Cyclocosmos

(30/11/07)     Huanuco - San Rafael    (54km)

(Enzo)

Décidément, quand ça veut pas, ça veut pas ! Cette fois c'est au tour de Corinne de tirer la sonnette d'alarme... et de tirer la chasse. Turista ! 54 km malgré tout le long d'une petite vallée de type européen. Nous nous arrêtons dons à San-Rafael, petit village dont la population est presque entièrement regroupée autour de nous pour nous indiquer le seul hôtel du coin. Ce n'était pas très compliqué, on était juste devant.

Bon, allé les gars, on ne va pas s'éterniser, surtout si c'est pour poser les mêmes questions à tour de rôle.

On monte les bagages comme on peut (même sans les bagages c'est limite casse-gueule). On entasse les valises dans la chambre et ensuite on s'initie à l'escalade. A 2,5 EUR la chambre, on ne va pas se plaindre. Corinne a accès au lit et au WC et, vu son état, c'est le principal.

18h00, je redescends dans le restaurant sans me casser la gueule (oui, l'hôtel est en fait un restaurant). Ici je ne pense pas qu'il faille une licence pour ouvrir un hôtel. La seule condition doit certainement être de ne pas afficher d'enseigne « Hôtel ».

Et me voici attablé, une cerveza devant moi, prêt à écrire mes articles.

Pas pour longtemps, juste le temps d'entendre le « pchiiittt » de la bouteille que voici déjà mon compagnon de soirée assis en face de moi, un verre vide  à la main. Ici c'est la tradition de partager sa cerveza... à part que ce soir, c'est le gringo qui recommande les bouteilles ! J'aurais pu mal tomber, mais je me retrouve en face du sympathique boulanger du village. Enfin quelqu'un qui ne me parle pas d'argent, enfin quelqu'un avec qui parler d'un peu de tout et de rien. Une petite heure passe, puis son fils (16 ans) nous rejoint. Bien qu'il entreprenne des études de boulangerie, ses propos sont complètement différents de ceux de son père. Plus arrogant - ça, je l'avais déjà remarqué chez tous les jeunes péruviens - et plus curieux également. Me voici donc parti dans de longues explications sur le coup du pain en Belgique, sur les produits servis en comptoir ou encore sur la possibilité d'ouvrir plusieurs boulangeries en n'utilisant qu'un seul four.

Le temps passe, les sujets de conversation se multiplient, un petit coup d'oeil à l'horloge, 20h00.

Je remonte doucement (toujours en évitant de me casser la gueule) pour réveiller Corinne. Elle n'est vraiment pas en très grande forme, mais il faut qu'elle mange. Du riz ! Elle déteste de plus en plus cela, mais là, elle sait que c'est pour son bien et ne fait vraiment pas la difficile.

Dès que nous redescendons, trois jeunes attablés m'invitent avec insistance à partager leur bière. Presque comme toujours en Amérique du Sud, ils font fi de Corinne. C'est donc à moi d'insister et de bien leur faire comprendre que Corinne est malade et que c'est avec regret que je dois décliner leur offre.

Un petit coup d'oeil sur les vélos, cadenassés devant les toilettes, quelques nouveaux refus aux offres qui nous sont à nouveau faites pour picoler à gauche et à droite, quelques nouveaux coup d'oeil sur nos sacoches planquées sous la table (on sent vraiment dans ce village que « Gringo » rime avec « Dinero », et nous voici remontant les escaliers (toujours sans nous casser la gueule) afin d'aller faire un gros dodo ! ( Vous avez remarqué, nous journées se terminent toujours de la même façon) 

(Corinne)

