15/12/2007

entre Huancavelica et Santa-Inez (2)

(09/12/07)    entre Huancavelica et Santa-Inez   (2)  (54km)

(Enzo)

Que d'eau !

Cela fait deux mois que l'on escalade les Andes dans tous les sens et enfin nous atteignons un vrai réservoir d'eau naturelle. Un lac quoi.

Rien d'extraordinaire en soi, mais à 4800 m tout se regarde d'une façon différente.

IMG_9035
 

On a souffert en silence toute la journée pour y arriver... et ici le silence est roi.

Une fois passé les 4000 m, la montagne se morphe peu à peu en désert. Non pas par son relief, mais bien par sa capacité à nous faire croire qu'après chaque courbe - de longues courbes de plus d'un kilomètre - le sommet sera en vue. Les pentes n'excèdent pas les 5%, mais l'état de la piste nous permet rarement de dépasser les 6 ou 7 km/heure. Le froid se renforce et les rafales de vent ne font que l'accentuer.

Mais sommes-nous vraiment obligés de souffrir pour simplement admirer ce qui n'est finalement qu'une flaque d'eau à l'échelle de la planète ? Nos corps se posent la question, nos esprits de moins en moins.

Souvent je pédale en pensant au père d'Etienne qui disait : « Dans la vie, rien n'est facile, tout est difficile ». Lui qui était l'un des derniers explorateurs belge, savait-il certainement ce qui se cachait derrière cette phrase. Peut-être que nous commençons peu à peu le découvrir...

C'était donc beau cette petite tache bleue. Il faut dire que la partie des Andes que nous parcourons actuellement n'est qu'une succession de taches de couleur. Et il y en a pour tous les goûts. Si vous décryptez attentivement la photo ci-dessous, vous pourrez voir cette palette de couleurs étonnante, signe d'une richesse minérale extraordinaire.

 IMG_9036

Et nous voici donc, pour terminer cette journée, arrivé à Santa Ines, petite bourgade balayée par des vents glaciaux. La nuit, dans la chambre de son unique hôtel, le thermomètre affichait 8 °C à seulement 20h00. La couche épaisse des cinq couvertures en laine de lama ne nous a pas permis de sentir si le mercure avait plongé sous le zéro. Par contre, les gouttes de condensation perlant du plafond le matin me laisse à penser que nous ne devions pas en être très loin.


(Corinne)

Wanneer we 's morgens wakker worden schijnt de zon al op onze tent.   We hadden de wekker om 6u gezet, maar we wachten tot 7u om op te staan, opdat het een beetje 'opgewarmd' zou zijn.  (Het heeft deze nacht idd gevroren).   Wanneer Enzo uit de tent stapt is er juist een boer met koeien die een beetje verder langskomt.   2 koeien verschieten van Enzo's plotse verschijning en gaan lopen.    Gedurende 30minuten zien we de boer als klein stipje achter die 2 weggelopen koeien lopen... De ene keer is hij helemaal links.... daarna helemaal rechts... hij heeft wel verschillende kms afgelegd om die 2 koeien weer bij zijn troep te krijgen.... Ondertussen ontbijten we en bekijken we het schouwspel.   We voelen ons een beetje verveeld dat we hem dit aangedaan hebben.    Wanneer de 2 koeien weer bij de rest gebracht is komt hij (de boer) naar ons toe.   We dachten dat hij ons zou uitschelden, maar dat was helemaal niet. (hij zei dat hij zelf uitgegleden was en dat daardoor die 2 koeien waren gaan lopen).   Zoveel te beter.   We bieden hem koffie aan, maar hij weigert vriendelijk... omdat hij een coca-bal tussen zijn kiezen heeft steken...  Dat hebben we zelf nog niet geprobeerd.  Met al die bergoppen hier heb ik daar wel al eens aan gedacht, maar uiteindelijk toch nog niet... ('t zou naar het schijnt niet zo lekker smaken... en misschien geeft dat wel neven-effecten(?)...) In Huanuco was het de eerste keer dat ik de grote zakken coca op de markt zag. (in het noorden eigenlijk nog niet).    Ik heb zelf nog geen 'mate de coca' gedronken (=soort van coca-infusie). 

