Cyclocosmos

(03/12/07)    Junin - Jauja    (139km)

(Enzo)

139 km ! Hé hop, un nouveau record ! Et pourtant nous ne sommes redescendus qu'à 3300 m. Vu que nous avons eu un vent de face parfois même très violent une bonne partie de la journée, il y'a fort à parier que d'ici Ushuaïa nous nous payerons le luxe de nous taper un petit 200 km.

Oui mais !
Oui mais cette distance n'était pas du tout prévue. Nous aurions dû planter la tante bien avant, mais ne trouvant aucun emplacement à l'écart de la route (c'est souvent le cas dans les vallées encaissées) nous n'avons eu d'autre choix que d'atteindre la première ville comportant un hostal. Rien de terrible, une vingtaine de kilomètres supplémentaires.

Oui mais !
Oui mais là, c'est la nuit et c'est la nouvelle nuit. Bref, c'est noir de chez noir. Alors on organise notre convoi. Moi derrière parce que le feu arrière du vélo de Corinne est cassé et parce que les piles de ma lampe frontale sont quasiment plates. J'ai vraiment eu la peur de ma vie. J'étais persuadé que nous n'arriverions pas vivant d'autant plus que chaque véhicule qui nous croisait allumait ses feux de route afin de mieux voir cette étrange lumière clignotante arrivant sur lui (j'avais dit à Corinne de mettre la position clignotante afin de bien attirer l'attention).

Le reste de la journée fut cependant très agréable. Nous avons pu descendre lentement du plateau (4200 m) tout en suivant la naissance d'une rivière et la première utilisation commerciale de son eau : l'élevage de truites. A cette altitude, l'eau n'est pas encore trop polluée. La truite ici c'est un peu un plat national. Avec le riz, on vous sert soit du poulet, soit du steak (des semelles de chaussures), soit de la truite.

A la même altitude, nous pouvons pour la deuxième fois admirer un troupeau entier de vicuña qui se meut comme un banc de poisson dans un aquarium. (heu... j'ai jamais fait de plongée).

Passage obligé par La Oroya que nous fuyons en catastrophe lorsqu'une odeur soudaine et intense de souffre s'engouffre dans nos poumons. (Voyez sur la photo l'usine se trouvant en plein centre de la ville).

Tiens, Corinne n'est plus derrière moi ! Cinq minutes d'attente et elle réapparaît pour me montrer l'état de ses sacoches. (voir photos plus bas). Elle a eu plus de chance que moi car elle a eu le temps de s'arrêter afin de mettre les chiens en fuites : Finalement, c'est tout con pour les mettre en fuite... il suffit de s'arrêter. Et lorsque ces sales bêtes continuent à montrer de l'agressivité, il faut faire mine de ramasser une pierre à terre et ils détalent comme des lapins... maintenant je le sais !

139 km donc et un bon dodo s'impose !

(Corinne)

Nieuw record : 139kms vandaag !   We wisten 's morgens wel nog niet dat we er vandaag zoveel zouden doen.   We waren (voor ne keer) wel redelijk vroeg vertrokken, omdat we zovizo voorbij het oorspronkelijk einddoel voor vandaag (=Oraya) wouden geraken om eventueel een dag op onze planning te winnen.   (=idem als gisteren : 's morgens weer koud (muts, handschoenen, etc...) en rond 10u weer aangename fiets-temperatuur met beetje tegenwind)  Het is weer +/- plat tot zelfs lichtjes bergaf (=leuk ! zo vindt ik het leuk om te fietsen !)   Hier zijn ook vele paarden.  Ik weet niet of ze wild zijn(?)    Er is in alle geval niemand met hen.     

We bereiken Oraya reeds rond de middag (=goed doorgefietst).  Het is een vieze 'fabrieks-stad'  =een gigantische fabriek, waar ze mijn inziens geïnde metalen bewerken(?) domineert er, en het stinkt er heel erg.  

We dachten eerst hier tijdens de middag halt te houden om iets te eten, maar het stinkt er zo en het is er nogal deprimerend dat we het voor bekeken houden en doorrijden.  

(Een 10tal kms verder maken we zelf pasta's)   De hooggebergten hebben plaats gemaakt voor rotsachtige kleinere bergen.  Verder in de namiddag heeft het iets 'europees-alpen-achtig'.   

