Cyclocosmos

(16/02/08) La Rioja - Talampaya  (bus)

(Enzo)

Réveil à 5h00 du mat pour replier la tente en un temps record et filer jusqu'au terminal de bus afin de nous rendre dans le Parc National de Talampaya. Cette fois-ci, on ne se tape pas 150km de désert avec le vent de face; merde, on prend le bus ! D'autant plus que l'entrée du parc ne se trouve pas sur notre trajet et qu'il nous faudra rebrousser chemin pour rejoindre la route nous menant à Ushuaïa.

GROSSE COLERE !!!
Le bus nous dépose à 10h30 à l'entrée du Parc. Il est prévu que nous puissions effectuer le parcours du Canyon à vélo, accompagnés par un guide (obligatoire). C'est ce que l'on nous confirme donc à l'entrée (20 pesos/personne). 300 mètres plus loin, on nous explique que la réelle entrée du Canyon se trouve 13 km plus à l'intérieur du Parc et que nous devons trouver un véhicule pour nous y rendre car le guide vélo ne possède pas son propre véhicule et que son vélo se trouve à l'entrée du circuit. On demande dès lors comment il a fait pour effectuer les 13 km pour venir nous chercher, mais on n'obtient pas de réponse.
Conclusions, après 2h d'attente, nous effectuerons la visite du Canyon en mini-bus (45 pesos supplémentaires / personne) en étant obligés de gueuler (là, c'est Corinne qui s'en charge) pour ne pas devoir payer un supplément de 10 pesos pour un guide qu'ils essayent de nous imposer.

Sur les prospectus, il y’avait exactement la même photo… heu… avec un condor !

Bref, l'arnaque totale ! D'autant plus que le Parc ne recèle aucune autre surprise que celles que nous n'avons déjà pu voir sur les prospectus racoleurs.

Notre seul plaisir aura été de discuter avec 2 bruxellois (Jacques et Sarah) autour d'un verre, à la sortie du parc.

Conclusion, n'allez pas à Talampaya, il y a beaucoup mieux à découvrir à 75 km de là, mais nous vous en parleront demain.

Avant tout, il nous faut, avant la tombée de la nuit, parcourir le maximum de kilomètres afin de nous rapprocher au plus de la « Vallée de le Luna ». Le maximum, c'est-à-dire six exactement, pas un de plus, car le temps tourne à l'orage et les rafales de vent nous imposent une allure de 5km/heure...Vite, trouver un endroit pour planter la petite.

PUTAIN !
Nous nous sommes retrouvés sous un orage dont je ne saurais décrire l'intensité. Un orage dans le désert c'est déjà rare en soi, mais ici, sa violence la rendu vraiment exceptionnel.
En quelques minutes, la foudre est tombée plusieurs fois juste à côté de la tente. Une grande rivière c'est formée pour venir lécher les côtés de la tente (hé, plus de huit mètres de large la rivière). Les vents nous ont presque décollés du sol... la peur de ma vie !!!

J'avais déjà vécu (survécu à) un orage violent dans les Cévennes près du Mont Aigal, mais ici, ce n'était pas de la rigolade. Les éclairs omniprésents étaient tellement lumineux que l'on avait l'impression d'être en plein jour.

Nous nous sommes allongés sur les Thermarest (tapis de sol auto-gonflants) en nous disant qu'avec l'air les remplissant nous serions plus ou moins isolés du sol... c'est tout ce que l'on pouvait faire (je ne peux même pas prier). Même Corinne qui ne craint pas les orages a réellement eu peur. Brrrr !!!