Eigenlijk hadden we gisteren wel meer kms kunnen doen, want het gaat in het begin niet meer echt bergop en we blijven +/- rond de 4300m.   Weer vele lama's hier.   De eerste keer dat we lama's zagen (=in park Huascaran) was dat direct foto's en video... oh, oh, echte wilde lama's.   Nu zien we er bijna overal !  Ze lopen over de weg, je kan ze bijna strelen.  (Zijn wel nogal bangerig en ze zijn hier ook niet echt wild, want hebben ook 'flochen' aan hun oren hangen...).  Maar er zijn er hier echt veel overal...  

IMG_8991
 

Na 20kms begint het weer wel (in lasso's) te stijgen en we gaan tot 4800m.   Om die top van boven de 5000m te bereiken zouden we nog naar links moeten gaan, maar zo fanatiek zijn we nu ook weer niet en we hoeven niet speciaal een top van 5000m te doen.    We willen liever weer snel op asfalt en gaan dus rechtdoor = richting laguna's.  

IMG_9033
Dat is echt heel mooi zo'n laguna's tussen de bergen.  Het water schitterd in de zon en maakt alles nog 'lichter'.   Zovizo is het licht in altitude al heel sterk.  Soms lijkt de weg héél wit en weerkaatsend.   Ik draag geen zonnebril, want ik zie de kleuren liever zoals ze zijn (ipv vervormd door een zonnebril), maar soms zou een zonnebril in altitude toch niet overbodig zijn.   Ook lippebalsem is hier geen overbodige luxe.   En snotteren.  We hebben constant een lopende neus als we op altitude zijn (wat tijdens het fietsrijden wel een beetje vervelend is).   Maar iedereen hier loopt te snotteren.  De kinderen hebben meestal grote snottebellen aan hun neus hangen.    Wanneer we Santa-Inez bereiken zijn we weer afgepeigerd want we hebben vandaag weer veel tegenwind gehad.   We hopen echt dat er een hostal in Santa-Inez is.  Op het eerste zicht lijkt dat niet het geval  (lijkt een beetje een 'verloren' dorp, waarvan je je afvraagd wat het er eigelijk doet), maar achter een winkeltje zijn een paar kamers.   Heel rudimentair (12sols) en weeral 5 (zware) dekens (dat is 's nachts echt heel zwaar wanneer je je eens wilt omdraaien), maar het is er dan ook weeral heel koud.   Ik vraag aan de jongeman van het winkeltje of het er het ganse jaar door zo koud is, en hij zegt 'ja het is hier altijd zo koud'.   Wie wil er nu in godsnaam in zo'n oord wonen?   Ook Enzo zegt dat hij vóór het vertrek van de reis niet had gedacht in dergelijke dorpen te verblijven...    

23:00 Écrit par Corinne et Enzo dans 2 - Carnet de route Pérou | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : perou, velo, huancavelica, santa-inez |  Facebook |

14/12/2007

entre Huancavelica et Santa-Inez (1)

(08/12/07)    entre Huancavelica et Santa-Inez   (1)  (25km)

(Enzo)

On est parti tard, très tard. Je le disais hier, nos batteries ne se rechargent plus aussi rapidement qu'au début du voyage. Espérons que cela n'est qu'une mauvaise passe.

Nous voici donc partis pour l'ascension du plus haut col carrossable du Pérou (5059 m9... c'est ce que l'on nous a dit.

Conscient que nous ne monterons pas là-bas en une journée - d'autant plus que nous avons retrouvé nos chères mauvaises pistes adorées - nous décidons de bivouaquer à 4300 m, histoire de ne pas mourir frigorifiés.

