Cyclocosmos

Changement radical ?

Ce que nous avons vu

Dès le passage de la frontière (Equateur) nous constatons avec joie que l’eau courante, même dans les petites villes, est directement consommable. Malheureusement, souvent un peu trop chlorée, elle n’est pas toujours très agréable à boire. C’est cependant un énorme progrès. Mais peut-être plus que sa potabilité, c’est avant tout le fait qu’elle soit courante qui marque le plus la frontière entre ces deux pays.
On nous disait « Vous allez voir comme s’est pauvre le Pérou ! ». Notre première impression est tout autre. Je constate que le « droit à l’eau » s’applique même pour des villages ne comptant qu’une poignée d’habitants. Les châteaux d’eau fleurissent un peu partout et les pompes poussent comme des arbres au milieu des déserts.

Deuxième changement radical, l’eau est canalisée. De chaque cours d’eau, qu’il soit grand ou bien réduit à l’état de ruisseau, démarrent de petits canaux servant à alimenter les villages le plus reculés ou à irriguer d’immenses surfaces cultivables. C’est d’ailleurs étonnant de voir poindre, en plein désert, une petite oasis se trouvant parfois à plusieurs dizaines de kilomètres du simple ruisseau qui l’alimente.

Malheureusement, tout cela n’est qu’une illusion qui va très vite s’effacer pour laisser la place à une réalité beaucoup moins rose.
Côté pollution des sols, rien n’a changé, tout est même pire. Le bord des routes ressemble toujours à d’immenses décharges publiques et ce n’est pas parce que l’on prend de l’altitude et que la population est moins dense que le spectacle est moins affligeant.

Que les déserts avoisinant les villes se soient transformés en d’immenses décharges publiques relève du politique. Je peux imaginer qu’ils ont d’autres chats à fouetter. Par contre, que le Péruviens jettent systématiquement leurs ordures par la fenêtre des bus et camions ressemble à un geste de « non citoyenneté » que je ne peux ni comprendre, ni accepter. Lorsque vous passez toute votre journée sur un vélo, cela fini par vous « pourrir le paysage ».

Restons positif.
Les Péruviens, malgré leurs travers, reste un peuple débrouillard et solidaire qui bénéficie d’un savoir faire qui remonte à la civilisation Inca. L’eau, ils connaissent et il ne manque jamais d‘ingéniosité lorsqu’il s’agit de la canaliser.

L’un des exemples qui m’a le plus frappé est celui de la centrale hydroélectrique du Canyon del Pato (Halluanca). Un barrage alimente des turbines se trouvant 15 km en aval. Comment ? Très simple. Ce barrage sert simplement à dévier une partie des eaux du Rio Santa dans un canal souterrain qui traverse toute la montagne pour se retrouver 15 km plus loin. A sa sortie, l’eau possède une énergie potentielle importante puisque les turbines se trouvent plusieurs centaines de mètres plus bas (450m).

Autre exemple : Pendant la saison des pluies, que nous avons évitée de justesse, des pluies torrentielles peuvent provoquer de gigantesques effondrements de terrain et coulées de boue comme à Yungai en 1970 . Forts de ce malheureux passé, les Péruviens ont « canalisé » le moindre ruisseau successible d’en alimenter d’autres et de créer de telles catastrophes.
La nature reste cependant imprévisible. C’est avec chance et satisfaction que nous sommes passés au travers de barrages routiers causés par « Dame Nature ». Les éboulements en tous genres restent malgré tout monnaie courante et il nous faut en permanence rester vigilant.

 

Notre gestion de l’eau

Une fois de plus, lorsque nous étions à court d’eau, nous avons bu de l’eau de sources en espérant qu’un village ou une exploitation minière ne se trouvait pas plus en amont. Munis de cartes « sérieuses », nous pensons n’avoir jamais pris aucun risque. En cas de doutes, comme toujours, nous préférions bouillir l’eau. Attention, ne pas oublier qu’au-dessus de 2000 mètres Alt., il est raisonnable de laisser bouillir l’eau durant un minimum de 3 minutes.

La traversée des déserts nordiques nous a fréquemment obligé à nous approvisionner en « eau conditionnées ». Bouteilles d’eau pour la plus parts made in Coca-Cola ne contenant malheureusement aucun minéraux. Par contre, pour ne pas toujours cracher sur les  multinationales nord-américaines, nous ne nous sommes jamais privé de consommer (parfois sans modération) un bon Coca ou Fanta. Les sucres rapides que contiennent ces boissons sont toujours très efficaces pour accomplir les derniers kilomètres de la journée.

