Cyclocosmos

(18/12/07)   Entre Abancay et Anta (3)  (62 km)

(Enzo)

Fichtre, quel orage cette nuit ¡ C'est toujours impressionnant en montagne. Et ce matin, la pluie ne nous lâche pas. L'occasion pour nous de mettre au point le "repliage" de la tente sous le déluge. Y'a pas de miracle, l'intérieur restera sec, mais il faudra la redéplier au plus vite car l'extérieur est mouillé de chez mouillé.

Broummmmm ! (Quelque chose comme cela). Les pluies ont été tellement fortes cette nuit que des pans de montagne commencent à s'effondrer autour de nous. Nous sommes heureusement suffisamment éloignés (une cinquantaine de mètres) que pour ne rien risquer. Par contre, lorsque nous rejoignons la route, nous roulons plus d'une dizaine de kilomètres en épiant le moindre bruit suspect.

Hello Armando !

Ce dernier col de la journée n'en finissait pas. Ici, on ne décompte pas les lacets comme à l'Alpes d'Huez, on les compte en espérant que le prochain sera le dernier... passé les quarante, on ne compte plus.

Donc, certainement passé les quarante, un petit bonhomme (8 ans) se met à courir à côté de moi. Je lui demande si il compte courir longtemps comme cela et il me répond : « Jusqu'au sommet ». Ah, le sommet est donc proche ! Pas si proche que cela, car cela fait déjà deux kilomètres qu'il court à côté de moi. Allé bonhomme, je te laisse car j'ai envie d'accélérer. Un kilomètre plus haut, je m'arrête quelques instants pour attendre Corinne, pensant qu'elle est loin derrière moi. Que nenni, je la vois rapidement arriver à la vitesse d'un cyclomoteur. Elle a effectivement accroché un moteur à son vélo. Armando ! Il a repris un peu de force et décidé de pousser Corinne jusqu'au sommet. Quelle santé !

Sans qu'il ne demande rien, je décide de lui donner un sole pour le récompenser. Du coup, une jeune fille à peine plus âgée que lui se met à son tour à pousser Corinne. Je lui donne également un sole puis demande à Corinne d'accélérer sans quoi tous les gosses croisés sur le chemin vont s'y mettre également et nous ruiner... et ici, d'un virage à l'autre, le téléphone arabe fonctionne bien.

(Corinne)

