Cyclocosmos

(31/01/08)   entre Villazon/La Quiaca et Tilcara  (1)  (42 kms)

(Enzo)

Viva Argentina !
Electrochoc. Un kilomètre après la frontière, nous arrivons à La Quiaca et quelque chose ne va pas. Il pleut autant qu’en Bolivie, mais pas une seule flaque d’eau pour décorer les rues. Pas de nuage de fumée noire derrière les voitures, pas de déchets en tous genres traînant dans les caniveaux.
42 km de Pampa plus loin, et pas de troupeau sur les routes. Tout est… tout est comme chez nous.
Zut, on a dû passer par une faille spatio-temporelle. Je crois que nous sommes revenus en Europe.
Alors quoi ? C’est la fin du voyage ?
Ouf un orage éclate pour me distraire… on verra bien demain !

(Corinne)

 

Ik ben nog steeds erg bezorgd omwille van een bepaalde situatie die in Brussel gaande is en waarvan ik nog steeds geen degelijk nieuws heb.   Ik heb van hieruit geen controle en kan enkel af en toe mijn mails bekijken (ondertussen doet de gsm het ook niet meer...).   Je voelt je erg machteloos en ik begin te twijfelen om de reis te stoppen en naar Brussel te komen... We zijn nu in Villazon en hier zijn bussen naar om het even waar in Argentine, zelfs tot in Buenos Aires (=24u bus) waar ik dan een directe vlucht kan nemen...   Enzo (en ook ik) zijn hier helemaal down door... Indien we nu terug zouden gaan dan zouden we dit echt als een mislukking zien  : niet dat de vorige 4 maanden slecht waren (integendeel !), maar het einddoel was Ushuaia en de bedoeling was om 6 maanden hier te reizen (en niet om deze na 4 maanden te onderbreken...)   Bijna hadden we de busticketten en op internet vluchten gekocht, maar op het laatste moment beslissen we om toch nog verder te gaan (tenminste tot aan Salta en dan kunnen we daar nog zien).   We pakken alles in en maken ons klaar om de grens over te gaan.   Deze bevindt zich nog geen km verder van het centrum van Villazon.   We moeten onze Bolivianos nog in Pesos wisselen.   Hier zijn er wel een cambio-bureautjes (niet zomaar mannen onder een parasolletje met een aktentasje, zoals in Equador en Peru), maar weeral geen bewijsje, dus veel verschil maakt het niet...  Langs Boliviaanse kant gaat het zeer snel (ze kijken niets na, kijken amper je paspoort na, snel stempel en 'Au-revoir et merci'... Langs Argentijnse kant is er een heeeele laaaange file... Die we elk om beurt moeten doen (terwijl de andere de fietsen en bagage bijhoud...)   Het duurt bijna 3uur in totaal vooralleer we de grens over zijn... Ze laten ook nog eens onze bagage (ter controle) openen, maar uiteindelijk kijken ze niet echt iets na... 't Is meer voor de 'routine'.    

We zijn nu in Argentinie !!!!   (ik keek mbt de reis het meeste naar dit land uit, maar ik blijf erbij dat de ervaringen in Equador, Peru en (ja ook) Bolivie zeker de moeite waren... Wat Bolivie betreft, nu hebben we die boel (mbt de overstromingen) ook eens van dicht gezien...)

Vlak na de grens is reeds een Argentijns dorpje : La Quiaca...   Wat een verschil met Bolivia.   Alles is hier veel moderner !   Ook wel duurder (maar dat is als je van Bolivia komt niet moeilijk, waar alles spotgoedkoop is).   Het is hier tussen 2 à 5 keer zo duur als in Bolivia (dat weegt wel in het budget), maar uiteindelijk toch nog wel (zeker) de helft van de Europese normen.   

