Cyclocosmos

(31/12/07)   Juli - Copacabana (65 km)

(Enzo) 

Ca y'est nous y sommes. Viva Bolivia !
Le temps pour nous de vous souhaiter à tous de passer une excellente année (avec un peu de retard) et de réaliser tous vos rêves.
Le temps pour nous aussi de faire un petit bilan chiffré : nous avons, pour cela, rajouté une rubrique "statistiques" dans les menu en haut à gauche. Comme toujours on la mettra à jour... heu... le plus souvent possible

Nous sommes donc à mi-parcours (en temps). Bien que n'ayant effectué que 3500 km alors que nous en avons prévus un peu plus de 10.000, nous restons optimistes car c'est exactement ce que nous avions prévu. En effet, comme nous l'espérons, l'Argentine et le Chili devraient être un peu moins exténuants (si nous n'avons pas le vent de face).

Vu que nous y somme, un petit mot sur le lac Titicaca. Heu... c'est un lac un peu comme les autres, c'est grand, y'a beaucoup d'eau et où nous nous trouvons il y'a beaucoup de pédalos.
Non, sérieusement, ici la situation du lac offre un spectacle assez exceptionnel, surtout en ce début de saison des pluies. Situé à 3866 alt., le lac est bordé de massifs retenant les nuages sur sa circonférence. Vu que dans sa longueur nous ne pouvons pas apercevoir l'autre rive, nous pouvons l'imaginer en observant simplement les nuages retenus dans ses massifs.

Tous nos voeux à toutes et tous et encore merci d'être si nombreux à nous suivre !

(Corinne)

Om naar de grens met Bolivie te rijden, rijden we weer bijna gans de voormiddag rond het meer.    Het begint meer en meer op een zee te lijken (=het is dan ook een zeer groot (=één van de grootste) meer).   Aan de oevers lijkt het soms wel op het Zwin, met de varieteit aan vogels tussen de vegetatie of in de plassen rond het meer.   Hier en daar zien we peruvianen aan de oever picknicken (=mits het deze avond nieuwjaar is, is het voor deze mensen ook voornamelijk verlof vandaag).   Soms maken ze een (vrij groot) vuur.   Ook zie ik vandaag 2 maal (en dit is een iets minder aangenaam aspect) dat ze net een varken geslacht hebben.  (Zovizo zijn de varkens die hier rondlopen er om geslacht te worden, maar pas deze avond zal ik begrijpen waarom men er vandaag vaak één slacht).  In het laatste dorp voor de grens moeten we weer onze sols in bolivianos wisselen.   Dit gebeurt weer (zoals aan de grens Equator-Peru) zeer onofficieel, met wisselaars die onder een parasolletjes met een (geld)koffertje op hun schoot op de plaza zitten.   Aan de grens vergeten we deze keer niet door de immigratie van beide landen te passeren.     (Al een geluk dat we toen aan de grens met Peru zijn teruggegaan, anders hadden we hier nu mooi gestaan...)

