in sommige grote eigendommen soms een aantal kanjers van stieren rondlopen...)  

Uiteindelijk is een zijweg en iets verder daarin is geen omheining meer !   We hebben zelfs een zeer mooi zicht op groene heuvels...     

(02/03/08) Neuquén - Picun Leufu (140kms)  (1)

(Enzo)

Patagonie nous voilà !

Oups, on se rend vite compte que de s'être rapproché de la Patagonie en prenant le bus jusqu'à Neuquen n'était pas une bonne idée car nous voici déporté à plus de 400 km à l'Est de Bariloché.

Nous rentrons donc en Patagonie par le centre-nord pour découvrir d'emblée de grandes étendues parsemées d'une végétation... sèche ! Pas de panique, nous sommes encore loin de la Cordière et de ses glaciers qui nous y attendent (hé, fondez pas hein les gars !).

Pour l'instant c'est rebelote, de longues lignes droites avec... le vent dans le dos !

Après cette longue journée passée à observer quatre types de buissons, nous arrivons enfin à notre premier point d'eau. Un joli lac que nous longeons mais que nous ne pourrons jamais approcher car la Patagonie est complètement clôturée. On a vraiment l'impression que pour pouvoir s'aventurer au-delà des 20 m de Patagonie « libre » de part et d'autre de la route, il faut s'appeler Sylvester Stalone ou Florent Pagni.

C'est très décevant. Nous sommes obligés de planter la petite dans une espèce de terrain vague entouré de talus de sable et de graviers. Fait chier !

(Corinne)

We nemen de nachtbus die pas na 21u vertrekt.   We kunnen dus nog maar een kleine 45 minuten naar buiten kijken (=vele bebouwde akkers, hoge bomen, meer groen,...)  en daarna is het donker (= misschien beter, want dan kunnen we achteraf niet treuren om hetgeen we zouden gemist hebben).   Een bus nemen, betekent uiteraard bepaalde zaken missen (ook al zijn de kms soms lang en eentonig), maar nu hebben we nog maar een kleine maand voor ons (=we moeten stilletjesaan reeds beginnen denken aan naar huis gaan en, ja, terug beginnen werken...).   We komen 's morgens zeer vroeg in de morgen aan.   Het is ('s morgens althans) een beetje frisjes (=dit hadden we reeds lang niet meer gevoeld) en trekken een extra trui aan.  We hebben een kleine 9u met de bus gereisd (Enzo denkt +/- 800kms), maar zijn meer oost-waards gegaan.   Het is zeker nog 4 dagen om naar Bariloche (=terug langs de Andes) te geraken.   Van Tunuyan hadden we er misschien 10 dagen over gedaan om tot Bariloche te geraken, dus hebben we slechts een 5-6tal dagen gewonnen.   We rijden bijna 50 kms om uit de grote agglomeratie van Neuquén te geraken, daarna zijn het weer lange rechte lijnen, lange bergops en lange bergafs, droog en isolaat en in de dag toch nog zeer warm, maar deze keer wel met 'wind in de rug' ! (vandaar dat we vandaag dan ook zonder weinig problemen, noch vermoeidheid 140 kms gedaan hebben).    Ook hier zouden veel dinosaurieërs geweest zijn, want we zien meerdere affiches (voor musea en circuits mbt dinosaurieërs).  Echter, kilometers lang geen winkeltje en geen mens te zien.    Uiteindelijk toch een klein dorpje, echter sieste-uur en alles is dicht.   Iets verder is een grote affiche dat aangeeft dat we Patagonië betreden.  We kamperen iets verder, na toch wel wat zoeken, want hier zijn 'overal' omheiningen (=Propriedad privada)...