Cyclocosmos

(07/03/08) Bariloche - El Bolson (77kms)  (1)

(Enzo)

C'est beau comme la Suisse.

Vu que rien ne nous surprend, j'aurais tendance à dire comme toujours : "on trace". Et bien non, on ne trace pas ! On ne trace plus ! Tout du moins moi car mon genou est bel et bien mort. Voilà, c'est la fin, à 41 ans, j'ai trouvé mes limites. Cinq mois d'efforts et me voici cuit. Il faut dire que le corps à bien travaillé durant cette période. 1 m 76 pour 63 kilos (j'ai enfin pu me peser), une musculature prête à se déchirer de partout, je ne sais pas très bien comment je vais pouvoir rallier Ushuaïa. Mon corps a besoin d'un mois de repos et pourtant d'ici deux jours, nous allons encore emprunter de difficiles pistes car nous désirons éviter au maximum l'asphalte pour nos adieux Sud-Américains. Est-ce bien raisonnable ?

Peu importe, si ça casse, on peut toujours prendre un collectivo pour avancer.

Tiens la piste ! Ce soir nous y regoûtons un peu. 6 km de piste pour atteindre un camping. 6 km de piste effectués... en une heure ! Et on doit refaire la même chose demain pour rejoindre la route qui nous mène à El Bolson... Pffff !

Bon, heureusement, au lieu de tomber sur un camping, nous atterrissons chez Roberto et Patricia qui, sous la dénomination de "camping" tiennent plutôt un logement chez l'habitant. Un petit Cabaña planté au milieu de la propriété.

Ici tout est "casero" (fait maison). Nous voici donc pour passer la soirée et la nuit, perdus dans la campagne patagonienne, entre un troupeau de moutons, de chiens, de chats et de volailles en tous genres faisant déjà briller les yeux de Corinne. C'est fou ce qu'elle aime toutes ces petites bêtes.

Roberto et Patrcicia coulent une retraite paisible mais on l'air d'un peu s'embêter là-bas, tous seuls. Je sens que notre venue représente plus qu'une opportunité de faire un peu de business. (Nous sommes les seuls dans ce gigantesque camping qu'ils ont aménagé).

Bien que l'addition ne soit pas trop légère, ils vont nous offrir un repas "casero" tel que nous le souhaitions. Nous avions demandé une salade (plat rare en Argentine) et ils nous apportent l'assortiment de tout leur potager: tomates, carottes, laitues, oignons à assaisonner selon notre goût accompagnés par de petits pains chauds... sans oublier une petite salade d'aubergines préparée à l'italienne. Pour la pizza qui suit, idem : « casero » et « rica ». Salade de fruits et digestif maison pour compléter le tout (ça c'était offert) et nous voici bien retapés pour terminer la soirée en leur compagnie.

Et ça parle politique, et ça parle voyage, et ça va faire dodo !

Super chouette, en plus, avec les moustiques, nous étions plus ou moins 2500 à table.

 

(Corinne)

Bariloche in de zomer (=het is hier nu einde zomer) is wel mooi, maar in de winter (juli - augustus) is het hier een heuse ski-oord met zeer veel sneeuw en moet het ook wel zeer mooi zijn, met al die meren.   Vele huisjes zijn op z'n Zwitsers (chalet-stijl), overal zijn grote dennebomen, er is een chocolade-museum (met die vele Zwitsers die hier geïmmigreerd zijn) en er is ook een Patagonië-museum, waar we spijtig genoeg niet naartoe zijn gegaan, want de verlofdag was weer zeer snel voorbij.    We trekken verder richting zuiden en de weg naar El Bolson is ook bijzonder mooi, met vele grote meren waarvan het water zo helderblauw/turquoise is, met mooie berger rondom.   Het is zeer aangenaam rijden rond al dat water.    Men mag hier niet (buiten de kampings) kamperen (omwille van mogelijke bosbranden).   Na 70kms komen we aan het eerste zeer kleine dorpje aan (Rio Villegas, bij de Rio Manson).   We zien bordjes dat er een kamping op 6 kms is.   De 6 kms zijn wel piste en nogal veel bergop en het duurt wel 45 minuten wanneer we er (in de late namiddag) aankomen.   Er is een groot kampeerterrein, maar ook een klein chaletje dat maar 5 pesos/persoon meer kostte (ipv in de tent) en ik zou nog wel eens op een echte matras slapen.    Het argentijnse koppel (Roberto en Patricia) hebben er hier iets goeds van gemaakt, met vele dieren (meerdere katten, meerdere honden, vele schapen, kippen enz).  Het chaletje is knus en aangenaam, het huisgemaakte avondmaal bijzonder lekker.   Roberto is fotograaf gespecialiseerd in foto's over Patagonië en laat ons vele foto's zien.     