(Die namiddag ben ook ik door een hond (in mijn achtertas = niet in mijn been !) gebeten (=ik heb nu 5 gaatjes in mijn tas) en het doet je evenwicht idd wel verliezen.   Ik heb onmiddelijk voet op de grond gezet en zeer autoritair 'No, no !' geroepen.  'k Weet niet of dat nu echt geholpen heeft, maar hij (de hond) is toch afgedropen.   Ik denk dat als je voet op de grond zet, ze ergens hun zin gehad hebben(?))

Het gaat lichtjes naar beneden (=joepie!) in het gloeiende landschap.  Soms zijn er scherpe bochten die als 'Peligroso' op voorhand zijn aangegeven, maar toch (keer op keer) zijn er herdenkingskruisjes in de bochten.   Er gebeuren hier echt véél ongelukken.   Op de 2 maanden dat we hier met de fiets rijden zijn het aantal kruisjes op de weg ontelbaar !   Zovizo vind ik dat de wagens, bussen en camions hier vrij snel rijden (en bijna niet in de bochten remmen) en we hebben ook vernomen dat er hier niet zoiets als een reglement is voor camioneurs mbt het aantal uren ze aaneensluitend rijden en ze dus vaak (genoodzaakt vele vele uren doen) en dan achter het stuur in slaap vallen.

Rond 16u begint de wind zeer sterk op te steken.  Zeer zeer sterke rukwinden, dat het zelf in bergaf helemaal niet meer leuk is.  (Ik denk dat ik indien ik niet meer zou trappen zelf achteruit zou gaan).   We hebben al 90kms afgelegd en ik ben moe en zou willen stoppen.... echter, nergens is een hostal...  Dorp na dorp vragen we naar een hostal, maar er is er geen...  Het eerstvolgende dorp zou pas Jauja zijn (+/-40kms verder...)   We blijven maar doorrijden... 100kms... 110kms... met sterke tegenwind... En ondertussen is het al bijna 18u.   We kijken ook rond voor een kampeerplaats, maar ook dat lijkt hier moeilijk... Naar de rivier toe gaat het altijd stijl naar beneden en aan de andere kant zijn overal bewerkte akkers...   Uiteindelijk is het donker... dan is het zeker moeilijk (=onmogelijk) om nog een geschikte kampeerplaats te vinden en tegelijkertijd ziet Enzo het helemaal niet zitten om in de donker te rijden, maar er is geen keus.   Op de koop toe is nu net ook één Petzl-licht (zo goed als) plat en één achterlicht kapot...   Ik rijdt vooraan (met Petzl-licht op) en Enzo achter mij (met achterlicht aan).   Het is echt 'zéééér' donker.   De enige referentie om de weg te volgen zijn kleine vierkantje reflectoren die om de 5m de weg afbakenen.   Rechts van die reflectoren is een (nogal diepe) riool.   Enzo vraagt mij om mijn Petzl-lamp op 'flikker-licht' te zetten, opdat we dan beter(?) zichtbaar zouden zijn voor tegenliggers.   Dus zijn we altijd een fractie in de pikkedonker, een fractie dat we de reflectoren effen zien, terug een fractie in de pikkedonker... een put (ofzo) is al even moeilijk te detecteren... Ik wil toch aan een zeker tempo verderrijden om toch zo snel mogelijk Jauja te bereiken... Maar (met al die herinneringskruisjes op de weg) is Enzo zeer bang en roept het telkens uit dat hij halt wil houden wanneer een camion voorbijrijdt... Met zo'n grote amerikaanse camion in het donker als tegenligger ben je zovizo 'verblind' en wanneer ze ons 'flikker-licht' zien zetten ze daarbij hun grote lichten nog eens op en toeteren ze hard.   Enzo vergaat van de schrik... Deze 'hel' duurt iets meer dan een half uur en dan zien we een bord 'Jauja links 3kms' !   Vanaf daar zijn er geen reflecterende vierkantjes meer, maar hier en daar een lantaarn !  (=gered)   Om 20u30 zitten we op een bed in een hostal te genieten van welverdiende sandwiches (want we zijn te moe om nog te gaan eten)...       

(02/12/07)    Cerro de Pasco - Junin    (75km)

(Enzo)

La forme est revenue. Il était temps car nous allons passer toute la journée au-dessus de 4200 m.

Fantastique plateau andin. Nous avons l'impression d'évoluer dans un cratère dont le diamètre excède les 70 km.

Enorme réservoir d'eau, pâturages pour Lama, moutons, vaches, chevaux. C'est tout droit, c'est tout plat. Nous longeons une ligne de chemin de fer uniquement destinée au transport de minerais. Tchou, tchou ! Notre premier train, vite une photo. Celui-là, il carbure au charbon !