We waren dus een dagje in Huanuco gebleven, zovizo omdat Enzo met z'n hondebeet en val moest rusten, maar ook ik voelde grote vermoeidheid (de stijve nek met bijhorende hoofdpijn, de extreme verschillen in altitudes en in temperaturen (van 46graden tot onder 0) enz...) en voelde me dus ook nogal moe tot grieperig.  Huanuco is niet toeristisch en er is dus geen europees eten.  We beslissen om eens voor de verandering naar een chinees restaurant te gaan (er zijn vele geïmigreerde chinezen in Peru en dus ook meerdere chinese restaurants), waar ik eens een groenteschotel neem, maar 'grote VERGISSING'.  Ik ben er zeer ziek  van geworden (=serieuse toerista) die wel 4 tot 5 dagen heeft aangehouden (=ben nog altijd niet helemaal genezen =5dagen later, want zoals jullie waarschijnlijk gemerkt hebben zijn de verslagen op de blog altijd met enkele dagen vertraging).   In de verschillende reizen naar onderontwikkelde landen die ik al gemaakt had was ik hiervan tot nu toe altijd bespaard gebleven, maar nu was het wel serieus : krampen, diaree en braken.  Dit beloofd een streng dieet van alleen rijst en voorlopig zeker geen (lekker) fruit meer.  :-(     Ik heb de nacht na de verlofdag dan ook bijna niet geslapen, maar toch wil ik niet in Huanuco (en zeker niet in die hotelkamer, want ik kon die badkamer niet meer zien) blijven.   Dus beslissen we om toch reeds verder te trekken, want Enzo is dan weer wel aan de beterhand (=hij heeft zijn verband in Huanuco laten vervangen en de verpleegster zei dat het goed genas).   Mits we (met de bus) zoveel gedaald waren, ging het nu zovizo weer licht naar boven.   Na een 25tal kms voel ik wel dat ik toch vrij zwak ben (=niets van voeding binnengehouden, niet veel geslapen en nog steeds niet goed...)   Enzo drinkt een (koude) Cola, maar daar durf ik niet aankomen en hou het wijselijk op water (=zelfs  vrij veel water, want ik heb veel vocht verloren en heb altijd dorst).  Het blijft altijd bergop gaan, maar ik heb niet veel krachten en ben bijgevolg altijd achter op Enzo.  Na 50km ben ik bekaf en heb weer behoorlijke buikkrampen een braakneigingen (=m'n buik staat op springen) en we moeten snel iets vinden om te stoppen (en ik te rusten).   Na een 4tal kms zou een (klein) dorpje (San Rafael) zijn.   Het is er zeer arm en we twijfelen of er wel een hostal is.  Het hangt niet uit, maar er zou een kamer boven een (nogal vies) 'restaurant' zijn.   Recordprijs voor de kamer = 10sols (+/- elk 1.25euro), maar de kamer is dan ook naarvenant... (=we dachten dat we bijna door de trap zouden zakken wanneer we met de bagage naar boven gaan...)  Soit, er was geen keus en voor mij was alles goed, als ik mij maar kon neerleggen.  Enzo ging ondertussen wat met enkele inwoners van het dorp in het café/restaurant eronder praten (zie hiervoor zijn verslag).  Na een uurtje ben ik dan toch ook mijn rijst (met thee) gaan eten.  Ik vind de sfeer er helemaal niet zo aangenaam : alsof we er als 'rijken' niet echt gewenst zijn...  Ik (en Enzo uiteindelijk ook, want hij voelt het ook een beetje) ga dan ook weer snel gaan slapen (maar moest die nacht toch weer 3 keer opstaan om naar het toilet te 'spurten'... (hopende niet door de planché (van dat krot) daar te zakken...))

(27/11/07)     Huallanca - La Union   

(Enzo)

Pas grand-chose à raconter si ce n'est que nous avons dû effectuer les 200 derniers km en bus pour nous rendre à Hanuco afin de m'y reposer une journée supplémentaire.

Beurk... je ne voudrais pas être à la place de tous ces touristes qui voyagent en bus et qui ont l'impression d'avoir découvert un pays. Vive le vélo... enfin, dès que je serai capable de remonter dessus !

Le comble, c'est que ces 200 km n'étaient quasiment que de la descente. De quoi vraiment faire râler Corinne qui attendait cela avec tant d'impatience...

(Corinne)

