Cyclocosmos

(25/10/07) Cuenca - Loja (3) (61km)

(Enzo)

Entre les Alpes, les Landes écossaises, voir même nos chères Fagnes, quelques gisements de terre rouges apparaissent parfois sans explication entre deux crêtes. Parfois, ce sont quelques kilomètres de terres arides parsemés de cactus que nous traversons et quelques kilomètres plus loin tout redevient vert. Voici notre menu quotidien que je photographie de moins en moins tant je reste concentré pour arriver au plus vite au sommet de chaque col, tant je reste concentré dans les descentes afin de ne pas effectuer le grand plongeon.

Finalement, la quête d’une place pour camper devient même réjouissante car, même si elle est très délicate en montagne, celle-ci annonce la fin de la journée et le petit plaisir bourgeois de pouvoir s’asseoir pour déguster quelques pâtes au thon et s’endormir avec le souvenir d’un bon thé chaud. 

(Corinne)

Na alles weer van achter de rotsblokken op de straat te brengen moeten we nog een 5tal km bergop.   Boven zijn de rotsen roodkleurig.    Het decor veranderd steeds : dan weer groene bergen dan weer eerder geel, soms bruin decor, dan weer rood...  Ook weer veel grote arenden die laag over ons hoofd vliegen.  Soms vind ik dat wel een beetje eng, alsof ze je bij je kraag kunnen vastnemen en met je zullen wegvliegen (zoals Kuifje door een condor)... maar da kan niet hé...)  Of soms voel ik mij tussen die arenden ook wel in een boek van Carlos Castaneda (feel the magic powers !  hihi...)  Soms zien we ook gieren, die van één of ander kadaver aan het peuzelen zijn.  (Als ze er maar niet voor ons zijn dan is het goed...)  Vorige keer zagen we gieren die rond een slapende hond dartelden... Eerst dacht ik ook (met die gieren errond) dat hij dood was, maar wanneer ik voorbij-fietste hief hij (kerngezond) zijn hoofd op (hij was maar aan het slapen)... Pech voor de gieren...  Vandaag passeren we ook een dorpje, naar de indianenstam Saraguro genaamd. We brengen er de middagpauze door. Het is dus een indianen-dorpje en de vrouwen dragen lange zwarte klederen (naar het schijnt nog als teken van rouw voor de dood van een Inca-koning +/-500 jaar geleden...)  Ook dragen ze vele sierraden (oorbellen en gekleurde halssnoeren) en hebben allen een typische gekleurde hoed en/of poncho.  Hier hebben de mannen hun haren ook lang (tot zelfs héél lang en zéér zwart) dat ze meestal in een staart dragen.  (Enzo heeft spijtig genoeg geen foto's genomen, en ik heb ook niet gefilmd.  't Is niet altijd evident om de mensen te filmen, ten eerste omdat je dan je dure camera moet bovenhalen en ten tweede omdat men niet zeker weet of ze wel op de foto willen...)  Ik zou graag wat meer van de indianen-cultuur willen leren (bvb mbt tot hun geloven en mbt de shamanen en alternatieve geneeskunde enz), maar 't is weeral tijd om verder te fietsen.  (Dit is een fietsreis en (hoewel je wel veel ziet) niet zoveel tijd om bij de dingen te blijven stilstaan...)  Na (nog) veel geklim en (lange) bergafs rijden we tot vrij laat. 

We beslissen weer te laat om een plekje te zoeken (reeds 17u). Enzo zegt dat het een tijdje niet meer zal klimmen, maar we rijden en rijden maar en vinden geen plekje, tot de volgende stijle en lange klim zich weer aanmeld...   Je hoort al van ver hoe een camion met veel moeite de klim maakt (alsof die in eerste versnelling blijft om het te blijven trekken...) ofwel de camion die (in omgekeerde richting) zeer zeer langzaam naar beneden komt (en van zijn 'speciale' rem gebruik maakt) om naar beneden te komen... Dat zegt weer genoeg, en na reeds een lange fietsdag zie ik het helemaal niet meer zitten om nog aan die klim te beginnen (en Enzo ook niet meer echt)... Shit, helemaal bovenaan zie ik een bus te haarspeldbochten maken en die ik écht wel héél hoog... Shit.  Na een 1 km klim zien we een klein schooltje en we herinnerden ons van San Pablo dat dit misschien een oplossing zou kunnen zijn.  Niemand in het schooltje, maar de buren vinden het OK dat we ons tentje er opslaan. Enzo socialized wat met hun (in de zin van 'Equador buonito !'  en 'Mucho questa con la bicicletta !'  enz...) en zo brengen we er een goede (veilige) nacht door...