's morgens regent het nog en we hebben beiden geen zin om op te staan (laat gaan slapen door het onweer... en wat voor een onweer !) en de tent te plooien enz.  Op de koop toe is de 'Thermarest' (=zelfopblazende slaapmat) van Enzo deze nacht plat gegaan  (er zit (door het kamperen in deze tropische omgeving) een gaatje in gekomen...)   We moeten naar Cusco om dit te repareren en ook om (nu begint het wel echt dringend te worden) om remmen te kopen !  (we zijn bijna op het metaal...)   We blijven eerst dan nog wat in de tent liggen, hopende dat het gaat beginnen stoppen met regenen, tot we plots een zwaar gedonder horen/voelen (anders dan de donderslagen van de nacht, maar al even angstaanjagend...  een aardbeving?   We kruipen snel uit de tent en zien een soort van 'lawine' van stenen die van de stijle bergen rolt...  Deze stort is de aanzet voor een soortgelijke stort aan de andere kant (deze keer de straatkant)... en dan is opnieuw weer één aan de andere kant van de rivier...  heel impressionant = door de vele regen en storm van de nacht.  Gelukkig zijn we ongeveer in het midden (=ver genoeg van de rotsen aan de straatkant en al even ver van de rotsen aan de rivierkant).   We plooien snel de tent (proberen eerst de binnentent te plooien en dan pas de buitentent) en vertrekken snel.   Op de straat liggen vele stenen en rotsen... (sommigen die je maar beter niet op je hoofd krijgt of je bent zo plat als een vijg...)   We rijden snel door... Hier en daar zien we politie en straatwerkers de stenen (soms met kraan) verwijderen  (ze zeggen dat gevaar voor nieuwe storten zou geweken zijn...)   Rechts van ons stroomt de rivier zeer snel in tegengestelde richting.   Deze rivier is helemaal 'rood' (de aarde is hier hier rood).   (lijkt wel een titel voor suske en wiske 'De rode rivier'...).    We zetten vandaag onze klim van gisteren verder en zullen nog een kleine 40tal kms moeten klimmen.   (Gisteren 50km naar beneden = klim van 50km, waarvan we gisteren maar een 10tal van begonnen zijn...)   's morgens is dat soms wel lastig wanneer je (=de spieren) nog niet opgewarmd bent.   Klimmen, klimmen, klimmen (zonder stoppen...)   Je bent dan alsof in een 'trance'  (=regelmatige ademhaling, regelmatige beenbewegingen, je probeert je door niets af te laten leiden...)  Heel even (=toch wel bijna 5kms) kreeg ik 'hulp' van een jongentje (zie foto).     Als we volwassenen zien vragen we altijd 'hoe lang nog klimmen', maar ze kennen niets van kilometers (nog 5, nog 10, nog 15,...) =altijd ander antwoord... We stoppen in een dorpje aan een winkeltje om drinken te kopen.   In het winkeltje lopen wel een 30tal hamstertjes los.   (het is een grappig zicht, maar als je weet dat ze eigenlijk dienen om opgegeten te worden, vindt ik het niet meer zo grappig)   Eén van de specialiteiten hier is 'cuy picante' (=hamster).   Enzo heeft het al eens gegeten (ik niet).     We zijn pas rond 15u boven op de berg en we zullen Cusco vandaag waarschijnlijk niet meer halen.  Na de berg is het immers geen stijle bergaf, maar 'pampa' zoals ze dat hier noemen (=zogezegd plat, maar =overwegend bergaf, met bergopjes...)   We beslissen om in Anta (op slechts) 25kms van Cusco te logeren...)    Het is er zeer modderig en vuil. Het enige hostal is een kamer zonder vensters, harde planken-bedden en een wc buiten (=gat in de grond, zoals bij de scouts of het doet me ook een beetje denken als ik vroeger bij grootmoeder logeerde...)   Er was wel een lieve kat (=ik wist toen het nieuws van Poekietje nog niet...) 

(17/12/07)    Entre Abancay et Anta (2)  (82 km)

(Enzo)

On était bien camouflés, mais nous avons malgré tout été réveillés par cinq gentil chasseurs uniquement armés de lance-pierres. La chasse à la perdrix ou tout du moins à un oiseau qui y ressemble au vu de leur trophée. Beaucoup de convivialité, quelques questions-réponses sur notre périple et nous voici repartis pour une journée de grimpette. C'est le traditionnel « je monte à 4000 m pour redescendre à 2000 m. Nous reprenons donc le chemin habituel qui nous mène des cactus vers les rangées de sapins et inversement.

Zut, cela faisait si longtemps que nous n'étions plus descendus à 2000 m que j'en avais oublié l'un de mes deux ennemis sud-américains : les moustiques. (l'autre ennemi étant les chiens). Le pire, c'est qu'avec ma peau, même le plus puissant des Repel n'a aucune efficacité. J'en profite d'ailleurs pour vous poster une petite photo traînant dans le tiroir de l'Equateur pour vous montrer ce que veux dire pour moi se faire dévorer par des moustiques ». Moustiques qui en Amérique du Sud sont en fait pour la plus part de petites mouchettes qui ne vous sucent pas le sang mais vous arrachent littéralement un petit bout de peau.

Il y'a de l'orage dans l'air, le bivouac s'impose !C'est un peu la jungle (des milles pattes géants s'aventurent dans la tente) mais c'est parfait pour la nuit.

(16/12/07)    Entre Abancay et Anta (1)  (29km)

(Enzo)

Nous y voici, dans la saison des pluies.

