Cyclocosmos

(30/10/07) Gonzanama - Sozoranga (75km)

(Enzo)

Plus que l’impression que l’on doit se dépêcher de sortir de l’Equateur, mais une fois de plus, l’architecte qui a conçu le plan des Andes a oublié de gommer quelques  massifs toujours placés sur notre route. On nous avait dit que cela descendait jusqu’à la frontière et vous connaissez le refrain, nous sommes remontés à plus de 2500 m. Franchement, on commence à la trouver mauvaise !

Les photos se font rares, mes articles se raccourcissent les crampes et autres douleurs se multiplient.

Courage, bientôt le Pérou.

(Corinne)

Het zou richting Macara alsmaar moeten dalen, maar natuurlijk is het niet één grote afdaling. Aan de voet van een 20km-lange beklimming biedt een pickup ons weer een lift aan (=zij weten dat de beklimming lang is...), maar Enzo bedankt vriendelijk... (Ik ben razend!) Hij zegt dat we moeten oefenen omdat we in Peru en Bolivie nog vele langere beklimmingen zullen krijgen (ipv tot 3000m tot 4 à 5000m... dat beloofd...) en dat we ons daarop moeten voorbereiden... Na elke bocht denk ik 'Zijn we nu niet helemaal boven?', 'Gaat het nu niet (eindelijk) naar beneden gaan?'... (dat kan je voor de bocht nooit echt zien...) shit, neen, nog naar boven... Helemaal boven is een dorpje dat helemaal in de wolken is. (bizar, lijkt een beetje spookachtig...) Dan is er een soort van plateau en een 10tal km verder is nog een dorpje dat al even spookachtig in de wolken is (alles dicht en niemand in de straten en de sluimerende wolken...) Ook weer behoorlijk koud daar (extra trui en kousen aantrekken) Dat is altijd wel wennen aan die temperatuurverschillen (beneden broeiend heet (=boven de 40gr) en dan boven koud... Enzo heeft al 2x 2antigripines genomen... is idd wel opletten voor verkoudheden...) Snel terug naar beneden) uit de koude en de afdaling is ook ijzig koud (m'n handen voelden als verlamd) met soms obstakels (bvb. heel de weg vol met koeien =niet altijd evident je daar een weg door te banen (je weet maar nooit met beesten hé) Maar van koeien ben ik niet zo bang (die zijn meestal aan de magere kant en nogal 'loom', naar van stieren wel (die zijn wel nogal vetgemest en niet bijzonder sympathiek. Maken soms vieze geluiden als je langs hun rijdt (alsof je 'hun' weg niet mag gebruiken) of blijven koppig op de baan staan en zetten het achter je rug op een drafje... (=wel, is één keer gebeurd...) Dat vind ik heel eng. (Plots kan ik van 8km/uur weer wel tot 25km/uur in bergop gaan, tot ik hem niet meer zie...) (van angsten trotseren gesproken... honden, stieren,...) Dikwijls zijn er ook ook geiten en varken (=meestal zwarte), maar die zijn schijterig bang en lopen kressend weg...) Na 15km dalen is de temperatuur weer wat aangenamer... We besluiten in het eerstvolgende dorpje (Sozoranga) te blijven want het is al laat.

(Ook hier gaat het nog bergop !)