(24/10/07) Cuenca - Loja (2) (70km)

(Enzo)

Les 10 jours d’incubation sont passés et la malaria ne s’est pas déclarée, ce qui était à supposer car elle ne sévit ici qu’à la côte (contrairement à ce que disent les locaux). Me voici donc rassuré. Par contre, depuis le départ, je n’ai toujours pas résolu mon problème de selle. J’en ai déjà changé une dizaine de fois la position, mais pas moyen de retrouver les réglages que j’avais effectués en Belgique. J’avais bien tracés des traits de réglage au marqueur, mais ceux-ci se sont effacé lors de l’empaquetage du vélo. Il faut que je trouve car je passe plus de temps à changer de position sur le vélo qu’à pédaler. En fin stratège que je suis, il faut bien que je pense à protéger mon arrière !

Compensation à mes ennuis quotidiens (pour Corinne tout roule toujours), le temps est enfin un peu plus frais (25 °C) ce qui n’est vraiment pas pour me déplaire car au rythme des montées, je sens que je me dessèche de plus en plus vite... comme la vieille racine que je suis donc devenu.

(Corinne)

De volgende morgen is het een echte modderpoel onder het afdakje, het heeft de ganse nacht geregend en was de ganse nacht vrij koud.  Ook 's morgens nog was het nog koud, maar al snel scheen de zon die ons al snel opnieuw opwarmde.  We zetten onze tocht richting Loja verder.  Het is hier iets minder groen, meer rotsachtig.  Alles lijkt groot en imposant.   Soms zijn er ook plateaus die ons aan de Hoge Venen (in Belgie-Duitsland) doen denken.   In Equador veranderen de landschappen als je kilometers aflegt snel.  Het is zeer gevarieerd.  (Ik vind persoonlijk dat Equador veel te bieden heeft : uiteraard zijn er de Galapagos-eilanden, er is kust (waar we niet geweest zijn), Andes-gebergte, Amazonieen(jungle) en zoveel meer... maar naar het schijnt is het toerisme hier achteruit gegaan, door allerlei verschillende redenen... de actieve volcanen (die toch een risico zouden inhouden en ganse regio's zouden kunnen verwoesten...(?)),  toerisme wordt niet gepromoot, een aantal gemeldde 'verdwijningen' maar hier is geen misdaad-opvolging, enz...)  Wat dat laatste betreft, persoonlijk hebben ik en Enzo ons hier tot nu toe nog niet onveilig gevoeld.  De meeste mensen zijn zeer vriendelijk en inthousiast.  Soms zijn het de Equatorianen zelf die ons op eventueel gevaar (bandieten) wijzen.   Soms vrees ik wel een beetje voor Peru, waar er meer armoede is.  Hier in Equador zien we uiteraard wel vele mensen die in miserable hutjes leven, met kindjes die bijna halfnaakt op straat rondlopen, enz, maar al bij al lijken deze mensen ons toch gelukkig met wat ze hebben, en in de steden bestaat ook veel middenklasse en ook echte welgestelde mensen... 

Vandaag maken we een afdaling van wel meer dan 20km : joepieee...  zou dit eigenlijk moeten filmen (maar kan niet met één hand afdalen en heb geen bevestigingssysteem voor m'm camera op m'n stuur....)   maar, met al die bochten, is het uitzicht steeds anders en werkelijk zeer mooi.   Met de fiets maak je er als het ware een beetje deel van uit.   Je ziet zoveel meer dan in een auto of bus.   Vandaag zien we ook de eerste cyclotoerist, een Fransman van Lille.  Beneden in de afdaling komt hij van de tegenovergestelde richting (hij zal nu de 20km naar boven moeten klimmen, maar verteld ons dat hij zelf ook net 15km is afgedaald en ons dus ook weer een klim van 15km te wachten staat...  't is hier echt altijd bergop tot helemaal boven, om dan weer bergaf tot helemaal beneden te gaan,...)   Hij kwam van Peru (=dus omgekeerde route dan ons) en vertelt ons dat het daar (nog) veel minder georganiseerd is dan hier in Equador... (ik verwachtte me idd aan minder asfalt en meer pistes daar... dat beloofd...  we zullen wel zien...)