N-W-SW-E-NE... on ne sait plus trop dans quelle direction nous montons. Tout ce que l'on sait, c'est que cela grimpe.

IMG_8966
 

Chouette un gros caillou sur la droite... on y planterait bien la petite.


(Corinne)

We staan pas om 9u op (we moesten recupereren van de zware dag van gisteren en we waren gisteren zovizo te laat gaan slapen, met dat gebabbel met die Fransen, maar voor ne keer dat we nog eens met europeanen konden babbelen...)   Ontbijt en inpakken en vertrekken pas om 11u.  We beslissen om vandaag niet teveel kms te doen, want het zou alleen maar klimmen (+/-gedurende 50kms, tot over de 5000m!) en we wensen niet te 'hoog' te slapen (want anders is het te koud en dan is het geen goed idee om in de tent te slapen).  We beslissen om tot het midden van de klim te gaan (= +/-tot 4300m, dat zou slechts zo'n 25kms zijn), daar is nog een aanvaardbare temperatuur 's nachts.

Wanneer we vertrekken is er net buiten de stad een 'dans-wedstrijd'.  Verschillende groepen voeren er in traditionele kledij en op traditionele muziek dansjes op (vóór een afbeelding van Maria, want het zou hier vandaag de feestdag van Maria zijn...)  Deze keer neem ik toch te camera ter hand (ik was nog altijd een beetje slechtgezind dat ik die station-trein-scène in Izcuchaca niet gefilmd had en beslis nu om toch (desondanks de toeschouwers) de camera boven te halen wanneer er iets interessant is, ipv altijd te twijfelen...  Die camera dat is wel een gedoe, want (hoewel we wel een 'voet' meehebben) doe je snel toch met de losse hand, wat uiteraard veel beweegd (zeker als je pas van de fiets stapt) en dat lijkt allemaal nogal amateuristisch, maar tegen dat je die voet uitgehaald hebt... We zouden er eigenlijk de tijd voor moeten nemen...)   (Hoewel weer met de losse hand) ben ik toch blij met mijn 'shots' (van de dansende groepen), maar ondertussen is het al middag.   We moeten doormaken.   De stenenweg is wel iets beter (berijdbaar) dan degenen die we daarvoor reeds gehad hebben, maar toch in bergop gaat het niet al te snel...  Het landschap is weeral anders (het is hier elke dag anders) en wederom mooi.  Later in de namiddag begint het wel te regenen, en dat kunnen we zeker missen als we op hoogte gaan (want dat maakt alles nog kouder).   Rond 16u besluiten we een kampeerplaatje te zoeken (we zijn nog moe van gisteren en we hebben reeds 25kms gedaan en zijn reeds rond de 4300m =hoog genoeg) en gelukkig stopt het met regenen en komt de zon er zelf terug een beetje door (wat beter is om de tent te zetten).   Desondanks het zonnetje is het toch al behoorlijk koud en het zal hier deze nacht zeker al vriezen.   

IMG_8973
 

We vinden een goed plaatsje (zoals altijd verborgen van de weg) met mooi uitzicht.   We eten onze pasta's (met championsaus) terwijl we naar de zonsondergang kijken en gaan dan vroeg slapen.  

23:30 Écrit par Corinne et Enzo dans 2 - Carnet de route Pérou | Lien permanent | Commentaires (0) | Tags : perou, velo, huancavelica, santa-inez |  Facebook |

13/12/2007

Izcuchaca - Huancavelica

(07/12/07)    Izcuchaca - Huancavelica   (78km)

(Enzo)

Jour mémorable, je n’ai pas pris une seule photo.
Deux cols et demi à monter, alors nous ne pensons qu’à une seule chose : pédaler. Et vu que l’asphalte est au programme jusqu’à Huancavelica, au temps en profiter.
A partir d’aujourd’hui, c’est minimum un col au-dessus de 4000 m par jour. Chaud dans les vallées et très froid aux sommets. Les lèvres commencent à gercer et le nez à couler…

Arrivée à Huancavelica sous un orage de grêle. Moi qui disais hier que nous devancions la saison des pluies, j’aurai bien fait de me taire. Mais bon, nous sommes équipés pour et il fallait bien qu’un jour ou l’autre nous testions l’étanchéité des sacoches.