La traversée de la cordière nous a, quant à elle, obligé à rationner nos réserves. Nous avons même dû à deux reprises conserver l’eau de cuissons des pâtes afin de la réutiliser le lendemain (sans oublier de la faire bouillir à nouveau). Ce fut une très bonne expérience qui nous a appris qu’il n’est pas nécessaire d’utiliser une grande quantité d’eau pour se brosser les dents ou pour faire une vaisselle. Le meilleur moyen pour dégraisser une casserole étant d’utiliser une petite quantité d’eau bouillante.

En conclusion, une fois de plus, force nous est de constater que l’obtention d’une eau potable nous a obligé d’utiliser une quantité non négligeable de carburants. Environ 1 litre d’essence tous les 5 jours.

Ah oui, j’oubliais, Corinne et moi avons eu chacun une turista. Une après avoir mangé « Chifa » (chinois) et l’autre après un passage dans un restaurant japonais à Cusco. Cette fois, je pense que nous sommes immunisés pour le reste du voyage.

 

Bien à vous tous.

 

Voici les liens qui vont enfin vous permettre de partir en Amérique du sud avec des cartes convenables :

Pérou
http://www.mtc.gob.pe/portal/transportes/red_vial/mapas_redvial.htm

Equateur
http://nucayagta.free.fr/cartes_detaillees_equateur/carte/index.html

Argentine
http://www.aca.org.ar/servicios/cartografia/atlas/index2.html

Chili
http://turistel.cl/secciones/mapas/index.htm

Bonne navigation !!!

(31/12/07)   Juli - Copacabana (65 km)

(Enzo) 

Ca y'est nous y sommes. Viva Bolivia !
Le temps pour nous de vous souhaiter à tous de passer une excellente année (avec un peu de retard) et de réaliser tous vos rêves.
Le temps pour nous aussi de faire un petit bilan chiffré : nous avons, pour cela, rajouté une rubrique "statistiques" dans les menu en haut à gauche. Comme toujours on la mettra à jour... heu... le plus souvent possible

Nous sommes donc à mi-parcours (en temps). Bien que n'ayant effectué que 3500 km alors que nous en avons prévus un peu plus de 10.000, nous restons optimistes car c'est exactement ce que nous avions prévu. En effet, comme nous l'espérons, l'Argentine et le Chili devraient être un peu moins exténuants (si nous n'avons pas le vent de face).

Vu que nous y somme, un petit mot sur le lac Titicaca. Heu... c'est un lac un peu comme les autres, c'est grand, y'a beaucoup d'eau et où nous nous trouvons il y'a beaucoup de pédalos.
Non, sérieusement, ici la situation du lac offre un spectacle assez exceptionnel, surtout en ce début de saison des pluies. Situé à 3866 alt., le lac est bordé de massifs retenant les nuages sur sa circonférence. Vu que dans sa longueur nous ne pouvons pas apercevoir l'autre rive, nous pouvons l'imaginer en observant simplement les nuages retenus dans ses massifs.

Tous nos voeux à toutes et tous et encore merci d'être si nombreux à nous suivre !

(Corinne)

Om naar de grens met Bolivie te rijden, rijden we weer bijna gans de voormiddag rond het meer.    Het begint meer en meer op een zee te lijken (=het is dan ook een zeer groot (=één van de grootste) meer).   Aan de oevers lijkt het soms wel op het Zwin, met de varieteit aan vogels tussen de vegetatie of in de plassen rond het meer.   Hier en daar zien we peruvianen aan de oever picknicken (=mits het deze avond nieuwjaar is, is het voor deze mensen ook voornamelijk verlof vandaag).   Soms maken ze een (vrij groot) vuur.   Ook zie ik vandaag 2 maal (en dit is een iets minder aangenaam aspect) dat ze net een varken geslacht hebben.  (Zovizo zijn de varkens die hier rondlopen er om geslacht te worden, maar pas deze avond zal ik begrijpen waarom men er vandaag vaak één slacht).  In het laatste dorp voor de grens moeten we weer onze sols in bolivianos wisselen.   Dit gebeurt weer (zoals aan de grens Equator-Peru) zeer onofficieel, met wisselaars die onder een parasolletjes met een (geld)koffertje op hun schoot op de plaza zitten.   Aan de grens vergeten we deze keer niet door de immigratie van beide landen te passeren.     (Al een geluk dat we toen aan de grens met Peru zijn teruggegaan, anders hadden we hier nu mooi gestaan...)

