Cyclocosmos

(25/10/07) Cuenca - Loja (3) (61km)

(Enzo)

Entre les Alpes, les Landes écossaises, voir même nos chères Fagnes, quelques gisements de terre rouges apparaissent parfois sans explication entre deux crêtes. Parfois, ce sont quelques kilomètres de terres arides parsemés de cactus que nous traversons et quelques kilomètres plus loin tout redevient vert. Voici notre menu quotidien que je photographie de moins en moins tant je reste concentré pour arriver au plus vite au sommet de chaque col, tant je reste concentré dans les descentes afin de ne pas effectuer le grand plongeon.

Finalement, la quête d’une place pour camper devient même réjouissante car, même si elle est très délicate en montagne, celle-ci annonce la fin de la journée et le petit plaisir bourgeois de pouvoir s’asseoir pour déguster quelques pâtes au thon et s’endormir avec le souvenir d’un bon thé chaud. 

(Corinne)

Na alles weer van achter de rotsblokken op de straat te brengen moeten we nog een 5tal km bergop.   Boven zijn de rotsen roodkleurig.    Het decor veranderd steeds : dan weer groene bergen dan weer eerder geel, soms bruin decor, dan weer rood...  Ook weer veel grote arenden die laag over ons hoofd vliegen.  Soms vind ik dat wel een beetje eng, alsof ze je bij je kraag kunnen vastnemen en met je zullen wegvliegen (zoals Kuifje door een condor)... maar da kan niet hé...)  Of soms voel ik mij tussen die arenden ook wel in een boek van Carlos Castaneda (feel the magic powers !  hihi...)  Soms zien we ook gieren, die van één of ander kadaver aan het peuzelen zijn.  (Als ze er maar niet voor ons zijn dan is het goed...)  Vorige keer zagen we gieren die rond een slapende hond dartelden... Eerst dacht ik ook (met die gieren errond) dat hij dood was, maar wanneer ik voorbij-fietste hief hij (kerngezond) zijn hoofd op (hij was maar aan het slapen)... Pech voor de gieren...  Vandaag passeren we ook een dorpje, naar de indianenstam Saraguro genaamd. We brengen er de middagpauze door. Het is dus een indianen-dorpje en de vrouwen dragen lange zwarte klederen (naar het schijnt nog als teken van rouw voor de dood van een Inca-koning +/-500 jaar geleden...)  Ook dragen ze vele sierraden (oorbellen en gekleurde halssnoeren) en hebben allen een typische gekleurde hoed en/of poncho.  Hier hebben de mannen hun haren ook lang (tot zelfs héél lang en zéér zwart) dat ze meestal in een staart dragen.  (Enzo heeft spijtig genoeg geen foto's genomen, en ik heb ook niet gefilmd.  't Is niet altijd evident om de mensen te filmen, ten eerste omdat je dan je dure camera moet bovenhalen en ten tweede omdat men niet zeker weet of ze wel op de foto willen...)  Ik zou graag wat meer van de indianen-cultuur willen leren (bvb mbt tot hun geloven en mbt de shamanen en alternatieve geneeskunde enz), maar 't is weeral tijd om verder te fietsen.  (Dit is een fietsreis en (hoewel je wel veel ziet) niet zoveel tijd om bij de dingen te blijven stilstaan...)  Na (nog) veel geklim en (lange) bergafs rijden we tot vrij laat. 

We beslissen weer te laat om een plekje te zoeken (reeds 17u). Enzo zegt dat het een tijdje niet meer zal klimmen, maar we rijden en rijden maar en vinden geen plekje, tot de volgende stijle en lange klim zich weer aanmeld...   Je hoort al van ver hoe een camion met veel moeite de klim maakt (alsof die in eerste versnelling blijft om het te blijven trekken...) ofwel de camion die (in omgekeerde richting) zeer zeer langzaam naar beneden komt (en van zijn 'speciale' rem gebruik maakt) om naar beneden te komen... Dat zegt weer genoeg, en na reeds een lange fietsdag zie ik het helemaal niet meer zitten om nog aan die klim te beginnen (en Enzo ook niet meer echt)... Shit, helemaal bovenaan zie ik een bus te haarspeldbochten maken en die ik écht wel héél hoog... Shit.  Na een 1 km klim zien we een klein schooltje en we herinnerden ons van San Pablo dat dit misschien een oplossing zou kunnen zijn.  Niemand in het schooltje, maar de buren vinden het OK dat we ons tentje er opslaan. Enzo socialized wat met hun (in de zin van 'Equador buonito !'  en 'Mucho questa con la bicicletta !'  enz...) en zo brengen we er een goede (veilige) nacht door...

