Cyclocosmos

(28/12/07) Ayaviri - Puño (145 km)

(Enzo)

Hé hop, un nouveau record !

145 km d'altiplano comme hier et surprise !

Si vous avez lu mon article d'hier, vous savez mon étonnement pour la variété d'oiseaux rencontrée ici à 4000 m. Mais aujourd'hui, mon étonnement est vraiment complet.

A 500 mètres de la route, dans une rivière presque aussi calme qu'une lagune, j'aperçois quelques taches rosâtres qui me paraissent tout à fait inhabituelles. Je prends mon télé afin de m'assurer que je ne rêve pas. Corinne arrive en me demandant pourquoi je me suis arrêté ici. « Regarde, tes copains sont là ! »

Des flamands roses. Je n'avais lu leur présence ici dans aucun guide. En tout cas, ce ne sont pas des flamands africains qui auraient décidé de traverser l'Atlantique pour passer leurs vacances ici. Ceux-ci ont le dessous des ailes très coloré, presque rouge. Voilà un joli sujet de reportage pour le jardin extraordinaire. Ah, si nous avions un peu plus de temps...

Ne passons pas, malgré cela, notre exploit du jour sous silence.
145 km ! Avec le vent dans le dos certes, mais en étant obligé de traverser un orage de grêle pendant plus de 30 km. (Le salop, il avançait avec nous) Dans ces cas-là, on ne pense plus, on fonce. 32km/h au compteur pendant plus d'une heure. Avant de partir, je ne faisais même pas cela sans bagage... et sans grêle.

Une dernière petite côte type ardennaise (7km) et nous voici à Puño avec 2 jours d'avances sur notre nouveau planning.
Demain c'est certain, on dort jusqu'à 10h00.

(Corinne)

Puno licht aan 'het' Titicaca-meer (aan de Peruviaanse kant) en graag zouden we er een verlofdagje inlassen, maar is nog 145kms ver.  Is dat haalbaar?  Mits we nog steeds in de altiplano zijn en (ja, idd Henri) nog steeds een windje in de rug is, gaan we het proberen = doortrappen, mits af en toe een halte wanneer we iets bijzonders zien, zoals die roze flamingo's (zie foto) !  (Ik dacht dat die enkel in Afrika voorkwamen...)   Later in de namiddag doorstaan we weer een heuse hagelstorm  : kegels van wel 0.5 tot 1cm dik !, maar ook een veel sterkere wind (nog steeds in de rug) waardoor we wel meer dan 30kms/h doen door de storm !  (zoals Enzo schrijft, dat deden we vroeger in Belgie zonder bagage zelfs niet...)  Hierdoor komen we reeds om 15u (na 100kms) in Juliaca aan.   Juliaca is een grotere (maar geen toeristische en een beetje vuile) stad en hebben zovizo geen zin om daar te blijven.  Nog 45km voor Puno : we doen het.  Eerst moeten we toch de binnenstad van Juliaca doorrijden, wat best wel grappig was, want zijn ontelbare tuc-tucs, maar niet met brommertje, maar met fietsen !   De straten zijn één en al fiets-taxis (die naar persoonlijke keuze gedecoreerd zijn, die voor alles en nog wat toeteren, kris-kras door mekaar rijden en geen verkeersregels respecteren), en wij daartussen...   De laatste 45kms waren wel zwaarder dan we hadden gedacht, de wind was een beetje gedraaid en we deden nog maar 18kms/u meer, en op het einde van de rit (na reeds 140kms in de knieen) kregen we nog een beklimming van 7 à 8kms... =heavy.  Boven aangekomen zien we wel 'eindelijk' het Titicaca-meer !  Zeer mooi uitzicht, spijtig dat het al een beetje te laat (donker) was om nog foto's te nemen.   Aan de andere kant van de top van het 'bergje' ligt Puno (in de valei = weer 8kms bergaf...)   Deze kant is een 'gecommercialiseerde' versie van het Titicaca-meer (met bootjes, kraampjes, enz...)

Histoire d'un peu rattraper notre retard, voici trois articles en un.
Corinne revient bientôt avec de nouveaux articles:

(25/12/07) Cusco - Quiquijana (75 km)

(Enzo)

Bein là, je ne sais pas quoi écrire. Je n'ai même pas pris de photo aujourd'hui.

