Cyclocosmos

(21/11/07)      Huallanca - Yungay    (53km)

(Enzo)

Nous allons enfin sortir de cette piste presque impraticable.

Et 2 jours de retard supplémentaires sur notre itinéraire ! On vous prévient déjà, même si on n’est pas vraiment pour, d’ici deux mois, nous serons probablement obligés d’effectuer quelques centaines de kilomètres en bus ou en train sans quoi nous n’atteindrons jamais Ushuaïa. Mais restons optimistes, nous verrons bien fin janvier où nous en sommes. Peut-être que le vent continuera à nous être favorable car pour le moment il souffle ¾ dos et nous avantage énormément.

Nous parcourrons donc aujourd’hui les 15 derniers km de cette piste difficile qui nous mène à la fin du canyon Del Pato.

Il était temps, car on doit se taper une série de tunnels (une quarantaine) dont on ne voit parfois pas l’issue. Je les traverse par conséquent à pieds afin d’avoir le temps de me plaquer contre les parois lorsqu’un routard s`y engage en klaxonnant comme un fou. C’est indiqué sur les panneaux, il faut klaxonner avant de s’y engager. Heu, vous croyez que l’on fait un effet boeuf avec nos petites sonnettes ? Pas fou, on utilise malgré tout nos lampes frontales que l’on braque directement dans les pare-brises histoire de faire croire que l’on est aussi gros qu’eux.

Fin du canyon del Pato et petit barrage. Petit oui, mais quelle puissance énergétique dégagée par une dose d’ingéniosité datant des années 50. Ce barrage sert à alimenter des turbines se trouvant ... 15 km en aval. Comment ? Très simple. Ce barrage sert simplement à dévier une partie des eaux du Rio Santa dans un canal souterrain qui traverse toute la montagne pour se retrouver 15 km plus bas. A sa sortie, l’eau possède une énergie potentielle importante puisque les turbines se trouvent plusieurs centaines de mètres plus bas. Heu... le petit dessin ci-dessous est peut-être plus explicite.

Asphalte ! YESSS !
Et tout d’un coup, comme par magie, tout est vert. C’est fou ce que les péruviens sont ingénieux pour canaliser l’eau. Chaque ruisseau est scindé en une multitude de petits canaux ne dépassant pas les 30 cm de large. Ici tout pousse et il n’y a pas un hectare de terre qui ne soit cultivé. Tout cela c’est le fruit du savoir-faire indien. Je ne sais pas s’ils sont tous propriétaires, toujours est-il que l’on ne voit qu’eux dans les champs.

(Corinne)

Er zou nog een 12tal km stenenweg zijn... (Bizar want op de kaart is het na dit dorp een volle rode streep, maar zoals reeds gezegd, de kaart is niet altijd zoals het in werkelijkheid is... De vorige 60km was een rood-wit-gestreepte lijn en wanneer ik dat in Chao aan Enzo opmerkte, dan zei hij dat rood-wit gestreept wel goed zal meevallen... wat moeten dan de geel-wit-gestreepte lijnen voor wegen zijn?  ...en ik heb gezien dat er zo'n ook op onze uitgestippelde weg zijn...)   Deze laatste kms beginnen ook voor mij zwaar te wegen.  Ook ik ben het stof, het constant evenwicht houden en de trage snelheid nu beu aan het worden en op de koop toe zijn er nu verschillende tunnels door de rotsen.  Het heeft wel iets door zo'n tunnel rijden (alsof je naar een andere dimensie overgaat...) maar het kan in het midden ook heel donker zijn... We zetten onze Petz-lampen op, maar die schijnen niet zo ver en Enzo wil in de tunnels niet rijden omdat het ook daar te veel op de stenen 'hobbeld'... Vooraan de tunnels staat een bord dat men eerst moet claxoneren alvorens de tunnel in te rijden, maar wij hebben uiteraard geen claxon en als de tunnel wat lang is dan is dat op goed geluk dat er geen tegenligger afkomt... alhoewel... 2keer zijn we holderdebolder met fiets en al opzij moeten springen (hoewel er in die tunnels niet veel plaats is (=eigelijk maar voor 1 voertuig).   Die camion-chauffeurs (die zelf ook niet altijd claxoneren en je je dus enkel op het eventuele geluid van de motor en de koplampen moet concentreren) trekken er zich niet veel van aan en roepen doodleuk 'Hey, gringo's!'... best wel gevaarlijk.    Na 12km komen we een Oostenrijker met een 4x4 tegen die latijns-amerika vrij goed kent.  Hij zegt dat Bolivie, Chili en Argentinie het paradijs zijn om wild te kamperen, maar meldt dat het in Peru toch oppassen geblazen is... Positief nieuws dat hij verder meldt is dat het binnen 2kms asfalt is !