Slechts één enkele hostal en slechts één enkele eetkeet in gans het dorp(je). Deze keer is het menu vis (=er is meestal maar één keuze) (weer met rijst en maniok... ik dacht dat de aardappellen van hier kwamen? Waarom zijn er dan bijna geen? hoewel, hier ook al veel kip met frieten gegeten, lijkt hier de zondagsschotel.) Soit, vis dus, maar we zijn hier in de bergen en niet aan de kust (en we hebben al gezien dat de vis hier zomaar (zonder ijs) op de markt ligt (waar men konstant de vliegen van afwuift...)... als dat maar goed komt... maar uiteindelijk rook en smaakt hij toch lekker (en was eens een welkome afwisseling). We besluiten (weer) vroeg te gaan slapen, maar Enzo heeft nogal last (jeuk) van z'n muggebeten, hij kan er (al een paar dagen) niet van inslapen (en ik bijgevolg van z'n gewoel ook niet, waardoor we beiden een beetje vermoeid geraken...) Ook deze nacht moet hij om 1u terug (anti-jeuk?)-produkt aanbrengen. Wanneer we opnieuw proberen in te slapen voel ik 'iets' kriebelen aan m'n voet en als reactie schop ik hard met m'n voet (dat Enzo denkt dat ik aan het dromen ben). Ik zeg 'neen, ik slaap nog niet, maar ik voel iets aan m'n voet...' (heb al een onaangenaam voorgevoel =herinneringen van Azie en Afrika...)  We proberen terug in te slapen, en dan voel ik het met zekerheid.  'Het' komt op m'n been naar boven gekropen.  Ik maak zo'n grote kreet en bons in het bed dat Enzo ervan uit het bed valt (en daarbij zijn been bezeert).  E: 'Wat is er? Wat heb je?'  C: 'Er is een beest! Doe het licht aan!'  Ik zie 2 kakkerlakken (1 grote en 1 kleine) heel snel uit het bed op de muur dribbelen... Bahhh, die beesten (zijn eigelijk heel onschuldig, maar die) haat ik echt, met hun vieze harde/zwarte karapas.  Maar in zo'n warme landen kan je daar niet veel aan doen.  Dat kan in een dure lodge evengoed voorvallen.   Ook al is het niet koud, ik trek m'n termisch ondergoed aan om verder te slapen en vraag Enzo om de muurkant te nemen, die een beetje boos is (zegt dat ik overdreef) omdat hij zijn been bezeert heeft, maar hij trekt zelf toch ook maar een T-shirt en broek aan...  
Daarna slapen we wel goed.

(29/10/07) Vilcabamba - Gonzanama (30km)

(Enzo)

Allé chouette, une dispute une vraie !

Arrivé au sommet  d’une petite grimpette, j’arrive avec un peu  de retard  à un croisement en « Y ».
Corinne a pris à gauche, moi je prends à droite (d’habitude on s’attend).

Chacun de notre côté, nous entamons  la descente d’un col en étant persuadé avoir pris le bon  chemin (Corinne avait pris le bon chemin). Un, deux, trois, quatre kilomètres et pas de Corinne. Je demande, « ¿Ha visto una ciclicta ?».
« NO » .. Argggg me voici forcé à rebrousser chemin et là, je commence à m’inquiéter.  Pourquoi ne m’a-t-elle pas attendu au croisement ? Est-elle bien arrivée à ce croisement ? N’est-elle  pas tombée dans un fossé ? Bref, j’entame une remontée angoissante. Une heure plus tard, nous voici à nouveau réuni, ayant tous les deux rebroussés chemin pour arriver ensemble à notre point de séparation.
Là, nerveusement, je lui lance un « Ah, c’est malin ! ». Du coup, tout aussi énervée, de me voir fâché, elle décide qu’il est temps que nous nous séparions. Elle sort mon sac de couchage pour bien me signifier qu’elle rentre à Bruxelles et moi je repars vite dans la bonne direction, ne voulant rien entendre de ces projets. J’avais intérêt à vite continuer sans rien dire, sans quoi, à cette heure ci, nous serions déjà bien loin l’un de l’autre.

L’orage est passé, mais pas notre calvaire quotidien. Histoire de faire joli, nous avons comme toujours décidé d’emprunter un itinéraire alternatif. Grossière erreur. Pensant même avoir pris un raccourci, nous voici au contraire occupé à escalader une montagne via un chemin reliant toutes les concessions minières du versant. Autrement dit, après avoir effectué un kilomètre dans un sens, la route tourne pour un nouveau kilomètre dans l’autre sens. Résultat, nous-nous retrouvons exactement au même endroit mais 20 mètres plus haut. Après 10 kilomètres, nous ne nous sommes éloignés que d’une centaine de mètres de notre point de départ et au vu de la distance qui nous sépare du sommet, nous en avons pour une semaine afin de basculer de l’autre côté.

Un pick-up passe (le premier de la journée et probablement le seul). Invitation cordiale à monter. Sauvés. A nous voir, ils ont compris que l’on était mal embarqué et nous l’avons nous-même constaté en voyant  s’éloigner lentement, très lentement, notre point de départ.

Promis, demain on reprend la Panaméricaine.

