Cyclocosmos

(07/12/07)    Izcuchaca - Huancavelica   (78km)

(Enzo)

Jour mémorable, je n’ai pas pris une seule photo.
Deux cols et demi à monter, alors nous ne pensons qu’à une seule chose : pédaler. Et vu que l’asphalte est au programme jusqu’à Huancavelica, au temps en profiter.
A partir d’aujourd’hui, c’est minimum un col au-dessus de 4000 m par jour. Chaud dans les vallées et très froid aux sommets. Les lèvres commencent à gercer et le nez à couler…

Arrivée à Huancavelica sous un orage de grêle. Moi qui disais hier que nous devancions la saison des pluies, j’aurai bien fait de me taire. Mais bon, nous sommes équipés pour et il fallait bien qu’un jour ou l’autre nous testions l’étanchéité des sacoches.

A l’hôtel, rencontre d’un couple de français. Cela fait du bien de parfois échanger quelques opinions avec d’autres routards.

Aujourd’hui, cela fait exactement deux mois que nous avons quitté Quito (il fallait bien que je la replace) et je sens que nos organismes ont pris un méchant coup de fatigue. Je ne suis pas mécontent d’avoir perdu mes poignées d’amour, par contre je ne sais pas très bien d’où je vais encore pouvoir tirer mon énergie. Probablement en faisant comme Corinne : Manger, manger et encore manger.

(Corinne)

78kms, maar wel 78 zware... :  eerst meer dan 20kms bergop, dan kleine 10kms bergaf - terug meer dan 20kms bergop - (slechts) 6kms bergaf - (terug) 4kms bergop - (dan pas) 15kms bergaf - (om dorp te bereiken) nog eens 3kms bergop...   (die laatste 2 kortere bergopjes waren er voor mij teveel aan...)     De bergen zijn roskleurig vandaag, waar de wolken hun schaduwen op tekenen.   Ook stijl de bergen vandaag.  Het is ongelooflijk hoe mens en dier hier deze stijle bergen kunnen beklauteren :  van zeer kleine kindjes tot oudere mensen klauteren naar boven, en ook de schapen (maar ook grotere dieren zoals koeien en paarden) zijn hier echte evenwichtsartiesten.   Wat de kindjes betreft, die zouden hier hun weg op hele lange afstanden kunnen afleggen (iets wat europese kinderen niet kunnen, want die worden overal naartoe gevoerd... Misschien zijn ze hier niet zo performant op de traditionele IQ-testen van bij ons, maar ze kunnen hier dan weer andere dingen...) 

In de namiddag is het (vrij zwaar) bewolkt, wat de bergen (die ondertussen weer groen met rotsen zijn) een mystische indruk geven.   Tijdens de langere bergaf van 15kms begint het zwaar te donderen en wanneer we beneden zijn hebben we weer recht op een heuse hagelstorm (=zo van die dikke harde =  ik heb mijn sandalen nog aan en het doet pijn op mijn tenen).  En als het hier regent/hagelt, dan regent het hard !   (Door die 10dagen in Trujillo zouden we wat meer in regenseizoen moeten zijn dan gepland... Maar al bij al hebben we nog niet zoveel regen gehad).   Deze keer heb ik mijn KW wel aan ! (=want is windstop voor de bergaf).   We zijn alletwee zeer moe (van het vele klimmen vandaag) en dat laatste klimmetje (door de hagel) om Huancavelica te bereiken was wel een extra inspanning nodig...   Maar ondanks die onstandigheden heeft het wel altijd iets zo'n groter stadje in de bergen : Het lijkt erin verstopt / geborgen.     We waren doorweekt als we een hostalletje vonden, maar toch blijven we nog meer dan een uur praten met 2 verschillende koppels fransen die in hetzelfde hostal verblijven (een eerste 'mannelijk' koppel mottaars en een tweede koppel : zij van Parijs en hij van Italië).  't Is wel eens leuk om met anderen de avonturen te delen en eens te lachen met de dingen die we beleven.   We eten allen apart, maar wanneer we na het eten terug in het hostal komen, komen we het tweede koppel weer tegen en blijven we opnieuw verderpraten tot wel nà middernacht.  Nu zijn we echt héél moe en vallen als een blok in slaap.   Slaap die we zeer nodig zullen hebben voor morgen  (want het zou bergop gaan op slechte piste...) 