A l’hôtel, rencontre d’un couple de français. Cela fait du bien de parfois échanger quelques opinions avec d’autres routards.

Aujourd’hui, cela fait exactement deux mois que nous avons quitté Quito (il fallait bien que je la replace) et je sens que nos organismes ont pris un méchant coup de fatigue. Je ne suis pas mécontent d’avoir perdu mes poignées d’amour, par contre je ne sais pas très bien d’où je vais encore pouvoir tirer mon énergie. Probablement en faisant comme Corinne : Manger, manger et encore manger.

IMG_8944
 


(Corinne)

78kms, maar wel 78 zware... :  eerst meer dan 20kms bergop, dan kleine 10kms bergaf - terug meer dan 20kms bergop - (slechts) 6kms bergaf - (terug) 4kms bergop - (dan pas) 15kms bergaf - (om dorp te bereiken) nog eens 3kms bergop...   (die laatste 2 kortere bergopjes waren er voor mij teveel aan...)     De bergen zijn roskleurig vandaag, waar de wolken hun schaduwen op tekenen.   Ook stijl de bergen vandaag.  Het is ongelooflijk hoe mens en dier hier deze stijle bergen kunnen beklauteren :  van zeer kleine kindjes tot oudere mensen klauteren naar boven, en ook de schapen (maar ook grotere dieren zoals koeien en paarden) zijn hier echte evenwichtsartiesten.   Wat de kindjes betreft, die zouden hier hun weg op hele lange afstanden kunnen afleggen (iets wat europese kinderen niet kunnen, want die worden overal naartoe gevoerd... Misschien zijn ze hier niet zo performant op de traditionele IQ-testen van bij ons, maar ze kunnen hier dan weer andere dingen...) 

In de namiddag is het (vrij zwaar) bewolkt, wat de bergen (die ondertussen weer groen met rotsen zijn) een mystische indruk geven.   Tijdens de langere bergaf van 15kms begint het zwaar te donderen en wanneer we beneden zijn hebben we weer recht op een heuse hagelstorm (=zo van die dikke harde =  ik heb mijn sandalen nog aan en het doet pijn op mijn tenen).  En als het hier regent/hagelt, dan regent het hard !   (Door die 10dagen in Trujillo zouden we wat meer in regenseizoen moeten zijn dan gepland... Maar al bij al hebben we nog niet zoveel regen gehad).   Deze keer heb ik mijn KW wel aan ! (=want is windstop voor de bergaf).   We zijn alletwee zeer moe (van het vele klimmen vandaag) en dat laatste klimmetje (door de hagel) om Huancavelica te bereiken was wel een extra inspanning nodig...   Maar ondanks die onstandigheden heeft het wel altijd iets zo'n groter stadje in de bergen : Het lijkt erin verstopt / geborgen.     We waren doorweekt als we een hostalletje vonden, maar toch blijven we nog meer dan een uur praten met 2 verschillende koppels fransen die in hetzelfde hostal verblijven (een eerste 'mannelijk' koppel mottaars en een tweede koppel : zij van Parijs en hij van Italië).  't Is wel eens leuk om met anderen de avonturen te delen en eens te lachen met de dingen die we beleven.   We eten allen apart, maar wanneer we na het eten terug in het hostal komen, komen we het tweede koppel weer tegen en blijven we opnieuw verderpraten tot wel nà middernacht.  Nu zijn we echt héél moe en vallen als een blok in slaap.   Slaap die we zeer nodig zullen hebben voor morgen  (want het zou bergop gaan op slechte piste...) 

23:00 Écrit par Corinne et Enzo dans 2 - Carnet de route Pérou | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : velo, huancavelica, perou, izcuchaca |  Facebook |