(Corinne)

We moeten deze morgen reeds om 6u30 aan de busterminal zijn (de bus, die ons aan de ingang van het Talampaya-park zal afzetten, vertrekt om 7u).   We zijn gisteren echter zeer laat gaan slapen (rond 3u) want hebben met Argentijnen in de camping blijven praten.   We spraken oa (mits het folklorische muziekfestival dat we op 3 kms hoorden) over de Argentijnse muziek (buiten Piazzola ken ik er niets van).  We horen af en toe al wel eens wat accordion, maar de tango is toch meer in Buenos Aires.  Hier is meer 'folklorische' muziek.  Ook spraken ze over de vele emigranten in Argentinie.  Zovizo heeft 90% van de argentijnse bevolking spaanse of italiaanse roots (nog slechts weinig indianen hier : weeral om niet erg fier te zijn om europeaan te zijn...), maar er zijn verder meer en meer emigranten : oa vele Duitsers die hier (reeds sinds meerdere generaties nu) (dankzij Perron) 'onderdak' hebben gekregen, ook Peruvianen en Bolivianen die hier in het zwart komen werken (en waar de huidige Argentijnen blijkbaar een hekel aan hebben), maar ook vele Noord-Amerikanen, Russen en Europeanen zouden hier komen intrekken, wat de huidige Argentijnen ook als een soort van 'infectie' beginnen te zien (nochthans hebben ze hier wel veel plaats...).  

We slapen deze nacht dus maar 3uur.  Het is nog donker als we naar de bus-terminal fietsen (kleine 10kms verder).   We moeten voorbij het muziekfestival dat nu gestopt is, maar waar nog zeer veel lui rondloopt (de meesten nogal bezopen en met bloem in de haren en kleren (=iets waar de Argentijnen graag mee op mekaar gooien in festelijkheden, zoals bvb in de carnavals hebben wij ook onze portie bloem over ons hoofd gekregen...)   We proberen ons niet af te laten leiden (want iedereen probeert ons natuurlijk te stoppen om over onze fietsreis te vragen) maar we mogen onze bus (waarvoor we reeds tickets hebben) niet missen.   We komen net op tijd (scheelt amper 2 minuten) en de bus zit vol met nog feestende en slapende jongeren die van het festival terug naar huis gaan.    Om 10u worden we voor de ingang van het park afgezet.   We moeten 20pesos/persoon ingang betalen en men bevestigt ons dat we het circuit met de fiets (vergezeld met een gids) kunnen doen.   Echter 300m verder is een 2de onthaal-receptie en daar wordt het iets ingewikkelder.  We kunnen misschien (maar niet zeker) het park met de fiets doen en dat zou dan 25pesos/persoon (voor de gids) extra zijn...   Er zijn ook 3 Duitsers die zelf geen fiets hebben maar het park ook met de fiets (met fietsen van het park zelf) willen doen.   Ok, leuk denken we, hoe meer zielen, hoe meer vreugd.   Maar de gids is er niet en we moeten wachten.  Achteraf blijkt dat indien we een bepaalde canyon (=de belangrijkste van het park) willen zien het 35pesos/persoon is ipv 25.   Nu begint het wel een beetje te stinken... Op de koop toe, wanneer de gids er (nà 2uur wachten !) eindelijk is, zegt hij (doodgewoon) dat hij niet wil gaan, en kunnen we enkel (zoals de andere toeristen) een trip met een minibus maken tegen 45pesos/persoon !  =echte afzetterij, want ze weten dat we nu we er toch zijn, toch willen gaan... ze willen ons nog een extra 10pesos/persoon laten betalen voor een engelstalige gids... Die weiger ik toch te betalen ('t is altijd meer en nog een beetje meer te betalen...) en uiteindelijk was er zovizo (zonder die exta 10 te betalen) toch een engelstalige gids...  