(08/03/08) Bariloche - El Bolson (54kms)  (2)

(Enzo)

C'est toujours beau comme la Suisse et mon genou gauche est toujours aussi "nase". Tiens, à propos de Suisse, qui croisent-on sur la route... deux Suisses. Eux, ils ont choisi de faire Ushuaïa-Quito et pour bien nous remonter le moral, ils nous disent que cela fait 3 mois qu'ils ont quitté Ushuaïa (ils ont fait une petite boucle au Chili). A ce rythme-là, ils ne devraient pas arriver à Quitto avant 2010.

Nous, c'est trois semaines qu'il nous reste avant d'atteindre Ushuaïa et vu que Corinne a décidé de crever (c'est la deuxième crevaison) on va mettre vingt minutes de plus.

Donc, trois semaines et vingt minutes avant la fin de notre voyage. On y pense de plus en plus. Ah qu'il sera bon d'enfin retrouver l'activité physique qui me musclait tant les quelques doigts utilisés pour activer la souris. J'y pense sérieusement. Maintenant que j'ai bien reformaté bon disque dur, peut-être que je vais enfin retrouver l'enthousiasme et la créativité qui m'ont lentement mais traîtrement fuis durant ces vingt dernières années.

Bon en attendant, il nous faut encore pédaler, pédaler, pédaler, pédaler, pédaler...

(Corinne)

We vertrekken weer heel laat omdat het 's morgens (vrij hard) regent.  (=de eerste keer sinds lange tijd dat we nog regen hebben gezien = sinds Bolivia, waar we er héél véél gezien hebben...).   Dit doet me wel denken dat ik toch binnenkort een degelijke vest moet kopen, want hoe meer zuidwaards we gaan, hoe kouder en hoe meer kans op regen het zal worden.  Na 14u pas op de fiets, na klein uurtje heb ik een lekke band (=grote plantendoorn).   Terwijl we de band vervangen passeert een Zwiters cyclotoeristenkoppel.  Zij kwamen van Ushuaïa, maar hadden er wel reeds 3 maanden over gedaan... (>< wij hebben nog hooguit 3-4 weken om in Ushuaïa te geraken...)   Argentinië is zò groot en er is zoveel te zien...  Ook de ganse kust zou de moeite zijn (zoals bvb de Penninsul Valdez waar in van september tot december walvissen en orca's te zien zijn, maar zovizo is het nu dus niet meer echt het seizoen, en is dat weer +/- 1000kms heen en dan nog eens terug...)   Of bvb het nationale park van de ijsbergen in El Calafate (waar we wel naartoe gaan) daar kan je op zich al een vakantie van wel 3 weken doorbrengen...  Er is hier zoveel te zien...    