We kunnen vanhieruit eventueel ook een bus nemen, maar dat zal dan wel veel duurder zijn dan in Villazon (dat op slechts 2 kms van hier ligt)... (=absurt)   Maar we hebben nu besloten om toch zeker met de fiets tot Salta te rijden (we willen na onze te lange pauze met te korte afstandjes terug lange afstanden doen, wat hier in Argentinie met goede asfalt weer te doen is) , maar ik wil toch nog eerst mijn emails checken om te zien of ik toch niet reeds meer info van Brussel heb (want anders zal ik weer enkele dagen zonder email-toegang vertoeven en dan kan ik zeker niets doen...)    Er is reeds iets van nieuws van Brussel wat me weer een beetje geruststeld (=wat ik nodig had alvorens te vertrekken).   Gelukkig zijn er nog Marie-France (=goede buurvrouw) en Ronny (=goede jeugdvriend) die me op de hoogte houden en proberen de vervelende situatie op te lossen.     Het is ondertussen reeds 18uur.   Hier in Argentinie is het 2 uur later dan in Bolivia (in Bolivia is het dus nog maar 16u).   Hier blijft het nu dus nog licht tot ongeveer 21u30.   We willen (desondanks het vele tijdsverlies van vandaag) zeker niet nog een (zinloze) nacht in La Quinca blijven en desondanks het late uur vertrekken we toch richting Salta.    We kunnen nog 42kms rijden, vooralleer een onweer (=nog het laatste vanuit Bolivie) ons inhaalt en het ondertussen toch al 20u30 is...   

Si vous désirez revivre notre aventure en Bolivie chronologiquement, cliquez sur ce lien.

En fin d’article, cliquez sur « Page suivante » pour avancer.

(30/01/08)   Tupiza - Villazon  (bus)

(Enzo)

On a donc pris le bus, on a donc été coincé dans la gadoue pendant plus d’une heure comme je le craignais hier.
Demain on passe la frontière. Ouf !

(Corinne)

Het regent de ganse nacht en we kunnen onze natte spullen dus niet drogen.   De volgende morgen is het zon en we zetten onze natte schoenen snel op het terras.  Enzo heeft maar 1 paar schoenen mee en ziet het niet zitten om met natte schoenen te gaan beginnen fietsen... Gisteren was hij Bolivia (met alle regen enz) een beetje beu (=ik ook wel een beetje want mijn grote tenen liggen nu helemaal open van de koude en vochtigheid) en, na met de uitbater van het hostalletje te hebben gepraat die zei dat de weg naar Villazon weer vol met plassen en modder zou zijn, beslist hij zelf om een bus richting Villazon te nemen...  Spijtig, want we hebben de laatste tijd niet meer zoveel gefietst... (salar, camion, bussen...) en dat was niet de bedoeling, maar als de omstandigheden er niet naar zijn...  In Argentinie zou het veel minder regenen en zelf vrij warm zijn...   De busreis richting Villazon is (desondanks de slechte modderige weg) wel weer mooi en we krijgen alweer spijt dat we het niet met de fiets doen.   Enkele keren moeten we ook wachten omdat weer bussen voor ons in de modder vast zitten (één keer moesten we 1 uur wachten...)     Later op de namiddag zijn er weer zeer grote, impressionante onweders.   Het bliksemt langs alle kanten (=net stobboscopen) en vanuit de bus is het in dit decor een echt spectacel.   Zelfs Enzo (die normaal bang is van onweer) kijkt gepassioneerd naar de vele bliksems...   In Villazon regent het weer en is het weer koud en is er niet veel om te eten buiten 'pollo'...    Hoewel Bolivie zeker een land is dat te bezoeken waard is (=ik heb reeds vele mooie bezienswaardigheden opgesomd), kijken we nu toch uit naar Argentinie.   

(28-29/01/08)   Tupiza

(Enzo) 

Vu que ma selle me fait toujours aussi mal au cul, aujourd’hui j’en essaye une beaucoup plus large… une selle de cheval. Je m’étais pourtant juré de ne plus jamais monter sur un cheval de ma vie (suite à une chute lorsque j’avais 12 ans), mais me voici reparti pour une petite balade de cinq heures dans un joli canyon rouge. (Non, y’a pas de photo). Zut, voilà même que je me prends pour Clint et que je repars pour quelques galops… sans chute. Pour Corinne, c’est un peu plus délicat, elle s’accroche au coup de son dada pour ne pas tomber… Allé, au pas !

Ouille, je n’aurais peut-être pas du jouer au cow-boy hier. Finalement, ma selle de vélo n’est pas si mal.
Tupiza est une ville « far-west » assez agréable. On se dit même avec Corinne que l’on pourrait s’y installer pour ouvrir un petit hostal jusqu’à ce qu’une averse transforme les rues en véritables rivières. Pfff… plus d’une demi heure pour traverser l’artère qui nous sépare de notre hôtel.