We rijden dieper en dieper de Andes in en er zijn dan ook meer en meer indianen hier, met hun typische 'flashy' kledij : breder rokken (en verschillende onderrokken) in felle kleuren (meestal fushia en groen en turquoise enz), met al even gekleurde sjaals en dikke sokken en de niet te vergeten lange pikzwarte vlechten en de hoed (ook de mannen dragen vaak dergelijke hoed).   Velen spreken ook Quencha (indianentaal).    

Ze bewerken de velden, cultiveren groenten en kruiden en bloemen, die ze op de markt zullen verkopen,  of zitten soms gewoon voor de huisjes, wol (met de hand) te spinnen of te weven of iets anders ambachtelijks.   Als ik vroeger aan latijns-amerika dacht, dan dacht ik altijd aan dit soort taferelen en nu ben ik er midden in.

(20/11/07)      Mirador - Huallanca    (32km)

(Enzo)

Comme hier nous-nous sentons très petits, comme hier nous évoluons à du 7km/h. Enfin moi, car Corinne, plus légère, vole littéralement sur cette piste. C’est très simple, à force de m’attendre, en fin de journée elle aura roulé une heure de moins que moi.C’est un peu dommage pour moi car je passe plus de temps à regarder le sol qu’à admirer la superposition de toutes ces couches géologiques... joli travail de Dame Nature ! Peu à peu, mais de façon temporaire, nous-nous détachons du Rio Santa afin de prendre un peu d`altitude. Enfin un village, enfin l’occasion de se ravitailler... en eau. Et oui, même en longeant une rivière, il n’est pas toujours aisé d’avoir suffisamment d’eau potable avec soi. La raison, le manque d’essence. Hier soir, nous avons brûlé le carburant qu’il nous restait afin de bouillir un maximum d’eau. Mais avec ces chaleurs, j’ai déjà rempli plusieurs fois mes bidons d’eau de sources. Allé, je ne vais pas en mourir. Corinne elle, est beaucoup plus prudente.A force de remplir mes bidons d’eau bouillie, d‘eau courante, en bouteille ou de source, de toutes façon je ne sais plus trop quel bidon contient quoi. Ah si, quand c’est du Gatorade, là je sais ! Aucune goutte d’eau n’est gaspillée. Hier soir donc, ayant jugé que nous ne pouvions plus que remplir deux bidons, nous avons conservé l’eau des pâtes afin de la réutiliser pour le petit-déjeuner... encore des pâtes, mais cette fois au sucre (recette de Corinne). Et pour ceux qui se demandent comment nous faisons pour nous laver, c’est très simple. Soit directement dans la rivière, soit nous en prélevons l’eau pour emplir une petite bassine pliable. 20 jours sans eau chaude voici bien un luxe que nous nous réjouissons d’à nouveau rencontrer.