On essaie de reprendre un petit rythme afin de rejoindre Copacabaña (Bolivie) pour le jour de l'an. 550 km en 6 jours (soit une moyenne de 90km/jour), difficile mais réalisable, d'autant plus qu'il ne reste plus qu'un seul col à franchir (selon nos sources).

Petite vallée fertile qui nous mène à notre bivouac du soir... juste le souvenir d'un orage qui me rappelle que ma deuxième phobie après le vertige est toujours bien présente. Cela tombe mal car il paraît qu'en se rapprochant de Puño les orages sont de plus en plus violents.

 (Vu que je n'ai pas fait pas de photo, j'en poste une de moi en Liquigas - celle-ci c'était à Pisac).

(Corinne)

We vertrekken op Kerstdag uit Cusco (=uit de stad).   Ik moet moed opbrengen, but 'got to move on'.   In het zuiden van Peru zijn meer toeristen.  Men merkt dat o.a. ook aan de mentaliteit van de mensen (sommigen (=uiteraard niet allemaal) minder vriendelijk dan in het noorden) en alles lijkt duurder.   We eten een soep die ons 8 sols/soep kostte (normaal is het 3 sols voor een menu !)   Ik ben kwaad op de dame (indiaanse) en wil haar zeggen dat ze oneerlijk is (maar laat het uiteindelijk maar...)   Maar gewoon meer en meer staat 'gringo' hier blijkbaar gelijk aan 'dollars'...   Tijdens onze rit zien we hier en daar kleine 'Kerst-feestjes/bijeenkomsten' in openlucht en hier en daar (op het platteland) zijn nog kleine vuurwerkjes...)    Ik kan me wel nog niet op de rit concentreren en kijk maar weinig maar het landschap (=veel naar de grond) en ben in gedachten en ben ook vrij snel moe (=mentaal).   Het dorp Quiquijana (na +/-70kms) is echter helemaal niet uitnodigend.  (Het had een beetje geregend en zag er zo langs de weg nogal triest uit en jongeren roepen langs alle kanten 'gringos' en we beslissen niet daar te logeren, maar iets verder te kamperen.   Deze keer zijn we wel niet zó goed 'verstopt', maar genoeg voor mij (ik had geen zin meer om verder te zoeken...)   Enzo is er niet zo gerust in.  Op de koop toe begint het weer te onweren (donders en bliksems, maar minder erg dan de vorige keer).   Uiteindelijk is er geen probleem en de volgende morgen worden we gewekt door het gekwetter van een groep kleine papegaaien.   In de lucht zien ze er zwart uit, maar wanneer ze (allen samen) neerstrijken zijn ze groen met rood.

(26/12/07) Quiquijana - Marangani (83 km)

(Enzo)

Si vous avez lu l'article d'hier, vous avez lu celui d'aujourd'hui. Je ne vais pas vous dire qu'on a vu un condor pour vous faire plaisir.

Juste une petite anecdote (malheureusement de plus en plus classique). Lors de notre halte du soir à Marangani (circulez y'a rien à voir) nous attendons gentiment sur la Plaza de Eamas que le restaurant du village ouvre ses portes. Très vite, comme toujours, nous sommes encerclés d'enfants qui nous posent les questions traditionnelles (où, quand, pourquoi...). Après quelques temps, ils s'éclipsent pour revenir quelques minutes plus tard. Et là, le plus jeune d'entre-eux (qui doit avoir environ 4 ans) nous regarde en disant à plusieurs reprises : « money ? ». Je lui jette un regard froid qui glace en même temps les autres enfants en lui disant que ce n'est pas « une bonne question ». Vu que « gringo » rime avec « money » je ne leur adresse plus la parole et ne répond plus à leurs questions, même si celle-ci sont pertinentes.

Fin de journée...