Die avond vinden we in de beste kampeerplaats die we tot nu toe gevonden hadden.  In het midden van een beklimming, een open plaats achter rotsen, zodat 'niemand' ons er kon zien... Dat is heerlijk, echt op ons gemak.  (Wel een gedoe om al onze bagage en fietsen (geleidelijk, om niet op te vallen)  achter die rotsen te krijgen, maar eens alles getransfereerd zijn we er helemaal vrij.   Het is (voor een keer) ook nog vrij vroeg en hebben ruimschoots de tijd om te koken en te eten terwijl het nog klaar is, en kunnen rustig nagenieten van een theetje, terwijl de avond/nacht valt en we naar de vele natuur-geluiden (insecten, vogels,...) luisteren.       

(23/10/07) Cuenca - Loja (1) (57km)

(Enzo)

Miracle, la Panaméricaine que nous avions connue en sortant de Quito (véritable autoroute à quatre bandes) s’est transformée en route secondaire sur laquelle ne circulent plus que de rares camions. Il y’a même certains tronçons qui sont redevenus de la piste... n’oubliez pas, ici rien ne se répare. On vous construit une route, si elle est endommagée, débrouillez-vous.
Comme vous pouvez le voir sur la photo ci-dessous (si on arrive à poster nos photos car plus on descend vers le sud et plus les connexions sont merdiques), les Equatoriens disposent quelques branches d’arbre dans les trous afin de les signaler, mais attendent que quelqu’un prenne un jour la grande décision de les reboucher.
Il en va de même pour les chiens écrasés. On en croise souvent au milieu de la route en état de décomposition très avancé et jamais personne ne prendra l’initiative de simplement les déplacer sur le bas-côté. Finalement, c’est un peu la mentalité générale du pays. J’ai l’impression que les Equatoriens n’agissent que si ils reçoivent l’ordre de le faire et vu qu’ici l’ordre ne semble se concentrer qu’autour des banques (deux militaires en armes postés devant chaque banque).

Nous voici donc parti sur notre Panaméricaine pour 4 jours de montagne que l’on devrait passer entre 2000 et 3500 mètres d’altitude.
On reprend son soufle !!!

(Corinne)

Richting Loja waar we 4 dagen over zullen doen en we 3 keer na mekaar kamperen (om wat budjet uit te sparen en nu zijn we helemaal uit de jungle en weer 'helemaal' in de Andes, dus dat moet beter gaan...).  De eerste dag is al redelijk zwaar.  Eerst doen we er 15km over om uit Cuenca te geraken (de buitenstad is vrij groot en druk).  Dan vergissen we ons van weg, er zijn 2wegen om naar Loja te gaan, de Panamerican en een alternatieve die we eerst volgen tot we een grote pijl in de tegengestelde richting zien 'Loja' (???)... De alternatieve weg zou veel moeilijker zijn (veel stijler en geen asfalt) dus =rechtsomkeer (waarbij we nog een kleine 10tal km teveel rijden) Na 20km fietsen zijn we nog niet uit Cuenca... De panamerican is hier in het zuiden véél minder druk en best aangenaam rijden, echter na 20km begint het hier ook weer te stijgen... eerst heel langzaam (optisch zie je het eigenlijk niet echt, maar je voelt het wel en je gaat gewoon niet meer vooruit (?), maar de altimeter (=dank u Lora) vertelt dat we wel degelijk stijgen... en dan weer stijler en stijler.  Om 17u zijn we helemaal boven en het is hier zeer koud, bevinden ons in de wolken met regen...  Snel een extra trui en regenjas aandoen. 

Enzo zegt dat het niet zo'n goed idee is om zo hoog te kamperen omdat het 's nachts nog kouder zal zijn, echter we zien amper nog 5m voor ons (door de regen en wolkenmist) en wanneer we een houten hut met afdak zien zetten we er toch de tent onder.  Koud en vochtig is het die nacht wel en m'n thermisch ondergoed en dikke sokken komen weer goed van pas en ook ons hoofd bedekken we (met de speciaal daarvoor voorziene kap in de slaapzak), want naar het schijnt zou veel lichaamswarmte via het hoofd verloren gaan.  