Nu we het land Peru na 2 maanden verlaten, effen tijd voor een aantal algemene bemerkingen :   zoals reeds gezegd is er een groot verschil tussen noord-peru en zuid-peru.   Wel vond ik de bevolking (overal : zowel noord als zuid) vrij 'chauvenistisch' mbt hun eigen land en sommigen vinden niet alleen sinds Machu-Pichu onlangs het 7de wonder van de wereld is geworden, maar dat het land Peru algemeen 'het wonder' van de wereld is.   Verschillende zeiden ons bijvoorbeeld : 'Peru heeft alles!  Kust, gebergte én jungle !', maar dat heeft Equador ook, maar dat durvden we dan niet terug te antwoorden om hun niet te vexeren en omdat de peruvianen het niet zo met de equatorianen hebben = Niet met de equatorianen (die ze 'slechte mensen' vinden (=dat hebben ze ons meermaals gezegd), noch met de chilenen (die ook niet goed zouden zijn).   De bolivianen zouden voor hun ok zijn, maar al bij al vond ik Peru nogal 'op zichzelf' gericht.  'Wij Peruvianen, kunnen het !' (en dergelijke slogans zijn voortdurend te lezen).  Ook in hun muziek = onwaarschijnlijk.  Ze zingen vol lof over hun land met zijn steden ('Cuzco! Huancayo! Arequipa!' ... en   'Viva Peru !'   en zo gaat (de indoctrinatie) maar door...)    Of zoals bijvoorbeeld in Puno zeiden we dat we nieuwjaar in Copacabana zouden doen, en men antwoorde ons dat dat beter in Juli zou zijn (wat na ons bezoek aan Juli uiteraard zeker niet zo zou zijn, maar ze zeiden dat gewoon omdat Juli nog Peru is en Copacabana Bolivie)... Dit aspect (die soort van chauvenisme die zowat bij alle peruvianen terug te vinden is) stoorde ons soms, maar al bij al mogen ze uiteraard wel trots zijn, want mooie natuur is er zeker te vinden.

Na de grens-paperassen (die vrij vlot en snel afgehandeld waren) was het nog een kleine 10tal kms om naar Copacabana te rijden.   Nieuw jaar = nieuw land.  Het is altijd een beetje vreemd om een nieuw (voor ons zo goed als onbekend) land binnen te rijden.   Zullen er hier veel dingen 'anders' zijn?  Andere gewoontes?  Andere landschappen? enz....  Eerste stop is dus Copacabana.   Dit is de 'originele' Copacabana (die zijn naam reeds zeer lang draagt) en waar het bekendste strand van Brazilie de naam van heeft overgenomen.   Wanneer we Copacabana beneden zien liggen zijn we vrij verrast :  we zien vrij veel en vrij hoge hotels, jachten en bootjes in het meer liggen,... We hadden ons als iets veel authentiekers verwacht.   Deze (=vroeger ook één of andere 'heilige') plek is ondertussen ook tot een 'toeristen-stek' bij uitstek veranderd.   Misschien niet slecht om nieuwjaar door te brengen (=een beetje animatie), maar we zullen hier misschien niet zolang blijven.    Ons hotel heeft wel een zeer mooi uitzicht op het meer (waarvan je hier niet de andere  kant zien) en de ganse baai.   We gaan iets lekkers eten (kwestie van nieuwjaar een beetje te vieren) en gaan dan effen naar een 'gringo'-bar een glas nemen (=waar het er achteraf in een 'rave' of 'party' zal uitdraaien : overal dreadlocks en 'hippe' mensen rond ons...  Om middernacht gaan we naar het meer toe, waar ook geen groot/officieel vuurwerk plaatsvindt, maar wederom verschillende groepjes die hun eigen vuurwerk afvuren.   Best wel gezellig, maar (met de wind) niet helemaal ongevaarlijk... Wanneer het na 20minuten begint te regenen gaan we (zoals de meeste mensen) terug ergens binnen.   Weer een soort van restaurant/café waar we in een groepje Bolivianen (die er niet erg spaans of indiaans, maar eerder zeer europeaans, uitzagen) opgenomen worden.   Dit was wel interessant want we hebben zeer veel over verschillende problematiek en politiek van het land (waar we nog maar net aangekomen zijn) gesproken hebben.   O.a mbt Chavez en de huidige Boliviaanse president (die van indiaanse afkomst is en die oorspronkelijk zeer veelbelovend zou zijn, maar waar de bevolking nu uiteindelijk niet tevreden over zou zijn).  Bvb één van de meisjes werkte als boliviaanse voor het boliviaanse gedeelte van de institutie 'Christian Childrens Fund', welke (de véle) dakloze (wees)kinderen in Bolivia helpen (onderdak, voeding, enz), maar ze zei dat ze voor haar job vreesde, omdat de president dergelijk instanties wil opdoeken omdat deze met (oa) 'amerikaans' geld gesponsord worden.   Er zijn momenteel verschillende demonstraties en manifestaties in Bolivia aan de hand (=we worden er de eerstvolgende fietsdag al dadelijk getuige van) en hopelijk escaleerd dit niet en wordt het land niet onveilig... 