(14/12/07)    Ayacucho - Abancay   (bus)

We hebben besloten om het gedeelte tussen Ayacucho en Abancay dan toch met de bus te doen.  Deze etappe zou alleen maar slechte piste zijn en zou 3 keer tot boven de 4000m gaan om telkens opnieuw tot 2000m te dalen en bijgevolg was het in Ayacucho beginnen regenen.  Daar zouden we in deze omstandigheden misschien wel 10dagen over gedaan hebben.  Het zijn 2 busritten (1 van meer dan 12uur en dan nog 1 van nog eens meer dan 6 uur = meer dan 18 uur voor een kleine 3 à 400km  :  In Belgie leg je dergelijke afstand met openbaar vervoer in 2 à 3 uur af, maar we zijn hier in Peru).  We zijn al vroeg in de bus-terminal opdat onze fietsen onderaan de bus kunnen en niet boven op de bus vastgemaakt moeten worden.  De bus zou om 6u30 vertrekken, maar vertrekt uiteindelijk maar om 7u30.  Ondertussen verkopen kinderen thee op de bus.   Hun ogen zijn halfopen en hun stem is zagerig.  Deze zijn zonder twijfel onder invloed van 'iets?'.  Het heeft de ganse nacht geregend en het regent nog steeds wanneer we vertrekken en de sloppenwijken rond Ayacucho lijken 1 grote modderpoel.  (In dergelijke buurten is de grond binnen in de huizen ook aarde en moet het er met zo'n weer ook nogal modderig zijn.)   Ik kijk door het venster om te zien wat we met de fiets zouden gemist hebben.   In de vallei is het nog vrij tropisch met ontzettend veel cactussen en aleo-vera's en een stromende rivier (en idd een echte rotpiste).  Het stijgt heel langzaam en in de dorpen boven zijn de mensen weer dik aangekleed en komt de damp uit hun mond (=het ziet er met de regen en wind extra koud uit).   Hoe meer we boven (de 4000m) komen, hoe geringer de vegetatie wordt (geen bomen meer) en helemaal bovenaan blijft niets meer dan nog een soort van lang gras en rotsen over.   Dan volgt reeds de eerste afdaling en de vallei is zeer mooi (het is ondertussen ook gestop met regenen en de zon schijnt weer) en dan krijg je wel effen spijt dat je in de bus en niet op de fiets zit.  De ravijnen zijn hier wel vrij stijl en in sommige bochten is maar net genoeg plaats voor de bus. (In sommige bochten zijn zoveel herdenkingskruisjes samen dat het niet anders kan dat er ooit eens een bus moet zijn ingevallen).  Enzo, die last van hoogtevrees, heeft kijkt maar liever niet naar beneden, des te meer dat je in de bus geen enkele controle hebt en met de fiets je de controle in eigen handen hebt.  Ook ik wordt van al het gehobbel een beetje misselijk en we krijgen een beetje spijt dat we de bus genomen hebben.   In de vallei stopt de bus en iedereen moet uitstappen (=was uiteindelijk een opluchting).   Er is een 'restaurant' en vrouwen die vruchten verkopen.    Wanneer we weer de bus opstappen en vertrekken begint een man (=passagier) een verhaal over zijn zielige leven in de stad (Huancayo) te vertellen.   Het duurt heel lang (bijna 20minuten) en dan gaat hij rond.   We zien dat de 'localen' hem geld geven en nu geven we soms ook geld aan de bedelaars (eerst gaven we alleen maar voedsel), maar er zijn er op sommige plaatsen zo vaak die iets komen vragen dat we (afhankelijk van de persoon/omstandigheid) nu ook soms geld geven.   30 minuten na middagpauze heeft de bus een lekke band en dan helemaal boven (de 2de berg) is er een 2de lekke band...  Gelukkig blijken ze (met deze slechte pistes) genoeg reservewielen te voorzien, maar ik weet niet of ze er nog wel een 3de hebben...   Om 19u komen we in de bus-terminal (van Andahuaylas = intermediair stadje) aan.  Het regent weer heel erg en we hebben onze 'connectie' voor Abancay gemist.   Ik moet zovizo nog ticketten voor deze rit kopen (want dat kon in Ayacucho niet rechtsreeks?) en het meisje aan het loket zegt "De bus vertrekt om 19u"  (ik) "maar het is al 5 na 19u?"  (opnieuw zij) "De bus vertrekt om 19u"  (Soms zijn ze hier wel 'ingewikkeld'...)   Uiteindelijk nemen we de bus rond 20u en tot onze grote verbazing is het identiek dezelfde bus dan de vorige rit (=nog even vuil) en (bij overmaat van ramp) met dezelfde chauffeurs (die net reeds 12uur gereden hebben en bijgevolg is het nu nacht, mistig en regent het hard en zou het even 'gevaarlijke' piste zijn...)    Dat zint Enzo niets en hij zegt "Nooit geen bus meer !" (zeker als hij bij aankomst in Abancay merkt dat zijn zadel door het transport gescheurd is...)   Deze laatste rit was ook wel een beetje een nachtmerrie.   We hadden de laatste ticketjes en zaten bijgevolg helemaal achteraan in de bus, waar de bus het meeste hobbelt en er geen plaats voor benen is.  Op de koop toe 'viel' het venster naast mij telkens (om de 5 minuten) 2cm open... = onmogelijk om te slapen dus en het was dan ook zeer koud en vochtig tijdens de ganse rit (waarbij ik toch probeerde de ganse tijd het venster dicht te houden...)   Afgepeigerd (=meer dan met de fiets) komen we rond 2u 's nachts in de gietende regen in Abancay aan...  "nooit geen bus meer"  (we zullen zien...)   We blijven in ieder geval een dagje in Abancay om uit te rusten (=wederom, zoals meerdere stadjes in zuid-Peru, veel 'europeser' dan in noord-Peru). 