Allé, adios Bolivie. Raz-le-boue ! Demain on prend le bus pour Villazon – ville frontière avec l’Argentine – en espérant qu’il ne sera pas à nouveau bloqué dans la gadoue.

(Corinne)

Tupiza is een aangenaam dorpje en we logeerden er in een klein en goedkoop, maar aangenaam en familiaal hostalletje.   Er was een klein keukentje (waar we zelf koffie en thee konden maken, en 's morgens zelf ontbijt kunnen maken) en onze was werd gedaan.    Mits ik met de zorgen van Brussel nog steeds niet erg optimistisch was, stelde Enzo voor om te gaan paardrijden (omdat hij weet dat ik graag paardjes heb).   Voor slechts 10 euro konden we voor 5 uur gaan.   Het was best wel leuk en we gingen naar zeer mooie plaatsen rond Tupiza, waar we met de fiets niet naartoe zouden zijn gegaan (omdat dat niet in de richting van Villazon was = onze volgende etappa = grens Bolivia/Argentie)    Tussen (rode) canyons enz.  Je voelt je net als in een western.   Het paardrijden zelf was een ander avontuur deze keer.   Ik heb nog niet veel te paard gereden en heb ook nooit geen lessen gevolgd.   Ik herinner mij wel in Egypte in de woestijn te hebben gegalopeerd en dat ging toen heel goed, en ook (tijdens deze reis) in Equador (Vilcabamba) ging het goed, maar deze keer sloegen de stoppen door wanneer mijn paard begon te galoperen.   Men had ons de avond tevoor nogthans gevraagd of we ervaren ruiters waren en (hoewel Enzo vroeger wel lessen heeft gehad) vroegen we toch voor een 'rustig' ritje.   De begeleider (een 17jarige jongen, die dit beroep al meer dan 4 jaar deed, maar wel zeer sympatiek was) was wel een beetje gehaast om ons zoveel mogelijk te tonen in de 5 uur,  en sloeg daarom telkens met zijn zweep op mijn paard opdat het zou gaan beginnen galopperen, terwijl ik het zelf altijd zo rustig mogelijk probeerde te houden...  Eén keer hing ik rond de nek van het paard tijdens de galop... Ik hield me aan het harde stuk van het zadel vast dat ik niet meer los durfde laten, tot ik uiteindelijk rond zijn nek hing (net als in een circus, alleen was ik geen kunstje aan het uitvoeren, maar stond ik op het punt te vallen...)  Enzo riep mij 'Trek aan de teugels ! Trek aan de teugels !' (maar ik had de teugels niet meer vast en kon hem dus niet doen stoppen...)   Ik riep maar 'Shhhht !   Shhhht !'    en ' 'Aouw ! Aouw !'   maar dat deed hem nog sneller lopen...  Ik zal eerst maar wat lessen gaan volgen voor de volgende keer...   Ik liet daarom daarna Enzo en de beleider vaak voor mij galopperen en ik probeerde ze zo goed en zo kwaad ik kon (op een rustigere manier) bij te houden, maar was dus altijd achterop.   We volgden (het pàard en ik) de sporen van de anderen, maar op een gegeven moment waren we ook de sporen kwijt en werden we beiden (het paard en ik) een beetje nerveus...   Al bij al was het wel leuk.   Bij het afstappen heb je na 5 uren wel effen het gevoel o-benen te hebben, en Enzo had nog enkele dagen pijn aan zijn achterste en ik aan mijn enkels (omdat ik mijn voeten tijdens de galop krampachtig in die voetteugels wilde houden...) 

De volgende dag was het Enzo die nog een extra dagje in Tupiza wou blijven.  Hij vond het er zeer aangenaam, dat hij zelf zei dat hij daar wel wou wonen... tot... de laatste avond een onwaarschijnlijke onweerbui de straten weer in grote rivieren veranderde... (wel 20 tot 30cms diep !)     Ook hier geen riolen en alles loopt naar het laagste punt (waar daar misschien wel een riool is?)    We moesten enkele straten door het diepe water stappen en onze voeten, schoenen, kousen en broekspijpen waren doorweekt....  Altijd iets hier... Enzo wou er prompt niet meer wonen en wou zelfs zo snel mogelijk uit Bolivie, met al z'n regen, water, modder, slijk, enz...   Men zou dit jaar niet van een 'El Niño' spreken, maar van een 'La Niña' (wat erger zou zijn... omdat het vrouwelijk is zeker?  zoals alle windstormen die meisjesnamen hebben...)  