Ook daar in Huallanca (dat toch nog op een zekere hoogte is) is het 's avonds en 's morgens redelijk koud.   Ik ben 's morgens vroeger wakker dan Enzo (die ik wat laat slapen en bekomen) en profiteer zelf van de warme douche en studeer dan een beetje met mooi uitzicht op het dorpje in de bergen.   De lucht is heel 'cru' en mijn handen hebben het al snel koud (alsook mijn hoofd want had mijn haar gewassen).   Mijn hoofdpijn en stijve nek blijkt nu helemaal weg te zijn.   Wanneer Enzo een uurtje nadien wakker wordt wil hij al snel naar la Union en verder met de bus naar Huanuco vertrekken, want (en hij heeft gelijk) misschien is er maar 1 mogelijke bus per dag enz...   Men kan alleen per minibusje naar La Union.  We staan om 11u aan de 'halte' en het eerstvolgende busje vertrekt pas om 12u30.   We hebben dus de tijd.   Weer de fietsen op het dak van het minibusje gebonden, met alle bagage erbovenop + nog eens alle bagage van de andere passagiers.   Het beloofd ook slechte stenenweg te zijn.   Enzo ziet dat allemaal niet goed zitten voor de fietsen en denkt dat die erg van dergelijke busritten afzien.   (Er is idd wel altijd iets gekrast of gedeukt als we ze terugkrijgen...)   Het busje zit proppevol.   Het duurt bijna 2u om een tochtje van een kleine 20km te maken...   Het is wel een beetje een avontuur met zo'n busje reizen, maar zou toch niet zo'n ganse reis per bus willen maken, want uiteindelijk is dat ook heel vermoeiend.   De salsa-muziek staat weer loei-hard (om hoofdpijn van te krijgen).   Ik zit helemaal achteraan en het hobbelt heel erg in dat kleine busje op de slechte stenenweg (ik bots met mijn hoofd en knieen meerdere keren tegen ofwel de ruit, ofwel tegen de zetel voor mij).   Enzo al evenzo en heeft (met zijn reeds gehavende lichaam) overal pijn...   Plots is er een harde knal (aan het wiel vlak onder mij) en het busje is vol met rook... Iedereen moet uitstappen... ik als laatste omdat ik achteraan zit (=ben er niet zo gerust in...)   Blijkbaar denken ze het rap te repareren, want ze laten de motor gewoon verder draaien terwijl ze met 3 onder het busje liggen de te kijken en dan met een soort krik iets dat tegen het wiel botste verwijderen...(?)    Na 20minuten mag iedereen weer in het busje en gaan we verder...   Het ergste van al is dat het opnieuw alleen maar bergaf gaat...  We hebben zo hoog geklommen en we doen nu alle bergaf per bus.   't Is gewoon niet eerlijk.    In La Union aangekomen weer hetzelfde (bagage rassembleren) inlichten voor bus naar Huanuco.   Er is er geen meer vandaag, alleen om 7u 's morgens (de volgende dag dus).   We moeten hier dus overnachten.   Enzo koopt reeds de tickets (er is een ticketten-systeem en al hier !) en in een mum staan er weer een 30tal mensen en kinderen rond ons die alle bagage betasten... Ik ben nu minder bang dat ze iets zouden stelen : we zijn het nu al gewoon + ze weten waarschijnlijk niet hoe ze de bagage zouden moeten verwijderen + zouden dat waarschijnlijk toch niet durven doen met anderen erbij + we zijn hier in de bergen/platteland (het is vooral in de steden en aan de kust dat je diefstal moet vrezen), maar we letten toch altijd een beetje op en houden de vele handen toch wat in de gaten.    Wat ik ook altijd bizr vindt zijn al de kinderen.  't Is toch weekdag.  Moeten die niet op een school zijn ofzo?   Ook vindt ik dat vele mensen hier precies helemaal niet werken... maar er gewoon maar wat 'bijzitten' en alle tijd blijken te hebben om met ons te praten...  Hoewel Enzo normaal graag praat is hij vandaag doodop en gaat al om 17u slapen.   Ik volg niet veel later en ga ook al om 19u slapen.

(28/11/07)     La Union - Huanuco   

(Corinne)

Er valt over een bus-reis eigenlijk niet zoveel te vertellen.   Deze keer is het een echte 'car', want (voor een reisje van maar 120km) zal het meer dan 6uur duren !!!   We zijn al vroeg aan de halte 6u30 om de fietsen weer op het dak te binden.   Enzo vreest weer voor de fietsen door vele schokken die ze weer zullen verduren.   De weg is weer zeer slecht (vandaar de lange rit) maar weeral gaat het alleen maar naar beneden.... (In Huanuco aangekomen zijn we onder de 2000m.... Van 4800m tot onder 2000m !!!   Dat betekend dat wanneer we eerstvolgende keer, na nog een extra verlof- en recuperatiedag voor Enzo, opnieuw de fietsen opgaan het alleen maar 'terug naar boven' kan gaan...)   De rit is anders wel heel mooi, maar soms is het met de car nog griezeliger dan met de fiets met die ravijnen, bvb. als deze meerdere keren naar voor en achter moet gaan om de haarspeldbocht te kunnen nemen, of wanneer er een tegenligger is... Des te meer hebben we spijt dat we die niet met de fiets hebben afgelegt, waarbij je alles toch veel beter ziet en intenser beleefd.   We passeren mooie landschappen, vele kleine dorpjes, die we nu vanop een afstand, passief zittend (maar al bijna even vermoeiend) aanschouwen (zonder eigenlijk echt te beleven).   Huanuco is weer een lawaaierige stad (vele claxons, moto-taxis, luide commercials, luide muziek,...)   Na de stilte van de natuur kunnen we niet meer zo goed tegen al die drukte...   We beslissen dat we volgende rustdag niet in een stad maar eens ergens in de natuur zullen doorbrengen...   In ieder geval zullen we hier nu toch een verlofdag doorbrengen, want Enzo kan nog niet direct de fiets op.