Het park op zich stelt (als je van Peru en Bolivie komt waar dergelijke canyons gewoon gratis te zien zijn) niet zoveel voor.   Het is zeer klein, er zijn papegaaien (die we ook al met honderden in de natuur gezien hebben) en een gids die de toeristen allemaal samen 'goal!' doet roepen (om de echo te horen)... pfff = bof.      Gelukkig was er een brussels koppel, waar we nog een hele tijd mee blijven napraten, om deze zinloze uitstap goed te maken.     Enzo wil eerst ook niet meer naar de Maanvallei (=ander park vlakbij =ingang op 80kms, maar voor hier is dat vlakbij) maar ik had zovizo reeds gehoord dat deze wel interessanter was en wil daar toch ook nog wel naartoe.    Maar daarvoor moeten we dus eerst 80kms met de fiets afleggen.    We hebben een beetje lang met de brusselaars nagebabbeld en het is reeds bijna 17u.   We zullen proberen nog zoveel mogelijk kms af te leggen opdat we morgen toch het park kunnen zien.   We leggen er echter slechts 6 (in 1uur) af, omdat de wind weer te sterk is.   Enzo zegt dat het zinloos is om 2-3u te rijden om nog geen 20 kms te doen, en we zetten de tent.    Die avond is er een onwaarschijnlijke storm, zoals ik er nog nooit één heb meegemaakt.   De wind waait de tent bijna weg, het regent zeer veel (de kurkdroge rivier is in een mum van tijd omgetoverd in een echte rivier), de bliksems volgens zich in recordtempo op (tot zeer dicht bij de tent en sommige bliksems blijven in de lucht zonder naar de grond te gaan : ze maken tekeningen van links naar rechts in de lucht) en de donderslagen zijn als straaljagers die vlak boven de tent bommen laten vallen... In deze droge open woestijn is omweer echt geen lachertje !  We zijn beiden echt ongerust en kunnen alleen maar wachten tot het over is.    Na de storm is het alsof de woestijn helemaal terug ontwaakt : het is nochthans ondertussen reeds donker, maar vogels en insecten (die tijdens de storm geen kik geven) maken nu een hels kabaal.   Precies alsof ze het feest van de regen maken...

(16/02/08)   La Rioja 

(Enzo)

On passe la journée entre la piscine du camping, le terminal de bus (on veut un billet), la piscine du camping, le cyber et la piscine du camping.

Il y a ce week-end à La Rioja un festival de musique populaire qui attire près de 30.000 personnes. Les deux petits Belges du camping sont invités à droite et à gauche pour ingurgiter cerveza, vin et sangria. Je commence sérieusement à m'emmerder et à trouver le Nord de l'Argentine très lassant. Mais bon, nous ne sommes pas vraiment ici en vacances et on ne choisit pas toujours météo, relief et... et quoi ? Ici c'est le désert pour tout le monde!

(Corinne)

Onze route in Noord-Argentinie is al vrij afgeweken in vergelijking met hetgeen we oorspronkelijk gepland hadden (zie rubriek 'Itinéraire').   We dachten eerst niet langs Salta te gaan, maar eerder langs de salars te gaan.   En ook La Rioja stond eigenlijk niet op het programma, maar (1) we moeten naar de bancontact en (2) hier zou men de 2 nationale parken (Talampaya en Maanvallei, zie later) in één dag kunnen doen...  Uiteindelijk zijn beide redenen zinloos en eigenlijk was deze weg (om naar La Rioja te komen) een beetje een omweg...   Wat het eerste punt betreft : we denken nog altijd, zoals in Peru en Bolivie, dat we in een 'grote' stad moeten gaan om centjes af te halen, maar uiteindelijk hier in Argeninie zijn (net als in Europa) in kleine dorpjes ook bankautomaten.   Dus dit was al een zinloze reden, en nu weten we dat voor het vervolg.   En het tweede punt (mbt de nationale parken), ook daarvoor hadden we niet tot hier moeten komen.  In de reisgids stond dat men de parken vanuit ofwel La Rioja ofwel vanuit San Juan kunnen doen, maar dat is natuurlijk voor de toeristen zonder fiets die met tour-operators georganiseerde dingen doen...  We hadden misschien toch beter onze oorspronkelijke route behouden (die langs de andere kant van de parken ging) want zovizo gaan we toch met onze fietsen naar de parken...    We zijn nu hier en nemen een verlofdagje : uitzoeken hoe we heb beste de parken kunnen doen (en komen tot de conclusie dat we gewoon autonoom, met onze fietsen en al, ernaartoe gaan), met deze conclusie zien voor een bus om tot de ingang van Talampaya-park te geraken, internet én zwembad.   We gaan niet naar het muziekfestival.   De camping is zo al (omwille van dat festival) één grote fiesta...        

(14/02/08) Almogasta - La Rioja (1)  (64 km)

(Enzo)

Vent, désert, ligne droite (vous connaissez la chanson) et au milieu, alors que l'on n'a plus d'eau, un petit kiosque sorti de nulle part pour enfin pouvoir se rafraîchir.