  

(26/01/08)   Cerdas - Atocha  (28 km)

(Enzo)

Evidement, avec une carte qui vous indique « Atocha 44 km », on se retrouve un peu vite (15h00) à Atocha.

Quoi que... c'est déjà pas mal. On vous rappelle qu'avec les inondations qui touchent le pays, on évolue actuellement à une vitesse moyenne d'environ 6 km/heure.

Alors, que fait-on ? On s'arrête, on passe au car-wash pour nettoyer les vélos (c'est déjà la deuxième fois en quatre jours) et puis on se prend un petit « Alojamiento » en espérant que l'état des routes sera meilleur demain.

Ceci n'est toujours pas un condor !

(Corinne)

Op onze kaart stond dat de afstand tussen Cerdas en Atocha een 40tal kms was, echter na 28 kms zijn we er al...  De weg is deze keer droger en de route is weer zeer mooi.  We kunnen ook telkens de regen vermijden en het is zelf vrij mooi weer.    Atocha =groter dan Cerdas, maar toch klein dorpje.  Er is wel een station.    Ik heb echter wat zorgen (niet hier, maar (als per toeval) in Brussel = vervelende onderburen die steeds weer roet in het eten gooien...) en voel me hierdoor niet erg in vorm, tot zelf een beetje depressief.   We beslissen daarom hier een nachtje in een alojamiento te slapen. 

 

(27/01/08)   Atocha - Tupiza  (bus)

(Enzo)

On prend le bus... No comment !

(Corinne)

De volgende morgen voel ik me nog steeds moedeloos door de zorgen in Brussel en we nemen dan maar een bus tot Tupiza (vanaf hier rijden die wel : hoewel er verder nog wel een paar kleinere rio's over de weg lopen, is het in dit gedeelte van het land in vergelijking wel droger)...  Spijtig want de fietsreis had weer mooi geweest, vooral dat het veel bergaf gaat...    

 

  

(25/01/08) Uyuni - Cerdas (28 km) (en camion)

(Enzo)

25 km comme prévu hier... et 50 km dans la benne d'un camion.

Les bus sont pleins (forcément, il n'y en a que deux par jour qui circulent) et les nombreux touristes coincés à Uyuni essayent de louer un 4x4 (très cher) pour se déplacer.

Une rivière, deux rivières sauvages (entendez par là des rivières ayant quitté leur lit pour défoncer la route) de passées et voici qu'à l'horizon apparaît une file de véhicules essentiellement constituée des 4x4. Ceux qui nous avaient dépassés ce matin.

Là, cela ne passe plus !

Le courant est tellement fort que seuls les camions s'y aventurent... et encore, pas tous.

Bon, on ne va pas se décourager. Un peu plus en aval, je peux traverser en n'ayant de l'eau que juste au-dessus des genoux. Je commence donc les navettes en passant les sacoches lorsqu'un routier apercevant mes manoeuvres nous propose de monter dans son camion afin de traverser la « rivière » ainsi que les suivantes (on ne se fait pas prier, raz-le-boue de jouer au petit baigneur).

Arrivés à Cerdas, un village sans éclairage, nous sommes déposés devant l'église que nous pouvons apercevoir dans la lumière des phares du camion. Une fois celui-ci parti, c'est la nuit noire. Nous n'apercevons aucune habitation, mais nous devinons leurs présences par les aboiements des chiens et par les rires et les cris des enfants qui ne sont pas encore couchés.

Vu que nous nous déplaçons avec la lampe frontale afin de trouver une place derrière l'église pour planter la tente, nous avons l'impression que c'est tout un village qui nous épie. Il n'en est probablement rien, mais la sensation est peu sécurisante.

Tente plantée, dodo !

