Cyclocosmos

(22-23-24/03/08) El Calafate - Rio Gallegos (67, 120 et 125 km)

(Enzo)

Trois jours en un... c'est vous dire si c'est passionnant !

Du vent, une pampa qui s'étend à perte de vue et des autruches (des nandu plus précisément) pour nous tenir compagnie.

Du vent !
Vent de face, c'est pied à terre. Impossible d'avancer, il faut se faire une raison.

Vent de dos, c'est trop facile. Plus besoin de pédaler pour avancer, mais c'est malheureusement très rare.

Vent de côté, c'est attention danger. Quasi en permanence durant ces 300 derniers kilomètres, il faut être prudent. Lorsque la vitesse du vent est constante (80km/h) la technique est simple, on roule avec le vélo couché comme une moto dans un virage. Mais lorsque des rafales de

Km/h coupent cette constante, nous sommes déportés vers le centre de la route et si nous ne rejoignons pas rapidement la droite de la route, nous pouvons avoir la frayeur de notre vie, comme Corinne qui a littéralement traversé la route afin d'éviter une voiture qui ne savait plus par quel côté la dépasser. Hé, prudence et vigilance Corinne !

La pampa... heu... c'est barbant.

Les autruches (nandus).
On les compte par centaines piégées entre les clôtures délimitant la Patagonie et la route qui la traverse et on les décompte par dizaines, écrasées sur la route. Un vrai cimetière !

Mais pourquoi toutes ces immenses propriétés sont-elle ainsi clôturées alors que la plupart ne contiennent aucun bétail? Parce que la législation argentine dit que ce qui n'est pas clairement délimité (entendez par là une clôture constituée de quatre rangées de fil minimum) appartient à l'état.

Pffff... on aurait été bien inspiré, pour une fois, de prendre un collectivo plutôt que de zigzaguer sur cette route. Mais bon, on les veut les 8000 km à notre compteur.

(Corinne)

300kms....

Pampa, pampa, pampa....   Wind, wind, wind,...  Steppe, steppe, steppe,...

Gelukkig zijn er vele struisvogels om ons gezelschap te houden.   Het zijn wel kleinere struisvogeltjes dan in Afrika.   Ze lopen langs en op de weg en het is heel grappig om ze langs je te zien lopen.   Ze zijn vaak geblokkeerd door de vele omheiningen van eigendommen (=we weten nu dat die omheiningen een nieuwe wet is) en ze kunnen er niet door en soms zien we ook hier 'verkeersslachtoffers'.   Niet alleen struisvogels zijn hier verkeersslachtoffers, maar vele andere dieren (vossen, konijnen, vogels,...)   Pfff, 't is echt tristig zoveel er overreden worden (hoewel er hier eigenlijk niet veel verkeer is, maar de auto's rijden op deze lange afstanden wel 'super-snel'...)      De wind is verschrikkelijk.   Zelfs de moto's (=meestal toeristen met bagage) rijden helemaal scheef (om ergens evenwicht te houden).   We praatten met een Canadees (die wereldreis met zware BMW-moto maakt) en hij zei dat hij overal pijn had (vooral aan zijn polsen) met al die wind... Wat moeten wij dan zeggen !   Verder is het landschap dus altijd hetzelfde... (maar dat zou de 'challenge' zijn om met de fiets Patagonië te doorkruisen...)    De enige puntjes op de kaart (+/- om de 100kms) zijn geen dorpjes, maar zijn enkel tank-stations met een café-restaurant (=voor ons wel welkom).    In België is het verboden om met een extra container benzine in je koffer rond te rijden, maar hier (met die lange afstanden) doet iedereen het...

Uno, dos, tres, quatro... zzzzzzhhhh !!!!

(21/03/08) El Calafate: Les big five

(Enzo)

Le clou du spectacle !

