Cyclocosmos

(18/11/07)      Chao  -> Chuquicara     (77km)

(Enzo)

Sur les conseils de Lucho, nous empruntons une route privée (je pense que beaucoup de cyclos la connaisse) qui va nous mener durant une quarantaine de kilomètres vers les portes des Andes péruviennes. La sierra est proche, mais nous traversons d’abord un étrange paysage mi-lunaire, mi-volcanique. Je me demande d’ailleurs pourquoi ce chemin est privé. Qu’on-t-ils à y préserver ? Vu que nous ne rencontrerons personne à qui poser la question, le mystère restera indemne.

Après ces 40 km, nous atteignons enfin le rio Santa. C’est ce fleuve qui va nous guider jusqu’à Huaras que nous devrions atteindre d’ici quatre jours. C’est d’ailleurs au bord de celui-ci que nous établirons le campement du soir avec une vue sur les premiers massifs qui nous laissent déjà rêveurs. Il était temps que nous redéployons notre tente car c’est pour nous notre maison et le confort y est souvent beaucoup plus grand que dans un hôtel… enfin, personal point of view !

(Corinne)
Meestal worden we (als we niet in een te grote stad zijn) 's morgens wakker gemaakt door de hanen...  Die zijn hier overal en communiceren reeds zeer vroeg met elkaar...  Soms is het een echt concert.   Er zijn hier ook vele hane-gevechten, maar daar wil ik niet naartoe gaan want, ook al zou het schouwspel van de weddende en roepende mensen de moeite (kunnen) zijn, dan zou ik toch niet tegen het wrede dat zich in de arena afspeeld kunnen.   Ook vinden in zuid-amerika ook stieregevechten plaats.  Ik dacht dat dat enkel in Spanje was en wist niet dat die traditie ook hier plaatsvond.  Maar ook dat wil ik niet zien....    Die morgen ga ik naar de panaderia want (mits we al veel tijd verloren hebben) willen we vroeg vertrekken een geen 'desayuno' gaan nemen.    Het is 1 sol voor 8 pistolekes.   Ik zeg, ik wil er 10.   Neen, dat kan niet want het is 1 sol voor 8.   Ok, geef mij er dan 12 voor 1,5 sol.  Neen, dat kan niet, want het is 1 sol voor 8.    Blijkbaar kunnen ze de deductie niet maken.   Ook valt het op dat ze soms zeer lang (met de hand, op een papiertje) moeten rekenen om een simpel rekensommetje te maken...  Dat hangt er natuurlijk van af waar je bent, in een stad is het allemaal vrij gecivilseerd, maar mijn inziens zijn er op het platteland nog veel ongeschoolden.    M'n been is beter en we verlaten dus Chao vrij vroeg (het opnieuw vroeg opstaan valt een beetje moeilijk, want de 10 dagen Trujillo hadden we op het laatste de slechte gewoonte om niet voor middernacht te slapen en dus ook niet om 6u op te staan, dus is nu weer wennen en erin komen...)   Het laatste deel dat we nog doen van de noordelijke-woestijnkust is wel heel mooi.  Het zou wel het decor van de film 'Dune' van Lynch kunnen zijn.   Maar (en die route was reeds sinds lang gepland) we gaan weer richting bergen.   Onderweg worden we ingehaald door een 'mottard' (hij is een toerist want zovizo hebben de inwoners hier niet zo'n motto + hij heeft veel bagage bij).  Hij steekt zijn duim naar ons op.  Leuk.  En dan volgt en nog een, en nog een, en nog een...  Ze zijn misschien wel met 20 !  (en allen steken ze hun duim naar ons op!  ...wij hebben een motto zonder motor... )   Dat is ook nog een manier om dit continent te bereizen, of met de wagen zijn er ook veel.   Na 15km bereiken we de poort van de 'private weg' (=zou een natuur-reserve zijn.  Bijna alle cyclotoeristen nemen deze weg, want is autovrij).   Er staat wel niets vermeld (dus je moet het wel weten).   Een wachter komt ons tegemoet om ons de poort open te doen.   Dat gaat gemakkelijk.    En zo rijden we van de woestijn weg, stilletjes al een meer bergachtig landschap in.  Mengeling van woestijn en rotsen.  Een beetje maan-landschap (zie foto boven). Na een 25-tal kms in dit decor bereiken we een rivier, waarrond veel vegetatie  en een klein dorpje (zie foto) is. 