(21/10/07) Paute - Cuenca (42km)

(Enzo)

Enfin, ne rien faire. Ah si, merde on oubliait, il faut qu’on tape nos articles et qu’on décharge nos photos... avec les claviers QWERTY et le débit du WEB ici, cela va prendre du temps !Un mot sur Cuenca : c’est propre, c’est calme (le dimanche), architecture remarquable (je suppose qu’ils doivent écrire un truc dans le genre dans les guides), mais il ne faut surtout pas sortir du centre historique car pour le reste c’est tellement embouteillé qu’un asthmatique n’y survivrait pas plus de 10 minutes.

Bon, j’ai dit repos.

(Corinne)

We moeten vanaf hier weer de Panamerican nemen en hoe dichter we bij Cuenca aankomen hoe drukker het wordt, met vele vieze uitlaatgassen... en weeral snikheet (40C?)

Cuenca binnenstadje zelf is een zeer mooi, met kleine straatjes met kasseien en kleine gekleurde huisjes met balconnetjes en binnenkoertjes en mooie kerken en katedralen.  Ik denk wel het mooiste stadje van Equador (zo staat het ook in de boekjes).    Zeer aangenaam vertoeven (wel veel toeristen, in tegenstelling tot waar we eerder vertoefden) en besluiten hier nog een extra verlofdagje (dat we zeker verdient hebben en kunnen gebruiken) te nemen.

(20/10/07) San Pablo - Paute (68km)

(Enzo)

Comme chaque jour, on trace, comme chaque jour les Equatoriens ont changé le décor pendant que nous dormions (Stellla). Vu que nous n’arrêtons pas de passer d’un côté à l’autre des Andes, nous avons l’impression de changer de pays tous les deux jours. 

En nous rapprochant du sud, quelque chose d’européen flotte sur nos journées. C’est la fin de cette surprenante partie orientale de l’Equateur que presque aucun touriste ne traverse. C’est la fin des pistes impraticables – enfin on l’espère jusqu’au Pérou – demain nous rejoindrons la Panaméricaine. C’est aussi un peu la fin des sourires et des grands signes qui nous ont suivis tout au long de ces premiers jours. Ici, nous retournons au pays des touristes, nous réalisons d’ailleurs que nous sommes très sale et qu’il est temps de prendre une bonne douche CHAUDE !

(Corinne)

Vanaf hier is het weer asfalt en het zou nog een 100tal km zijn om Cuenca te bereiken.   We vertrekken vroeg en rond de middag hebben we al een 40tal km afgelegd (=dat is motiverend).  Het gaat bergop/bergaf (maar wel meer bergop...)  Het landschap lijkt hier een beetje op Zwitserland (maar wel met andere huizen en andere mensen...)   Ik ben al wat minder bang van de honden (want er zijn er zoveel hier) en ik stap nu meestal niet meer van de fiets (ook niet als het bergop gaat of als ze met meerdere zijn (=wat ze meestal zijn...))  Ze komen echt heel dicht en blaffen en grommen en proberen in de saccochen te bijten (tot nu toe nog niet in de benen...) en lopen echt heel hard (vorige keer had een zijn poot door mijn wiel gestoken...)  Ze zijn echt gek die honden, lopen ook zo naast en achter auto's (we zien dan ook vaak 'verkeersslachtoffers'...)   Hier zijn al meer dorpjes dan de afgelopen 2dagen.   We hebben (eindelijk) een hele lange afdaling (tot Sevilla de Oro) om dan opnieuw bergop te gaan.   Op een gegeven moment zijn er werken aan de baan en zijn we 'gesandwiched' tussen een buldozer en een kraan die nog niet klaar is met de rotsblokken van de weg te verwijderen... Dat kan alleen maar hier... 5m achter ons de buldozer die steeds dichter komt, maar we kunnen niet verder... Aaaah... effen paniek.     Uiteraard vandaag geen tijd genoeg om Cuenca te bereiken en nemen na 68km een hotelletje in Paute (waar een lieve kat was, deed me wel denken aan m'n lieve katjes thuis, waar ik wel veel aan denk...)   Het is hier al een wat groter dorp.   We voelen dat we een stad (Cuenca) naderen.  