Maintenant, je sais pourquoi nous avons traversé toute l'Argentine. Pourquoi nous avons tant souffert dans le désert, pourquoi nous avons tant pesté contre le vent, si souvent prié pour que la foudre ne nous carbonise pas, gesticulé pour ne pas être dévoré par les insectes.

J'ai enfin pu rouvrir mes yeux d'enfant qui m'avaient un peu quitté depuis la sortie de la Bolivie.

La visite s'effectue en bateau. Cinq glaciers au programme, l'Upsala constituant le « clou du spectacle ». A son approche, le bateau ralentit. De petits icebergs partent à la dérive, la cinquantaine de touristes nous accompagnant est soudainement muette.

Moteurs coupés, nous avançons maintenant entre des géants de glace de plus en plus hauts, de plus en plus larges.

Selon la forme et la hauteur de leur partie émergeante, nous pouvons aisément imaginer la masse de glace se trouvant sous l'eau. Plus étonnant que leurs formes, c'est leurs couleurs bleues qui nous envoûtent le plus. Tous ces bleus nuit, électrique, ciel ou marine, produit de la forte compression de la glace et de la réfraction de la lumière.

Chuchotements à bas-bord. Un énorme cube de glace est occupé à se retourner. Petit coup de moteur pour s'en éloigner... c'est que c'est vivant ces petites bêtes là !

Arrivés au pied du glacier, nous pouvons enfin comprendre la provenance de toutes ces îles flottantes. 70 mètres de haut pour la partie visible... et 500 mètres sous l'eau.

Clic-clac, clic-clac, tout est dans la boîte... je vous laisse apprécier.

(Corinne)

Nu we hier toch in El Calafate zijn (en we hier waarschijnlijk niet meer zullen terugkomen) willen we toch nog een andere formule uitproberen om de ijsbergen te zien, deze keer een ganse dag boottocht op het Argentina-meer (grootste meer van Argentinië), waar we 5 glaciers (=we zijn niet in Afrika, maar wij noemen ze 'the argentinian big-5') en vele ijsbergen zullen zien.   Het spectacel is des te impressionanter : eerst zien we slechts hier en daar kleine ijsbergjes, dan meer en meer en grotere en grotere en bij het naderen van de Upsala-glacier zijn we helemaal omringt door zeer grote kanjers.  

De boot navigeert er (voorzichtig !) langs (soms toch wel erg dicht...) Er is er zelfs één die aan het kantelen was, waarbij de boot snel achteruit moest... Maar het is surrealistisch mooi : de vele vormen en kleuren en wanneer de motor van de boot afgezet werd is iedereen verbluft en is het helemaal stil op de boot.   

(20/03/08) El Calafate - Perito Moreno (Aller-Retour en bus)

(Enzo)

Parce que nous n'avons plus la force, ni le temps d'ailleurs, d'effectuer un petit 160 km aller-retour à vélo, c'est en bus que nous rejoignons le glacier Perito Moreno. Adieu donc tout espoir de pouvoir l'entendre grincer, gronder, se déchirer dans le silence patagonien du petit matin.

C'est avec plus de 500 touristes entasser sur les passerelles qui lui font face que nous devons nous concentrer pour percevoir tous ces bruits entre les « Vas-y prends-moi en photo » (le glacier risque de fondre), les « C'est con on aurait dû prendre l'appareil photo » (Véridict) et les « Waouw dit putain quel vent ».

Finalement, le mieux est de se boucher les oreilles et de simplement regarder cette grande bête dont les 80 mètres émergeant de l'eau ne représente que le 1/8eme de sa hauteur.

Bon, faudra revenir.