Nu we het land Peru na 2 maanden verlaten, effen tijd voor een aantal algemene bemerkingen :   zoals reeds gezegd is er een groot verschil tussen noord-peru en zuid-peru.   Wel vond ik de bevolking (overal : zowel noord als zuid) vrij 'chauvenistisch' mbt hun eigen land en sommigen vinden niet alleen sinds Machu-Pichu onlangs het 7de wonder van de wereld is geworden, maar dat het land Peru algemeen 'het wonder' van de wereld is.   Verschillende zeiden ons bijvoorbeeld : 'Peru heeft alles!  Kust, gebergte én jungle !', maar dat heeft Equador ook, maar dat durvden we dan niet terug te antwoorden om hun niet te vexeren en omdat de peruvianen het niet zo met de equatorianen hebben = Niet met de equatorianen (die ze 'slechte mensen' vinden (=dat hebben ze ons meermaals gezegd), noch met de chilenen (die ook niet goed zouden zijn).   De bolivianen zouden voor hun ok zijn, maar al bij al vond ik Peru nogal 'op zichzelf' gericht.  'Wij Peruvianen, kunnen het !' (en dergelijke slogans zijn voortdurend te lezen).  Ook in hun muziek = onwaarschijnlijk.  Ze zingen vol lof over hun land met zijn steden ('Cuzco! Huancayo! Arequipa!' ... en   'Viva Peru !'   en zo gaat (de indoctrinatie) maar door...)    Of zoals bijvoorbeeld in Puno zeiden we dat we nieuwjaar in Copacabana zouden doen, en men antwoorde ons dat dat beter in Juli zou zijn (wat na ons bezoek aan Juli uiteraard zeker niet zo zou zijn, maar ze zeiden dat gewoon omdat Juli nog Peru is en Copacabana Bolivie)... Dit aspect (die soort van chauvenisme die zowat bij alle peruvianen terug te vinden is) stoorde ons soms, maar al bij al mogen ze uiteraard wel trots zijn, want mooie natuur is er zeker te vinden.

Na de grens-paperassen (die vrij vlot en snel afgehandeld waren) was het nog een kleine 10tal kms om naar Copacabana te rijden.   Nieuw jaar = nieuw land.  Het is altijd een beetje vreemd om een nieuw (voor ons zo goed als onbekend) land binnen te rijden.   Zullen er hier veel dingen 'anders' zijn?  Andere gewoontes?  Andere landschappen? enz....  Eerste stop is dus Copacabana.   Dit is de 'originele' Copacabana (die zijn naam reeds zeer lang draagt) en waar het bekendste strand van Brazilie de naam van heeft overgenomen.   Wanneer we Copacabana beneden zien liggen zijn we vrij verrast :  we zien vrij veel en vrij hoge hotels, jachten en bootjes in het meer liggen,... We hadden ons als iets veel authentiekers verwacht.   Deze (=vroeger ook één of andere 'heilige') plek is ondertussen ook tot een 'toeristen-stek' bij uitstek veranderd.   Misschien niet slecht om nieuwjaar door te brengen (=een beetje animatie), maar we zullen hier misschien niet zolang blijven.    Ons hotel heeft wel een zeer mooi uitzicht op het meer (waarvan je hier niet de andere  kant zien) en de ganse baai.   We gaan iets lekkers eten (kwestie van nieuwjaar een beetje te vieren) en gaan dan effen naar een 'gringo'-bar een glas nemen (=waar het er achteraf in een 'rave' of 'party' zal uitdraaien : overal dreadlocks en 'hippe' mensen rond ons...  Om middernacht gaan we naar het meer toe, waar ook geen groot/officieel vuurwerk plaatsvindt, maar wederom verschillende groepjes die hun eigen vuurwerk afvuren.   Best wel gezellig, maar (met de wind) niet helemaal ongevaarlijk... Wanneer het na 20minuten begint te regenen gaan we (zoals de meeste mensen) terug ergens binnen.   Weer een soort van restaurant/café waar we in een groepje Bolivianen (die er niet erg spaans of indiaans, maar eerder zeer europeaans, uitzagen) opgenomen worden.   Dit was wel interessant want we hebben zeer veel over verschillende problematiek en politiek van het land (waar we nog maar net aangekomen zijn) gesproken hebben.   O.a mbt Chavez en de huidige Boliviaanse president (die van indiaanse afkomst is en die oorspronkelijk zeer veelbelovend zou zijn, maar waar de bevolking nu uiteindelijk niet tevreden over zou zijn).  Bvb één van de meisjes werkte als boliviaanse voor het boliviaanse gedeelte van de institutie 'Christian Childrens Fund', welke (de véle) dakloze (wees)kinderen in Bolivia helpen (onderdak, voeding, enz), maar ze zei dat ze voor haar job vreesde, omdat de president dergelijk instanties wil opdoeken omdat deze met (oa) 'amerikaans' geld gesponsord worden.   Er zijn momenteel verschillende demonstraties en manifestaties in Bolivia aan de hand (=we worden er de eerstvolgende fietsdag al dadelijk getuige van) en hopelijk escaleerd dit niet en wordt het land niet onveilig... 