(Corinne) 

Mits er geen enkele bus vertrekt, vertrekken we zelf verder met de fiets richting Tupiza.  's morgens merk ik echter dat ik mijn KW niet meer heb.  Ik ga snel kijken in de plaatsen waar ik de vorige dag/avond allemaal geweest ben, maar geen KW meer te vinden... (Dat is wel vervelend, hier, waar het niet ophoudt met regenen...)  Ik ga op de markt kijken voor een alternatief, maar er is niet veel keuze.  Nep-adidas-spullen enz.  Hier zal ik zeker geen Nord-Face of zoiets vinden.  Allemaal echte 'markt'spullen.  Dat het niet echt modieus is kan mij hier niet echt schelen, maar de spullen lijken niet echt waterdicht... Er bestaan hier wel soorten van plastieken poncho's, maar die zijn niet echt praktisch (armen zijn bloot) en zijn nog zwaar ook.   Uiteindelijk koop ik, alvorens misschien in Argentinie iets beters te vinden, 3 plastieken overtrekken (precies een plastieken zak dat je over je trekt : niet echt windstop en kan snel kapot gaan, maar wel waterdicht).    We vertrekken uit Uyuni (spijtig voor de salar, maar we zullen nog wel eens terugkomen).   Het is weer overtrokken en de straten zijn weer een grote plas.   Wanneer we aan de weg richting Tupiza zien we al dadelijk dat die weeral niet echt berijdbaar is (vandaar dat de bussen niet rijden uiteraard).   Weer een grote slijkboel... Aan de zijkanten rijden gaat hier ook niet, want het zand is te nat en we zakken erdoor... Wat doen we : Terug naar Uyuni-centrum en (zoals de andere toeristen die er vastzitten) wachten tot de eerste bus vertrekt of de trein reserveren (maar daar is misschien maar binnen 10 dagen plaats op, want die zijn helemaal volgeboekt want iedereen neemt de trein...)   Neen, daar hebben we geen zin in.   Toch maar de weg proberen.    In Equador en Peru probeerde ik altijd op de zijkanten of in het midden van de pistes te rijden (omdat daar minder hobbels zijn), maar hier is op de zijkanten nog meer modder.   Op de 2 rijstroken (waar de wielen van voertuigen rijden) zijn er echter zeer veel putten (om de 30 à 40cm is een put) en wordt je helemaal door mekaar geschud.   Dat is niet zo leuk rijden en de vijzen van de fietsen komen er helemaal los van...  Telkens moeten we die opnieuw vastvijzen en ook moet (met al dat water) telkens nieuwe olie aangebracht worden... Als er grote plassen zijn probeer ik zoveel mogelijk vaart te nemen om in alle geval evenwichtsverlies te vermijden en met schoenen en al in de diepe plas te trappen...  tactisch fietsen...  Het klimt een beetje en gaat weeral niet erg snel.   Na 15kms is er weer een rivier die over de weg loopt.  Met mijn sandalen moet ik mijn schoenen niet uitdoen en ik stap er zo door (niet gemakkelijk want de bodem van de rivier is zand waar we dieper in zakken).  Na een paar kms echter lijkt de weg (nog wel modderig) maar opnieuw beter berrijdbaar en kunnen we wat sneller gaan...  Nog eens 10 kms en opnieuw een rivier over de weg... Verder zie ik een camion en ik denk bij mezelf, ik wacht tot die tot hier gereden is en kijk dan hoe diep het is (om in te schatten of we de bagage moeten afnemen...)   Ik wacht en wacht (op een lange afstand kan dat wel een tijdje duren alvorens die er is), maar de camion lijkt uiteindelijk niet te bewegen... Ondertussen is Enzo aangekomen en beslissen we hier ook weer met fiets en tassen doorheen te gaan.   Verder, bij de camion, zien we ook meer en meer mensen die een beetje overal lopen...  Wat is daar gaande?   We rijden ernaar toe en voor de camion staat een ganse file van camions en jeeps... Weer een manifestatie?   Neen, deze keer is het een 'zeer grote' rivier die over de weg loopt... (=wel anderhalve meter diep) en de voertuigen kunnen/durven er niet door... en daar kunnen wij, met onze fietskes, ook niet door...  