 

 

Si vous désirez revivre notre aventure au Pérou chronologiquement, cliquez sur ce lien.

En fin d’article, cliquez sur « Page suivante » pour avancer.

(30/12/07)     Puño - Juli     (84 km)

(Enzo )

Je suis malade, je suis tombé et j'ai perdu ma montre. Woinnn !!!

Décidément, le poisson cru ne me réussit pas. Hier sur le marché, j'ai mangé un « ceviche » (poisson cru mariné dans du jus de citron) mais probablement déjà trop tard dans la matinée. Dans l'article d'hier - pour ceux qui suivent - j'avais écrit «Un marché où il fait bon manger... heu... ».

Je commence donc la journée avec une turista bien accrochée. Quoi qu'il en soit, il faut pédaler et chaque kilomètre est une pénitence. Vu que je ne suis pas bien, j'en profite pour lancer un gros coup de gueule. Mare de ces connards de chauffeurs de bus et de minibus. Les routiers, eux, vous dépassent toujours avec beaucoup de précaution. Les e******* de chauffeurs de bus se contentent de klaxonner au dernier moment pour vous faire comprendre que si vous ne vous mettez pas rapidement dans le bas-côté, vous êtes mort. Depuis que nous avons quitté Cusco, les doigts d'honneur ne se compte plus.

Mais aujourd'hui ce fut trop tard. Je suis donc tombé, afin de ne pas me faire écraser, j'ai plié mon guidon et de par ce choc ma montre Polar (c'était un cadeau de Lora) s'est décrochée du guidon. Vu que je ne m'en suis aperçu que 10 km plus loin, je me suis tapé un petit 20 km aller-retour dans l'espoir de la retrouver... en vain. Finis les relevés d'altitude, de température et les calculs de dénivelés.

Je vous poste cette photo illustrant ce que l'on trouve dans chaque virage de ce tronçon Cusco - Puño. J'espère au moins que ces chauffeurs agonisent dans d'atroces souffrances.

Fin de journée, fin de coup de gueule.

 

(Corinne)