 

 

Si vous désirez revivre notre aventure au Pérou chronologiquement, cliquez sur ce lien.

En fin d’article, cliquez sur « Page suivante » pour avancer.

(30/12/07)     Puño - Juli     (84 km)

(Enzo )

Je suis malade, je suis tombé et j'ai perdu ma montre. Woinnn !!!

Décidément, le poisson cru ne me réussit pas. Hier sur le marché, j'ai mangé un « ceviche » (poisson cru mariné dans du jus de citron) mais probablement déjà trop tard dans la matinée. Dans l'article d'hier - pour ceux qui suivent - j'avais écrit «Un marché où il fait bon manger... heu... ».

Je commence donc la journée avec une turista bien accrochée. Quoi qu'il en soit, il faut pédaler et chaque kilomètre est une pénitence. Vu que je ne suis pas bien, j'en profite pour lancer un gros coup de gueule. Mare de ces connards de chauffeurs de bus et de minibus. Les routiers, eux, vous dépassent toujours avec beaucoup de précaution. Les e******* de chauffeurs de bus se contentent de klaxonner au dernier moment pour vous faire comprendre que si vous ne vous mettez pas rapidement dans le bas-côté, vous êtes mort. Depuis que nous avons quitté Cusco, les doigts d'honneur ne se compte plus.

Mais aujourd'hui ce fut trop tard. Je suis donc tombé, afin de ne pas me faire écraser, j'ai plié mon guidon et de par ce choc ma montre Polar (c'était un cadeau de Lora) s'est décrochée du guidon. Vu que je ne m'en suis aperçu que 10 km plus loin, je me suis tapé un petit 20 km aller-retour dans l'espoir de la retrouver... en vain. Finis les relevés d'altitude, de température et les calculs de dénivelés.

Je vous poste cette photo illustrant ce que l'on trouve dans chaque virage de ce tronçon Cusco - Puño. J'espère au moins que ces chauffeurs agonisent dans d'atroces souffrances.

Fin de journée, fin de coup de gueule.

 

(Corinne)