We zien een oostenrijkse toeriste die we in Uyuni ook al hadden gezien.   Ze vond ook geen bus en dan doet ze de rit per jeep (zoals vele andere toeristen) maar dat is veel duurder... en uiteindelijk geraken de jeepen hier ook niet verder...  Wat nu?  We vragen of iedereen aan het wachten is op technische hulp ofzo, misschien een soort van bulldozer om de weg vrij te maken(?)  Maar neen (dit is Bolivia) men gaat gewoon wachten tot de rivier gezakt is !   De bolivianen zeggen dat dat maar  'enkele uren' kan duren (maar de Bolivianen zeggen zoveel) :  dit kan evengoed nog 2-3 dagen duren ook (zeker als het opnieuw begint te regenen)...  Wij moeten zien verder te geraken... Naast de weg loopt een spoorlijn en sommige localen wijzen ons erop dat we met onze fietsen op de spoorweg kunnen rijden (wat de voertuigen niet kunnen).    We zoeken een plaats waar de rivier minder diep en lang is om eventueel langs de overkant en op de spoorweg te geraken.    Terwijl we de tassen 2 per 2 aan de overkant brengen (de fietsen zullen we nadien tot daar moeten in de lucht dragen), stopt er plots een zeer grote camion en zegt ons 'Amigos, ik ga proberen met mijn camion door de rivier te rijden, ik heb een grote camion, dat moet lukken.   Zet jullie fietsen en bagages achterin en spring ook achterin in de camion !'    Ok dat doen we !    De camion steekt de lange file van camions en jeeps voorbij en wanneer we de rivier oversteken lijken we precies in een boot te zijn... Maar het is gelukt ! en we kunnen verder !   Aan de andere kant staat ook daar een lange file van voertuigen... te wachten...  De bestuurder van de camion rijdt verder en zet ons niet af, maar dat vind ik niet erg, want het is ondertussen al 16u en zo ver zouden we niet meer geraken...  We zitten achterin in de grote bak (het hobbelt zeer veel).   Er zijn nog andere mensen (localen) die een camion als lift gebruiken.   We zien niet ze heel veel, want het is gewoon een grote bak waar we inzitten.   Sommige staan op hun spullen om naar buiten te kijken en verder is er enkel een spleet van 5 cm aan de poort.   Het is een grote altiplano (=kms aan een stuk) en het is altijd een beetje hetzelfde, met hier als uitzondering dat alles overstroomd is.   We lijken op een groot meer te rijden... De camion rijdt niet erg snel (misschien slechts 15kms/u) en we rijden en rijden maar...  Af en toe laat hij enkele mensen eruit (waar, ofwel, een alleenstaand huisje staat, ofwel een minuscuul dorpje is).   De camion is bijna leeg en het begint donker te worden.   Hij gaat niet helemaal tot in Tupiza, maar in Cerdas neemt hij een andere richting en we spreken af dat hij ons in Cerdas afzet.    Eindelijk komen we in Cerdas aan en het is al helemaal donker.   In Cerdas blijkt geen electriciteit te zijn (althans dat denken we want er is zo goed als geen licht).   Wanneer de camion ons (aan de kerk) aflaad, is er veel licht van zijn koplichten, maar wanneer hij wegrijd is het pikkedonker.  We zien geen steek.  Wanneer we eindelijk onze Petzl-lichten gevonden hebben, zeg ik de tent achter de kerk te plaatsen.    Enzo wil liever buiten het dorp kamperen, maar het is echt pikkedonker (met nog altijd overal veel water) en uiteindelijk is het nog steeds altiplano, dus of we nu 1 km verder kamperen, zien doen ze ons toch...  Met tegenzin gaat Enzo mee achter de kerk.   Uiteindelijk was het een goede en rustige plaats.    De volgende dag zien we het (zeer kleine) dorpje in daglicht.  Voor de kerk is een heel groot plein (met een pomp =is weer goed om de fietsen wat te poetsen) met slechts enkele huisjes eromheen en er lijken uiteindelijk toch een paar electiciteitskabels te zijn...  

