Cyclocosmos

(24/11/07)      Huaraz - Pachacoto    (48km)

(Enzo)

Nous continuons à monter et les grandes Ardennes (cela y ressemble un peu) se transforment peu à peu en landes écossaises... tout change très vite ici..
Tout devait rouler aujourd’hui, mais l’altitude commence peu à peu a donner mal à la tête à Corinne. Nous effectuons donc quelques haltes nécessaires, le temps pour moi de photographier ces arbres bizarres qui poussent au milieu de plantes ressemblant à des cactus palmés (avec le fil électrique en prime). Le temps également de réparer la deuxième crevaison de Corinne de la journée... heu la première rustine (matériel made in Quito) n’avait pas tenu.

Soudain, là où nous ne l'attendions pas, les premiers vestiges d'une pyramide. Pas de quoi s’extasier, juste un peu de mystère au vu de l'orage qui se prépare en arrière plan.

La végétation se fait rare et l’oxygène aussi. Déjà en Equateur, c’était passé les 3500 m que nous nous étions demandé pourquoi dieu n’avait pas crée l`homme avec un troisième poumon. Probablement n’avait-il pas pensé qu’un jour celui-ci fumerait !!!

Il fait froid, petit à petit le soleil se couche et, en plantant la tente, je me rends compte qu’il faut que fasse rapidement une série de photos car la lumière jaunâtre qui nous englobe risque de rapidement disparaître de nos mémoires.

Embaumant !!

 

(Corinne)

We hebben (traditie-getrouw na een 5 of 6 tal dagen fietsen) een verlofdagje in Huaraz genomen.   Die verlofdagen vliegen altijd voor je het weet voorbij.   Eten, drinken, inkopen (voor de camping) doen, internet, wat rusten, (ik wat studeren),... en de dag is al voorbij... Altijd iets moeilijker om terug te beginnen, maar deze keer is het voor mij extra moeilijk omdat ik met een stijve nek opsta.   Heb dat normaal nooit en weet niet hoe ik daaraan kom (verkeerde positie bij het studeren? verkeerd geslapen?)   Soit, het begint niet goed voor mij vandaag.   We vertrekken ook weer veel te laat (10 à 11u : de meeste cyclos zitten om 7u al op de fiets...)   Er is (weeral) een soort van processie-parade (of hoe moet ik het noemen) dat het stadje animeerd.  (Constant zijn hier wel dergelijke feesten en parades en fanfares enz...)   We banen ons dus een weg (te voet) tussen de toeschouwers-menigte, en beslissen dan om een zijstraat te nemen, waar de jongeren hun pasjes inoefenen.   We zijn nog niet helemaal uit Huaraz of ik heb een platte band... (ik had het vorige keer nog over onze super-robuste-marathon-banden en nu in een stad 'fwieeet'....)    Enzo repareerd de band met plakkers die we in Quito gekocht hadden (=we zijn heel goed geequipeerd vertrokken, maar reparatie-plakkers waren we (komisch genoeg) 'vergeten'...)   Hij vloekt tijdens de reparatie, want de plakkers zouden niet deugen...  Soit, na een half-uurtje (in Belgie neemt hem dat niet meer dan 10minuten) vertrekken we weer.  

 