Desondanks de (niet te ernstige) turista van Enzo vandaag, trekken we vandaag verder richting grens Bolivia (omdat we voor nieuwjaar eventueel in Copacabana (=ook aan het titicaca-meer, maar aan Boliviaanse kant) willen zijn.)  De eerste 25kms rijden we langs het meer.  Hoe meer we Puno verlaten, hoe natuurlijker, authentieker en mooier de omgeving  wordt (met vegetatie, hier en daar een roeibootje langs de oever, hier en daar mensen die een duik nemen en in het water pletsen,...)   Daarna rijden we weer wat in het binnenland (om deze avond weer in een dorpje (Juli) dat verder aan het meer ligt aan te komen).  Hoewel we vrij dicht bij het meer rijden is het toch licht 'heuvelachtig'.   Enzo heeft vandaag niet erg veel kracht en is achterop.  Wanneer we in een (lawaaierig) dorp aankomen (=de dorpen zijn meestal lawaaierig) kan Enzo niet tegen al de chaos en al het geroep.   Tijdens de middag eet hij toch en komt hij weer wat op krachten.   Na een 50tal kms komen we in het laatste (grotere) dorp voor Juli en ik vraag hem of hij het nog ziet zitten om nog een 30tal kms meer te doen om toch vandaag Juli nog te bereiken, waar hij op instemt.  Op de koop toe wordt hij in dit laatste stuk nog 'van de baan' gereden door een minibusje en valt met zijn fiets.  (Ik ben ook al eens 'van de baan' gereden door een (in tegengestelde richting, inhalende) autocar.   De meeste toeristische bus- en car-chauffeurs zijn erg sympatiek en enthousiast en toeteren om ons goeiedag te zeggen, maar er zijn er ook (vooral hier in het zuiden van Peru, waar het toeristischer is, en er dus ook méér cars zijn) die erg aggressief toeteren, in de zin van 'Uit de weg !' en helemaal geen rekening met ons houden en dan kan je maar beter snel van de baan gaan.  Door deze val is zijn Polar-horloge (die ons vooral als zeer practische altimeter diende) losgekomen, maar het is op 5kms van Juli dat hij dit opmerkt.   Het is dan na 16u en we zien Juli al liggen.   Hij heeft eventueel nog een 2u (voor het donker wordt) om het horloge eventueel terug te zoeken en beslist (desondanks zijn weinige krachten) om 10kms rechtsomkeer te maken.   We spreken af, omdat het zinloos is om met 2 terug te rijden, dat ik reeds een kamer in een hostal (dat in de reisgids staat) te gaan nemen.   Ik rij verder richting Juli.   Bij het binnenrijden van het dorp lijkt het dorp mij miserabeler dan ik mij had voorgesteld.  Het eerste wat ik zie zijn dronkelappen.   Juli ligt aan het meer, maar je ziet het meer niet.  Er zijn wel 5 kerken in het dorp.   De Plaza de Armas (waar het hostal dat we afgesproken hadden is) ligt helemaal bovenaan een bergop en ik moet dus eerst het dorp helemaal door (wat mij een miserable indruk blijft geven...)   Wanneer ik een jongeman die voor het hostal staat vraag of er een kamer is, zegt deze zondermeer 'neen, er is er geen'.  Shit, dat is vervelend want we hadden hier afgesproken (en Enzo en ik kunnen hier niet via gsm/sms communiceren, omdat mijn gsm-toestel hier niet werkt).   Ik probeer hem dit uit te leggen (dat Enzo later komt en we hier hadden afgesproken en toon hem de reisgids enz) want ik geloof hem maar half, maar hij blijft zeggen 'neen, er is geen kamer'...  Op zoek naar een andere dan.   Ik doe wel 5keer de tour van het dorp en vraag aan de mensen, maar allen wijzen ze me hetzelfde hostal aan.  'maar dat is completo', zeg ik.   Tot een man mij zegt (het is ondertussen al schemerdonker, en ik dacht al dat we voor deze avond geen slaapplaats zouden vinden) dat het helemaal niet compleet is (dat er zelf amper iemand logeerd).   Ik ga terug en nu staat een andere jongeman voor de deur, die zegt dat er wel een kamer is.   Bizar, je moet de logica hier niet altijd proberen te begrijpen...)   Het is de eerste keer dat we niet samen ergens aankomen en dat ik alleen een dorp binnenrijdt en een hostal moet zoeken.   Voor diegenen die alleen (met de fiets) reizen moet dat toch niet altijd evident zijn, om op je fiets en spullen te letten enz.   De kamers zijn boven (de fiets kan niet mee boven = trap te smal) en dan moet je de bagages naar boven brengen terwijl je de fiets (zonder toezicht) beneden laat staan, terwijl er al 3 jongemannen (zeer geinteresseerd) rond staan te kijken (waaronder diegene die mij eerst had geweigerd).   Je moet uiteraard een beetje vertrouwen hebben, maar dit aspect moet als alleen-reizende misschien niet altijd evident zijn.  Ik heb ook geen slot voor de fiets (want dat heeft Enzo) en nadat ik de bagages in de kamer heb gebracht (welke weer zeer rudimentair is, met harde bedden en geen badkamer/wc, maar welke wel een mooi uitzicht op een mooie oude kerk heeft) ga ik terug naar beneden en drink een thee (met de fiets in het zicht, want je moet uiteraard altijd in het achterhoofd houden : geen fiets meer = einde reis).   Het is al een tijdje donker wanneer Enzo uiteindelijk ook het hostal bereikt.   Hij heeft het horloge niet teruggevonden (=spijtig).   

Dit wordt onze laatste nacht in Peru, morgen steken we de grens met Bolivie over.              

 

(29/12/07) Puño - Puño (repos)

(Enzo) 

Comme promis, nous avons dormi jusqu'à 10h00.

Journée calme, juste le temps de revisiter ma collection de jouets (pour ceux qui la connaissent) en grandeur nature.

Un marché où il fait bon manger. Les marchés sont d'ailleurs souvent les seuls endroits où nous pouvons manger péruviens. Dans les restos, si ce n'est pas des restos pour gringos, on a le choix entre le plat du jour ou bien le plat du jour. Donc, pour la plupart du temps c'est riz poulet ou riz poulet avec malgré tout une soupe en entrée.

Bon je ne fais pas le difficile, regardez plutôt comme elle est belle ma collection de jouets. 
 

 

(Corinne)

Puno is dus redelijk toeristisch (dat kan je o.a. zien aan het aantal pizzeria's en bij aankomst in het centrum zijn er 'hostal-aanbevelers'.  Mist we geen adres hadden gaan we op dergelijk voorstel in, maar vragen eerst 'Tranquilo?'  ->  Si, si, muy tranquilo !  Het hostals lag vlak aan een 'minibus'-terminal.   Dergelijke minibusjes hebben altijd een soort van 'roeper' (die de bestemmingen afroept (hoewel deze ook duidelijk op de bus vermeld zijn) en zo passagiers lokt... en die kunnen echt wat 'af-roepen' (=die houden gewoon niet op !)   Overal in de straten in dorpjes/stadjes wordt nogal wat afgeroepen (=niet alleen op de markten)   Ze maken gewoon graag 'kabaal'.  Verder is de douche in het hostal weer een soort van 'electrisch' spul (=waar meestal 'lauw' water uitkomt en waar je maar beter niet aan kan komen want de vonken komen er soms letterlijk uit en in dit geval was er ook lichte stroom op de kranen)...      Nog mbt tot de kranen, rechts staat 'H' en links staat 'C'  : van Hot en Cold denk ik dan en ik draai aan de H-kraan, waar geen water uitkomt... (shit weer geen warme douche...) Uiteindelijk staat de 'H' voor Helada en 'C' van Caliente (in het spaans natuurlijk) en enkel de C-kraan werkt...