(19/10/07) qqpart? - San Pablo (47km)

(Enzo)

Vu qu’on avait commencé à monter hier, on n'allait pas s’arrêter en si bon chemin… et 37 nouveaux km de montée. Je n’avais jamais vu de col aussi long. 64 km de montée et encore, on a été obligé de faire les 5 derniers km en pick-up car un Colombien insistant nous a mené au-dessus du col. Je suis contre le principe, mais pour une fois cela ne m’a pas déplu car dans ce type de montagne (mi-européenne, mi-tropicale), il n’y a vraiment pas d’endroit pour planter la tente.

Allé chouette, en plus le Colombien super sympa et tout dit qu’il va nous déposer devant un restaurant. Et là, il nous largue à 3 km du sommet, devant un restaurant fermé (alors qu’il nous avait embarqué devant un restaurant ouvert). Et bien, que fait-on ? Pas le choix, nous continuons à monter et en plus on fend vraiment la dalle.

Hé, hé, surprise.., 20 minutes plus tard, le Colombien nous rattrape pour nous apporter des pommes et un grand sachet de chips (les chips c’est pour Corinne). Il était tout gêné de nous avoir planté devant le restaurant fermé. Trop cool, viva Colombia !

San-Pablo, enfin le sommet et comme tous les jours en quête d’un abris pour dormir. Pour changer, nous avons le droit de planter la tente dans la cour intérieure d’une maison. On attache la tente à ce que l’on peut (les vélos, de vieux bancs d’école), on répond aux miles questions habituelles sans oublier de poser nos questions sur la potabilité de l’eau (et oui, on le prépare notre dossier sur l’eau, faut pas croire que c’est les vacances ici) et  comme toujours on s’endort s’en avoir le temps de fermer les yeux… Zzzz…zzz…

(Corinne)

De volgende dag was zo mogelijk nog zwaarder... Niet alleen bleef het maar klimmen, maar na nog geen km was het weer geen asfalt meer en weeral stenen weg... Bergop is echt zeer zwaar, dat ik Enzo (uit vermoeidheid) effen uitmaak om z'n ideeen, maar het is toe te geven dat het uitzicht echt zeer mooi is zo hoog in de bergen, met vele mooie watervallen...  ' morgens klimmen we tot boven de wolken wat ook zeer mooi is om de wolken onder je in de bergen te zien...   Je mag wel geen hoogtevrees hebben (waar Enzo wel wat last van heeft en ik hier eerlijk gezegd ook wel soms...) want de ravijnen zijn stijl en zéér dieeeeep...  Er is hier wel geen kat te zien (en een hond ook al niet, oef...), maar ook geen dorp, noch mens,... gedurende wel 30km.  We hebben wel bijna geen water meer.  Enzo transporteerd zo'n 8liter water (om te koken, te wassen enz) maar dat is al bijna op... We kopen een Cola-fles van 3liter! bij (zowat de enige) bewoner die we tegenkomen. 

Soms rij ik een aantal kms voor op Enzo en de (zeer zeldzame) vrachtwagens stoppen dan en zeggen me 'Wat doe jij hier helemaal alleen???', want het is er dan ook wel 'the middle of nowhere...'...  Na 35km 'zwoegen' stopt een pickup naast mij en stelt me voor om 10km verder af te zetten, want hij zegt dat het alleen nog maar blijft stijgen en de weg alsmaar slechter wordt...  Ik aarzel geen moment (want de vermoeidheid begint zich wat op te stapelen en het moet nog een beetje plezant blijven ook hé)   Enzo is wat tegen, maar op aandringen (van mij en de bereidwillige Columbiaan) doen we het toch, en ik ben best tevreden (wat een luxe) want het bleef idd alleen nog maar stijgen...   Hij zei dat hij ons aan een restaurant zou afzetten, maar op de 'desolate' plek is geen kat te bespeuren... pech, want we hebben razende honger...  Terug op de fiets (nog steeds slechte weg en nog steeds bergop) begint het regenen... bah, wat een dag... Gelukkig komen we (in het eerste) dorpje aan : San Pablo.   We vragen aan de mensen of we er kunnen slapen, maar er is geen hostal (te klein dorpje) maar ze zeggen ons eventueel in het schooltje, of eventueel zelfs in de kerk !  OK, maar eerst eten! in de 'enige' eetkeet van het dorp.  Wel altijd dezelfde kost : een 'soep' met brokken in en een been (ondefineerbaar) vlees...) en dan (zo mogelijk nog ondefineerbaarder) vlees met rijst... (de rijst komt ons al uit de oren...)   Als we in een groter stadje aankomen gaan we dan ook meestal een pizza of hamburger eten (hier in Equador vindt je dat nog...)  Na onze maaltijd gaan we richting schooltje, maar onderweg biedt een man (die bezig is het haar van een dorpjongetje te knippen op de straat) ons aan om in zijn voorruimte (=soort van garage, waar het wel nogal naar benzine ruikt) ons tentje op te slaan...  We willen de uitnodiging natuurlijk niet weigeren en aanvaarden dus.  Weeral zijn we de attractie van het dorp en komt iedereen ons over onze reis vragen stellen.   (Enfin, vooral de mannen (vrouwen zijn hier, vooral op het platteland nogal schuchter) en het is dan ook Enzo die de uitleg doet... en al goed, want ik ben moe.....)