(Corinne)


Enzo wil vandaag zeer vroeg vertrekken om zoveel mogelijk uit de hitte te rijden.  De wekker gaat al om 5u af en het is al vrij licht.   Hoewel we dus vrij vroeg vertrekken brand de zon al snel op onze huid.  In onze bidons is thee dat we deze morgen met het rivierwater gezet hebben.   Dat is het enige wat we voor de ganse dag hebben en dat verontrust ons een beetje.  Normaal zouden we vandaag wel een paar dorpen moeten passeren, maar als die zoals Mirador zijn dan hebben we daar ook niet veel aan.   Maar plots na 8km rijden zijn er plots (zo uit het niets) 3 rudimentaire winkelkraampjes (? waarschijnlijk voor de zeldzame camions, bussen en auto's die in die hitte toch ook wel iets te drinken willen...)    We kopen mango's én Cola (=wat een feest !)   Zo gaat deze weg in deze canyon dan verder, moeizaam maar mooi.   Het gaat nog altijd licht naar omhoog.  Elke dag stijgen we +/-500 à 700m maar daar merk je niet zoveel van.   Dat is niets in vergelijking met de beklimmingen die we in Equador deden.  Het is hier (tot nu toe) heel progressief.   Dat is toch al goed.   Af en toe zijn er eens een paar haarspeldenbochten, waardoor je plots 250m hoger komt, maar daarna gaat het dan weer bergaf.     Een koppel op motto haalt ons in.  Het zijn Zwitsers die een wereldreis maken en ze hebben deze weg met de motto geriskeerd en hoewel ze het ook heel mooi vinden klagen ze ook over de slechte toestand van de weg en vragen aan ons of we weten hoelang die nog duurt én ze klagen ook dat ze zowat aan het koken zijn in hun pak.     We komen aan in een dorp en men zou er kunnen eten !  Enzo is in de wolken (hij zit er vandaag al evenzeer door) en hij zegt te dromen van een lekkere koude pint die hij naar hij zegt verdient zou hebben.   Het (enige) restaurant moet een pint gaan wisselen waar ze er wel koude hebben en hoewel er vanalles op het menu afgedrukt staat is het enige dat we kunnen krijgen 'pollo' (voor de verandering).  Die goedkope menu's (bestaande uit soep en dan een plat (=meestal pollo) voor 3 sols (=minder dan 1 euro) zijn wel goed voor ons budget, maar ik ben het nu toch een beetje beu-gegeten, maar als er niets anders is natuurlijk...  Enzo heeft weer nieuwe moed.   Ik denk dat we nog zo'n 15km moeten doen om een groter dorp te bereiken.   Rond 16u ziet Enzo het weer niet meer zitten (voor hem is dit soort weg echt heel vermoeiend en hij zegt dat als er nog zo'n wegen zijn hij wel een bus wil nemen).   Hij wil stoppen en kamperen, maar ik weet zeker dat het dorp op de kaart vermeld niet meer ver.  Hij gelooft er niets van (want soms vermeld de kaart al wel eens iets anders dan er in werkelijkheid is) en hij zegt dat we het dorp vandaag niet meer kunnen bereiken.   Ik rij toch door,  en hij is een beetje slechtgezind (zovizo omdat hij zich niet zo goed voelt, maar ook omdat ik koppig doorrijd), maar mijn intuitie wordt beloond en een 10tal minuten later zien we een vrij groot dorp met wel liefst 3 hostals.  We nemen het goedkoopste (20sols (=nog geen 5euro) voor 2) en dan is hij uiteindelijk zeer dankbaar.   Een douche !  De douche is welliswaar weer een koude douche, maar uiteindelijk geraak je daar wel aan gewend.   Zeker als het in de dag zeer warm geweest is dan is dat eigenlijk wel verfrissend.   Alles hangt uiteraard van de prijs af.   Aqua caliente = niet onder de 35sols... (dat nemen we alleen als het iets kouder is=in de bergen + als we kleren moeten wassen)...  maar in sommige dorpen heb je soms maar 1 (goedkoop) hostal (met enkel koude douche)...