Men kan vanuit Puno excursies op 'floating islands' en een ander eiland maken, waar (zogezegd) een nog bijna onaangeroerde bevolking (die nog zonder electriciteit (maar wel met zonnepanelen en van het toerisme) leeft enz... Echter op een verlofdag doen we meestal niet veel meer dan rusten en rondwandelen (=we zien al zoveel (van het échte Peru) tijdens het rondreizen/fietsen).   Er is een (vrij grote) markt (zie foto's) waar we (goedkoop) middagmaal consumeren.  Enzo neemt een 'ceviche' (=rauwe vis met limon en ajuintjes = is wel lekker, maar op de markt misschien niet heel erg vers en de volgende dag heeft hij een 2de turista...)    We lopen ook wat rond langs de kade/dijk(?) (=het heeft wel iets kustachtig hier, hoewel we langs deze kant van het meer geen zee-indruk hebben (waar je de andere kant van het meer niet ziet), wat wel het geval zal zijn aan de Boliviaanse kant.)   Puno is dus vrij toeristisch en blijven dan ook niet langer dan 1 rustdag.

(28/12/07) Ayaviri - Puño (145 km)

(Enzo)

Hé hop, un nouveau record !

145 km d'altiplano comme hier et surprise !

Si vous avez lu mon article d'hier, vous savez mon étonnement pour la variété d'oiseaux rencontrée ici à 4000 m. Mais aujourd'hui, mon étonnement est vraiment complet.

A 500 mètres de la route, dans une rivière presque aussi calme qu'une lagune, j'aperçois quelques taches rosâtres qui me paraissent tout à fait inhabituelles. Je prends mon télé afin de m'assurer que je ne rêve pas. Corinne arrive en me demandant pourquoi je me suis arrêté ici. « Regarde, tes copains sont là ! »

 

Des flamands roses. Je n'avais lu leur présence ici dans aucun guide. En tout cas, ce ne sont pas des flamands africains qui auraient décidé de traverser l'Atlantique pour passer leurs vacances ici. Ceux-ci ont le dessous des ailes très coloré, presque rouge. Voilà un joli sujet de reportage pour le jardin extraordinaire. Ah, si nous avions un peu plus de temps...

Ne passons pas, malgré cela, notre exploit du jour sous silence.
145 km ! Avec le vent dans le dos certes, mais en étant obligé de traverser un orage de grêle pendant plus de 30 km. (Le salop, il avançait avec nous) Dans ces cas-là, on ne pense plus, on fonce. 32km/h au compteur pendant plus d'une heure. Avant de partir, je ne faisais même pas cela sans bagage... et sans grêle.

Une dernière petite côte type ardennaise (7km) et nous voici à Puño avec 2 jours d'avances sur notre nouveau planning.
Demain c'est certain, on dort jusqu'à 10h00.

(Corinne)

Puno licht aan 'het' Titicaca-meer (aan de Peruviaanse kant) en graag zouden we er een verlofdagje inlassen, maar is nog 145kms ver.  Is dat haalbaar?  Mits we nog steeds in de altiplano zijn en (ja, idd Henri) nog steeds een windje in de rug is, gaan we het proberen = doortrappen, mits af en toe een halte wanneer we iets bijzonders zien, zoals die roze flamingo's (zie foto) !  (Ik dacht dat die enkel in Afrika voorkwamen...)   Later in de namiddag doorstaan we weer een heuse hagelstorm  : kegels van wel 0.5 tot 1cm dik !, maar ook een veel sterkere wind (nog steeds in de rug) waardoor we wel meer dan 30kms/h doen door de storm !  (zoals Enzo schrijft, dat deden we vroeger in Belgie zonder bagage zelfs niet...)  Hierdoor komen we reeds om 15u (na 100kms) in Juliaca aan.   Juliaca is een grotere (maar geen toeristische en een beetje vuile) stad en hebben zovizo geen zin om daar te blijven.  Nog 45km voor Puno : we doen het.  Eerst moeten we toch de binnenstad van Juliaca doorrijden, wat best wel grappig was, want zijn ontelbare tuc-tucs, maar niet met brommertje, maar met fietsen !   De straten zijn één en al fiets-taxis (die naar persoonlijke keuze gedecoreerd zijn, die voor alles en nog wat toeteren, kris-kras door mekaar rijden en geen verkeersregels respecteren), en wij daartussen...   De laatste 45kms waren wel zwaarder dan we hadden gedacht, de wind was een beetje gedraaid en we deden nog maar 18kms/u meer, en op het einde van de rit (na reeds 140kms in de knieen) kregen we nog een beklimming van 7 à 8kms... =heavy.  Boven aangekomen zien we wel 'eindelijk' het Titicaca-meer !  Zeer mooi uitzicht, spijtig dat het al een beetje te laat (donker) was om nog foto's te nemen.   Aan de andere kant van de top van het 'bergje' ligt Puno (in de valei = weer 8kms bergaf...)   Deze kant is een 'gecommercialiseerde' versie van het Titicaca-meer (met bootjes, kraampjes, enz...)