(23/01/08)   Uyuni (Salar aller) (33 km)

(Enzo)

 

Tout cyclo qui traverse la Bolivie fait un passage presque obligé par Uyuni afin de s'immortaliser roulant sur le salar.
Nous venons de passer une petite semaine à nous traîner dans la boue pour arriver devant... un immense lac. On savait que le salar se recouvrait en partie d'une couche de quelques centimètres d'eau durant la saison des pluies, mais là c'est presque une mer qui s'étend devant nous. C'est bien simple, même les 4x4 ne peuvent s'aventurer plus loin que l'Hostal Del Sal ne se trouvant pourtant qu'à une petite vingtaine de kilomètres de la côte... heu... de l'entrée du salar.

Quelle déception ! Tout ça pour ça !

Bon, on va essayer de vite oublier et de se consoler en nous disant qu'en nous dirigeant au plus vite vers le sud nous nous éloignerons peu à peu de cette saison des pluies vraiment pas faite pour la pratique du vélo.

Petite consolation, nous dormirons dans un hôtel en sel... très petite consolation.

(Corinne)

Alle cyclisten die latijns-america doen, willen over de Salar van Uyuni rijden. De Salar ligt uitgestrekt achter Uyuni, maar we moeten eerst nog een 20-tal kms (tot het dorp Colchani) rijden, waar routes in de salar rijden.   Opnieuw is de weg nat en modderig met grote plassen, hangen de fietsen en schoenen snel vol en rijden we lange stukken naast de weg.    De salar weerkaatst de zon.   In het dorp Colchani lijkt het (zoals in vele kleine dorpjes in Bolivie) dat er net een bom gevallen is : straten in aarde (=modder) met grote plassen, kleine (vrij miserabele) huisjes, amper een winkeltje,... Dit is de ingang van de salar en is helemaal niet toeristisch uitgebaat.   Wel komt er om het half uur een jeep vol toeristen doorgereden om de salar in  te rijden.   Ik vraag mij af wat de mensen die hier wonen van deze toeristen-parade denken...  Men vertelt ons in het dorp dat het onmogelijk is om met de fiets in de salar te gaan, omwille van teveel water... In Uyuni hadden men ons vertelt dat er water was, maar ook droge stukken en dat het met de fiets wel kon... Nog een 5tal kms rijden om de salar van dichtbij te zien en dan zullen we het zelf wel zien... Ontgoocheling, idd teveel water om er met de fiets op te rijden (=soms tot 30 à 40cms diep...)   De salar lijkt eerder op een 'meer'.   Zelfs de jeeps hebben grote moeite om te rijden en zouden naar het schijnt enkel tot  het zout-hotel gaan (=hotel helemaal in zout, maar waar nu niet meer gelogeerd wordt omdat er geen sanitairsvoorzieningen zijn) dat zich op slechts 20 à 30kms in de salar bevindt.   Er is ook een eiland (+/-70kms ver) en een volcaan, maar daar gaan de jeeps nu (met deze wateroverlast) niet.   Ook al ga je met de jeep op de salar, dan zou men bijna enkel water zien... De salar is overstroomt...   Ik loop effen met mijn voeten in het water om te zien of het toch niet te doen is, maar moet al snel opgeven.    Het zout-water is zeer bijtend (heb na meer dan 1week nog altijd een droge huid tot over mijn enkels) en je kan er dus best niet te lang doorheen stappen.   Het zou ook desastreus voor onze fietsen zijn (ketting, etc...)   Spijtig, misschien dat het water morgen wat gedaald is(?)...  We keren terug naar Colchani en daar vinden we ook een zout-hostal.  

 

Alle muren en meubilair (bedden, stoelen, tafels, enz) is helemaal in zout en het is helemaal niet duur.   Er is juist nog 1 klein kamertje vrij, want iets later komen er 2 jeeps aan met een bende toeristen (oa een Duitser, Autraliers, Zweden, Americanen van San-Francisco en ook een koppel Nederlanders (leuk om nog eens met nederlandstaligen te spreken)) waar we een gezellige babbel-avond mee doorbrengen.    

 

(24/01/08)   Uyuni (Salar retour) (27 km)

(Enzo)

Retour à la case départ.
Il fait "dégueu", nous sommes en train de nous tâter : On prend le bus pour nous rapprocher de l'Argentine, ou bien on continue à se taper des moyennes de 25 km/jour à pousser nos vélos dans la boue ?