Er zijn meerdere formules om de ijsbergen te gaan bezoeken.  We opteren als eerste om de Perito Moreno te gaan bekijken.   Het is de enige die in volume toeneemt (al de andere 'slinken'...) en hij zou de impressionantste zijn (hoewel, hetgeen we de volgende dag zullen zien vonden wij veel impressionanter). De ingang van het park is 50kms verder en dan nog eens 30kms om tot de Perito te komen. Cyclotoeristen in de camping hebben dit (heen en terug = 160kms) met de fiets gedaan, maar zeiden dat het eigenlijk niet de moeite was om het met de fiets te doen : zeer sterke wind (voor de verandering) en er zou (in tegenstelling tot de informatie die wij hadden) geen camping in het park zijn. Ze moesten dezelfde dag  nog terugkomen, tot ze uiteindelijk (als uitzondering !) toch toelating kregen om hun tentje aan de ingang van het park te zetten.  We dachten het eerst wel met de fiets te doen, omdat je dan 's morgens, met de opkomende zon, voor de aankomst van de vele andere toeristen, helemaal alleen van het spectacel (=het gekraak en gegrom van het ijs en de ijsblokken die eraf vallen) zou kunnen genieten, maar met deze condities beslissen we uiteindelijk toch met de bus tot aan de 'passerelles' te gaan.  

Er zijn wel vele toeristen (meerdere autocars vol) en je hoort minder de impressionante geluiden dat de ijsberg maakt, maar het is toch wel de moeite.  Vooral als je weet dat dit slechts 'het tipje van de ijsberg' is.   Hij komt ongeveer 80m boven het water (maar dit is slechts 1/8ste) en is meerder kms breed en wel 30kms lang.   Je zou ook kunnen wandelen en escaladeren op, rond en zelfs in de ijsberg, maar hier op 300m ervan is voor mij reeds koud genoeg.   De wind is hier letterlijk 'ijs'koud.  

(19/03/08) El Chalten - El Calafate (37 km) (3)

(Enzo)

Le climat est de plus en plus déroutant. En plein soleil, la température est proche des 20 C. Si un nuage passe, elle chute instantanément de 10 C et si le vent se lève, la « sensation de froid » équivaut à un bon 0 C. Nous passons donc notre temps à enlever des couches pour en remettre tous les dix kilomètres. C'est ça ou bien une bonne crève pour terminer le voyage.

Demain, visite du glacier Perito Moreno... sans doute plus à raconter !

(Corinne) 

We hebben er goed aan gedaan om deze laatste 40kms niet gisteren in sterke wind te doen, want deze morgen is er weinig wind en (ook al is deze frontaal) zijn we reeds na 2uurtjes in El Calafate. Dit dorp is speciaal gecreeerd en draait volledig voor het nationale park van de ijsbergen en glaciers op 80kms van hier : 'zeer' toeristisch dus.  Er is zelfs een luchthaven, en meerdere toeristen die Argentinië (=enorm groot land) in 2-3weken bezoeken, beperken zich vaak tot Buenos Aires, misschien een vluchtje naar Mendoza (=wijn), vluchtje naar Penninsul Valdes (=walvissen), nog een vluchtje naar hier El Calafate (=ijsbergen) en eventueel nog naar Ushuaia (=symbolische 'fin del mundo'). Alles is hier in El Calafate dus bestemd voor toeristen met geld en alles is dus nogal 'duur' met vele chique en dure hotels en restaurants en bijgevolg gaan we in een camping (=daar zijn ook alle andere cyclotoeristen).

(18/03/08) El Chalten - El Calafate (86 km) (2)

(Enzo)

POUR INFO, NOUS ATTERISSONS A BXL NATIONAL LE 07/04/08 A 17H30

Ca y est, il est là ce vent que nous n'attendions pas tant.

Le ciel c'est couvert, on a l'impression qu'il va neiger, mais il ne neige pas. C'est triste comme un hiver belge sans neige !

Question décor, les Patagoniens n'ont pas fait dans le détail. Ici, il n'y a rien. Mais alors, quand je dis rien, c'est rien ! Juste quelques touffes d'herbes jaunes toujours couchées vers l'Est. Seule l'alternance de ripio et d'asphalte parvient à un peu me réveiller. Mieux vaut d'ailleurs rester vigilant car les pistes, mêmes faites d'un ripio roulant, peuvent être "piégeuses" si le vent décide soudainement de se lever.