 

(04/03/08) Piedras del Aguila - Bariloche  (94kms)  (1)

(Enzo)

J'oubliais d'en parler, mais cela fait déjà quelques semaines que ma boussole s'est déréglée. Enfin, c'est ce que je pensais car comme un abruti, j'avais oublié que dans l'hémisphère sud, le soleil n'est jamais au sud. Il m'a fallu longtemps pour m'en apercevoir car nous progressons lentement et étant partis de l'Equateur qui est toujours dans l'hémisphère Nord (vu l'axe de rotation de la terre incliné par rapport au soleil) nous n'avons passé l'axe" que bien plus bas, au nord du Pérou sans doute (quelqu'un peut m'apporter des précisions?)

Tout cela pour vous dire que, vu que nous évoluons vers le sud, la lumière est enfin beaucoup plus agréable. Tiens, peut-être que je vais me remettre à un peu plus jouer avec mon Canon.

Faut pas écouter tout ce que les gens raconte !

A piedra del Aguila, un gros et joyeux bonhomme à qui nous avions demandé quelle était la distance que nous devions encore parcourir pour trouver un autre point ravito (une station service ou un kiosque par exemple) nous avait répondu 95 km.

Sa réponse avait le mérite d'être précise, mais ce soir, après 95 km de Pampa patagonienne, nous avons aperçu une petite maison dont les occupant nous ont signalé le prochain point à... 60 km. Bref, on a plus beaucoup d'eau et juste de quoi se cuisiner deux petites rations de pastas et surtout plus beaucoup d'énergie pour avancer. Heureusement, pour camper, nous avons rapidement trouvé un trou dans la clôture patagonienne afin de nous installer au bord du lac formé par le Rio Limay. Tantôt rivière, tantôt lac, le Rio Limay nous rappelle combien le contact avec l'eau est agréable. Ce soir, ce sera bain de pieds dans une eau si claire que même à plus de deux mètres de profondeur nous pouvons en apercevoir le fond.

 

(Corinne)

In de super-mercado van Piedra del Aguila hebben we gevraagd of er nog een dorpje of winkeltje op de weg naar Bariloche is (om eten en drinken te kopen), en ze vertelden ons daar dat er een benzinestation op 90kms zou zijn... We dachten, we kunnen het maar beter vragen, want we zijn uiteindelijk toch in Patagonië waar de afstanden tot een volgend alimentatiepunt wel zeer groot kunnen zijn...  Echter, na 90-91-92...kms (met stijlere en stijlere bergoppen) : geen benzinestation... niets...  enkel 2 huisjes (=de eerste huisjes die we vandaag zien...)   Gelukkig staat er iemand buiten en die zegt ons dat er nog minstens in geen 65 kms iets te vinden is...   De wind is ondertussen ook helemaal gekeerd en weer 'frontaal' (in your face) !   We zijn doodmoe, hebben enkel nog wat pasta en droog brood en een beetje water...  pfff, dat slaat tegen... In het vervolg niet meer naar de mensen luisteren (in Peru en Bolivie waren ze ook altijd verkeerd wanneer we bvb het resterende aantal kms vroegen) en op eigen intuïtie voortgaan en altijd minstens voor 2 dagen eten en drinken voorzien !   Ondanks deze tegenslag en de gekeerde wind en het vele geklim van vandaag is er wel een ander positief punt, dat deze moeilijkheden wat verzacht, en dat is dat het decor vandaag reeds veel mooier was, met een grote rivier (dat reeds bijna op een heus meer lijkt).   Tot nu toe (van Neuquén) waren we op ruta 237, tot we deze grote 'rivier' over een grote brug oversteken en we opnieuw de ruta 40 volgen.   Hier konden we kiezen om ofwel terug effen naar boven te gaan richting San Martin de los Andes en de regio van de 7 meren (waar ik wel zin in had), maar dat zou opnieuw een 300tal kms extra zijn om daarna richting Bariloche te gaan, dus gaan we rechtsreeks richting Bariloche (=we zullen nadien nog wel meren genoeg zien) en de keuze is zeker niet onaangenaam.   Enkele kms na het 'slechte' nieuws (van de extra 65kms om iets te eten en te drinken te vinden), rijden we weer langs de grote rivier.   Ook deze is helemaal omheind (=zelfs de rivieren zijn 'propriedad privada'?), maar deze keer kruipen we er wél overheen (op een plaats waar deze neergevallen is) en kamperen vlak bij het meer.   Het water is zeer blauw, helder en puur (=de ondergrond is voornamelijk stenen en weinig zand).  Ik heb onwaarschijnlijk veel zin om mij erin te baden.   Het blijft uiteindelijk bij (bijna een uur lang) pootje-baden en ons wassen, maar het is heerlijk verfrissend.   Desondanks ons karige avondmaal voor vanavond, genieten we van het geluid van de golven (die door de hevige wind in de rivier gemaakt worden) en ons het gevoel geven dat we aan de kust zijn en ons zachtjes in slaap sussen.  