Het is weer heel warm en het gaat weer progressief naar omhoog + mijn stijve nek begint me parten te spelen (ik kan mijn hoofd langs geen enkele kant draaien) + na een 10tal kms heb ik opnieuw een platte band (die plakkers deugden dus echt niet)... =Alle ingredienten om het mij op mijn zenuwen te doen werken...   Nieuwe reparatie en reeds 13u30, met nog maar 10km op de teller...  We vertrekken weer verder.   Hoe meer we stijgen, hoe meer de stijve nek zich in een barstende hoofdpijn uitspreid... (=schouder, nek, achter- en voorhoofd : ik heb precies een hersenschudding = kan niet meer tegen het felle licht, noch tegen het geclaxoneer van de passerende voertuigen (die toch altijd systematisch LUID claxoneren,...)   Ik stop mijn fiets en zet mij neer.  Ik kan en wil niet meer verder en wil stande-pede gaan slapen... (maar dat kan natuurlijk niet zomaar...) maar ik heb het gevoel dat mijn hoofd gaat ontploffen en trek me van niets nog aan.   Zou het de altitude zijn?  Enzo raad mij aan om te eten en te drinken... Het helpt een beetje maar niet echt veel...  Voorbijgangers bekijken me nogal bezorgd, met mijn hoofd zo in mijn handen.   Ik weet echt niet hoe van die hoofdpijn af te geraken en neem dan toch maar een Perdolan.  (=Daar zit geen aspirine in, want je kan maar beter geen aspirine in altitude-hoogte nemen !  Zou alles alleen maar erger maken !)   Mits ik bijna nooit geen medicijnen consumeer heeft dat pilletje al snel een wonderlijk effect :  de hoofdpijn én zelfs de stijve nek is helemaal voorbij, zodat ik weer 'normaal' kan fietsen en de we de weg kunnen bereiken die we voor vandaag voor ogen hadden om te kunnen kamperen, namelijk iets verder dan Pachacoto.  Op de weg passeren we een soort van piramide.   Wel bizar die pyramiden in centaal- en zuid-amerika.  Zouden ze hier dezelfde kennis als de egyptenaren gehad hebben?  Of zijn de egyptenaren tot hier gekomen? 

 

In Huaraz hadden we nog gevraagd hoe ver Pachacoto was, en keer op keer als je hier dergelijke vraag steld antwoorden ze je ofwel 'hoeveelheid tijd je erover zult doen¡ (bvb 'Je zal er 4u over doen') ofwel als ze dan toch in kms antwoorden dan is dat steevas verkeerd.  In Huaraz hadden ze ons gezegd dat het 80kms naar Pachacoto was, maar na 45km waren we al in Pachacoto.    Het ziet er hier als in Schotland uit.   Mooie locatie om te kamperen.

(22/11/07)      Yungay - Huaraz    (56km)

(Enzo)

Nous arrivons enfin à 3100 m d’altitude et avons la très bonne surprise d’apercevoir les premiers sommets enneigés.

Finalement, les Andes péruviennes nous réservent autant de changements rapides et radicaux que les Andes équatoriennes. Imaginez qu’avant-hier nous cuisions sous des 46 °C et qu’aujourd’hui nous pensons à inverser l’ordre de nos vêtements dans nos sacoches.
La pluie a également fait son apparition et c’est un temps de moussons que nous allons probablement supporter pendant plus d’un mois. Dommage que nous ayons pris ces 10 jours de retard, car j’avais programmé notre itinéraire afin d’éviter de justesse la saison des pluies, mais là, nous sommes bien dedans.

Huaraz. Un jour de repos et que faisons-nous, comme d’habitude... Internet !
Vous ne direz pas qu’on vous oublie !
On se ravitaille également pour les prochains jours car maintenant cela va être la montagne et plus question de compter sur les rares petits villages que nous rencontrions tous les 30 ou 40 km.
Je vais donc de ce pas m’acheter une bonne paire de chaussettes chaudes !

 

(Corinne)

We verlaten Yungay al vroeg om niet te laat in Huaraz aan te komen.  Er hangt een vreemd sfeertje in Yungay.  Gisterenavond hebben we vernomen dat nog niet zo lang geleden (20jaar?) hier 30000 mensen door een natuurramp gestorven zijn.  Het hele dorp zou overspoeld geweest zijn met modder.   Dat maakt het hier een beetje 'kil' want deze ramp is uiteraard nog niet helemaal vergeten.  Vele huizen zijn hier dan opnieuw gemaakt (en vele zijn nog half in opbouw).   De constructie van huizen is hier helemaal anders dan bij ons.  Ze zetten eerst kolommen (=pilaren) en daartussen vullen ze dan op met (soort van) bakstenen.  De constructies zijn zo opgebouwd om beter bestand te zijn tegen aardbevingen (die hier kunnen voorkomen, daar het Andes-gebergte nog een zeer 'jonge' bergenketen is).  Ook als we over een brug rijden, dan wiebeld die meestal mee (ook op die manier gemaakt tegen aardbevingen).  Dus totaal andere manier van bouwen dan bij ons.  (In Baños (Equador) was een Engelsman die het hostal uitbaatte en die had een stuk laten bijbouwen, maar hij zei dat, desondanks hij in Engeland bouw-ingenieur was, hij hier helemaal 'niets' zelf kon berekenen.)     Meestal zijn de huisjes enkel gelijkvloers (in grotere dorpjes kan al eens een 2de verdiep zijn) en op het platteland bestaat het dak meestal uit een golfplaat.  Sommige mensen leven echt in zeer armzielige huisjes.