Vu que le vent est en permanence latéral, j'ai constaté qu'il était plus facile de rouler avec le vélo légèrement incliné afin de ne pas finir le voyage avec une musculature à la Scharzi. Maintenant, c'est tout le corps qui travaille pour garder un semblant d'équilibre.

Y a d'la joie !!!

(Corinne)

We hopen dat er 's morgens nog niet te veel wind zou zijn (=meestal is die 's morgens zachter en rukt die pas rond de middag echt op), echter vandaag is die van 's morgens toch reeds (lateraal dus) sterk... Daarbovenop wordt de mooie nieuwe asfalt reeds snel vervangen door piste... Het zal moeilijk worden om met deze beide conditities El Calafate (+/-120kms) vandaag nog te bereiken... 'Zwaar' dagje dus vandaag : minder afstand dan gisteren in meer dan het dubbele van de tijd (=meer dan 6uur vandaag) en stikkapot 's avonds...  De laatste 35kms richting El Calafate is westwaards, wat helemaal wind 'frontaal' is... Dat laten we voor morgen...

(17/03/08) El Chalten - El Calafate (95 km) (1)

(Enzo)

Lorsque Eole nous donne un petit coup de pouce, nous décollons.

90 kilomètres en trois heures. Nous aurions pu aller plus vite, mais avec un vent d'une telle puissance, nous préférons tout naturellement nous laisser pousser. De toutes façons, nous savons bien que nous ne ferons pas beaucoup plus aujourd'hui vu qu'au km 90 nous changeons de direction pour à nouveau nous retrouver face à ce monstre invisible. Hé oui... quand c'est de face, nous n'avançons plus qu'à du 10 km/h. C'est plat, mais on a l'impression de monter un col.

On se pose. On partira tôt demain matin en espérant qu'Eole ne se soit pas encore réveillé.

Aujourd'hui nous avons donc fait nos adieux au Mont Fitz Roy que j'imaginais beaucoup plus impressionnant.

(Corinne)

We verlaten het kleine dorpje El Chalten met zijn bekende Fitz Roy berg (zie foto's).    Het is een niet erg hoge, maar wel zeer mooie berg omringt door andere bergen met eeuwige sneeuw.   We vertrekken weer pas om 16u... maar vandaag 2 goede verrassingen : (1) hetgeen op onze (verouderde) kaart als piste aangegeven stond is nu gloednieuw geasfalteerd en (2) hele sterke wind in de rug !  Wow, je voelt je net 'superwoman' wanneer je een gemiddelde van 30kms/u rijd, met slechts weinig moeite !   De wind zal van nu af aan (richting Ushaia) steeds sterker en sterker worden (naar het schijnt kan deze daar beneden tot 200km/u bereiken !), maar wanneer je die 'pal' in de rug hebt is het net of er 'geen' wind is... tot je stopt met fietsen en van de fiets stapt... dan blaast die je bijna met fiets en al omver...  Laterale wind is hier ook geen makkie, je wordt op (of van, alnaargelang welke kant) de weg geblazen en het vergt veel arm-spierkracht om langs de (goede) kant te blijven (=helemaal 'scheef'rijdend...)   Maar vandaag dus pal in de rug en met de gemiddelde snelheid van 30kms/uur bereiken we reeds snel de 90kms oostwaarts tot het kruispunt, waar we zuidwaards moeten... Dezelfde sterke wind maar lateraal (licht frontaal).   Na 5 kms geven we het op en zetten tentje.   Het was mooi voor vandaag, we hebben de ganse namiddag langs het enorme Viedma-meer gereden (dat weeral die specifieke mooie licht-turquoise kleur heeft : ze noemen het hier ijs-'melk') en hebben in de verte de grote Viedma-'glacier' gezien.   Hij lijkt op een grote tong (van ijs) : kilometers lang... Je kon er enkel met een boot naartoe om hem van dicht te bezichtigen, maar hebben deze excursie niet gedaan omdat nog vele andere, grote 'glaciers' ons te wachten staan in El Calafete.     