(24/10/07) Cuenca - Loja (2) (70km)

(Enzo)

Les 10 jours d’incubation sont passés et la malaria ne s’est pas déclarée, ce qui était à supposer car elle ne sévit ici qu’à la côte (contrairement à ce que disent les locaux). Me voici donc rassuré. Par contre, depuis le départ, je n’ai toujours pas résolu mon problème de selle. J’en ai déjà changé une dizaine de fois la position, mais pas moyen de retrouver les réglages que j’avais effectués en Belgique. J’avais bien tracés des traits de réglage au marqueur, mais ceux-ci se sont effacé lors de l’empaquetage du vélo. Il faut que je trouve car je passe plus de temps à changer de position sur le vélo qu’à pédaler. En fin stratège que je suis, il faut bien que je pense à protéger mon arrière !

Compensation à mes ennuis quotidiens (pour Corinne tout roule toujours), le temps est enfin un peu plus frais (25 °C) ce qui n’est vraiment pas pour me déplaire car au rythme des montées, je sens que je me dessèche de plus en plus vite... comme la vieille racine que je suis donc devenu.

(Corinne)

De volgende morgen is het een echte modderpoel onder het afdakje, het heeft de ganse nacht geregend en was de ganse nacht vrij koud.  Ook 's morgens nog was het nog koud, maar al snel scheen de zon die ons al snel opnieuw opwarmde.  We zetten onze tocht richting Loja verder.  Het is hier iets minder groen, meer rotsachtig.  Alles lijkt groot en imposant.   Soms zijn er ook plateaus die ons aan de Hoge Venen (in Belgie-Duitsland) doen denken.   In Equador veranderen de landschappen als je kilometers aflegt snel.  Het is zeer gevarieerd.  (Ik vind persoonlijk dat Equador veel te bieden heeft : uiteraard zijn er de Galapagos-eilanden, er is kust (waar we niet geweest zijn), Andes-gebergte, Amazonieen(jungle) en zoveel meer... maar naar het schijnt is het toerisme hier achteruit gegaan, door allerlei verschillende redenen... de actieve volcanen (die toch een risico zouden inhouden en ganse regio's zouden kunnen verwoesten...(?)),  toerisme wordt niet gepromoot, een aantal gemeldde 'verdwijningen' maar hier is geen misdaad-opvolging, enz...)  Wat dat laatste betreft, persoonlijk hebben ik en Enzo ons hier tot nu toe nog niet onveilig gevoeld.  De meeste mensen zijn zeer vriendelijk en inthousiast.  Soms zijn het de Equatorianen zelf die ons op eventueel gevaar (bandieten) wijzen.   Soms vrees ik wel een beetje voor Peru, waar er meer armoede is.  Hier in Equador zien we uiteraard wel vele mensen die in miserable hutjes leven, met kindjes die bijna halfnaakt op straat rondlopen, enz, maar al bij al lijken deze mensen ons toch gelukkig met wat ze hebben, en in de steden bestaat ook veel middenklasse en ook echte welgestelde mensen... 

Vandaag maken we een afdaling van wel meer dan 20km : joepieee...  zou dit eigenlijk moeten filmen (maar kan niet met één hand afdalen en heb geen bevestigingssysteem voor m'm camera op m'n stuur....)   maar, met al die bochten, is het uitzicht steeds anders en werkelijk zeer mooi.   Met de fiets maak je er als het ware een beetje deel van uit.   Je ziet zoveel meer dan in een auto of bus.   Vandaag zien we ook de eerste cyclotoerist, een Fransman van Lille.  Beneden in de afdaling komt hij van de tegenovergestelde richting (hij zal nu de 20km naar boven moeten klimmen, maar verteld ons dat hij zelf ook net 15km is afgedaald en ons dus ook weer een klim van 15km te wachten staat...  't is hier echt altijd bergop tot helemaal boven, om dan weer bergaf tot helemaal beneden te gaan,...)   Hij kwam van Peru (=dus omgekeerde route dan ons) en vertelt ons dat het daar (nog) veel minder georganiseerd is dan hier in Equador... (ik verwachtte me idd aan minder asfalt en meer pistes daar... dat beloofd...  we zullen wel zien...)

Die avond vinden we in de beste kampeerplaats die we tot nu toe gevonden hadden.  In het midden van een beklimming, een open plaats achter rotsen, zodat 'niemand' ons er kon zien... Dat is heerlijk, echt op ons gemak.  (Wel een gedoe om al onze bagage en fietsen (geleidelijk, om niet op te vallen)  achter die rotsen te krijgen, maar eens alles getransfereerd zijn we er helemaal vrij.   Het is (voor een keer) ook nog vrij vroeg en hebben ruimschoots de tijd om te koken en te eten terwijl het nog klaar is, en kunnen rustig nagenieten van een theetje, terwijl de avond/nacht valt en we naar de vele natuur-geluiden (insecten, vogels,...) luisteren.       