 (Heu, une petite photo de moi... en Liquigas)

(Corinne)

Het voordeel van niet erg 'verstopt' te zijn is dat we 's morgens snel terug op de weg zijn (en geen halsbrekende toeren moeten uithalen om fiets en bagages weer op de weg te krijgen).  Tijdens deze rit stopt een auto, het zijn fransen die ook een fietsreis maken (in omgekeerde richting, ze doen 'zogezegd' de weg van de Ché (=wel alleen maar asfalt en nu zijn ze met de auto...)).  Op de koop toe melden ze ons dat binnen 40km 'un col à plus de 4000m!' begint (=dit is om onze moraal te doen zakken, want het ging momenteel vrij vlot).  Met deze kennis proberen we nog om voor de avond in het midden van die 'col' te zijn (opdat we morgen-vroeg niet te veel moeten klimmen).   Maar na 84kms zijn we moe en blijven we logeren in het dorp Marangani.   Daar was geen hostal, maar we logeren bij de schoolmeester van het dorp (die een hostal 'begint' =zonder badkamer, zonder wc (=weer een gat in de grond buiten, waar de vliegen rondzwermen...)).   Wanneer we even op het pleintje van het dorp rusten zijn we al snel omringt door de dorpskinderen (die meer quechua dan spaans spreken, dus de communicatie is nogal stroef).   Wat ze wel kunnen zeggen is 'platta' (=muntstuk) en een zeer klein kindje (=van nog geen 4?) zei ons plots 'money' (in het Engels!)... Het begint een beetje op mijn zenuwen te werken.

(27/12/07) Marangani - Ayaviri (101 km)

(Enzo)

Après 25 km d'ascension, nous voici dans l'altiplano culminant à 4000 m. Nous ne sommes plus vraiment surpris par ce type de paysage. Seule la variété d'oiseaux rencontrée ici m'étonne un peu (même si nous n'avons jamais aperçu de condor). J'en profite pour en « shooter » quelques-uns dont ce petit épervier (heu, tu confirmes maman ?) qui ne me lâche pas du regard, même en s'envolant.

L'altiplano, c'est un pays en soi. Imaginez un petit pays (environ 250 km X 40 km) entouré de montagnes ne dépassant pas les 500 à 600 mètres. Vu que c'est plat comme une bière anglaise, vous avez l'impression d'évoluer dans un immense cratère. Sans oublier que nous sommes à 4000 m alt., une ligne de chemin de fer longeant la route nous donne un peu l'impression d'évoluer au far-west.

Faune et flore mériterait d'être observée d'un peu plus prêt, mais le vent nous pousse et nous en profitons pour tracer un peu plus... cela fera peut-être l'objet d'un autre voyage. (Bein oui, depuis notre départ de Quito, nous ne sommes finalement qu'en repérage).

(Corinne)

We beginnen dus de dag met bergop (=nog een kleine 30tal kms, want gisteren hebben we er nog geen 10 van gedaan).  Dit is de eerste echte klim sinds Cusco en voor mij is het mentaal nogal zwaar (=vroeger had ik 'trucjes' zoals zeker niet zeggen dat het moeilijk is, maar zeggen 'wat is het mooi' of 'het is helemaal niet moeilijk' enz, maar die trucjes werken momenteel niet meer, nochthans is deze beklimming niet zo heel zwaar...)  Uiteindelijk rond 12u bereiken ze de 'abra' (=top) en is het weer koud.   Na een klein bergafje komen we op de Altiplano (= +/-vlak op (4000m) hoogte) en zullen vrij lang in de Altiplano blijven (tot Puno=Titicacameer en zelfs tot in Bolivie).  Dat betekend 'voorlopig' geen zware beklimming meer (=al goed, want moet eerst nog mijn moed terugvinden).   We willen een dag winnen (omdat we langer in Cusco zijn gebleven dan gepland en omdat we nieuwjaar wel in Copacabana (=reeds over de grens in Bolivie) willen doorbrengen) en proberen vandaag, mits het plat is en er een klein windje in de rug is, om Ayaviri te bereiken, wat ons lukt.  Ayaviri = idem als de andere dorpjes in Peru = een Plaza de Armas, een cathedraal, een marktje (algemeen met groenten, fruit en 'prullen' en artisanale spullen), een hostal (met badkamer/wc buiten), pollo-à-la-brassa-keten, kinderen die 'commerce' doen...   Na 2 maanden Peru beginnen dergelijke dorpjes een beetje in herhaling te vallen.