Deze rivier (=Rio Santa) zal ons tot Huaraz blijven volgen.  We picknicken aan de rivier.   De private weg is 50km lang en 'licht' stijgend  (+/- 500m naar omhoog op een ganse dag = dat valt heel goed mee... )   Aan de uitgang van de private weg is weer een wachter die ons weer de poort moet openen om ons weer op de openbare (=asfalt!)weg te laten.    Nu zijn we wel al omringt door toch wel heel impressionante bergen.   De kleur is overwegend rood, maar in de late-middag-zon hebben ze iets roze, en ze lijken reeds zeer hoog.  Het eerste dorpje dat we tegenkomen (Chuquicara) is er (hoegenaamd) niets.   Enkel 2 kraampjes (dat is wel goed want we vergaan van de dorst, want in die private weg was uiteraard niets te vinden), maar hier is geen hostal.   Zovizo wil Enzo liever kamperen.   Echter waar we niet op gerekend hadden (en Enzo nog veel minder, want die dacht dat in Peru alle wegen goed waren...) is dat de volgende 60km weer 'stenen-weg' zullen zijn.    Enzo is ongoocheld en we geraken dus niet veel dan een paar kms verder en we beslissen reeds snel te kamperen, vlak aan de rivier. (zie foto, waar we van de weg afgaan om ons te 'verstoppen'). 

We zijn vrij goed verstopt en hoewel het er heel warm is, sust de stoming van de rivier ons al snel in slaap.  

(17/11/07)      Trujillo  -> Chao     (67km)

(Enzo)

On the road again !
Après avoir attendu Lucho et sa fille… plus de quatre heures car ils voulaient absolument nous accompagner une quarantaine de kilomètres afin de nous dire adieu, nous voici reparti pour enfin découvrir le cœur du Pérou. Durant ces prochains jours, nous allons tout doucement nous y enfoncer en ignorant totalement ce qui nous attend. Il est maintenant loin le temps où nous préparions ce voyage et je n’ai plus aucun souvenir des jolies images regardée sur internet.

Adios Lucho !
Je me demande s’il pourra venir un jour en Europe. Il ne veut pas s’y installer, mais aimerait y travailler durant une année comme mécanicien pour une équipe pro. Pourquoi pas, je peux toujours songer à le recommander à mon retour.

(Corinne)