 

(05/03/08) Piedras del Aguila - Bariloche  (111kms)  (2)

(Enzo)

Ce matin, nous nous sommes répartis ce qui nous restait d'eau potable (pas le courage hier soir de faire bouillir de l'eau) et la petite ration de biscuits afin de tenir le coup 65 km jusqu'à la station service salvatrice. Un peu sous-alimenté et déshydraté, je vais payer cher cette journée alternant côtes et descentes avec un furieux vent de face (et oui, il a encore tourné).

Après 20 km seulement, je ressens d'immenses douleurs dans le genou gauche. Corinne file devant moi, je ne pédale plus qu'avec une seule patte. 20 km plus loin, ce sont les muscles - ceux situés autour du genoux- qui rendent l'âme. Je terminerai les 70 derniers km en les torturants jusqu'à ce que ceux-ci me fassent comprendre que le corps a ces limites (celles que le petit cerveau d'Enzo pensait ne pas avoir). Ce soir, ce sera donc massage.

Un gars du camping me refile un truc à l'Arnica. Je m'en frictionne un peu le genou pour lui faire plaisir... on verra bien demain !

 

(Corinne)

Net zoals het avondmaal gisterenavond, is deze morgen ook het ontbijt vrij karig.  We hadden nog net 2 Quick-soepjes en nog wat 'droog' brood... bon, niets aan te doen.  (wanneer het hier desolaat is, dan is het ook wel echt desolaat...)   Ook weer zeer sterke tegenwind vandaag (de ganse dag lang) en veel geklim vandaag.   Gelukkig maakt ook vandaag het decor weer alles goed.  We blijven de ganse tijd langs de grote mooie rivier rijden. 

 

En de 'beloofde' benzinepomp is niet op 65kms, maar reeds nà 40 kms !  Frisdrank, Broodjes !  Koekjes !  Energie !  Hmmmmm !   Het is hier een erg mooie streek, met die rivier die uit het Nahuel Huapi-meer (aan Bariloche) voortvloeit.   Hier zou ik een eigendommetje niet onaangenaam vinden...  (maar alles lijkt hier ook weer reeds behoorlijk geprivatiseerd, met ook hier overal omheiningen...  en wij die een gedacht van Patagonië hadden, met grote avontuurlijke ruimten...aan dergelijke omheinigen hadden we nooit gedacht... )    Na 111 kms pas komen we 'eindelijk' in Bariloche aan =goede prestatie, na een ganse dag tegen de krachtige wind te hebben gevochten (=echt zeer vermoeiend...)   Deze keer heeft Enzo er spierpijn van.    Het is wel mooi : zeer groot meer omringt door bergen met sparren op (wat voor Argentijnen 'exotisch' is omdat hier nergens anders sparren zijn, maar wij sparren natuurlijk wel gewend zijn), maar misschien hadden we er meer van verwacht (we vonden hetgeen we tijdens de dag gezien hadden, op de weg naar hier, uiteindelijk mooier) én we vinden Bariloche een echte 'snob'-stad.