(15/03/08) El Chalten (Lago del Desierto) (Aller) (38kms) 

(Enzo)

C'est comme un début d'automne belge... avec les glaciers en plus. On peut presque les toucher de la main. Vu que El Chalten est bien trop touristique pour nous, nous avons préféré nous rendre au Lago del Desierto afin d'observer notre premier glacier et sa lagune. C'est vrai que c'est désert ici. Nous sommes les seuls dans le camping. C'est un peu comme du camping sauvage payant.

On profite donc au calme de cette fin de journée avec cette vue reposante sur le versant nord du Fitz Roy.

Petit feu de bois (pour une fois il yen a) petites saucisses bien grillées comme on les aime, petite soirée, petit dodo.

(Corinne)

De busreis duurde 30 uren... (van Esquel tot El Chalten = kleine 1000kms) en ging over het 'gevreesde' gedeelte van de ruta 40, welke tussen Perito Moreno en El Chalten een echte hel met de fiets zou zijn... (=zeer slechte weg, met vele stenen, zeer veel wind en enkel... steppe, steppe, steppe,... zonder dorpjes...)  De bus had speciaal een soort van gevlochten 'hek' voor de voorruit (ter berscheming van de stenen op de slechte piste), maar al bij al, denken we dat we zelf reeds op dergelijke 'slechte' pistes gereden hebben, en Enzo die een idee van Patagonia had zoals hier (=met enkel steppe en niets anders) had dit gedeelte ook wel graag met de fiets gedaan, maar er is geen tijd meer. (We moeten bijna naar huis).   We komen 's morgens zeer vroeg (=5 uur) in El Chalten aan.   Er is nog niets open en het is (hier meer in het zuiden) behoorlijk koud.   Na anderhalf uur gaat de eerste 'panaderia' open en kopen we warme broodjes.  Iets later gaat een andere 'panaderia' open waar we binnen kunnen ontbijten en ons wat opwarmen.   We wachten daar tot de dag 'ontwaakt'.   El Chalten ligt vlak bij de Fitz Roy-berg en is een klein dorpje dat nog niet lang bestaat (alle huisjes zijn nieuw).  Men kan van hieruit meerdere trekkings doen  (op en rond de Fitz Roy en naar een aantal ijsbergen, want hier is het noordelijk gedeelte van het nationale park der ijsbergen).   Wij zullen zelf niet in El Chalten blijven (wat wel een érg toeristisch dorp is= alles is afgestemd op de toerist en zelfs nu (=begin herfst) wat reeds een beetje buiten seizoen is, zijn er zeer veel toeristen), en we zullen nog minder een trekking doen, want we fietsen al genoeg, maar opteren om met de fiets naar de Lago del Desierto te trekken (kleine 40tal kms ten noorden van El Chalten).   Het zou een zeer mooie route zijn en ter plaatse zou het ook zeer mooi zijn.   De route is idd zeer mooi, met zicht op (de noordelijke kant van de) Fitz Roy-berg en andere bergen met eeuwige sneeuw en ijs.   De route loopt doorheen bos en langs een rivier (=die van het ijs van de bergen komt) en die een zeer speciale kleur heeft (=zeer helder turquoise).   Zeer speciaal en een beetje surrealistisch.   Wanneer we daar aankomen is er niemand in de camping (de camping voor ons alleen, alsof het onze grote tuin is) én met zicht vlak op een ijsberg !   Echt de moeite !  We dachten eerst nog wat in de omgeving te wandelen, maar ik ben zeer moe van de lange busreis (=vermoeiender dan fietsen) en maak een nodige siesta.   De weg hierheen was reeds de moeite voor vandaag.   's Avonds weer kampvuurtje.  Er komen nog 4 duits-sprekende cyclotoeristen aan (=hier in het zuiden van Argentinië en vooral in zuid-Chili zijn zéér veel cyclotoeristen), maar ze zijn niet erg sociaal en blijven in hun groepje.   's Nachts horen we meerdere keren grote ijsbloken afbreken en vallen (=wat een normaal fenomeen is, maar wel een zeer impressionant gevoel geeft).