'Eindelijk' vertrekken we uit Trujillo. (=zijn er 10dagen in totaal gebleven, wat een beetje te lang was...)  (Enzo moest de blog nog aanvullen (had wat 'retard' en ik heb een dagje diaree gehad en de volgende dag had Enzo 'het goed zitten' en voelden we ons wat te zwak om verder te rijden.  Zo'n diaree kan in zo'n landen wel eens voorkomen. 't Is hier zeker niet zoals in Indie, maar de hygiene laat soms toch wel de wensen over.  Het kraantjeswater zou hier in Peru drinkbaar zijn (=in Equador niet) maar voorlopig poets ik er alleen mijn tanden mee)  Gelukkig was het (de diaree) maar van korte duur (elk maar 1 dagje) en niet vergezeld van koorts ofzo (=dus geen toerista).)  Ik heb in die 10dagen wel goed in mijn psychologie-cursus kunnen verder doen (heb 2 boeken mee, wat wel een beetje stom is van de 3kg extra gewicht), maar dat was dan het positieve van deze 10-daagse stop, die (zoals reeds vermeld) te lang was.  Ik denk dat Lucho zelf wou dat we maar zaterdag vertrokken, want hij wou ons een eindje vergezellen en zodoende kon zijn dochter van 13 (Angelica, die ook wielrennen doet) ook meegaan.  Hij was pas donderdagavond (laat =om 22u) begonnen met de (volledige) revisie van onze beide fietsen, en dat heeft tot bijna 5u 's morgens geduurd (en Enzo is die tijd bij hem gebleven) en zodoende vertrek dus maar op zaterdag.   We gingen om 8u 's morgens vertrekken, maar Lucho zou Lucho niet zijn (met alle respect want hij is een sympatieke kerel, maar stiptheid is zeker niet zijn troef), en we zijn maar om ...12u30... vertrokken...   Dat gaf ons niet genoeg tijd meer om vandaag nog de 80km af te leggen die we voor ogen hadden (want daar zouden we in een privaat domein kunnen kamperen) maar daar geraken we vandaag dus niet meer en eindbestemming zal dus Chao worden.   We verlaten met z'n allen het stadje Trujillo, waar we ons een weg tussen de vele gele taxietjes moeten banen die kris-kras door mekaar rijden en geen voorrang geven (=zelfs de voetgangers hebben hier geen voorrang...)  Eens de stad verlaten komen we weer in een woestijn, nu ten zuiden van Trujillo, en ja weer die hevige tegenwind.... (ik was het nog niet vergeten...)  In het begin kunnen Enzo en ik ons wel wat achter die andere renners beschutten, maar na een 5tal kms bergop zijn we achterop, en daar bega ik de fout om tegen de wind in te forceren (=op grote plateau) om toch maar weer bij die andere renners te geraken (ter beschutting van de wind) wat mij enigzins gelukt was, maar dat was stom, want (1) zij zijn met koersfietsen en zonder bagage dus zovizo sneller en al snel was ik weer achterop en (2) ik had in geen 10dagen meer gefietst... dus, resultaat = geforceerd = spierpijn...  2 weken voor het vertrek van de reis had ik (uitgerekend) in de allerlaatste training een 'Tractus Iliotibialis frictie syndroom' opgelopen (=sportdokter heeft mij die naam meegedeeld...).  Dat kwam omdat de clicks te vast stonden en daarbij niet goed afgesteld waren (mijn linkervoet stond te veel naar binnen gedraaid) waardoor de spier (die van de buitenkant van de knie tot de dij loopt) te veel over de knie-knokel gewreven had en zo infecteerde + sportdokter vertelde mij ook (maar dat heeft Enzo hier al ergens geschreven) dat mijn ene been langer (?1.5cm) dan het andere zou zijn en ik dan eigenlijk geen clicks maar aandoen en ook geen te lange afstanden (aan 1 stuk door) mag rijden...  Ik heb dan de laatste 2 weken voor vertrek 'platte rust' genomen (zovizo gingen we 2weken voor vertrek niet fietsen), maar ook dagelijks veel Flexium-gel aangebracht en ijs-compres opgelegd (ik heb hier trouwens ook 3 tubes Flexium-gel én een mini-CoolPackje bij, maar ze hebben hier niet op veel plaatsen een diepvriezer).  Ik dacht toen dat de fiets-reis een ramp ging worden, maar als bij wonder heb ik er in Equador (wat qua fiets-prestaties niet te onderschatten was) (bijna) niets van gevoeld, enkel in het begin een klein beetje, en dan reed ik ook met een knie-band, maar na een tijdje was het helemaal weg, en dan nu vandaag (zelf niet op bergop) is het teruggekomen... (dat is wel stom... zeker nu we vanaf morgen of overmorgen weer de bergen ingaan...)  Na een 40-tal km nemen we afscheid van Lucho (en dochter Angelica) (zie foto) (die rechtsomkeer richting Trujillo maken).   De volgende 27kms zijn voor mij dan een beetje pijnlijk en (zeker met die tegenwind) moet ik 2x een korte pauze inlassen.   Hopelijk zal het de volgende dagen meevallen...   We komen rond 17u45 aan in Chao.  (Hier in Peru is het langer licht (+/-18u45) (=niet zoals in Equador waar het om 18u al donker was) en dat is wel goed, want dat geeft ons wat meer tijd om te fietsen én om een kampeerplaats te vinden en hebben we nog de tijd om in daglicht te koken, enz...  We hebben ondertussen toch al zo'n 1600kms afgereden (niet in rechte lijn naar beneden), maar zijn dus toch al een stuk van de evenaar verwijderd.)  Aan de ingang van het dorp staat een politie-wagen en die houdt ons tegen en beveelt ons bijna om een hostal in Chao te nemen want 'In el noche es peligroso...'  Hier ook al?