Et bien ce fut facile de trancher, nous ne prendrons pas le bus car les routes sont tellement impraticables que le départ de ceux-ci est tout à fait incertain (de toute façon ils sont over-bookés).
Donc demain, là où les bus ne passent en principe pas, deux cyclos sans moteurs se forgeront un passage. Quel courage !

Allez, tous en coeur . "Quel courage !"

(Corinne)

De volgende dag is de salar nog een even groot 'meer'... Spijtig, nu zullen we zeker nog eens naar Bolivie terugkomen...   Het is weliswaar regenseizoen, maar de exacte weersomstandigheden zijn nooit te voorspellen.  Naar het schijnt zou het vorig jaar tijdens het regenseizoen relatief droog geweest zijn.   Dit jaar is er uitzonderlijk veel regen.   Terug in Uyuni aangekomen (waar het weer regent) zien we op het TV-journaal dat er grote overstromingen in La Paz, Cochabamba en Santa-Cruz zijn.   De toestand mbt wateroverlast door de vele regen is momenteel in Bolivie vrij ernstig te noemen, met reeds een 20tal doden.   Toeristen zitten dagen in bepaalde stadjes vast.   Bussen rijden niet (=te gevaarlijk) en treinen zijn volgeboekt.   In Uyuni zien we meerdere toeristen die er reeds 3 à 4 dagen niet weten hoe er weg te geraken.   Ook wij denken eraan eventueel een bus richting Tupiza en Vilazon te nemen (want ik ben de modder en de regen een beetje beu), maar tevergeefs, ook wij krijgen als antwoord dat de bussen niet rijden.   Wij kunnen gelukkig wel (in tegenstelling tot de toeristen die vastzitten) nog onze fietsen nemen en onze eigen benen gebruiken om verder te gaan. 

(22/01/08)   Uyuni

(Enzo)

Là, j'ai rien à dire, juste une photo pour faire comprendre que j'ai vraiment rien à dire.

 

(Corinne)

Wanneer we Uyuni gisteren bereikten was het ondertussen ook daar beginnen regenen  (de onweer heeft ons in de 10kms om Uyuni te bereiken ingehaald).   Dit gaf een sombere indruk aan het dorpje.   Dit dorpje is iets groter, maar zelfde principe : 1 gepaveide (hoofd)straat, de andere straten in aarde.  Geen riolering =dus enorme plassen overal.   Het is wel (omwille van de salar) een zeer toeristisch dorpje (in het centrum).   Weer vele gringo's hier, maar wel cool.   Mbt 'gringo's' :  hier in Bolivia werden veel veel minder als gringo/gringa achterna geroepen (=wat wel een goede zaak was, want in Peru was het tientallen keren per dag).   Hier roepen ze meer 'amigo/amiga' (wat ik wel sympatieker vind).   Er zijn hier vele toeristische agentschappen die ook tours naar zuid-Lipez voorzien.   Dat zou naar het schijnt wel zeer mooi zijn (met reserves en een groene laguna en een gekleurde (=vuurrood) laguna en geishers (=natuurlijke warm-waterbronnen : sommigen aan 40graden, waar je in mag gaan (relaxen-thermen), anderen van meer dan 200graden (waar je beter niet in gaat...) en ook een van de mooiste woestijnen (genaamd naar de schilder Dali)...)  Ik had daar ook allemaal wel graag naartoe gegaan, maar het is ons met de fiets afgeraden (=te afgelegen =te gevaarlijk, indien er iets zou voorvallen zou hulp uren tot dagen kunnen duren, naar men zegt...)    We zullen dus ooit nog eens terugkomen om al dat moois te zien.   We hebben uiteindelijk maar een klein stuk van Bolivia gedaan, maar ook Bolivia heeft veel te bieden.  Geen kust meer (die hebben we in 1879? (als ik mij goed herinner) van de Chilenen verloren, maar er is ook jungle, mooie steden, al hetgeen hierboven beschreven én 'de' salar.   Daarvoor zijn we helemaal tot hier in Uyuni gereden om deze unieke salar te zien en te berijden...  Maar eerst een dagje verlof (na de 5 vermoeiende dagen Potosi-Uyuni) én alles wassen (de tassen en kleren die helemaal vol met modder hangen).   De fietsen krijgen een beurt in een (soort van) car-wash (met de karsher!).  (heerlijk om terug een echte propere fiets te hebben...)