(17/10/07) Macas - Mendez (27km)

(Enzo)

Oh putain, ça monte !

27 km sur une tournée, ça vous fait rire, pas nous. Le col fait 65 km et nous n’en avons grimpé qu’un bon tiers. (Au passage, si quelqu’un peut me rappeler la formule pour calculer le pourcentage d’un col)…

Allé, on va pas faire les difficiles, il faut dire que c’est beau (c’est ma formule) et que le côté oriental de la Cordière ne ressemble à aucune autre chaîne de montagne. La végétation est tellement riche et variée que l’on ne sait plus sur quel continent on se trouve. Les pins se mélangent avec les bananiers, les rhododendrons avec les fougères géantes et les feuillus avec les palmiers. Oui je sais, on peut voir la même chose aux serres royales.

C’est dur et c’est beau, quelle banalité, c’est la même chose tous les jours.

Alors ce soir, où allons nous dormir ?

Chouette, une maison abandonnées. Un camion passe, plus rien à l’horizon, vite, on planque les vélos derrière et on imagine comment faire tenir la tente à l’intérieur. Puis stupeur. Dans la grange surplombant notre refuge salvateur, un vacarme inattendu nous plonge dans le silence pendant plus de 20 minutes. Nous ne sommes donc pas certain non plus que l’endroit que nous avons choisi ne va pas recevoir de la visite. Après sage réflexion (20 minutes de réflexion c’est sage), nous décidons d’aller demander si nous pouvons rester là pour la nuit. Trois hommes nous reçoivent et nous expliquent dans un espagnol presque incompréhensible que quelqu’un habite la maison. On n’y croit pas trop, mais vu les tronçonneuses qui traînent à leurs pieds, on préfère continuer notre route.

Maintenant c’est du sérieux, c’est la première fois que l’on ne sait vraiment pas où planter la tente. Fortunés que nous sommes, quelques kilomètres plus haut, bien visible de la route mais légèrement masqué par un buisson, un abris constitué d’une charpente simple et d’un toit en taule ondulées va pouvoir faire l’affaire. On déploie tout le matériel, (tente, réchaud, couchage…) au rythme de « voiture » que l’on se lance dès que l’un de nous deux entend un bruit de moteur. C’est le signal qui nous oblige à nous accroupir afin de ne pas se retrouver dans l’axe des feux des véhicules.

- Corinne sort vite ! (Elle est dans la tente occupée à préparer le couchage)... Je crois que des gens approchent.

Très vite, nous sommes encerclés par des visiteurs mystérieux éteignant puis allumant leurs lampes torches. D’accord, là je pète un peu les plombs, mais je n’avais jamais vu de lucioles aussi lumineuses.

La tente enfin montée et camouflée, j’allume le réchaud pour le festin du soir (pâtes au thon).

- Voiture !

Et merde, je venais d’amorcer le réchaud et la flamme n’était pas encore bleue… donc très visible de la route. Dans un élan de panique débile, j’éteins la flamme et noie le réchaud dans son entièreté en renversant la totalité de l’eau se trouvant dans la casserole Avec un peu de sang-froid j’aurai pu prendre une casserole vide pour le couvrir, mais non, j’ai fait les con. Résultat, une heure pour tout sécher et rafistoler le tissu servant d’amorce.

Finalement, on les a mangées nos pâtes au thon, au rythme de « voiture » qui pour la plus parts étaient des camions.

Vous avez tout suivi ?