 

Histoire d'un peu rattraper notre retard, voici trois articles en un.
Corinne revient bientôt avec de nouveaux articles:

(25/12/07) Cusco - Quiquijana (75 km)

(Enzo)

Bein là, je ne sais pas quoi écrire. Je n'ai même pas pris de photo aujourd'hui.

On essaie de reprendre un petit rythme afin de rejoindre Copacabaña (Bolivie) pour le jour de l'an. 550 km en 6 jours (soit une moyenne de 90km/jour), difficile mais réalisable, d'autant plus qu'il ne reste plus qu'un seul col à franchir (selon nos sources).

Petite vallée fertile qui nous mène à notre bivouac du soir... juste le souvenir d'un orage qui me rappelle que ma deuxième phobie après le vertige est toujours bien présente. Cela tombe mal car il paraît qu'en se rapprochant de Puño les orages sont de plus en plus violents.

 (Vu que je n'ai pas fait pas de photo, j'en poste une de moi en Liquigas - celle-ci c'était à Pisac).

 

(Corinne)

We vertrekken op Kerstdag uit Cusco (=uit de stad).   Ik moet moed opbrengen, but 'got to move on'.   In het zuiden van Peru zijn meer toeristen.  Men merkt dat o.a. ook aan de mentaliteit van de mensen (sommigen (=uiteraard niet allemaal) minder vriendelijk dan in het noorden) en alles lijkt duurder.   We eten een soep die ons 8 sols/soep kostte (normaal is het 3 sols voor een menu !)   Ik ben kwaad op de dame (indiaanse) en wil haar zeggen dat ze oneerlijk is (maar laat het uiteindelijk maar...)   Maar gewoon meer en meer staat 'gringo' hier blijkbaar gelijk aan 'dollars'...   Tijdens onze rit zien we hier en daar kleine 'Kerst-feestjes/bijeenkomsten' in openlucht en hier en daar (op het platteland) zijn nog kleine vuurwerkjes...)    Ik kan me wel nog niet op de rit concentreren en kijk maar weinig maar het landschap (=veel naar de grond) en ben in gedachten en ben ook vrij snel moe (=mentaal).   Het dorp Quiquijana (na +/-70kms) is echter helemaal niet uitnodigend.  (Het had een beetje geregend en zag er zo langs de weg nogal triest uit en jongeren roepen langs alle kanten 'gringos' en we beslissen niet daar te logeren, maar iets verder te kamperen.   Deze keer zijn we wel niet zó goed 'verstopt', maar genoeg voor mij (ik had geen zin meer om verder te zoeken...)   Enzo is er niet zo gerust in.  Op de koop toe begint het weer te onweren (donders en bliksems, maar minder erg dan de vorige keer).   Uiteindelijk is er geen probleem en de volgende morgen worden we gewekt door het gekwetter van een groep kleine papegaaien.   In de lucht zien ze er zwart uit, maar wanneer ze (allen samen) neerstrijken zijn ze groen met rood.

 

(26/12/07) Quiquijana - Marangani (83 km)

(Enzo)

Si vous avez lu l'article d'hier, vous avez lu celui d'aujourd'hui. Je ne vais pas vous dire qu'on a vu un condor pour vous faire plaisir.

Juste une petite anecdote (malheureusement de plus en plus classique). Lors de notre halte du soir à Marangani (circulez y'a rien à voir) nous attendons gentiment sur la Plaza de Eamas que le restaurant du village ouvre ses portes. Très vite, comme toujours, nous sommes encerclés d'enfants qui nous posent les questions traditionnelles (où, quand, pourquoi...). Après quelques temps, ils s'éclipsent pour revenir quelques minutes plus tard. Et là, le plus jeune d'entre-eux (qui doit avoir environ 4 ans) nous regarde en disant à plusieurs reprises : « money ? ». Je lui jette un regard froid qui glace en même temps les autres enfants en lui disant que ce n'est pas « une bonne question ». Vu que « gringo » rime avec « money » je ne leur adresse plus la parole et ne répond plus à leurs questions, même si celle-ci sont pertinentes.