Desondanks de (niet te ernstige) turista van Enzo vandaag, trekken we vandaag verder richting grens Bolivia (omdat we voor nieuwjaar eventueel in Copacabana (=ook aan het titicaca-meer, maar aan Boliviaanse kant) willen zijn.)  De eerste 25kms rijden we langs het meer.  Hoe meer we Puno verlaten, hoe natuurlijker, authentieker en mooier de omgeving  wordt (met vegetatie, hier en daar een roeibootje langs de oever, hier en daar mensen die een duik nemen en in het water pletsen,...)   Daarna rijden we weer wat in het binnenland (om deze avond weer in een dorpje (Juli) dat verder aan het meer ligt aan te komen).  Hoewel we vrij dicht bij het meer rijden is het toch licht 'heuvelachtig'.   Enzo heeft vandaag niet erg veel kracht en is achterop.  Wanneer we in een (lawaaierig) dorp aankomen (=de dorpen zijn meestal lawaaierig) kan Enzo niet tegen al de chaos en al het geroep.   Tijdens de middag eet hij toch en komt hij weer wat op krachten.   Na een 50tal kms komen we in het laatste (grotere) dorp voor Juli en ik vraag hem of hij het nog ziet zitten om nog een 30tal kms meer te doen om toch vandaag Juli nog te bereiken, waar hij op instemt.  Op de koop toe wordt hij in dit laatste stuk nog 'van de baan' gereden door een minibusje en valt met zijn fiets.  (Ik ben ook al eens 'van de baan' gereden door een (in tegengestelde richting, inhalende) autocar.   De meeste toeristische bus- en car-chauffeurs zijn erg sympatiek en enthousiast en toeteren om ons goeiedag te zeggen, maar er zijn er ook (vooral hier in het zuiden van Peru, waar het toeristischer is, en er dus ook méér cars zijn) die erg aggressief toeteren, in de zin van 'Uit de weg !' en helemaal geen rekening met ons houden en dan kan je maar beter snel van de baan gaan.  Door deze val is zijn Polar-horloge (die ons vooral als zeer practische altimeter diende) losgekomen, maar het is op 5kms van Juli dat hij dit opmerkt.   Het is dan na 16u en we zien Juli al liggen.   Hij heeft eventueel nog een 2u (voor het donker wordt) om het horloge eventueel terug te zoeken en beslist (desondanks zijn weinige krachten) om 10kms rechtsomkeer te maken.   We spreken af, omdat het zinloos is om met 2 terug te rijden, dat ik reeds een kamer in een hostal (dat in de reisgids staat) te gaan nemen.   Ik rij verder richting Juli.   Bij het binnenrijden van het dorp lijkt het dorp mij miserabeler dan ik mij had voorgesteld.  Het eerste wat ik zie zijn dronkelappen.   Juli ligt aan het meer, maar je ziet het meer niet.  Er zijn wel 5 kerken in het dorp.   De Plaza de Armas (waar het hostal dat we afgesproken hadden is) ligt helemaal bovenaan een bergop en ik moet dus eerst het dorp helemaal door (wat mij een miserable indruk blijft geven...)   Wanneer ik een jongeman die voor het hostal staat vraag of er een kamer is, zegt deze zondermeer 'neen, er is er geen'.  Shit, dat is vervelend want we hadden hier afgesproken (en Enzo en ik kunnen hier niet via gsm/sms communiceren, omdat mijn gsm-toestel hier niet werkt).   Ik probeer hem dit uit te leggen (dat Enzo later komt en we hier hadden afgesproken en toon hem de reisgids enz) want ik geloof hem maar half, maar hij blijft zeggen 'neen, er is geen kamer'...  Op zoek naar een andere dan.   Ik doe wel 5keer de tour van het dorp en vraag aan de mensen, maar allen wijzen ze me hetzelfde hostal aan.  'maar dat is completo', zeg ik.   Tot een man mij zegt (het is ondertussen al schemerdonker, en ik dacht al dat we voor deze avond geen slaapplaats zouden vinden) dat het helemaal niet compleet is (dat er zelf amper iemand logeerd).   Ik ga terug en nu staat een andere jongeman voor de deur, die zegt dat er wel een kamer is.   Bizar, je moet de logica hier niet altijd proberen te begrijpen...)   Het is de eerste keer dat we niet samen ergens aankomen en dat ik alleen een dorp binnenrijdt en een hostal moet zoeken.   Voor diegenen die alleen (met de fiets) reizen moet dat toch niet altijd evident zijn, om op je fiets en spullen te letten enz.   De kamers zijn boven (de fiets kan niet mee boven = trap te smal) en dan moet je de bagages naar boven brengen terwijl je de fiets (zonder toezicht) beneden laat staan, terwijl er al 3 jongemannen (zeer geinteresseerd) rond staan te kijken (waaronder diegene die mij eerst had geweigerd).   Je moet uiteraard een beetje vertrouwen hebben, maar dit aspect moet als alleen-reizende misschien niet altijd evident zijn.  Ik heb ook geen slot voor de fiets (want dat heeft Enzo) en nadat ik de bagages in de kamer heb gebracht (welke weer zeer rudimentair is, met harde bedden en geen badkamer/wc, maar welke wel een mooi uitzicht op een mooie oude kerk heeft) ga ik terug naar beneden en drink een thee (met de fiets in het zicht, want je moet uiteraard altijd in het achterhoofd houden : geen fiets meer = einde reis).   Het is al een tijdje donker wanneer Enzo uiteindelijk ook het hostal bereikt.   Hij heeft het horloge niet teruggevonden (=spijtig).   

Dit wordt onze laatste nacht in Peru, morgen steken we de grens met Bolivie over.