(16/12/07)    Tussen Abancay en Anta (1)  (29km)

Na het verlofdagje in Abancay zijn we 'on the road again'.   We vertrekken weer pas laat (12u = te laat), maar wanneer we een verlofdagje nemen, nemen we meestal een 'beter' hostalletje (met TV) en gaan we later slapen.  (Niet dat er veel interessants op TV is, maar is eens 'verstand op nul').     Mits we weer moeten beginnen met een berg over de 4000m is het misschien niet zo erg dat we pas laat vertrekken (omdat indien we de berg niet helemaal overgeraken we dan niet te hoog kamperen).   Het stijgt stijl.  Niet altijd maar meestal, is de voet en de top van de berg het stijlst en tussenin (grootste gedeelte) minder stijl.  Wanneer je weet dat je de ganse dag enkel zal klimmen moet je langzaam en gedoseerd beginnen en dit ritme dan aanhouden.  Het blijft vandaag echter nogal lang vrij stijl gaan... Na 20 km zien Abancay nogthans nog steeds in de vallei liggen... Rond 15uur begint het weer te regenen, maar grappig, slechts aan 1 kant van de berg :   zodoende zijn we (door de bochten) in de ene bocht gedurende 15 minuten in pijpestelen en daarna gedurende 15 minuten in de zon (waar het vocht uit onze kleren weer verdampt) om dan opnieuw 15 minuten door de gietende regen en opnieuw 15 minuten in de zon... (=grappig).   Hoe meer we bovenkomen hoe meer/langer we in de regenbui zitten en begint de nattigheid toch wel koud aan te voelen en zoeken we weer een plaats om te kamperen.  Als we pas beginnen zoeken is het altijd moeilijk (rotsen rechts en piek naar beneden links...) maar (zoals altijd) vinden we uiteindelijk een goede, effen en verborgen plek en op de koop toe is het (voor een half uurtje) gestopt met regen (=net genoeg tijd om de tent te zetten (want we kunnen met onze tent, zoals dat bij sommige andere tenten wel kan, niet eerst het buitenzeil en dan pas het binnenzeil zetten en moeten dus altijd goed opletten dat het binnenzeil niet nat wordt...).   Van geluk gesproken, want de tent was nog maar pas gezet of het begint weer zeer hard te regenen (om te koken is dat ook niet zo simpel dan).   Het blijft de ganse avond en nacht zeer hard regenen.   Zo hard dat we beginnen te twijfelen of de tent wel helemaal en voor de ganse nacht waterdicht zal blijven (want dergelijke toestand hebben we in Belgie niet uitgeprobeerd...), of dat er geen 'overstroming' rond onze tent zou komen... want daar ben je dan zo hoog en koud in de bergen in de nacht in de regen, om dan een nieuwe plek te moeten gaan zoeken...