Fin de journée...

 (Heu, une petite photo de moi... en Liquigas)

(Corinne)

Het voordeel van niet erg 'verstopt' te zijn is dat we 's morgens snel terug op de weg zijn (en geen halsbrekende toeren moeten uithalen om fiets en bagages weer op de weg te krijgen).  Tijdens deze rit stopt een auto, het zijn fransen die ook een fietsreis maken (in omgekeerde richting, ze doen 'zogezegd' de weg van de Ché (=wel alleen maar asfalt en nu zijn ze met de auto...)).  Op de koop toe melden ze ons dat binnen 40km 'un col à plus de 4000m!' begint (=dit is om onze moraal te doen zakken, want het ging momenteel vrij vlot).  Met deze kennis proberen we nog om voor de avond in het midden van die 'col' te zijn (opdat we morgen-vroeg niet te veel moeten klimmen).   Maar na 84kms zijn we moe en blijven we logeren in het dorp Marangani.   Daar was geen hostal, maar we logeren bij de schoolmeester van het dorp (die een hostal 'begint' =zonder badkamer, zonder wc (=weer een gat in de grond buiten, waar de vliegen rondzwermen...)).   Wanneer we even op het pleintje van het dorp rusten zijn we al snel omringt door de dorpskinderen (die meer quechua dan spaans spreken, dus de communicatie is nogal stroef).   Wat ze wel kunnen zeggen is 'platta' (=muntstuk) en een zeer klein kindje (=van nog geen 4?) zei ons plots 'money' (in het Engels!)... Het begint een beetje op mijn zenuwen te werken.

 

(27/12/07) Marangani - Ayaviri (101 km)

(Enzo)

Après 25 km d'ascension, nous voici dans l'altiplano culminant à 4000 m. Nous ne sommes plus vraiment surpris par ce type de paysage. Seule la variété d'oiseaux rencontrée ici m'étonne un peu (même si nous n'avons jamais aperçu de condor). J'en profite pour en « shooter » quelques-uns dont ce petit épervier (heu, tu confirmes maman ?) qui ne me lâche pas du regard, même en s'envolant.

 

L'altiplano, c'est un pays en soi. Imaginez un petit pays (environ 250 km X 40 km) entouré de montagnes ne dépassant pas les 500 à 600 mètres. Vu que c'est plat comme une bière anglaise, vous avez l'impression d'évoluer dans un immense cratère. Sans oublier que nous sommes à 4000 m alt., une ligne de chemin de fer longeant la route nous donne un peu l'impression d'évoluer au far-west.

 

Faune et flore mériterait d'être observée d'un peu plus prêt, mais le vent nous pousse et nous en profitons pour tracer un peu plus... cela fera peut-être l'objet d'un autre voyage. (Bein oui, depuis notre départ de Quito, nous ne sommes finalement qu'en repérage).

(Corinne)

We beginnen dus de dag met bergop (=nog een kleine 30tal kms, want gisteren hebben we er nog geen 10 van gedaan).  Dit is de eerste echte klim sinds Cusco en voor mij is het mentaal nogal zwaar (=vroeger had ik 'trucjes' zoals zeker niet zeggen dat het moeilijk is, maar zeggen 'wat is het mooi' of 'het is helemaal niet moeilijk' enz, maar die trucjes werken momenteel niet meer, nochthans is deze beklimming niet zo heel zwaar...)  Uiteindelijk rond 12u bereiken ze de 'abra' (=top) en is het weer koud.   Na een klein bergafje komen we op de Altiplano (= +/-vlak op (4000m) hoogte) en zullen vrij lang in de Altiplano blijven (tot Puno=Titicacameer en zelfs tot in Bolivie).  Dat betekend 'voorlopig' geen zware beklimming meer (=al goed, want moet eerst nog mijn moed terugvinden).   We willen een dag winnen (omdat we langer in Cusco zijn gebleven dan gepland en omdat we nieuwjaar wel in Copacabana (=reeds over de grens in Bolivie) willen doorbrengen) en proberen vandaag, mits het plat is en er een klein windje in de rug is, om Ayaviri te bereiken, wat ons lukt.  Ayaviri = idem als de andere dorpjes in Peru = een Plaza de Armas, een cathedraal, een marktje (algemeen met groenten, fruit en 'prullen' en artisanale spullen), een hostal (met badkamer/wc buiten), pollo-à-la-brassa-keten, kinderen die 'commerce' doen...   Na 2 maanden Peru beginnen dergelijke dorpjes een beetje in herhaling te vallen.