(16/03/08) El Chalten (Lago del Desierto) (Retour) (38kms) 

(Enzo)

Ce matin, avant d'effectuer en sens inverse les 37 km de ripio que nous avions parcourus hier, nous poussons jusqu'à la lagune afin de nous laisser bercer quelques minutes par son vert laiteux (à moins que ce ne soit du bleu laiteux). Quelques minutes seulement car nous avions camouflés vélos et bagages dans une petite cahute, en bas, dans le camping. Le gardien ayant mystérieusement disparu, on ne pouvait faire autrement.

(Corinne)

De volgende dag maken we wel een wandeling.  45 minuutjes naar boven klimmen en daar zou een laguna, met water van de ijsberg, zijn.   Het is eens iets anders dan fietsen (=anders spieren aan het werk zetten). Het stijgt behoorlijk, maar het is echt de moeite waard !   De laguna heeft dezelfde speciale blauwe kleur als de rivier (die uit de laguna voortvlooit) waar we gisteren langs hebben gereden.   De ijsberg is nu vlak voor ons.   We zullen nog vele ijsbergen in El Calafate zien, maar we zijn door dit spektakel reeds erg onder de indruk.   De bergen, de ijsberg, het ijs, de laguna, de kleur van het water, de natuur eromheen,... Na foto's en wat filmen keren we terug naar beneden en rijden we de kleine 40 kms naar El Chalten terug (=we hebben nu (eindelijk !!!) de wind in de rug, en het is een enorm verschil !  Soms duwt de wind je letterlijk op kleine bergopjes, zonder je bijna zelf hoeft te duwen !!!)    Er is een gratis camping en na het zetten van de tent en ons een beetje opgefrist te hebben gaan we iets eten.   We wouden deze avond nog internetten, maar we geraken weer aan de praat met andere toeristen (en zoals altijd gaat de tijd dan zó voorbij).   Het zijn eigenlijk Europeanen (hij=Engelsman, zij=Duitse) maar ze wonen in Australië.  Ik stel vele vragen hoe het is om in Australië te wonen en ze zijn er beiden wel gelukkig, maar missen Europa soms wel (=de verschillende talen, de cultuur en de sociale zekerheid).   Zij hadden vandaag wel een trekking gemaakt, van méér dan 8 uren, om ongeveer hetzelfde als wij te zien.   We hebben dat goed gedaan om naar Lago del Desierto te gaan en slechts een mini-trekking te doen van slechts 45 minuten !   Zij hadden zich ingelicht om met een busje ook naar Lago del Desierto te gaan, maar dat zou 60 pesos heen en terug kosten ! (=duur)    Vandaar dat daar (bijna) niemand was.   Ze zeggen ook dat meer zuidwaard het alsmaar kouder is (dat wisten we al, maar ik vind het hier al een beetje koud : zij zeggen dat het in vergelijking hier in El Chalten 'warm' is, en de wind 'niets' is in vergelijking met in het zuiden... dat beloofd...).   Het is vooral de wind die voor een soort van 'psychologische' koude zorgt.  Ik heb ondertussen wel opnieuw een regen- en wind-vest gekocht.   Morgen vertrekken we richting El Calafate (om het zuidelijk gedeelte van het ijsbergen-park te bezichtigen : daar zijn de grootste, bekenste en impressionantste ijsbergen).   Het zou wel heel erg toeristisch zijn, maar bon, we willen ze toch ook zien.    El Calafate zou +/- 200kms ver zijn, veel op pistes...