(Corinne)

We wisten dat het van Mendez richting Cuenca zou klimmen en verlaten van Mendez begint al 'meteen' met klimmen... en nog stijler klimmen... en nog stijler klimmen... (+/-12%?)    In de bochten is het ergste... die nemen we dan ook altijd aan de buitenkant (=iets minder stijl) en op de rechte stukken doen we wat zigzag (=ook wat minder stijl)... en het is daarbij is het opnieuw bloedheet in de zon.  (Enzo is al nogal verbrand op z'n armen en gezicht, ik op ietwat vreemde plaatsen : de bovenkant van m'n oren, de bovenkant van m'n linkervoet en m'n tenen (want ik draag sandalen).  Ik had precies wintertenen, maar ik nu al beter).   Ik zweette me te pletter (drup - drup) en onze snelheid daalde alsmaar (toch nog geen 3km/uur meer...)  We moesten van +/-400m tot boven 3000m geraken...  Om 15u in de namiddag zijn we beiden letterlijk 'uitgeteld'...

(Daarbij kwam nog dat Enzo zich voor dit gedeelte vergist had, hij had 100km gerekend voor Mendez-Cuenca (2dagen van 50km), maar in feite is het 180km en op zo'n beklimming hadden we ook niet gerekend...)   De moed zonk me een beetje in de schoenen... aan dit tempo zijn we er binnen 4dagen nog niet, dacht ik...  Ook al hadden we nog maar 27km afgelegd beslissen we beiden om toch te stoppen en stilaan een plaatsje te zoeken om (voor de eerste keer wild) te kamperen, omdat er in 'lange' tijd geen dorpje (noch hostal) zal te vinden zijn... (spannend...)  Het is hier wel nog niet helemaal in de bergen (en nog vrij tropisch) dus niet zo evident om een plaatsje te vinden. We zien een 'verlaten' huisje en denken erachter ons tentje te plaatsen, tot we plots stemmen vlakbij horen.    Een paar meter verder staat een (zo mogelijk nog verlatener) 'hok' en we denken dat het een dierenstal is en dat de mensen de dieren komen voeren en dan zullen vertrekken, maar de stemmen blijven aanhouden...  We verliezen veel tijd en straks is het donker en besluiten om de mensen tegemoet te gaan en hun te vragen of het OK is dat we daar blijven. 3 mannen met elk een 'kettingzaag' bleken daar te wonen... (nà de man met z'n geweer... we treffen het niet...)  Ik had eerlijk gezegd niet veel zin om naast die kettingzagen te slapen en daarbij zeiden ze dat ze eigenlijk niet echt wouden dat we er bleven... Alle begin is moeilijk... in de bergen zal het wel gemakkelijker gaan... We pakken weer alles in en weer op de fiets... Gelukkig vinden we toch snel een plaatsje, een beetje een verstopt afdak met houten vloer (alsof een soort werkplaats, want er was veel houtschoeisel op de grond (=misschien wel van die bizarre mannen met hun kettingzagen...?))  Het is vlak naast een waterval en het lijkt mij ideaal.   Enzo is wel een beetje bezorgd en wil wachten tot het donker is om de tent te installeren.   Het afdak bevond zich wel in een bocht, en van eender welke kant een vrachtwagen langs kwam waren zijn lichten wel pal op ons gericht en telkens er één afkwam riepen we 'voiture!!!' en deden we snel onze Petzl-lampen uit en verroerden we geen vin meer... maar al bij al denk ik dat we wel goed 'gecamoufleerd' waren (met veel struikgewas voor het afdakje).  (Alle begin is altijd moeilijk en het is wel spannend zo wild kamperen in een land dat je niet echt kent...)   We schrokken ons dan ook een ongeluk toen we plots allerlei 'zaklampen' aan en uit zagen gaan en ons naderden... Oei, daar kwamen die mannen af !!! maar nee hoor, het was de natuur hemzelve, zijnde lichtgevende insecten... ongelooflijk mooi... net elfjes.  We bekwamen van onze schrik en bleven ernaar kijken en ik heb er een heel goede nacht in de natuur naast de waterval doorgemaakt.   's morgens werden we wakker met een (nogal grote) salamander? en ook een (nogal grote) wandelende tak (natuur!) die ons bij het ontbijt vergezelden... Ook het uitzicht was zeer mooi (mits we al veel geklommen hadden) met de wolken in de bergen...