Mis à part compter les buissons secs qui défilent, ma journée se passe sans autre distraction.

Corinne ne traîne plus la patte, elle traîne les deux.

On prend ce qui vient pour camper, un petit espace bien sympathique au milieu d'une décharge clandestine. Au menu ce soir, mouches et moustiques... c'est reparti comme en Equateur, je suis dévoré de partout.

(Corinne)

Het zou nog zo'n 120kms zijn om La Rioja te bereiken en Enzo zou deze op 1 dag willen doen.   Hij is zeer gemotiveerd (om Ushuaia te bereiken) en vraagt dus ook veel (=om meer en meer kms / dag te doen...) maar ik zie dat (na de zware dag van gisteren) niet zitten.   Indien het weer tegenwind is wil ik niet proberen die 120kms op 1 dag af te leggen (ik wil mijn benen toch nog een beetje sparen...)  Ik vind dat we tot nu toe (met al die sterke tegenwind), al bij al, nog niet slecht rijden.   Enzo is echter erg in vorm...  Hij is niet alleen een 'diesel' (zoals hij dat zelf zegt) op de dag zelf (=trager in het begin en pas beter na een 40tal kms), maar hij is ook een 'diesel' over de ganse reis.   In het begin van de reis was ik altijd voorop (in bergoppen, op pistes, enz), maar nu (=nu dat hij zijn overtollig gewicht, dat hij voor de reis toch wel had, is kwijtgeraakt) is hij veel sneller dan ik.   Dat vind ik soms vervelend.  Het is leuker om vooraan te rijden (=ik dacht dan 'Hij mag me niet inhalen !'), maar nu is hij soms meerder kms voor mij (soms dat ik hem zelf niet meer zie) en dat is soms een beetje ontmoedigend...  ook, omdat ik niet weet wanneer hij eens zal stoppen om op mij te wachten (=soms is dat pas na 30kms) en dan is het effen pauze (voor mij een korte pauze, terwijl hij er soms reeds een kwartier staat...)   Maar langs een andere kant, indien hij het leuk vind om alles te geven (hij zegt dat hij denkt dat hij aan het koersen is), dan moet hij dat maar doen...  Vandaag niet zoveel te vertellen : woestijn, warm, droog, dorst,...     Na 50 kms (pas) is een soort van café...  Een 'barak' (cabane) helemaal alleen in de woestijn (=lijkt wel alsof in een film.)  Komt goed uit, want het water in onze bidons is door de hitte weeral helemaal 'warm' (=niet lekker, maar als er niets anders is en je hebt dorst, dan drink je 'alles').   

(15/02/08) Almogasta - La Rioja (2)  (60 km)

(Enzo)

Idem qu'hier.
Même pas un petit scorpion ou un serpent à se mettre sous la dent.
Fin d'article.

(Corinne)

Gisteren was ik na 64kms kapot =geen benen meer + te warm...  Wanneer je stopt met fiesten zijn de vliegen in de woestijn een echte pest... Je wordt er (in combinatie met de bijhorende hitte) helemaal gek van (van ze constant weg te slaan).   Er zijn er onwaarschijnlijk veel en zijn zeer aggressief, laten je niet met rust, komen constant voor en op je neus, langs je oren, op je benen, armen, handen, voeten... brrrr... ik heb een hekel aan vliegen !  Gelukkig gaan vliegen slapen wanneer de zon ondergaat...  Ik begin het ook stilletjesaan echt beu te worden om in tegenwind te rijden... Pfff, is niet meer leuk... Al die extra moeite en energie...   In combinatie met de barre omstandigheden (hitte, vliegen, dorst, behoefte in een douche, enz...) begin ik echt krekelig te worden... (=niet zo fijn voor Enzo, voor wie het uiteindelijk even moeilijk is...)   Rond de middag komen we in La Rioja aan.   Alle hostals zijn duur, maar uiteindelijk ook allemaal volgeboekt want er is dit weekend in La Rioja een muziekfestival (met folklorische muziek).   We gaan naar een camping (op 3 kms van het centrum) en uiteindelijk is dat een goede zaak want 'er is een zwembad' !   Heerlijk !