C'est donc très calme. On s'assied pour prendre le temps de manger (nous ne le faisons pas assez souvent) et on fait même copain-copain avec un chien de berger... c'est vous dire si c'est calme.

Ah, que j'aime ces journées où il y'a très peu de choses à raconter. Juste pédaler sans trop souffrir (on a malgré tout le vent de face).

Le soir venu nous rappelle que nous sommes toujours à plus de 4000 m et que les quelques lainages emportés sont loin d'être superflus. La chambre de l'hôtel n'étant pas chauffée - comme aucun bâtiment au Pérou d'ailleurs - ce sont 5 couvertures qui sont entreposées sur le lit pour nous tenir au chaud, sans oublier la peau de mouton qui se trouve sous le drap de lit.

Zou, je m'en vais compter les moutons.

(Corinne)

's Morgens worden we wakker door kabaal in het hotel.  (dat gebeurt wel meer hier in de hotels/hostals (=veel lawaai) : men houdt hier niet zo erg rekening met de gasten die eventueel zouden willen rusten/slapen...) Deze keer zijn het (weer) een paar dronkenmannen (=reeds van 's morgens vroeg, die lawaai maken.  Ik denk dat welbepaald hier meer mannen zijn die drinken omdat het leven als mijnwerker zeer zeer hard is en ze maar zeer weinig verdienen.  Ook zouden er kinderen (tot zelfs kleine kinderen) reeds in de mijnen werken (voor nog geen 2euro/dag !) (=verschrikkelijk : kinderen zouden gemakkelijker in bepaalde gangen geraken...).   

's morgens is het lekker warm onder de 5 dikke dekens, maar buiten het bed is het koud.  We kleden ons warm aan (meerdere pulls, muts, handschoenen).  Hoewel we hier op hoogte zijn zou het niet onmiddelijk terug naar beneden gaan, maar zou het een groot plateau zijn (steeds +/- rond de 4700m).  Ik was al een beetje bang dat ik weer last van mijn hoofd zou hebben op deze hoogte, maar dat was helemaal niet het geval. (misschien is mijn lichaam ondertussen al wat aangepast).   Ook mbt de zuurstof heb ik helemaal geen last gehad (maar het was dan ook bijna geen bergop).   (By the way, mijn tourista is ondertussen ook beter = +/-genezen en ik heb weer grote appeteit).  

Het is idd een mooi uitgestrekt plateau met lange uitgestrekte hellingen.  Lichtjes bergop, lichtjes bergaf (in totaal zijn we wanneer we in Junin aankomen slechts 200m gezakt) en in de verte zien we nog met sneeuw bedekte bergen.   We volgen een spoorlijn, waar op een gegeven moment een stoomtrein komt overgereden (zie foto).   Het lijkt wel 'the far west'.   Er is wat tegenwind (die in de namiddag altijd sterker wordt) maar het is hier heel aangenaam rijden en het is een zeer aangename en zonnige fietsdag. (Rond 10u heeft de zon het allemaal wat opgewarmd en het is dan zelfs rond de 25graden).  

Op deze hoogte zien we nu vele lama's (=degenen die wild rondlopen zouden een andere naam hebben...) en ook vele schapen.   De herder is dan nooit erg ver.   Soms ligt hij gewoon in de zon te slapen.    Goei beroep, zou ik zo zeggen : wat in de zon slapen en af en toe eens wat 'schaapjes tellen'...  ;-)      De kindjes (en  de volwassenen eigenlijk ook) hebben hier 'rode kaakjes' (door het constant  op altitude leven, waardoor ze meer rode bloedcellen hebben).   

Na 70kms ligt Junin voor ons.   Altijd als we het dorp dat we als eindbestemming voor de dag voor ons zien dan denken we 'Ah, we zijn er !' ( en dat is ook wel zo, maar het is toch nog 5kms rijden en bij een grotere stad is dat soms nog meer dan een 10tal kms rijden vooralleer je ergens geinstalleerd bent, maar toch vergeet je de (eventuele) spier- en of zitvlak-pijn van de ganse dag te rijden, want 'Je bent er' en in het geval van een stadje is er vanalles te zien, zodat je helemaal niet meer aan (eventuele) pijn denkt).  

Het is na 16u en het is al terug erg afgekoeld en 's avonds is het opnieuw vrij guur en cru.   Deze keer is er in het hostal zelf een schapevel onder het lakenhoes.