(23/10/07) Cuenca - Loja (1) (57km)

(Enzo)

Miracle, la Panaméricaine que nous avions connue en sortant de Quito (véritable autoroute à quatre bandes) s’est transformée en route secondaire sur laquelle ne circulent plus que de rares camions. Il y’a même certains tronçons qui sont redevenus de la piste... n’oubliez pas, ici rien ne se répare. On vous construit une route, si elle est endommagée, débrouillez-vous.
Comme vous pouvez le voir sur la photo ci-dessous (si on arrive à poster nos photos car plus on descend vers le sud et plus les connexions sont merdiques), les Equatoriens disposent quelques branches d’arbre dans les trous afin de les signaler, mais attendent que quelqu’un prenne un jour la grande décision de les reboucher.
Il en va de même pour les chiens écrasés. On en croise souvent au milieu de la route en état de décomposition très avancé et jamais personne ne prendra l’initiative de simplement les déplacer sur le bas-côté. Finalement, c’est un peu la mentalité générale du pays. J’ai l’impression que les Equatoriens n’agissent que si ils reçoivent l’ordre de le faire et vu qu’ici l’ordre ne semble se concentrer qu’autour des banques (deux militaires en armes postés devant chaque banque).

Nous voici donc parti sur notre Panaméricaine pour 4 jours de montagne que l’on devrait passer entre 2000 et 3500 mètres d’altitude.
On reprend son soufle !!!

(Corinne)

Richting Loja waar we 4 dagen over zullen doen en we 3 keer na mekaar kamperen (om wat budjet uit te sparen en nu zijn we helemaal uit de jungle en weer 'helemaal' in de Andes, dus dat moet beter gaan...).  De eerste dag is al redelijk zwaar.  Eerst doen we er 15km over om uit Cuenca te geraken (de buitenstad is vrij groot en druk).  Dan vergissen we ons van weg, er zijn 2wegen om naar Loja te gaan, de Panamerican en een alternatieve die we eerst volgen tot we een grote pijl in de tegengestelde richting zien 'Loja' (???)... De alternatieve weg zou veel moeilijker zijn (veel stijler en geen asfalt) dus =rechtsomkeer (waarbij we nog een kleine 10tal km teveel rijden) Na 20km fietsen zijn we nog niet uit Cuenca... De panamerican is hier in het zuiden véél minder druk en best aangenaam rijden, echter na 20km begint het hier ook weer te stijgen... eerst heel langzaam (optisch zie je het eigenlijk niet echt, maar je voelt het wel en je gaat gewoon niet meer vooruit (?), maar de altimeter (=dank u Lora) vertelt dat we wel degelijk stijgen... en dan weer stijler en stijler.  Om 17u zijn we helemaal boven en het is hier zeer koud, bevinden ons in de wolken met regen...  Snel een extra trui en regenjas aandoen. 

Enzo zegt dat het niet zo'n goed idee is om zo hoog te kamperen omdat het 's nachts nog kouder zal zijn, echter we zien amper nog 5m voor ons (door de regen en wolkenmist) en wanneer we een houten hut met afdak zien zetten we er toch de tent onder.  Koud en vochtig is het die nacht wel en m'n thermisch ondergoed en dikke sokken komen weer goed van pas en ook ons hoofd bedekken we (met de speciaal daarvoor voorziene kap in de slaapzak), want naar het schijnt zou veel lichaamswarmte via het hoofd verloren gaan.  

(21/10/07) Paute - Cuenca (42km)

(Enzo)

Enfin, ne rien faire. Ah si, merde on oubliait, il faut qu’on tape nos articles et qu’on décharge nos photos... avec les claviers QWERTY et le débit du WEB ici, cela va prendre du temps !Un mot sur Cuenca : c’est propre, c’est calme (le dimanche), architecture remarquable (je suppose qu’ils doivent écrire un truc dans le genre dans les guides), mais il ne faut surtout pas sortir du centre historique car pour le reste c’est tellement embouteillé qu’un asthmatique n’y survivrait pas plus de 10 minutes.

Bon, j’ai dit repos.

(Corinne)

We moeten vanaf hier weer de Panamerican nemen en hoe dichter we bij Cuenca aankomen hoe drukker het wordt, met vele vieze uitlaatgassen... en weeral snikheet (40C?)

Cuenca binnenstadje zelf is een zeer mooi, met kleine straatjes met kasseien en kleine gekleurde huisjes met balconnetjes en binnenkoertjes en mooie kerken en katedralen.  Ik denk wel het mooiste stadje van Equador (zo staat het ook in de boekjes).    Zeer aangenaam vertoeven (wel veel toeristen, in tegenstelling tot waar we eerder vertoefden) en besluiten hier nog een extra verlofdagje (dat we zeker verdient hebben en kunnen gebruiken) te nemen.