(Corinne)

Na het verlofdagje, back on the road again. Vilcabamba was wel de moeite, maar was eigenlijk een beetje een omweg en we zijn nu ver van de Panamerican en zullen weer veel moeten klimmen om uit de vallei te geraken... met 'slechte piste'... beuuuh... (er staan ook geen aantal kilometers voor deze weg op onze (nogthans gedetailleerde) kaart... dat beloofd... in de bergen weet je nooit welke afstand je effectief zult moeten afleggen)...   Zoals altijd gaat het fietsen hernemen de eerste dag na een verlofdag wat moeizamer...  Het gaat dus bergop en (zoals meestal als het bergop gaat) ben ik voor op Enzo.  Ik had de kaart op voorhand wat bestudeerd en wist dat we voorbij een dorpje Putundera moesten.  Bovenaan de berg gaat het weer bergaf, maar met een splitsing : één richting Putundera en één die een andere richting uitging... Zonder aarzelen neem ik de Putundera-afslag en rij verder door bergaf... Na een 5tal kms besluit ik toch op Enzo te wachten (want het is er nogal desolaat, geen kat te zien, snikheet, zéér droog, rotsachtig-woestijnachtig, met zéér veel insecten...)  Ik dacht Enzo in de afdaling te filmen... en ik wacht en wacht maar, maar hij komt maar niet... Na een kwartier maak ik mij toch een beetje ongerust (want in afdalingen is hij normaal redelijk snel).  Ondertussen beginnen de insecten mij te belagen... Ik maak rechtsomkeer en beklim opnieuw de bergaf die ik niet afgereden heb, met slechte piste... puf-puf... (gelukkig dat ik reeds na 5km gestopt was en niet helemaal tot beneden was gegaan...)   Een (zeldzame) auto komt naar beneden gereden en ik doe hem stoppen (allemaal mannen...) en vraag of ze Enzo gezien hebben :  neen, neen, niemand gezien... Shit, zou hij misschien in een ravijn getuimeld zijn?  Ik klim verder naar boven en begin ook in de ravijnen te kijken en roep 'Enzo, Enzo !!!' (wat je normaal in de bergen zeer goed moet horen met de weerkaatsing...)... niets... shit-shit... Ik zag mezelf al in gedachten weer helemaal tot Vilcabamba rijden om daar een politie-patrouille op te trommelen om hem te gaan zoeken...  Bovengekomen zie ik hem (gelukkig) uit de andere afslag uitrijden... Hij roept tegen mij 'Slim hé !!!'  (hij was zelf ook een beetje op de zenuwen, maar dat maakte mij wel redelijk kwaad, want ik ZONDER kaart nam de juiste weg en hij MET kaart nam de verkeerde weg én ik was weer helemaal naar boven gekommen om hem te zoeken én dan durft hij mij nog uitmaken... Grrrr...  Ik wou al bijna gelijk terug naar Belgie gaan....)    Soit, we hadden zo veel tijd verloren en de bestemming die we voor vandaag beoogden konden we wel vergeten...  Zeker wanneer het na de afdaling weer ongelooflijk begon te stijgen... =zo vermoeiend op slechte piste...  (we passeren verschillende mijnen.... Het is alsof deze weg enkel bestaat om die mijnen te bereiken...)

Uiteindelijk komt (de enige) pickup met 3 jonge, sympatieke equatorianen dezelfde weg opgereden en zien ons zwoegen.   Deze keer is het zelfs Enzo (die d'er nogmaal op tegen is) die de uitnodiging gretig aanvaart.  Hup, fietsen en bagage in de pickup en rijden maar. Steeds hoger en hoger (zelfs in de wagen had ik een beetje last van hoogtevrees op die slechte wegen daar)... Ze gaan zelfs tot helemaal het dorpje dat we voor vandaag als bestemming gepland hadden... Fantastisch, want daar hadden we anders zeker meer dan 2 dagen over gedaan (=bijna 1uur en een half met de pickup)   Gonzanama lijkt een bizar dorp.  Lijkt eigenlijk een beetje communistisch (op 't eerste zicht) met een rode kerk waar indoctrinerende muziek uit luidsprekers over het ganse dorp luidt... Lijkt alsof een dorp voor de mijnwerkers...  Uiteraard geen toerist te zien en uiteraard weer alleen rijst en maniok als kost te vinden hier... pfff... en geen internet... pfff (want de electriciteit is al de ganse dag in gans te provincie uitgevallen)... pfff...  en een stinkend-vochtige hotelkamer, zonder vensters en zonder warm water... pfff... Ben het vandaag (desondanks de reddende lift) allemaal een beetje beu... een beetje moe...)