(06/12/07)    Huancayo - Izcuchaca    (68km)

(Enzo)

Rouge. La longue vallée que nous avions empruntée pour nous rendre à Huanuco se termine tout doucement en cul-de-sac avec ses multitudes de petites parcelles cultivées à flanc de collines. La terre est rouge, la terre est riche, mais je ne sais pas vraiment ce qui est cultivé ici car c'est la période du labour. Ce qui me fait donc comprendre que la saison des pluies n'a pas encore vraiment commencé. Si nous ne prenons pas trop de retard, nous devrions donc, comme prévu, passer entre les gouttes d'ici Ushuaïa.

Tiens, j'y pensais déjà depuis longtemps, je vous poste une photo qui vous montre à quoi ressemblent souvent les « salles de bain » des hôtels que nous fréquentons. C'est du tout en un ! C'est pratique, vous pouvez vous doucher les pieds tout en étant assis sur le trône.

(Corinne)

Gisteren hebben we in Huancayo (lekker!) gegeten, met warme, zoete wijn (dat is hier specialiteit en ik vind dat heel lekker). Vandaag konden we dan niet uit het bed en zijn pas laat vertrokken. Bij het uitrijden uit de stad vergezeld een (peruviaanse) cyclist met koersfiets ons en toont ons de juiste weg.  Ik vind het in zuid-Peru wel zeer verschillend dan in noord-Peru (=geciviliseerder en properder).  In het noorden had je op vele plaatsen veel afval en stort.  Vooral in de buurt van dorpjes (waar mensen zijn !) en vooral veel plastiek : plastiek zakjes en flesjes (=voor 'alles' geeft men hier een plastiek zakje (en wij bij ons geen zakjes in de supermarkten meer : wat ik een heel goede zaak vind !  en water zou bij ons terug meer in glas moeten...)  Soit, waar mensen zijn is 'basura' (in kleine dorpjes is uiteraard geen vuilbakkendienst...)    

Het gaat eerst een beetje bergaf om daarna tijdens 20kms te klimmen (tot net geen 4000m) om dan daarna terug helemaal 30kms naar beneden te gaan (tot lager dan waar we van komen).  Tijdens de klim is het landschap uitgestrekt met overal akkers in verschillende tinten rood en bruin. 

De ploegen worden getrokken door stieren.  De koeien hebben hier 'flochen' aan hun oren (en soms ook aan hun poten) hangen (=lijken wel oorbellen).    Het was al een tijdje geleden dat we nog eens zolang geklommen hadden (niet heel stijl, maar wel (hoe meer je boven komt) tegenwind).  Mits we laat ontbijt hadden genomen wou ik pas middageten nà de klim (zodat die al achter de rug zou zijn), maar eens boven was er zoveel wind (+weer koud) dat het er niet aangenaam picknicken was en toch maar besloten reeds af te dalen.   De bergaf is weer adembenemend mooi (maar dat klinkt ondertussen misschien al een beetje afgezaagd...?).  Nochthans : de haarspeldbochten zijn vrij stijl en slingeren ons doorheen de prachtige groene bergen, met beneden een vallei waar het wel lijkt uit te puilen van de vegetatie, waar we uiteindelijk dan toch (pas om 15u30, maar wel bij aangenamere temperatuur) picknicken (met prachtig uitzicht).    Nog een 15tal kms om Izcuchacha te bereiken vandaag.   Cool vandaag.   Morgen en de volgende dagen zal het wat anders (=moeilijker) zijn.    In Izcuchaca is een stationnetje en wanneer we op het (centrale) pleintje aankomen is er juist een trein aangekomen.   Het is een hele antieke (stoom)trein, met hele oude wagons.  En we zien de indianen-vrouwen van en op de trein stappen met grote pakken en hun grote rugdoek (waar ze altijd wel iets in dragen : goederen of een kindje of een lammetje...).  Het is een mooi zicht en ongetwijfeld mooie foto's/video waard, maar wederom durven we onze camera's niet bovenhalen, want wederom als we in een klein dorp pas aankomen zijn we al snel omringt door nieuwsgierigen...