 

Vanuit Yungay konden we ook een andere weg nemen die ons naar mooie laguna's (tussen de bergen) zouden brengen, maar spijtig genoeg zou dit nogal een grote omweg zijn om deze laguna's te bereiken (25km bergop en niet direct in de richting van Huaraz).   We houden het dus voor bekeken en gaan direct richting Huaraz.   We moeten daarvoor een 50-tal kms afleggen en daarbij een kleine 1000m stijgen.  (Huaraz zou op zo'n 3100m zijn).   Vandaag ben ik een beetje moe... (=terug een beetje pijn aan linker-knie en enkel...)  Ik tel vandaag dan ook de kms af.   Het landschap is nogthans weer zeer mooi en we zien zelf in de verte de eerste bergen met 'eeuwige sneeuw'  (voorzolang die nog eeuwig zal blijven...)   We zien het als een soort van beloning om deze besneeuwde bergen in de verte te zien (maar zullen er binnekort nog vele mooiere en van zeer dichtbij zien...)

We komen vrij vroeg (rond 14u) in Huaraz aan en het is er 'super'-toeristisch (=vele gringo's).  Nu weten we dat met de term gringo niet alleen noord-amerikanen bedoeld worden, maar blanken (liefst met licht-kleurige ogen) in het algemeen...  In het begin vonden we het helemaal niet leuk om 'constant' zo benoemt te worden, maar nu zijn we het een beetje gewoon geworden en sommigen gebruiken de term best op een sympatieke manier.   Wat nogthans wel opvalt is dat bijna 'alle' reclames (borden, affiches, spotjes op tv,...) met blanken (met lichtkleurige ogen en vaak ook blond of zelf rood-kleurig haren) zijn, terwijl hier hoegenaamd 'niemand' er zo uitziet (of het moest al geimmigreerde enkeling zijn...).  Dat is wel een beetje vreemd...     Dus, Huaraz is zeer toeristisch = het vertrekpunt voor vele trekkers en alpinisten (met hun dikke botienen), en dus bijgevolg vele tour-operators en agentschappen die meerdaagse trekkings in de bergen organiseren en ook vele trekkings- en alpinisten-winkels, waar we een extra multifuel-bidon dachten te kopen, maar alles is te huur en niet te koop...  Alles (of toch bijna alles) is hier op 'de toerist' afgestemd : de lama's worden op de pleinen tentoon gesteld, helemaal verkleed en al met wollen-felgekleurde dekens met 'Huaraz' in geprint (=een beetje zielig, want deze beesten horen eigenlijk in een hogere altitude en niet hier als toeristen-attractie), vele cafeetjes en restaurants met europees eten (da's wel goed voor mij) met Bob-Marley-muziek voor de 'coole' trekkers ipv de locale muziek.   Ik moet nu wel zeggen dat ik de 'populaire' salsa- en lambada-achtige muziek van hier een beetje beu-gehoord ben (=staat meestal ook overal vééééél te luid...)   Daarentegen hebben ze hier ook wel mooie en rustige (balade?) muziek  (ik ken de naam van dat soort muziek niet).   Niet echt zoals die mannen vanuit de Nieuwstraat met hun pamfluiten, maar hele rustige soort van gitaarmuziek ('bergen-muziek') met (beetje melancholische) gezangen.